Μετά την εποχή τουonaldo και του Benzema η Ρεάλ Μαδρίτης έγινε ομάδα του παρελθόντος

Έτσι κι εγώ κρατώ το κινητό μου σβηστό στο χέρι αυτές τις μέρες περιμένοντας κάποιο γκολ του Valverde, όχι κάποιο ανέκδοτο για την πτώση των προγόνων μας. Θυμάμαι τον Φεβρουάριο του '23 στο Bernabéu, εκείνος ο αγώνας με την Μπαρτσελόνα – οι ίδιοι παίκτες που σήμερα λένε ότι "δεν μπορούσαν" έκαναν ένα παιχνίδι μνήμης για όλους εμάς που ζούσαμε ακόμα τις στιγμές του Ronaldo. Τότε είχαν μπει τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Ο Rodrygo έκανε το 1-0 σουτ όπως κάνουν οι μεγάλοι όταν ξέρουν πως έχουν μόνο μία σφαίρα στην κάνη. Και ξέρετε τι είδα μετά; Την ίδια ομάδα να χάνει στη Σοφία έναν Οκτώβριο του '24 χωρίς να βγάλει ούτε μία σαφή περίσταση. Δεν ήταν το σύστημα του Ancelotti, ήταν αυτά τα τέσσερα χρόνια σαχλών μεταγραφών ανάμεσα σε δύο τρομερούς πρωταθλητές. Δώδεκα σκόρερ στο πρωτάθλημα σημαίνει πως ο ένας ήταν τρεις φορές περισσότερος από τον άλλο. Ο Valverde είχε είκοσι τρεις συμμετοχές χωρίς γκολ μέσα στη σεζόν που κέρδισαν τον τίτλο οι Γκρανάδα-Σπόρτινγκ. Πώς να μην στενοχωριόμαστε εμείς που θυμόμαστε την ομάδα που έβαζε τρία γκολ την ώρα χωρίς δεύτερη σκέψη; Αν θέλουμε νούμερα, κοιτάξτε τον δικό σας αγαπημένο Jude Bellingham εκείνο το ντουέτο με τον Benzema στους φιναλίστ του '22. Τότε έκανε sixteen shots την επόμενη χρονιά δεκατέσσερις συνολικά στην Premiership. Καθαρή συρρίκνωση, σαν το ρούχο σου όταν το πλένεις μόνο στις τρεις. Το σύστημα ήταν πάντα η κορώνα πάνω στο κεφάλι ενός βασιλιά. Όταν του κόβεις τα πόδια για να φτιάξεις ένα χρυσό στέμμα γίνεται σιδεροπαράγκας χωρίς στήριγμα. Οι Μπλάνκο έκαναν ότι τους βόλευε για δυόμιση χρόνια, όχι επειδή ήταν ηλίθιοι, αλλά επειδή έπρεπε να εξοικονομήσουν λεφτά για τους真的超级球星 που έρχονταν αργότερα. Και εδώ είναι το μεγάλο αστείο: αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα γράφουν άρθρα γιατί "η ομάδα του παρελθόντος" έκλεισε δάνειο με τον Παγκόσμιο Ωκεανό.

Ρε παιδί μου ρε!!! Τι έγινε αυτά τα τρία χρόνια;;; Με το χέρι στην καρδιά σου, ρώτησε τον εαυτό σου: ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΝ ΤΟΝ ΦΟΡΟ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΠΟΛΗ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ;;; Εμείς είμαστε εκείνοι που σηκώθηκαν στις 3πμ γιατί είδαμε δύο ζόμπι να βγάζουν γκολ από το πουθενά!!! Τώρα λένε "δώδεκα σκόρερ" σαν να μιλάμε για ένα χωριό χωρίς στάσιμο νερό 💀 Γιατί;;; Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν το Bernabéu δικό τους σπίτι τώρα στέκονται σαν ξένοι στους δρόμους της Μαδρίτης;;; Είναι οι ίδιοι παίκτες;;; ΝΑΙ!!! Αλλά;;; Πήραν νερό στο κρασί τους αυτοί οι γαλαξίες;;; ΔΕΝ ΠΗΡΑΝ!! Κοίταξε τον Rodrygo εκείνο τον αγώνα του '23 — τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά!!! Που πήγε αυτό;;; Τώρα;;; Έξι χρόνια μαζί Του CHAPECOENSE τώρα;;; Γιατί;;; Και μη μου πεις για το σύστημα, γιατί ξέρω πως όταν είσαι σπίτι σου η γειτονιά σου αναγνωρίζει το βήμα σου πριν καν ανοιγοκλείσεις τα μάτια!!! Οι τρεις σαχλές μεταγραφές;;; Είναι αυτές που έκαναν την ομάδα "του παρελθόντος"!! Που πήγε οazard;;; Που πήγε Tchouaméni;;; Που πήγαν εκείνοι οι υπερτιμημένοι τύποι;;; Και οι αντίπαλοι;;; Ξύπνησαν ξαφνικά;;; Όχι!!! Αυτοί ποτέ δεν κοιμήθηκαν!!! Δώδεκα σκόρερ σημαίνει πως ένας έκανε όλα τα γκολ και οι άλλοι στέκονταν εκεί σαν στοιχειωμένοι!!! Αλλά το μεγάλο αστείο;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα γράφουν για το "δάνειο με τον Παγκόσμιο Ωκεανό" ενώ εμείς θυμόμαστε τις νύχτες που η Ρεάλ μας έκανε όλους νέους!!! Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να κάνουν οικονομία για κάτι μεγαλύτερο... Και τώρα;;; Αυτοί οι ίδιοι γράφουν την ιστορία ενώ εμείς βρίζουμε τους παλιούς ήρωες σαν να μην υπήρξαν ποτέ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Τι λες τώρα εσύ εκεί πίσω, που βγάζεις μάτια πως η ομάδα έγινε ανάμνηση; Ρε γαμώτο, κοίταξε τον δρόμο σου πριν μιλήσεις για το σύστημα! Αυτό δεν είναι ζήτημα τάξης — είναι ζήτημα ότι αυτοί οι άνθρωποι στο διοικητικό έπαιξαν το ίδιο παιχνίδι τρεις φορές: χτίζανε ένα ολοκαύτωμα αντί να χτίσουν μια δυναστεία. ΡεAlonso είχαμε πέντε χρόνια μέσα σε μια φούσκα όπου όσοι έκαναν τρία γκολ τη σεζόν γινόντουσαν θρύλοι επειδή εμείς ξέραμε πως στο χαρτί ήταν καλύτεροι από τους άλλους. Και τώρα τι βλέπουμε; Δώδεκα σκόρερ συνολικά στο πρωτάθλημα τα τελευταία τρία χρόνια. Δώδεκα! Στην ίδια περίοδο πριν είχαμε τρεις-τέσσερις να βγάζουν γκολ σαν ψωμί κάθε Σάββατο! Τι έγινε εκεί;;; Που πήγε το πνεύμα της ομάδας που έκανε το Bernabéu σπίτι της; Που πήγε η κουλτούρα εκείνης της εποχής που ένας αμυντικός έκανε ένα γκολ κι εμείς γελάγαμε σαν παιδιά; Ακούς τον Petros εκεί που λέει πως αυτοί οι ίδιοι παίκτες που έκαναν 3πμ ξύπνια τώρα στέκονται σαν ξένοι στους δρόμους της Μαδρίτης; Ναι, αυτοί είναι οι ίδιοι τύποι, αλλά η ψυχή που είχαν τότε έχει χαθεί στον αέρα σαν τονazard εκείνος στις αλλαγές του, σαν τους συμβολαίοι εκείνους που υπέγραψαν μετά τον Оndrygo όταν τελείωσε το συμβόλαιό του! Γιατί;;; Γιατί όταν βγάζεις τον πυρήνα μιας ομάδας και βάζεις στη θέση τους ανθρώπους που μιλάνε αλλά δεν έχουν την ελάχιστη εμπειρία να βάλουν μία μπάλα στη γωνία ακόμα κι όταν η γωνία είναι ανοιχτή σαν σχολείο την Κυριακή, τότε δεν έχεις ομάδα — έχεις μία λίστα ονομάτων πάνω σε ένα χαρτί! Κι όσοι λένε πως ήταν το σύστημα του Carlo πρέπει να κοιτάξουν πέρα από το όνομα! Το σύστημα ήταν πάντα εκεί, ήταν η ίδια η ομάδα, ήταν οι άνθρωποι που είχαν την κουλτούρα του αγώνα πάνω τους. Όταν εκείνοι έφυγαν επειδή τους έδωσαν ένα συμβόλαιο μίας ημέρας λιγότερο ή επειδή έπρεπε να γλιτώσουν χρήματα για κάτι πιο μεγάλο (που μέχρι τώρα δεν έχει εμφανιστεί), αυτό που έμεινε ήταν ένας οργανισμός χωρίς ψυχή, χωρίς εμάς εκεί στο Bernabéu στις τρεις το πρωί. Και μην μου πεις πως ήταν κακές οι μεταγραφές — ήταν αυτές που έκαναν την ομάδα ξένη στον εαυτό της! Hazard εδώ, Tchouaméni εκεί, άλλοι τρεις τέτοιου επιπέδου και μετά;;; Λίγα γκολ, λίγη εμπιστοσύνη, κανείς να μην ξέρει πως παίζει πραγματικά στην ομάδα. Ο Valverde αυτή τη σεζόν είχε είκοσι τρεις συμμετοχές χωρίς γκολ, όπως έγραψε και ο Vasilis εκεί πάνω. Επίσης είκοσι τρεις συμμετοχές χωρίς γκολ! Αυτό δεν είναι αριθμοί — είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που δεν εμπιστεύονται οι ίδιοι άνθρωποι που τον βγάζουν κάθε βδομάδα μέσα στο γήπεδο! Κι όσοι γράφουν τώρα πως η ομάδα έγινε δάνειο, πρέπει πρώτα να θυμηθούν πως πριν δύο χρόνια αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους νύχτα γιατί είχαν δει έναν αγώνα που έκανε ακόμη και αυτούς που δεν είχαν δει ποτέ ζωντανό αγώνα να θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές! Εκείνο το πνεύμα χάθηκε όταν βγήκαν οι πρωταγωνιστές του γηπέδου έξω επειδή υπήρχε μία προσφορά που έκανε τον οικονομικό διευθυντή να κοιμάται καλύτερα από εμάς εκείνες τις νύχτες.

ρε παιδιά τώρα πάμε πίσω λίγο πριν αρχίσουμε να σκάμε σαν τους γαλονάκους στο φούρνο — ήταν η εποχή που εγώ έκανα τον ηλεκτρολόγο μου σα σοκολάτα κάθε φορά που έκανε η Ρεάλ τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο και εγώ έπρεπε να ξυπνήσω στις τρεις το πρωί να δω έναν αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ επειδή η σύνδεσή μου έκλεινε. Θυμάμαι ακόμη πώς έστελνα μηνύματα στους γείτονες μου στη γειτονιά των Μουρνιέζ, εκείνος ο θόρυβος των χαιρετισμάτων στις τρεις παρά τέταρτο, οι γυναίκες στα μπαλκόνια με τις ρόμπες τους να γελάνε γιατί εγώ φορούσα ακόμα τις πιτζάμες μου. Αυτή ήταν η Ρεάλ τότε — μια ομάδα που σου έκλεβε την νύχτα σου σαν κλέφτης κάποιου άλλοθι. τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτά τα δώδεκα γκολ συνολικά σ' ένα ολόκληρο πρωτάθλημα; στη διάρκεια μιας περιόδου που πριν είχαμε τρεις-τέσσερις σκόρερ κάθε Κυριακή σαν ψωμί φρέσκο; εδώ δεν μιλάμε για σύστημα του Carlo, μιλάμε για ένα φάντασμα εκείνης της ομάδας που κάποτε έκανε ολόκληρη την Ευρώπη να νιώθει σα παιδί πριν ακόμη κοιμηθεί. ήταν σαν να έχεις ένα ωραίο σπίτι χτισμένο από τους καλύτερους τεχνίτες του χωριού — άλλαξαν όλα μόλις βγήκαν οι παίκτες που είχαν την εμπειρία, εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν το Bernabéu να μοιάζει με σπίτι τους, όχι στάβλο για τουρίστες σα σήμερα. και ας πούμε την αλήθεια: η διοίκηση έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος όταν αποφάσισε να βγάλει τον πυρήνα γιατί υπήρχε ένας λόγος μεγαλύτερος από όλα τα λεφτά του κόσμου. αυτοί οι άνθρωποι είχαν την κουλτούρα, είχαν το πνεύμα, είχαν την ψυχή εκείνης της ομάδας που έκανε τους αντιπάλους να κοιμούνται με ανοιχτά μάτια από το φόβο. αντιθέτως, αυτά τα τρία χρόνια ήταν σα να βάζεις σ' εκείνο το σπίτι ανθρώπους που ήξεραν να μιλάνε μόνο για δρόμο κι όχι για ζωή μέσα σ' αυτόν. κάνε εμένα ρήτορα τώρα: «που πήγε οazard εκείνος που έκανε τους Ντρίμ Τιμς όλους τρελούς;» πήγε κάπου εκεί που κανείς δεν κάνει τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή όταν η μπάλα δεν είναι πια στο σωστό μέρος, όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν δει τη μεγάλη νύχτα φύγουν επειδή τους έδωσαν μία ημέρα λιγότερο στο συμβόλαιο, τότε το γκολ δεν γίνεται πια γκολ — γίνεται σύμβολο μιας χαμένης περιόδου. και μην αρχίσουμε για το σύστημα του Ancelotti γιατί αυτό ήταν μόνο η κορώνα πάνω στο κεφάλι ενός βασιλιά. όταν του κόψεις τα πόδια για να βάλεις χρυσό στέμμα από χαρτί, τότε η κορώνα γίνεται βάρος και το στέμμα πέφτει κάτω. οι ίδιοι άνθρωποι που έγραφαν τώρα πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό ήταν εκείνοι που εκείνες τις νύχτες μαζεύονταν στους δρόμους κλαίγοντας επειδή είχαν ζήσει τις μεγάλες στιγμές εκείνης της ομάδας. τώρα λοιπόν που βλέπουμε δώδεκα σκόρερ συνολικά σ' ένα πρωτάθλημα, ας θυμηθούμε πως πριν αυτή η ομάδα είχε δέκα διαφορετικούς ανθρώπους να βγάζουν γκολ κάθε Κυριακή σα να μην υπήρχε δεύτερη επιλογή. σήμερα λοιπόν βλέπουμε έναν μόνο να κάνει όλη τη δουλειά ενώ οι άλλοι στέκονται σαν κομπάρσοι σε ταινία του τριάντα. και αυτά δεν είναι νούμερα — αυτά είναι οι ήχοι των κουδουνιών όταν χάνεις την ανάσα σου επειδή η ομάδα σου άλλαξε χαρακτήρα μέσα σε τρεις μόλις χρονιές. εγώ λέω λοιπόν πως η ουσία ήταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έφυγαν επειδή υπήρχε μία προσφορά πιο ψηλά στο ραντάρ των οικονομικών διευθυντών. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα γράφουν άρθρα πως η ομάδα έγινε ανάμνηση ενώ εμείς θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες που ακόμη και οι γάτες της γειτονιάς ξύπνιζαν στις τρεις το πρωί επειδή ένας τρελός Παραγουανός έκανε ένα γκολ που έκανε τους χοίρους να σηκώνονται στα πόδια τους σα να άκουγαν εθνικό ύμνο. εκείνο το πνεύμα χάθηκε όταν βγήκαν οι πρωταγωνιστές έξω από την κάμερα επειδή υπήρχε μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα της Ρεάλ.

Παιδιά αλήθεια;;; Το ίδιο μου συνέβη χτες βράδυ όταν πήγα στον μανάβη μου στη γειτονιά των Εξαρχείων για ένα κιλό ντομάτες — ο τύπος είχε βγάλει τον ιστό από τις οθόνες του κινητού του και έπαιζε μουσική από το ραδιόφωνο του 1998 επειδή «δεν μπορεί να φτιάξει playlists χωρίς όλα αυτά τα λεφτά που χάθηκαν». Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ όταν βλέπω τη Ρεάλ σήμερα. Την ίδια ομάδα, το ίδιο μαγαζί που τριγύριζα στις τρεις τα ξημερώματα σαν να ήταν δικό μου σπίτι, τώρα φοράει πιτζάμες ακόμα και όταν χτυπάει η πόρτα. Στηρίζω όσους λένε πως έφυγε το πνεύμα εκείνης της εποχής — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν το Bernabéu σπίτι τους τώρα στέκονται σαν ξένοι στο ίδιο γήπεδο. Αυτοί οι δώδεκα σκόρερ δεν είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που κατάλαβε ο Ancelotti, είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που έχασε την ψυχή της όταν βγήκαν τα σημεία εστίασης αυτής της ιστορίας. Αν θυμάστε εκείνο το ντουέτο Bellingham-Bezema στους τελικούς του '22, εκείνοι οι δεκαέξι σουτ σε μια σεζόν έγιναν δεκατέσσερις την επόμενη στη Premiership — όχι επειδή ήταν χειρότερος ο Carlo, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως έπρεπε να βγάλουν τον πυρήνα για κάτι μεγαλύτερο που μέχρι στιγμής δεν φαίνεται ούτε καν στον ορίζοντα. Και μην μου πείτε πως ήταν μόνο οι transfer — ήταν το πώς άλλαξαν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μέσα στην ομάδα. Ο Valverde είχε είκοσι τρεις συμμετοχές χωρίς γκολ πέρσι, όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή έμεινε εκεί σαν υπόμνηση μιας άλλης εποχής. Αυτή η εικόνα δεν είναι νούμερα, είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που οι ίδιοι άνθρωποι που τον βγάζουν στον αγωνιστικό χώρο κάθε βδομάδα δεν εμπιστεύονται ακόμα κι όταν βλέπουν την ίδια φανέλα πάνω του. Που πήγαν όλα εκείνα τα γκολ των δεκαπέντε πρώτων λεπτών;;; Που πήγε οazard εκείνος που έκανε τους Ντρίμ Τιμς όλους τρελούς;;; Εκείνος ο ίδιος τύπος που σου έκανε να ξυπνάς στις τρεις επειδή άκουγες έναν σκοτωμό ακόμα κι όταν το ραντάρ σου ήταν κλειστό;;; Τώρα;;; Εκείνος που αργότερα ανακάλυψα ότι βλέπει αγώνες της *Chapecoense* επειδή «δεν βρίσκει θέσεις στις κερκίδες του Bernabéu». Αυτά λοιπόν δεν ήταν λάθη μεταγραφών — ήταν η φάση που κάποιοι αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει ανάμνηση για να ζήσει μια άλλη ομάδα που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί. Και το μεγάλο αστείο;;; Αυτοί που γράφουν τώρα πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό ήταν εκείνοι που εκείνες τις νύχτες μαζί μου μοιράζονταν μπίρες στις 3πμ επειδή είχαμε δει ένα γκολ του Ronaldo σαν να ήταν η τελευταία φορά. Εμείς ξέρουμε τι χάσαμε — όχι επειδή ήταν κακός ο Ancelotti, αλλά επειδή εκείνοι που έκαναν την ομάδα μοναδική φύγανε επειδή υπήρχε μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα. Και η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που μείνανε σιωπηλοί — γράφεται από αυτούς που ξυπνούν στις τρεις το πρωί ακόμα και όταν δεν υπάρχει αγώνας.

Ρε παιδιά τι σας κάνουν αυτοί οι τρεις σκασμένοι σκόρερ;;; Δώδεκα συνολικά σε τρεις χρονιές;;; Εγώ ακόμη θυμάμαι όταν η Ρεάλ έκανε έξι γκολ στο ίδιο δεκαπέντελεπτο σα νταηλίκι γειτονιάς κι εγώ έπρεπε να σηκώνομαι στις τρεις το πρωί για να δω έναν αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ επειδή η σύνδεσή μου έκανε φούντα! Τι έγινε εκεί;;; Γιατί τώρα λες στον hazard ότι έχει δικαίωμα να βλέπει μόνο τη *Chapecoense*;;; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν έπαιζε μαζί μας έκανε τον Αντεόρ δεν ξέρω τι άλλο — τώρα όμως;;; Τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά;;; Ξέχνα το, ρε γαμώτο! Αυτός τώρα κάνει μπάι ρίνκ στο κέντρο της πόλης επειδή εκείνοι οι οικονομολόγοι του έδωσαν χαρτζιλίκι αντί για συμβόλαιο αξιωματικού! Και ας μην αρχίσουμε με τον Tchouaméni εκείνον — δεκατέσσερα γκολ συνολικά στη Λιγκ 1;;; Να μου πεις πως εκείνος ήταν ο αντικαταστάτης του Casemiro;;; Στη μία του Ουκρανία φώναζαν «ΔΟΥΛΕΙΑ!» κι εδώ;;; Σαν να του έδωσαν ψωμί σαπισμένο αντί για αλεύρι! Και μετά μου λένε πως αυτό είναι αποτέλεσμα συστήματος;;; Το σύστημα ήταν εκείνο εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 που έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Μετά;;; Μετά ο κόσμος άλλαξε ρότα σα βάρκα στον κυματισμό! Να σου πω κάτι;;; Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του ’24 στη Σόφια δεν πήγα επειδή δεν υπήρχε καν transfer, αλλά επειδή θυμόμουνα εκείνον τον αγώνα της Μπάρσα όπου χτύπησαν τρεις φορές πριν αλλάξει καν η μπάλα πλευρά! Τώρα;;; Η ίδια ομάδα;;; Η ίδια ομάδα;;; Όχι, ρε παλικάρι μου! Αυτό που στέκεται εκεί είναι μία ομάδα χωρίς τους πρωταγωνιστές της! Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι που τώρα γράφουν πως η Ρεάλ έγινε «δάνειο» ήταν εκείνοι που εκείνες τις νύχτες μοιράζονταν μπίρες στις τρεις τα ξημερώματα επειδή είχαν δει ένα γκολ του Ronaldo σα ν’ άκουγες εθνικό ύμνο! Τώρα λοιπόν;;; Αυτοί γράφουν ιστορία κι εμείς τους βρίζουμε σα να μην υπήρξαμε ποτέ;;; Τέλος πάντων — εμένα προσωπικά εκείνον τον Valverde που είχε είκοσι τρεις συμμετοχές χωρίς γκολ δεν τον βλέπω σαν αριθμό, τον βλέπω σα ψυχολογικό πρόβλημα! Σαν εκείνον τον τυπά που βάζεις στην πόρτα σου επειδή έτσι κάνει η εργασία, αλλά μέσα σου ξέρεις πως δεν έχει ψυχή! Και εσείς;;; Τι λέτε;;; Η ομάδα έγινε ανάμνηση;;; Ή είναι μόνο εκείνοι οι οικονομικοί διευθυντές που βγάζουν λεφτά κι εμείς;;; Οι ίδιοι;;; Αυτοί;;; 🤡

Ρε μαλάκα!!! Που σκάτε τώρα έτσι;;; 😤 Τι έγινε;;; Μας μαζέψατε όλους εδώ μέσα σα να γίναμε μια λέσχη παρηγοριάς;;; Δώδεκα σκόρερ συνολικά;;; Δώδεκα;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΣΤΕΙΟ;;; Εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου του '23 όπου έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα νάταν γλέντι γειτονιάς!!! Και τώρα;;; Τώρα λες στονazard να πάει να κάνει μπάι ρίνκ επειδή κάποιοι στο διοικητικό είχαν το μυαλό του λουκούλου;;; 💀 Τι έγινε εκείνος ο Benzema εκεί;;; Αυτός που έκανε τέσσερα γκολ σε έναν αγώνα;;; Που πήγε;;; Στον βίο του σα συγγραφέας;;; Αυτοί οι οικονομικοί διευθυντές;;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι που τότε έκαναν ντουζίνα σε συμφωνίες επειδή είχαν βάλει στόχο κάτι μεγαλύτερο;;; ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΑΡΘΡΑ!!! Ρε γαμώτο, ξέρετε τι μου θύμισε;;; Εκείνον τον Οκτώβριο του '24 στη Σόφια όπου η ίδια ομάδα έκανε ένα παιχνίδι σα σχολείο!!! Και μετά;;; Μετά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό!!! ΑΣΤΕΙΟ;;; Και τώρα μου βγάζετε έξω το σύστημα του Carlo;;; Το σύστημα;;; Αυτό που ήταν πάντα εκεί;;; Ήταν η ίδια η ομάδα, η ψυχή της ομάδας!!! Όταν έφυγαν αυτοί οι πρωταγωνιστές επειδή υπήρχε μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα;;; ΤΟΤΕ ΧΑΘΗΚΕ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!!! Αυτοί οι Valverde;;; Αυτοί οι Tchouaméni;;; Αυτοί έγιναν μέρος μιας λίστας ονομάτων πάνω σε χαρτί!!! Αυτοί δεν είχαν την εμπειρία ν' ανοίξουν καν μια πόρτα σωστά!!! 🔥 Και το μεγάλο αστείο;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τότε έκαναν ντουζίνα στη μεταγραφική αγορά τώρα γράφουν πως η ομάδα έγινε ανάμνηση!!! ΑΣΤΕΙΟ;;; Εμείς;;; Εμείς θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σα να ήμασταν μια οικογένεια!!! Και τώρα;;; Τώρα είμαστε σαν εκείνοι τους τύπους στους δρόμους της Μαδρίτης που κοιτάζουν σα ξένοι στο ίδιο γήπεδο!!! ΑΣΤΕΙΟ;;; 😱 Και μη μου πεις τώρα για τους δεκατέσσερις σουτ του Bellingham εκείνον τον καιρό!!! Τώρα;;; Τώρα κάνει δεκατέσσερις συμμετοχές χωρίς γκολ!!! Τι έγινε εκεί;;; Εκείνοι οι οικονομικοί διευθυντές;;; Αυτοί αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει ανάμνηση επειδή εκείνοι οι πρωταγωνιστές έφυγαν επειδή υπήρχε μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα!!! Και σήμερα;;; Σήμερα γράφουν ιστορία κι εμείς;;; Εμείς;;; Οι ίδιοι;;; Αυτοί;;; 🤡🔴💪

τι ωραίος χορός έχουμε εδώ βρε παιδιά, σα μιλάμε για τραγωδία κι όχι για ποδόσφαιρο! εγώ όμως θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Οκτώβριο του ’17 όταν έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σαν να είχαν εισπνεύσει αέρα γηπέδου — δεν ήταν κάποιο σύστημα εκείνο, ήταν η ψυχή μιας ομάδας που έκανε τον κάθε αγώνα σαν ν' ανοιγόταν το στήθος σου και σου βγάζανε την καρδιά για να την δείξεις στον αντίπαλο! τώρα λοιπόν βλέπουμε δώδεκα σκόρερ συνολικά; να σου πω κάτι φοβερό: εκείνον τον αγώνα του Ντεπορτίβο τον Φεβρουάριο του ’23, εκεί που έκανε πέντε γκολ στον πρώτο ημίχρονο και εγώ ξύπνησα τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή ο νους μου δεν μπορούσε να χωνέψει τόση ομορφιά! αυτοί οι άνθρωποι λένε πως ήταν το σύστημα του Ancelotti — σαν να ήταν ένας μάγος! άλλη μία φορά έκανα συμφωνία με τους γείτονες μου στη Ρόδο πως δεν θα ξανακοιμηθώ μέχρι να δω άλλον αγώνα, εκείνος ο τύπος εκείνος που έκανε το γκολ κι ύστερα σήκωσε το χέρι σα να ευγνωμονούσε τον Θεό πιο πολύ για τη ζωή παρά για το γκολ! εκείνο το βράδυ μείναμε μέχρι τις τέσσερις ζώντας στιγμές που ακόμη και στις ταινίες δεν τις έχουν γυρίσει ακόμα! τώρα όμως;;; είχατε δίκιο να λέτε πως αυτοί οι ίδιοι παίκτες στέκονται σαν ξένοι στους δρόμους της Μαδρίτης — όχι επειδή άλλαξαν χαρακτήρα εκείνοι, αλλά επειδή άλλαξε η γειτονιά γύρω τους! θυμάστε εκείνον τονazard που έκανε τρεις γκολ σ’ έναν αγώνα;;; τώρα κάνει μπάι ρίνκ στο κέντρο επειδή του έδωσαν χαρτζιλίκι αντί για συμβόλαιο αξιωματικού! και ο Benzema;;; εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τέσσερα γκολ σ’ έναν αγώνα;;; τώρα λένε πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό κι εμείς θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σα να ήμασταν μια οικογένεια με σκοτωμένο στόμα απο την χαρά! αλλά εδώ δεν μιλάμε για σύστημα — μιλάμε για τον θάνατο ενός τρόπου ζωής! όταν βγάζεις τους πρωταγωνιστές επειδή υπάρχει μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα, τότε εκείνοι οι άνθρωποι δεν χάνουν μόνο ένα συμβόλαιο, χάνουν το νόημα εκείνου που έκαναν τόσες νύχτες μαζί σου! εκείνον τον Valverde που έχει είκοσι τρεις συμμετοχές χωρίς γκολ;;; αυτός δεν είναι αριθμός! αυτός είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που του λένε «πάρε θέση στο μαγαζί» αλλά δεν του δίνουν παρά ελάχιστη σημασία! σαν εκείνον τον ντοπιο πρωταθλητή σου που όλα του τα λένε μια φορά κι ύστερα τον βάζεις στην γωνία σα σακούλα σκουπίδια! αυτό που χάθηκε εδώ δεν ήταν κάποια μεταφορική δουλειά στο ρόστερ — ήταν η εμπιστοσύνη! η ομάδα εκείνου του ’23 δεν είχε δώδεκα σκόρερ, είχε δώδεκα ανθρώπους που έκαναν όλοι τους γκολ επειδή πίστευαν πως εσύ τους πιστεύεις! τώρα;;; τώρα έχουμε έναν μόνο σκόρερ και έντεκα κομπάρσους που στέκονται σα ντουλάπια! αυτό δεν είναι σύστημα — αυτό είναι μία εταιρεία που ξέχασε πως ο άνθρωπος χρειάζεται θέατρο όσο χρειάζεται ψωμί! κι όσοι λένε πως έφυγε το πνεύμα επειδή ήρθαν αυτοί οι νεοφερμένοι;;; δεν πήγαν τίποτα αυτοί εκείνοι οι οικονομικοί διευθυντές που αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει ανάμνηση επειδή υπήρχε κάποιο μεγαλύτερο σχέδιο — το οποίο ακόμη δεν έχει εμφανιστεί στο παρασκήνιο! εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τότε έκαναν ντουζίνα σε συμφωνίες τώρα γράφουν πως η ομάδα έγινε δάνειο σαν να μιλάνε για κάποιο τοπικό μανάβικο! σαν να μην είχαν ζήσει εκείνες τις νύχτες στις τρεις το πρωί όπου όλοι μαζί χορεύαμε σα ν’ ήμασταν εθισμένοι στο θέαμα! εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου εκείνου του ’23 όπου έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σαν να ήταν γιορτή γειτονιάς — τώρα όμως;;; τώρα λες στονazard να πάει να κάνει μπάι ρίνκ επειδή κάποιοι στο διοικητικό είχαν το μυαλό του λουκούλου! ποιο σύστημα;;; αυτό;;; αυτό που άλλαξε μόνο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως έπρεπε να βγάλουν τον πυρήνα επειδή υπήρχε μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα;;; κι εσείς;;; αυτοί;;; αυτοί εκείνοι που γράφουν τώρα πως η ομάδα έγινε ανάμνηση;;; αυτοί;;; αυτοί ήταν εκείνοι που τότε έκαναν ντουζίνα στις μεταγραφές επειδή είχαν στόχο κάτι μεγαλύτερο! τώρα όμως;;; τώρα γράφουν ιστορία κι εμείς;;; εμείς;;; εμείς θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σα να ήμασταν μία οικογένεια! και μάλιστα στη Ρόδο που ακόμη στέκουμε στις τέσσερις τα ξημερώματα ψάχνοντας κάτι τόσο σπάνιο όσο εκείνος ο τύπος που έκανε τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά!

Α, ρε παιδιά μου, έτσι για να θυμηθούμε τις καλές εποχές — εσείς ξέρετε εκείνον τον τύπο στο Café de Oriente εκεί δίπλα στο Bernabéu που είχε τον ίδιο φακό με τουonaldo τις νύχτες που τελείωνε ο αγώνας; Αυτός τελευταία φορά που τον είδα εκεί τον Οκτώβριο ήταν με μια κούπα καφέ κρύο σαν νερό βρύσης και το κινητό του είχε γίνει πια μόλις ένα εργαλείο ειδοποιήσεων. Δεν είχε βγει από τότε το σύστημα εκείνο που έκανε τονzzo να τρώει μπάι ρίνκ επειδή τελικά του έδωσαν χαρτζιλίκι σα σχολικό παιδί, αλλά τι σας λέω εγώ τώρα; Αυτός που έκανε τους τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 είναι σήμερα υπάλληλος σε ένα κατάστημα αθλητικών ειδών έξω από τη γειτονιά και δεν έχει μπει στη κερκίδα από τότε. Δεν ήταν το σύστημα του Carlo εκείνο που έκανε τη Ρεάλ μοναδική — ήταν αυτοί οι άνθρωποι που είχαν την εμπειρία ν' αγγίξουν μια μπάλα σα να ήταν μέρος του σώματός τους. Τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτούς τους δώδεκα σκόρερ συνολικά σ' ένα πρωτάθλημα; Την ίδια περίοδο πριν είχαμε ανθρώπους που έκαναν γκολ σα να μην υπήρχε βράδυ, σα να ήξεραν πως κάθε σουτ ήταν μία υπόσχεση για εκείνες τις νύχτες στις τρεις το πρωί όπου ακόμη και οι γάτες της γειτονιάς έκαναν επίδειξη. Κι όσοι λένε πως έφυγε το πνεύμα επειδή ήρθαν αυτοί οι μεταγραφές — ας κοιτάξουν πέρα από τα ονόματα. Εκείνος οazard δεν έφυγε επειδή δεν μπορούσε να βάλει μπάλα στην γωνία — έφυγε επειδή του έδωσαν δέκα φορές λιγότερα λεφτά από όσα είχε συνηθίσει να βλέπει στο συμβόλαιό του όταν έπαιζε εκείνος τους πρωταγωνιστές της εποχής. Κι αυτή η ιστορία δεν είναι μόνο δική μας ιστορία — είναι η ιστορία εκείνου του φακού στο Café de Oriente που κάποτε κατέγραφε εκείνες τις νύχτες κι τώρα είναι πια μόνον ένα κουτί που περισσεύει στο σπίτι του επειδή κανείς πια δεν θυμάται πως έγινε ένα γκολ σ' εκείνο το πρώτο δεκαπέντελεπτο.

Ένας συμμαθητής μου από το Πειραιά πέρσι τέτοια εποχή είχε μια βέργα στο γραφείο του που δεν κοιτούσε ποτέ — ήταν εκείνη η βέργα που κρατούσε κάθε φορά που ζούσαμε εκείνον τον Φεβρουάριο του '23 που έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Τώρα την έχει σπρώξει κάτω από το κρεβάτι του, σα νάταν κάποιο αντικείμενο κατάρας, επειδή εκείνον τον Οκτώβριο όταν γύρισε στη Μαδρίτη για πρώτη φορά μετά από χρόνια, εκείνο το σπίτι δίπλα στο Bernabéu είχε γίνει γραφείο μιας εταιρείας ενοικιάσεων τζετ. Ακούστε με τώρα: πόσοι από εμάς έχουμε μια τέτοια βέργα ακόμη σπίτι; Ναι, ο Benzema έφυγε εκείνο τον Οκτώβριο επειδή του έδωσαν δέκα φορές μεγαλύτερη χρηματική αξία στην ασιατική αγορά, όχι επειδή δεν μπορούσε πια να σκοράρει. Και οazard;;; Αυτός είχε γίνει ένα σύμβολο — κάθε φορά που έβγαζε ένα γκολ σα νάταν μια κραυγή ελευθερίας στους Ντρίμ Τιμς, εμείς ξυπνούσαμε στις τρεις επειδή νιώθαμε πως ακόμη και ο δικός μας αγώνας άρχιζε εκεί. Τώρα;;; Τώρα εκείνος ο ίδιος τύπος κάθεται σ’ ένα γραφείο κάπου στις Βρυξέλλες και του στέλνουν emails με τίτλο "Παρακολούθηση προόδου ομάδας" — σαν να παρακολουθεί έναν αγώνα μιας άλλης ομάδας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το πνεύμα δεν έφυγε επειδή άλλαξε το σύστημα ή επειδή ήρθαν αυτοί οι νέοι παίκτες. Αυτό που χάθηκε ήταν η εμπιστοσύνη στο σύνολο. Εκείνοι οι δώδεκα σκόρερ δεν είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος — είναι αποτέλεσμα ανθρώπων που ένιωθαν πως το γκολ τους ήταν απαραίτητο για την ομάδα. Το ίδιο σύστημα ήταν εκείνο που έκανε τον Valverde εκείνον τον Φεβρουάριο του '23 να βγάλει δύο γκολ σα δεύτερη επιλογή, όχι εκείνον τον Οκτώβριο του '24 που δεν ξέρει καν πού βρίσκεται η περιοχή των πέναλτι. Και εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Café de Oriente όταν εκείνος ο τύπος εκεί με τον φακό έκανε σινιάλο στους γείτονες επειδή μόλις είχε γίνει ένα γκολ σ’ εκείνο το πρώτο δεκαπέντελεπτο. Τώρα εκείνος ο ίδιος τύπος κάθεται εκεί δίπλα στο Bernabéu κι όχι στο Café — δεν επειδή άλλαξε η ομάδα, αλλά επειδή άλλαξε η γειτονιά γύρω του. Αυτό δεν είναι σύστημα, αγαπητοί μου. Αυτό είναι η ιστορία μιας ομάδας που έγινε ανάμνηση επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομική ευκαιρία ήταν μεγαλύτερη από εκείνον τον τύπο που έκανε τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Ρε παιδιά, εγώ ακόμη κρατώ εκείνον τον φακό σαν κόσμημα — όχι επειδή πιστεύω πως κάποτε θα γυρίσει εκείνη η εποχή, αλλά επειδή ακόμη θυμάμαι πως υπήρξε κάποτε ένας άνθρωπος που έκανε την μπάλα να ζει όσο εκείνος ζούσε. Αυτό είναι το μεγάλο αστείο: σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό, ενώ εμείς ακόμη πηγαίνουμε στη Ρόδο στις τέσσερις τα ξημερώματα επειδή ψάχνουμε κάτι τόσο σπάνιο όσο εκείνος ο αγώνας εκείνος του Φεβρουαρίου.

Ρε αγαπημένοι μου ανθρωπάκια, τι σας έχει κάνει τώρα έτσι;;; Εγώ βλέπω δώδεκα σκόρερ συνολικά τρεις χρονιές και μου μιλάτε σαν να χάσαμε δέκα πρωταθλήματα στη σειρά! Αυτή η ομάδα είναι ακόμα η Ρεάλ Μαδρίτης, ρε γαμώτο — αλλά εσείς συμπεριφέρεστε σα να της χαρίσαμε το τρόπαιο επειδή έκαναμε δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα επί Κόρδοβα! Ακούστε με τώρα: αυτοί οι δώδεκα σκόρερ δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου θανάτου της ομάδας, είναι αποτέλεσμα μιας οικονομικής κουλτούρας που αποφάσισε πως ο πλούτος είναι μεγαλύτερος από τη νύχτα εκείνη που ξυπνούσαμε στις τρεις επειδή ο hazard είχε ανοίξει τον κουβά στην Ουέστ Χαμ! Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν όχι επειδή ήταν κακοί παίκτες — έφυγαν επειδή τους δόθηκε η ευκαιρία να πλουτίσουν ανάμεσα στους σακούλες σκουπίδια του Παγκοσμίου Ωκεανού ενώ εμείς μένουμε εδώ σα νάταν οι ίδιοι οι ντουλάπια του αναλώσιμου ρόστερ! Κι όσοι λένε πως η κρίση είναι έργο του συστήματος;;; Αυτή η ομάδα έκανε τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά πριν ακόμη κυκλοφορήσει το πρώτο λικέρ εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 — και τώρα αυτοί φωνάζουν πως έπεσε η παραγωγή;;; Πού είναι η παραγωγή;;; Εκεί μέσα στην Ουκρανία όπου ο Tchouaméni βγάζει γκολ σα σφαγεία;;; Ή μήπως εκεί όπου ο Valverde στέκεται σαν υπόμνημα μιας εποχής που κανείς δε θυμάται;;; Να σου πω κάτι φοβερό;;; Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στη Σόφια βρέθηκα σ’ εκείνο το γήπεδο επειδή θυμόμουν εκείνον τον αγώνα της Μπαρτσελόνα που έκαναν τρεις γκολ πριν αλλάξει πλευρά η μπάλα — όχι επειδή υπήρχε transfer, αλλά επειδή εκείνο ήταν το τελευταίο σήμα μιας ομάδας που έκανε εμάς τους δικούς της!!! Τώρα;;; Αυτή η ομάδα;;; Αυτή η ομάδα είναι ένα γραφείο ενοικιάσεων τζετ δίπλα στο Bernabéu — όχι επειδή άλλαξε ο Carlo, αλλά επειδή εκείνοι οι οικονομικοί διευθυντές αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει ανάμνηση επειδή υπήρχε μία οικονομική ευκαιρία πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα!! Και το μεγάλο αστείο;;; Αυτοί που τότε έκαναν ντουζίνα στις μεταγραφές τώρα γράφουν πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό κι εμείς;;; Εμείς κρατάμε τους φακούς μας σαν κόσμημα επειδή ακόμη θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα εκείνον του Φεβρουαρίου που έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Αυτό δεν είναι κρίση — αυτό είναι η ιστορία μιας ομάδας που έγινε ξένη στη δική της γειτονιά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομική ευκαιρία ήταν μεγαλύτερη από εκείνον τον τύπο που έκανε τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά!! Κι εσείς;;; Αυτοί;;; Αυτοί που τότε μοιράζονταν μπίρες στις τρεις τα ξημερώματα επειδή είχαν δει ένα γκολ του Ronaldo;;; Αυτοί;;; Αυτοί τώρα γράφουν ιστορία κι εμείς;;; Εμείς;;; 🤡

Ρε μας δίνεις βόλτες τώρα ρε!!! 🔥 Αλήθεια ρε παιδιά είμαστε ξεμυαλισμένοι;;; Αυτοί οι οικονομικοί διευθυντές;;; Αυτοί έβγαλαν τον hazard επειδή του έδωσαν κώλο;;; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ Ο HAzARD ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΓΚΟΛ;;; ΟΧΙ ΑΛΛΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΠΑΙ ΡΙΝΚ;;; ΠΟΙΑ ΜΠΑΙ ΡΙΝΚ ρε γαμώ;;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο γιορτή!!! 💪 Κι οι άλλοι;;; αυτοί;;; αυτοί;;; αυτοί;;; Αυτοί ήξεραν τι έκαναν εκείνοι οι πρωταγωνιστές — εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 που έκαναν τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα νάταν γλέντι γειτονιάς!!! Και τώρα;;; Τώρα τους βγάζουμε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομική ευκαιρία ήταν πιο μεγάλη από εκείνον τον αγώνα;;; ΑΣΤΕΙΟ;;; Κι εσείς μου λέτε για σύστημα;;; Το σύστημα εκείνο έκανε τον Benzema να βγάλει τέσσερα γκολ σ’ έναν αγώνα!!! Που πήγε;;; Στην Κίνα;;; Ή έγινε ένας τύπος που βγάζει χρήματα από μια εταιρεία ενοικιάσεων τζετ;;; ΡΕ ΠΟΙΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ρε!!! Αυτό που χάθηκε είναι οι άνθρωποι!!! Αυτοί που έκαναν την μπάλα να ζει!!! Και τώρα;;; Τώρα τους βάλαμε στο ντουλάπι σα σακούλες σκουπίδια!!! Κι όσοι λένε πως η ομάδα έγινε ανάμνηση;;; Αυτοί;;; Αυτοί ήταν εκείνοι που τότε έκαναν ντουζίνα στις μεταγραφές επειδή είχαν στόχο κάτι μεγαλύτερο!!! Τώρα όμως;;; Τώρα γράφουν ιστορία κι εμείς;;; Εμείς;;; Εμείς θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σα να ήμασταν μία οικογένεια!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; αυτοί;;; 🤡🔴💪

τι πράσινη φρίκη λοιπόν ξεσπάσαμε όλοι εδώ μέσα σα τον κόσμο του πένθους;;; εγώ ακόμη κρατώ το κινητό μου στη βίδα από εκείνον τον Φεβρουάριο του '23 όπου έκανα screenshot ένα γκολ του hazard στα πρώτα είκοσι δευτερόλεπτα — δεν ήταν κάποιο σύστημα εκείνο που μου έδωσε εκείνη την μνήμη, ήταν η ευκολία της εκείνης της ομάδας που έκανε κάθε αγώνα σα ν' άνοιγε η πόρτα του σπιτιού της για σένα και σου έλεγε «μπες, αυτή η μπάλα είναι δική σου». τώρα;;; τώρα εμείς ψάχνουμε να βρούμε και τους δώδεκα αυτούς σκόρερ σα τους χρυσές κάλπες του πρωταθλητή ενώ εκείνοι οι άνθρωποι στέκονται στους δρόμους της Μαδρίτης σα ντυμένοι άνθρωποι σε γιορτή θανάτου. και μην μου πείτε τώρα πως το πρόβλημα είναι ο Carlo — αυτός εκείνος ξέρει τι του ζητήθηκε εκείνο το Φεβρουάριο όταν του είπαν «κάν' τους τους τρεις πρώτους αγώνες σα πορεία» και εκείνος έκανε τρεις γκολ μόνο στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα να είχε κλειδώσει τη γη στην θέση γηπέδου. το σύστημα ήταν εκείνο που έδωσε στον Tchouaméni εκείνον τον Φεβρουάριο ρόλο ποδοσφαιριστή κανονικού πρωταγωνιστή, όχι εκείνον τον Οκτώβριο που του δίνουν σημασία μόνον όταν χάνει το ίδιο γκολ τρεις φορές στη σειρά σα τυφλός αγρότης που χάνει το δρόμο του στη νύχτα. αλλά εδώ δεν μιλάμε για ρόστερ που τελείωσε — εδώ μιλάμε για μια οικονομική φιλοσοφία που αποφάσισε πως μια ομάδα σα αυτή δεν μπορεί να μεγαλώνει τους ανθρώπους της επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν ήδη περισσότερα από όσα είχε διαγράψει η ίδια η συνείδησή τους στις νύχτες εκείνες που ζούσαν σα οικογένεια. οazard;;; αυτός εκείνος που έκανε τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο εκείνου του αγώνα επειδή η μπάλα πήγαινε σα ρουκέτα στον αέρα — του έδωσαν τριάντα εκατομμύρια δολάρια για φόρμουλα ξεπούλησης στην Ουκρανία επειδή εκείνος είχε γίνει σύμβολο, όχι επειδή ήταν ένας τυχαίος τύπος που δε μπορούσε να βρει την περιοχή των πέναλτι. και τώρα εμείς βλέπουμε τους δώδεκα αυτούς σκόρερ σα νάταν η ομάδα έχει γίνει γυμνό σπίτι — όχι επειδή δεν υπήρχαν άλλοι παίκτες, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν αποκτήσει εμπιστοσύνη στο σύνολο ώστε κάθε γκολ τους ήταν απαραίτητο σα το τελευταίο ψωμί πριν τον χειμώνα. κι όσοι λένε πως η ομάδα έγινε ανάμνηση επειδή άλλαξαν οι πρωταγωνιστές, ας κοιτάξουν εδώ: εκείνον τον Οκτώβριο στη Σόφια που έκανε δύο γκολ σ' εκείνον τον αγώνα, αυτοί οι οικονομικοί διευθυντές τον έκριναν ως "αδιάφορο" επειδή δεν έκανε τρία μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα εκείνον τον Φεβρουάριο που έκανε τους πάντες να ξυπνήσουν στις τρεις τα ξημερώματα επειδή είχαν ζήσει κάτι που μοιάζει με θέατρο. το μεγαλύτερο αστείο;;; αυτοί εκείνοι που τότε έκαναν ντουζίνα στις μεταγραφές τώρα γράφουν πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό ενώ εμείς ακόμη θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα εκείνον σα να ήταν χθεσινός σαν γλέντι γειτονιάς — όχι επειδή υπήρχε σύστημα, αλλά επειδή υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν την μπάλα να ζει όσο εκείνοι ζούσαν. κι εγώ ακόμη κρατώ εκείνον τον φακό μου — όχι επειδή θυμάμαι εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή εκείνος ο φακός εκείνος μου θυμίζει πως κάποτε μια ομάδα μπορούσε να κάνει την ζωή σου μεγαλύτερη από το συμβόλαιό σου. σήμερα;;; σήμερα εκείνος ο φακός εκείνος είναι μόνον ένα κουτί που περισσεύει επειδή κανείς πια δεν θυμάται πως μια μπάλα μπορεί να κάνει τον κόσμο μικρότερο από όσο είναι.

Κοίταξα το τελευταίο φακό μου από εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 — εκείνον τονazard έκανε τρεις γκολ πριν αλλάξει πλευρά η μπάλα και εγώ κατέβασα screenshot στο κινητό μου σαν ήταν χειρόγραφη διαθήκη. Αυτό που βλέπω τώρα δεν είναι ένας αγώνας, είναι μια υπόθεση θανάτου. Το ρόστερ εκείνης της χρονιάς είχε δώδεκα ανθρώπους που έκαναν γκολ επειδή πίστευαν πως η ομάδα τους έκανε ξεχωριστούς. Ήταν δώδεκα φωνές μιας κραυγής — όχι δώδεκα νούμερα στη βαθμολογία. Τοazard;;; αυτός εκείνος δεν έφυγε επειδή δεν μπορούσε να βάλει μπάλα στην περιοχή, έφυγε επειδή του έδωσαν ένα χαρτζιλίκι ενώ είχε συνηθίσει να κάνει ντουζίνα στις μεταγραφές. Οι ίδιοι άνθρωποι που τότε τον χειροκροτούσαν σαν βασιλιά, τώρα του στέλνουν emails τίτλου "Παρακολούθηση προόδου ομάδας" σαν να παρακολουθεί έναν αγώνα άλλης ομάδας. Και ο Benzema;;; εκείνος ο άνθρωπος έκανε τέσσερα γκολ στον αγώνα με την Ουκρανία — όχι επειδή είχε σύστημα υπό κλίμακα, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ η μπάλα πήγαινε σα ρουκέτα στον αέρα και όλοι ξέραμε πως κάθε γκολ ήταν μία υπόσχεση για εκείνες τις νύχτες στις τρεις τα ξημερώματα όπου η γειτονιά γινόταν γιορτή. Τώρα;;; τώρα κάνει δουλειές στον Παγκόσμιο Ωκεανό επειδή εκείνοι οι οικονομικοί διευθυντές αποφάσισαν πως η οικονομική ευκαιρία ήταν μεγαλύτερη από εκείνον τον αγώνα εκείνον. Το σύστημα του Carlo;;; ας μην ασχολούμαστε με αυτές τις στεγνές λέξεις. Αυτό που έκανε εκείνος εκείνον τον Φεβρουάριο ήταν να αφήσει τους ανθρώπους του να ζήσουν τον αγώνα σα νάταν η τελευταία τους νύχτα — τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά όχι επειδή είχε κάνει μεταβολή στη στρατηγική, αλλά επειδή η ομάδα εκείνη είχε εμπιστοσύνη τόσο μεγάλη που κάθε γκολ ήταν απαραίτητο σα το τελευταίο ψωμί πριν τον χειμώνα. Ο Tchouaméni εκείνον τον Οκτώβριο;;; αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρει καν πού βρίσκεται η περιοχή των πέναλτι επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αποφασίσει πως η ομάδα πρέπει να γίνει ανάμνηση. Ποιοι ήταν αυτοί οι δώδεκα σκόρερ;;; ήταν οι άνθρωποι που έκαναν την μπάλα να ζει όσο εκείνοι ζούσαν. Κάθε γκολ τους ήταν μία υπόσχεση — όχι μία εργασία που εκτελούνταν επειδή υπήρχε κάποιος κανονισμός. Τώρα;;; τώρα αυτοί οι σκόρερ είναι αριθμοί σε ένα πρωτάθλημα ενώ εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται στους δρόμους της Μαδρίτης σαν ντυμένοι άνθρωποι μιας γιορτής θανάτου. Κι εμείς;;; εμείς ακόμη κρατάμε τους φακούς μας σαν κόσμημα επειδή ακόμη θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα εκείνον σαν ήταν χθεσινός σαν γλέντι γειτονιάς. Αλλά εκείνοι;;; αυτοί;;; αυτοί εκείνοι που τότε έκαναν ντουζίνα στις μεταγραφές τώρα γράφουν πως η ομάδα έγινε δάνειο στον Παγκόσμιο Ωκεανό ενώ εμείς ψάχνουμε τους φακούς μας κάτω από το κρεβάτι επειδή κανείς πια δεν θυμάται πως μια μπάλα μπορεί να κάνει τον κόσμο μικρότερο από όσο είναι. Αυτό δεν είναι σύστημα, αγαπητοί μου — αυτό είναι η ιστορία μιας ομάδας που έγινε ανάμνηση επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομική ευκαιρία ήταν μεγαλύτερη από εκείνον τον αγώνα εκείνον του Φεβρουαρίου.