O Άρης ειν' αλλιώς πλούσιος όταν στεκόμαστε όλα μαζί στο Κλέανθι, αλλιώς φτωχός όταν…

Άμα σου πούνε πως οι τίτλοι είναι το πλούτο, ρώτησε τους τι περισσότερο θυμούνται: την κούπα εκείνης της χρονιάς ή το βράδυ στο ξύλινο σπίτι εκείνου του φίλου σου που έκαναν queue έξι ώρες βρεγμένοι ως το κόκκαλο, τραγουδώντας σπαστά μέχρι τα φώτα να σβήσουν μόνοι τους. Ο Άρης δεν χωράει μέσα στις αίθουσες κυπέλλων — ο Άρης είναι μια σειρά από στιγμές όπου η ψυχή σου γίνεται γκράφιτι στον τοίχο μιας πόλης που την αγαπάς περισσότερο από τη δική της τσέπη. Οι άλλοι συλλογή τους τις νίκες σαν παιχνίδια Wii στο σαλόνι τους, κλείνουν τις πόρτες και βγάζουν selfie με την κούπα σαν ν' ανακάλυψαν τον Νότιο Πόλο. Εμείς; Εμείς ξέρουμε ότι η πραγματική μεγάλη νίκη είναι όταν τελειώνεις έναν αγώνα με την ουρά στο στόμα και κοιτάς γύρω σου πως αυτοί εκεί στους κόκκινους αριθμούς σου γελούν στα μούτρα επειδή ακόμα χτυπάς χέρια σαν ηλίθιος — χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς τίτλο, μαζεύοντας αυτούς τους τρεις τέταρτους των φίλων σου που λιποθύμησαν από το σύνδρομο της κερκίδας, όχι του πρωταθλητή. Κοιτάξτε τους δικούς σας συλλόγους: έχουν κανέναν τρόπο ν' αγοράσουν αυτές τις στιγμές; Τι πληρώνουν για μια ανάσα βροχής πάνω από το ξύλινο; Για τον ήχο μιας κεραμικής σφυρίχτρας στις 3:02 ενός ματς που κατέβαινε 2-0; Για το γράμμα στο mouthguard ενός παιδιού όταν του δίνεις το νούμερο του παππού του; Αυτά εδώ δεν λέγονται κερδισμένα νωρίτερα, αυτά τα ζεις αργότερα σαν προνόμιο όταν βλέπεις πλάκες Facebook γεμάτες τριαντάφυλλα από γονείς που είχαν ξεχάσει πως υπάρχει Τέλος Μάης. Τώρα πες μου: πόσο χρειάζεται ένας τίτλος για να σου δώσει αυτές τις δέκα ώρες όπου γίνεσαι βορά; Πέντε λεπτά; Μια χαρά χαρακώματα; Σκίζεις μια κάρτα πρωταθλητή κι ο διάβολος σου γυρίζει το μικρό δαχτυλάκι επειδή μέσα στην ταχύτητα έχασες την ουσία — την ουσία που φοράς στο μανίκι σου σαν ιμάτιο μέσα στον ίδιο σου τον πόνο. Οι μεγάλοι πρωταθλητές έχουν πολλά δάκρυα βραβευμένα από την ιστορία· εμείς έχουμε τους άλλους δικούς μας που κλαίνε πλάι μας όχι επειδή έχασαν, μα επειδή ένιωσαν πως χάνουνε όλο αυτό το μεγαλείο μιας ομάδας που δεν βγάζει κουβέρτες αλλά γίνεται κουβέρτα για τους πάντες. Καλώς ή κακώς, εδώ είμαστε πλούσιοι όταν στέκουμε όλοι μαζί — και κάθε φορά που νικούμε, αυτό πλούτος ζει μέσα στην επόμενη περίσταση που κάποιος θυμάται πως υπήρξε άνθρωπος μέσα στον κόσμο. Αυτό δεν είναι νίκη στο πρωτάθλημα· είναι νίκη επί της μοναξιάς. Και αυτή η νίκη δεν χρειάζεται κουτί.

Ρε μας γαμώτο, τι περιμένουμε ακόμα;;; Τι άλλο θες συλλογή των άλλων;;; Να τσουβαλιάσουν τους τίτλους σα ψιλικά στο σούπερ μάρκετ;;; Ρε! Στεκόμαστε όλες μαζί κι αυτά βγάζουνε κουβέντα για νίκες;;; ΝΑΙ ΡΕ ΑΛΗΤΕΙΑ!!! Το Κλέανθι δεν ειν' γήπεδο ρετρό, είναι γιορτή παντού αίμα!! Να δεις αυτούς που γράφουν "τι κέρδος να έχεις χάνοντας;;;" να σου σέρνουν κορδέλες πρωτάθλημα από την πλάτη τους όταν κανείς δεν τους βλέπει!! Εμείς;;; Εμείς ζούμε τον Άρη όχι όταν κερδίζουμε — ζούμε τον Άρη όταν ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!! Κι ας χάσουμε αύριο 4-0!! Κι ας ξεσαλώσει η φωτιά!! Κι ας μάθουν οι επόμενοι πως εδώ δεν πάμε για τίτλους.. πάμε για τις στιγμές που ο κουτός γίνεται σοφός, ο φτωχός πλούσιος κι ο μόνος βγαίνει συλλογικός!! Πέντε ωρές στη σειρά εδώ;;; Πέντε; Δέκα ευρώ το εισιτήριο;;; Δέκα;;; Κι αυτοί εκεί;;; Αυτοί εκεί βγάζουν χιλιάδες βίζες ενώ εμείς βγάζουμε μεταρσίωση!! Μαλάκες;;; Αν πρόκειται;;; Κοίταξε τι λέει κι ο Βασίλης κ' εκείνος — όχι με αριθμούς!! Μα τι αριθμούς θέλεις;;; Ρωτήστε τους άλλους πόσους τελικούς είδανε στη ζωή τους!! Εμείς;;; Εμείς ξέρουμε κάθε σφυρίχτρα στις κερκίδες σα χτύπο καρδιάς!! Κι αυτό εδώ;;; Αυτό εδώ είναι η μόνη κούπα που δε σου την κλέβει ο καιρός!! Σημαίνει τίποτ’ άλλο;;; Ρε αδέρφια μου;;; ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ;;; Γιατί εγώ εδώ περιμένω.. Κι ο χρόνος τρέχει!! 🔥💪🔴

Αυτή η ιστορία ξεκινάει πάντα από τον ίδιο τόπο: μέσα μου σκάει ο ήχος μιας σφυρίχτρας, κάπου στις 3:02 ενός αγώνα που δεν καταλαβαίνω ακόμα πως τελικά πήγε — και ξαφνικά νιώθω πως χάνω την ισορροπία μου σαν να μου κόψανε τον παλμό. Την ίδια ώρα βλέπεις αυτό το κομμάτι του Κλέανθι που φωτίζεται από τις λάμπες των φώτων αυτοκινήτων ανάμεσα στα πλαϊνά δέντρα, εκεί που ο κόκκινος κόσμος γίνεται σάρκα και αίμα, όχι αριθμοί στη κουβέρτα του σαλονιού. Θυμάμαι πριν δυο χρόνια, όταν ερχόμασταν από την Αθήνα μετά τον εκτός έδρας αγώνα στο Περιστέρι. Το αμάξι είχε πέντε άλλα σώματα μέσα του, δυο κουβέρτες κάτω από τους μηρούς γιατί η θέρμανση έπεφτε κάθε τρεις ώρες, μουσική σπαστά αλλά σίγουρη σαν τους πυρσούς του Αρηλά στον ουρανό. Μέσα στο σκοτάδι κάποιος άρχισε να λέει ένα τραγούδι — όχι ολόκληρο, κομμάτια που ξέραμε όλοι, όπως ξέρουμε ότι το γκολ του Αγγελόπουλου στην τελευταία ομάδα ήταν αλήθεια επειδή το νιώθαμε σαν θείο σου που σου χαρίζει το πρώτο δικό σου αυτί. Εκείνη τη στιγμή μου πέρασε από το μυαλό κάτι αμίλητο: ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν βγήκαν από εκεί γιατί έχασαν εκείνον τον αγώνα. Βγήκαν πλουσιότεροι — όχι σε τίτλους, αλλά στη μνήμη ότι έγιναν μια φυλή την ίδια εκείνη νύχτα. Κι ενώ οι άλλοι μιλούν για νίκες σα ψιλικά στο supermarket, εμείς ξέρουμε πως κάθε φορά που γινόμαστε αυτοί οι δεκαπέντε χιλιάδες στο γήπεδο, η ομάδα μας δεν παίζει μόνο είκοσι δύο άνδρες. Παίζει μέσα σου όλους εκείνους που κάποτε είχαν τη σημαία σου γυαλισμένη πάνω στο ντουλάπι τους και τώρα γυρίζουν σπίτι κρατώντας μαζί την κόπωση των βημάτων μέσα στο χώμα που είχαν εμποτίσει προηγούμενοι ήλιοι. Όταν λοιπόν κάποιος σηκώνει το χέρι του και φωνάζει "τι κέρδος να έχουμε χάνοντας;", εγώ γελάω — όχι σα σαρκασμός, αλλά σα αναγνώριση. Γιατί όταν στέκουμε όλοι μαζί, η έννοια της νίκης έχει αλλάξει χρώμα: είναι η στιγμή εκείνη που η μοναξιά σου διαλύεται μέσα στο ίδιο μαύρο ύφασμα που φοράς σαν μανδύα πάνω στους ώμους σου. Κι αυτοί εκεί που κλείνουν τις πόρτες μετά την κούπα… αυτά τα πρόσωπα έχουν δάκρυα βραβευμένα από τους τίτλους τους, ναι — αλλά έχουν χάσει κι εκείνη την πραγματική τραγωδία: να μην ξέρουν πως η μεγαλύτερη νίκη είναι όταν τελειώνεις έναν αγώνα χωρίς αποτέλεσμα και κοιτάς γύρω σου βρίσκοντας μόνο τα κόκκινα μάτια των ανθρώπων σου που ακόμα αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλον σα να κουβαλάνε τον ίδιο νεκρό μέσα τους και όμως γελούν. Εμείς; Εμείς βγαίνουμε πλουσιότεροι — όχι επειδή κερδίσαμε, αλλά επειδή αυτή τη φορά, για δεκαπέντε λεπτά μέσα σ' έναν αγώνα που δεν τελείωσε όπως θέλαμε, γίναμε άτομα μιας οικογένειας που δεν χωράει μέσα στα κουτιά των τίτλων τους. Κι ας χάσουμε αύριο 4-0. Γιατί όσο υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί που στέκει στο ξύλινο σπίτι, υγρός ως το κόκκαλο, τραγουδώντας σπαστά μέχρι τα φώτα σβήσουν μόνοι τους — όσο υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, υπάρχει και η ομάδα. Και αυτή η ομάδα δεν βγάζει χίλια ευρώ εισιτήριο σα VIP περιοχή· βγάζει κουβέρτες στις κερκίδες.

ρε παιδιά, χρόνια τώρα βρίσκομαι σ' αυτές τις κερκίδες βλέποντας τον αγώνα από μέσα μου σαν κάποιος που ξέρει πως ο πραγματικός πρωταθλητής δεν φοράει φανέλα μάρκας αλά Nike — φοράει βρεγμένη μπλούζα και έχει την ουρά του να κουνιέται όταν βλέπει τους δικούς του να σηκώνονται όρθιοι σαν δένδρα κόκκινα κάτω από τη λάμψη εκείνης της σφυρίχτρας που χάνει τους αριθμούς στο περιθώριο. θυμάμαι ένα βράδυ πριν δεκαπέντε χρόνια στον Τoumba, στις αρχές μιας χρονιάς που ο Άρης ήταν ακόμα εκεί σαν σπίτι με σπασμένο παράθυρο. κάτι αλλιώτικο όμως συνέβαινε: η πρώτη φορά που βρέθηκα δίπλα σ' έναν γέροντα που είχε το νούμερο του παππού του — όχι τυπωμένο πάνω σ' ένα πλαστικό σακάκι αλά رئيسي, μα ζωγραφισμένο με νερομπογιά από κάποιον εγγονό στον παλτό του. εκείνος κράταγε την αναπνοή του στις τελευταίες φάσεις επειδή ήξερε πως αυτή η ομάδα δε γίνεται για ένα γκολ εκείνη τη στιγμή, γίνεται για το τραγούδι που ξεκινούσε πάντα όταν οι αντίπαλοι άρχιζαν να κουράζονται στους ποδοσφαιρικούς γρίφους των κατώτερων κατηγοριών. εγώ τότε δεν έπαιρνα τίποτα παρά μονάχα την μυρωδιά από το ψωμί της κερκίδας – μια μπουγάδα βρεγμένη στους αγκώνες των γυναικών που είχαν φέρει φαγητά σπιτικά επειδή οι άλλες ομάδες είχαν μόνο αεριούχα νερά στις καντίνας τους. κι εκείνος ο γέροντας με το νούμερο του νεκρού του άρχισε να μου λέει ιστορίες για τον επόμενο αγώνα, σαν να ήταν μια γιορτή ενός χωριού όπου κανείς δεν είχε δει ποτέ του χιόνι. η φοβία μου εκείνη τη βραδιά δεν ήταν πως μπορεί να χάσουμε — ήταν πως ίσως δεν καταλάβουνε αυτοί εκεί πάνω πως η ομάδα αυτή δεν είχε αρχηγό παραπάνω από έναν πλήθος ανθρώπων που στέκονταν ο ένας δίπλα στον άλλον όσο οι βροχοπτώσεις έκαναν τους δρόμους λακκούβες. τώρα κοιτάζω τον κόσμο σήμερα: είναι τόσο διαφορετικός από εκείνες τις μέρες; ναι, εμείς ακόμα στέκουμε σ' αυτό το ξύλινο σπίτι ανάμεσα στ' άλλα ερείπια της πόλης που κάποτε έφερε νερό στα δέντρα της πλατείας Μακεδονίας, εκεί που τώρα βλέπεις τις κερκίδες να φωτίζονται σαν αστέρια της νοτιοανατολικής Ευρώπης επειδή η πόλη αυτή αγοράζει φωτισμό καλύτερο από του αεροδρομίου. κι όμως, ακούστε με — αυτή η ομάδα δε γίνεται μόνο όταν νικάει. γίνεται όταν οι άνθρωποι αυτοί βάζουν το βήμα τους πάνω στα πρόσωπα των άλλων αντί να πατούν πάνω στις σανίδες της μοναξιάς τους. θυμάμαι πριν ένα χρόνο έναν αγώνα εκεί που χάσαμε 3-2 στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος ξέχασε πως οι υπεράνω των νόμων αριθμοί υπάρχουν μόνο στους τίτλους των άλλων. τι έγινε μετά; εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες πήρανε την κόπωση τους σα μεταλλικό δίσκο πάνω στον ώμο και βγήκαν στους δρόμους τραγουδώντας την ίδια παλιά μελωδία σα να ήταν ύμνος μίας άλλης εποχής — εκείνης όπου οι τίτλοι πήγαιναν στους κήπους σπιτιών κι όχι στις βιτρίνες γυαλιού. και εδώ είναι το παράδοξο που με πείθει ακόμα πως ο Άρης είναι αλλιώς πλούσιος: εμείς έχουμε δάκρυα όχι επειδή χάσαμε — τα έχουμε επειδή καταλάβαμε ότι κάποιος εκεί πάνω εκείνη τη στιγμή, στη συλλογική μοναξιά μιας ομάδας που δεν προλαβαίνει ν' αποκτήσει κλειστό γήπεδο βγαλμένο από glossy περιοδικό, έκανε κάποιον να νιώσει πως δεν είναι μόνος. η ομάδα αυτή είναι σαν ένας γεροδεμένος φίλος που όταν σου δίνει μια κλοτσιά στα πλευρά σου επειδή πήρες το λάθος δρόμο εκείνο το βράδυ, σου λέει παράλληλα πως υπάρχει πάντα ένας άλλος δρόμος πίσω σου — αρκεί να γυρίσεις πίσω μαζί τους. οι άλλοι λοιπόν μιλάνε για τραπεζικούς λογαριασμούς όταν βλέπουν την ομάδα μας. εμείς μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που κάποιος, ενώ η ομάδα του χάνει 2-0 σ' ένα νεκρό γήπεδο, βρίσκει την ψυχή του να τραγουδάει ένα τραγούδι που τον συνδέει με τον παππού του που δεν είδε ποτέ του εισιτήριο VIP. αυτοί εκεί έχουν κουβέρτες στις κερκίδες σα βελούδινο χαλί· εμείς έχουμε κουβέρτες στις ψυχές μας σα λιθαράκι πάνω στο φέρετρο ενός αγωνιστή. τι κερδίζουμε λοιπόν όταν νικάμε; πιο πολύ ζωή στις κουβέντες μας όταν ξαναβρεθούμε στον Ψηλό Λόφο. τι κερδίζουμε όταν χάνουμε; μια μνήμη που είναι τόσο δυνατή ώστε κάθε φορά που κοιτάζουμε πίσω, βλέπουμε πως εκείνοι εκεί πάνω — αυτοί οι ελάχιστοι αυτοί αριθμοί στην κορυφή των βαθμολογιών — εκείνοι δεν είχαν ποτέ τη χαρά του ανθρώπου που αγκαλιάζει έναν αγνώστου μέχρι σήμερα φίλο επειδή μόλις έβγαλε έναν αγώνα χωρίς γκολ, αλλά κατέκτησε κάτι άλλο: την συναίνεση πως η ομάδα αυτή δεν είναι δική του· είναι κοινή κληρονομιά αυτής της πόλης σα μια γλάστρα που ποτίζεται από όλους όσοι στέκουν όρθιοι κι αψηφούν τις εποχές. κι έτσι, ας συνεχίσουμε λοιπόν — ακόμα κι αν χάσουμε ξανά αύριο 4-0. επειδή όσο υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί στον Ψηλό Λόφο που φοράει ένα παλτό βρεγμένο από τον ιδρώτα του αγώνα κι ακόμα φέρνει ψωμί σπιτικό σ' εκείνον που κάθεται δίπλα του χωρίς εισιτήριο VIP, υπάρχει και ο Άρης. κι αυτός ο Άρης δεν αποτελείται από τίτλους αλά παντού δωμάτια διακοσμημένα· αποτελείται από αυτούς τους ανθρώπους που όταν τελειώνει ο αγώνας, δεν βιάζονται να πάνε σπίτι — μαζεύουν μαζί τα σκουπίδια σα να ήταν χρυσάφι επειδή αυτά οι άλλες ομάδες τα πετούν στην κάδους αμέσως μετά το τέλος της περιόδου.

Ξέρεις ποιος μου θύμισε αυτή την ιστορία σήμερα το πρωί; Ο Βασίλης εκεί που λέγαμε πως ο τίτλος είναι σα κουτί σαλονιού — μα η πραγματική του θέση είναι σαν το ψωμί που ψήνει η μάνα μου όταν ο Άρης παίζει εκτός στις αρχές Οκτώβρη. Πριν τρία χρόνια, την επομένη ενός αγώνα στην Κοζάνη που γυρίσαμε πίσω με δύο κουβέρτες τσέπης (οι μισοί ξεθεωμένοι επειδή το αμάξι είχε γίνει λουτρό), βρήκα στα τραπέζια της κουζίνας ένα σημείωμα πάνω στο ψωμί που ψήθηκε εκείνο το βράδυ: *«Γιώργο, εσύ δεν κουράστηκες τόσο όσο αυτοί εκείνοι που κάθονταν σ' αυτούς τους δύο ξύλινους πάγκους δίπλα στις στήλες του γηπέδου. Αυτοί έφαγαν τον ψόφο κρατώντας αγκαλιά τους άλλους τρεις μαζί επειδή οι σειρές είχαν φτάσει έως την εξέδρα των παιδιών. Αυτό είναι το χρέος μας — όχι να νικήσουμε στο τελικό σφυρίχτρα, αλλά να φτιάξουμε μια γιορτή από το ίδιο το σκοτάδι που μας περιβάλλει όταν οι άλλοι κλείνουν τις πόρτες.» Αυτό ακριβώς είδα σήμερα πρωί μέσα στη σακούλα μου από τον Ανθύπα: η γυναίκα μου είχε βάλει μαζί με τις κάλτσες το εισιτήριο εκείνης της βραδιάς στη φλούδα ενός πορτοκαλιού. Την ίδια εκείνη στιγμή κατάλαβα κάτι που λες συνέχεια εδώ μέσα: όταν στέκουμε όλοι μαζί, ο Άρης γίνεται ένας ζωντανός οργανισμός — όχι σαν το πλούσιο σπίτι όπου όλα βρίσκονται κλειδωμένα μέσα σε ντουλάπια, αλλά σαν εκείνη τη μεγάλη οικογένεια του χωριού που κάθε φορά που ανάβει η φωτιά, όλοι προσφέρουν κάτι δικό τους ώστε κανείς να μην πειστεί ότι είναι ξένος εκεί. Μα όσοι λένε πως η νίκη είναι το μόνο νόμισμα εδώ μέσα ξεχνούν το πιο σημαντικό στοιχείο: η συναυλιακή αυτή κίνηση που ονομάζεται Άρης δεν γίνεται μόνο στις νίκες. Γίνεται όταν μέσα στον ίδιο αγώνα κάποιος από εμάς σηκώνει μια σημαία που είχε κρεμασμένη από το '96 πάνω στο ντουλάπι του, εκεί που η γυναίκα του είχε βάλει πια μια άλλη λωρίδα ύφασμα επειδή «γιατί να κρατάς αυτή τη παλιά λέρια;» Αυτός όμως την κράτησε επειδή ξέρει πως εκείνη η σημαία δεν είναι τμήμα κάποιου μουσείου· είναι τμήμα μιας σειράς ανθρώπων που στέκονται στις θέσεις τους σαν στρατιώτες ενός στρατού όπου ο εχθρός δεν είναι ο διαιτητής, αλλά η μοναξιά. Κι έτσι, όταν κάποιοι γράφουν πως αυτοί εκεί έχουν κουβέρτες στους τίτλους τους ενώ εμείς στέκουμε στις βροχερές κερκίδες — εγώ γελάω όχι επειδή έχουν άδικο, αλλά επειδή ξέρω κάτι ακόμη πιο δυνατό: αυτοί εκεί δεν έχουν ούτε έναν αγνώστου ταπεινό φίλο που όταν τελειώσει ο αγώνας σου λέει «ραντίστηκα όσο δεν μπορείς εσύ να φανταστείς» επειδή ξέρει πως η ομάδα του αποτελείται από κέρματα φιλοξενίας αντί για βιτρίνες γυαλιού. Εμένα, λοιπόν, το ζήτημα δεν είναι αν ο Άρης κερδίζει ή χάνει. Το ζήτημα είναι ποιος ανάμεσα στους δικούς μου θυμάται πως το μεγαλύτερο χρέος της ομάδας δεν είναι στους τίτλους της, αλλά στο πώς μετατρέπει τις στιγμές μίας βροχερής Κυριακής σε θησαυρούς που κρατάει μέσα στην ψυχή του σα μαργαριτάρια μέσα στο ίδιο του το αίμα. Κι αυτοί εδώ είναι οι μοναδικοί ικανοί να κάνουν αυτό το έργο.

Πωπω ρε γαμώτο, τώρα πιάσατε την ουσία σωστά κιόλας — όχι μόνο μιλάνε για ψυχές, τις ζούνε αυτές τις ψυχές! Λοιπόν, ας βάλουμε ένα πράγμα στο τραπέζι: αυτοί εκεί που μιλάνε για τίτλους σα συναλλαγή στην τράπεζα, τι έχουν τελικά εκτός από γυαλιστερό ντάμα στη βιτρίνα; Έναν εαυτό που όταν τελειώνει ο αγώνας κλείνει την πόρτα και βγάζει selfie με την κούπα σα να κέρδισε προσωπικά τον Νότιο Πόλο; Μαλακίες. Εμείς εδώ στο Κλέανθι βγάζουμε κέρδος ακόμα και όταν χάνουμε επειδή το κέρδος δεν είναι αριθμοί στο πρωτάθλημα. Είναι όταν εκείνος ο γέρος με το νούμερο του παππού του ξυπνάει μέσα μας και τραγουδάει το ίδιο τραγούδι σαν σημείο που δεν ξεχνάει ποτέ η πόλη. Είναι όταν η ομάδα γίνεται σπίτι όχι επειδή έχει κλειστά σύνορα, αλλά επειδή όσοι μπαίνουν εκεί μέσα ξέρουν πως μπορούν να φέρουν το δικό τους ψωμί σπιτικό, τις δικές τους ιστορίες, τον ιδρώτα τους πάνω στους ξύλινους πάγκους. Κι όταν κάποιοι λένε «τι κέρδος από την ήττα;», εγώ τους κοιτάω κατάματα: πόσο έχουν πληρώσει αυτοί εκεί για μία φορά που ένιωσαν πως ανήκουν κάπου; Πόσες φορές βρέθηκαν μισοί νεκροί από την κούραση πάνω σε ξύλα σπρωγμένοι από τους άλλους για να δουν μία ομάδα που δεν τους έδωσε τίτλο παρά μονάχα την αίσθηση πως έγιναν οικογένεια; Δεν είναι κέρδος στον Άρη όταν βρίσκεις έναν τίτλο στο ράφι σου — είναι κέρδος όταν βρίσκεις έναν ξένο εκεί στην κερκίδα δίπλα σου που σου λέει «μπορώ να σου δώσω μέρος από το ψωμί μου» επειδή ξέρει πως αυτή η ομάδα δεν αποτελείται από αυτάκια που φοράνε μπότες Louis Vuitton, αλλά από ανθρώπους που τραγουδάνε σπαστά τραγούδια επειδή τα λόγια τους είναι σαν τις νότες ενός μουσικού κομματιού που κατέβηκε απότομα στις 3:02. Και ας πούμε κάτι ακόμα πιο σκληρό: όποιος δεν κατάλαβε ότι ο τίτλος δεν είναι τίποτα μπροστά στο δικαίωμα να λες «εγώ ήμουν εκεί» εκείνες τις στιγμές, ας πάει σπίτι του και ας ανοίξει το ψυγείο του. Εκεί μέσα θα βρει όλα όσα χρειάζεται για τη ζωή του — αριθμούς, συσκευασίες, και μια μνήμη που τελειώνει όταν κλείνει την πόρτα. Εμείς εδώ ζούμε τον Άρη σαν αυτό που είναι πραγματικά: μία αστείρευτη πηγή ζωής, όχι μία χρέωση στον τραπεζικό λογαριασμό κάποιου άλλου. 🔥💪🔴

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟΣ ΕΔΩ;;; ΣΙΓΑ ΜΕΡΑΚΙΑ!!! 😱🤬 Πότε νίκησε ο οποιοσδήποτε τίτλος τον Άρη;;; ΟΤΑΝ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ;;; ΠΟΤΕ;;; Αυτή η ομάδα δεν είναι σα κουβέρτα που σκεπάζει κρύα πτώματα στο σαλόνι των άλλων!!! Αν νομίζεις πως το να βγάλεις κουρτίνες βιτρίνας σου δίνει δικαίωμα να λες "έχω όλους αυτούς τους τίτλους", τότε εγώ σου λέω πως εσύ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ!!! 🔥 Σ' αυτά εδώ οι τίτλοι είναι σα το νερό στη θάλασσα όταν στέκουμε όλες μαζί — εμείς δεν πάμε εκεί για ν' αποκτήσουμε κάτι, πάμε εκεί για ν' αφήσουμε κάτι πίσω μας. Την ψυχή μας, τον ιδρώτα μας, ακόμη και τις κάλτσες που γίνανε μία μάζα από νερό κι άνθρωπο μετά τον αγώνα!!! Κι όταν κάποιος λέει "τι κέρδος να έχουμε χάνοντας;;;" εγώ γελάω!!! Το κέρδος είναι σα τη φωτιά στους ξύλινους πάγκους — σβήνει, αλλά η θερμότητα μένει εκεί μέσα στους ανθρώπους σα καμμένος άνθρακας που δεν σβήνει ποτέ!!! Και μην μου πεις πως αυτά δεν είναι νίκη!!! Τα τραγούδια σπαστά στους κορμούς των ανθρώπων, η αγκαλιά ενός άγνωστου στη μέση του χειμώνα, η μνήμη μιας νύχτας που χάσαμε μα βγήκαμε πλουσιότεροι από τον πρωταθλητή εκείνον που κοιτάζει μόνο την κούπα στο βιτρό του!!! 💪🔴 ΑΥΤΗ Η ΝΙΚΗ ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ — ΣΕ ΠΙΣΤΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΝΙΚΗ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ!!!

ρε παιδί μου πάει ντουντούκος αυτή η ρετσινιά της σιωπής! τι περιμένεις να σου πω, ρε χρυσό μου, όταν βλέπω αυτούς τους ντουντούκες έξω από τους γηπέδους να βγάζουν τίτλους σα τυχερά δισκάκια στην αγορά; αυτοί που όταν τελειώνει ο αγώνας σου κάνουν κράτηση στο εστιατόριο επειδή είχανε προγραμματίσει ολόκληρο το βράδυ πριν καν αρχίσει η σφυρίχτρα; εγώ εκείνο το βράδυ στο Τoumba είχε αρρώστησε το αμάξι και περίμενα δυόμιση ώρες κάτω από το βροχερό στέγαστρο της εισόδου επειδή η ομάδα είχε μόλις κερδίσει ένα σημαντικό ντέρμπι μετά από είκοσι χρόνια απουσίας. πέντε άνθρωποι μέσα μου μια νύχτα — τρεις γυναίκες φουρνιά μαζί που είχαν ψήσει σαράντα κουλούρια γιατί κάποιος τους είχε πει πως έτσι κάνουν γούρι, δύο γέροι σα δύο σάκοι κόκαλο που είχαν ξυπνήσει στις τέσσερις το πρωί από την αγωνία, κι ένας δεκαοχτάχρονος που είχε αγοράσει εισιτήριο χωρίς να ξέρει καν πώς λέγεται ο άσος τους. τι έκανα εγώ; πήγα και καθάρισα το αμάξι ενός ξένου επειδή είχε τραβήξει σα γουρούνι πάνω στο χώμα που είχανε βγάλει οι προηγούμενες βροχές. πήγα και φέρα ψωμί σπιτικό γιατί εκείνοι οι γέροι είχαν ξεμείνει μόνο από τσίπουρο και τυρί — κι όταν τελικά φύγαμε από το γήπεδο, είχανε απομείνει τριάντα καρβέλια σ' αυτούς τους ανθρώπους που είχανε αφήσει δαχτυλίδια βρεγμένα πάνω στους πάγκους επειδή εκείνοι είχανε φέρει μαζί τους τις κάλτσες αλλαγής για όλους. και αυτοί εκεί σου λένε πως αυτό δεν είναι νίκη;;; αυτή η ομάδα γίνεται όταν κάποιος ξεχνάει πως έχει τραπεζικό λογαριασμό και βάζει το τελευταίο του κομμάτι κρέας μέσα στο ψωμί του αγνώστου που στέκεται δίπλα του στα δεκαπέντε χρόνια χωρίς τίτλο;;; όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σ' εκείνες τις βροχερές κερκίδες να τραγουδάει ένα τραγούδι που ο παππούς του είχε γράψει πάνω στο χαρτί της τσέπης επειδή το στόμα του ήτανε κολλημένο από το ψύχος, τότε δεν μιλάς για τίτλους — μιλάς για την ίδια την ανθρώπινη φυλή που δεν χωράει μέσα στις νόρμες των άλλων ομάδων. και ας χάσουμε αύριο κιόλας είκοσι-πέντε! τι νόημα έχει;;; εμείς έχουμε κουβέντες που κρατάνε περισσότερο από οποιονδήποτε αστικό μύθο των ευκαιριοκρατών. εμείς έχουμε αυτόν τον κόσμο εκεί που δεν κάνει κράτηση στις κερκίδες αλλά μοιράζει το ψωμί του χωρίς να ξέρει καν το όνομα εκείνου που τρώει δίπλα του. οι άλλοι έχουν νούμερα στις κουβέρτες τους — εμείς έχουμε ανθρώπους μέσα στις ψυχές μας σα βρόχινο νερό που δεν στεγνώνει ποτέ. κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτούς εκεί που ξέρουν πως η ομάδα τους δεν είναι ντουντούκας βιτρίνας αλλά οικογένεια βρεγμένη από τον ιδρώτα και τη βροχή, τόσο υπάρχει και ο Άρης. και αυτή η ομάδα δεν κερδίζει τίτλους — κερδίζει ανθρώπους. και αυτοί οι άνθρωποι εκεί που βγάζουν τους τίτλους στους λογαριασμούς τους ας πάνε να αγοράσουν ένα εισιτήριο και μια φορά στη ζωή τους ας δοκιμάσουν τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος μέχρι τα γόνατα σου σα βρεγμένο ξύλο επειδή η ομάδα σου έπαιξε τελευταία μπάλα χωρίς αποτέλεσμα. αλλά ας μην ψάχνουμε παραπέρα — εμείς ξέρουμε τι ζούμε. κι όταν τελειώσει αυτός ο αγώνας, δεν θα πάω σπίτι μου να βγάλω selfie με κάτι ασήμαντες κούπες. θα πάω στον κόσμο εκεί που κάποιος φωνάζει τραγούδια σα στρατευμένος στρατιώτης μιας εποχής που ακόμα υπήρχε αλληλεγγύη εκεί που οι υπόλοιποι βγάζουν ντάμες από τις τράπεζες. κι αυτή η νίκη εκεί στην κεραμίδα του ψυχικού τους κόσμου δεν χρειάζεται κανέναν τίτλο στον ουρανό — αρκεί η στιγμή εκείνη που ο Άρης γίνεται ένα και μοναδικό σώμα μέσα στο σκοτάδι της κερκίδας. κι αυτό δεν το πουλάει ούτε η πιο ισχυρή τράπεζα του κόσμου.

Μια φορά και έναν καιρό, πριν κάτσει ο πρώτος καφές εκείνο το πρωινό στο σπίτι της Ξηροκρήνης, βγήκα μια βόλτα στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής επειδή το κεφάλι μου είχε γεμίσει από αριθμούς δανείων — όχι αυτών των ομάδων εκεί που βγάζουν τους τίτλους σα κουβέρτες στη βιτρίνα, αλλά δικά μου. Στέκομαι στην άκρη του δρόμου κι εκεί βλέπω τον παλιό μου φίλο τον Στάθη να κουβαλάει ένα κιβώτιο μπίρες για το στέκι του γηπέδου, εκείνο το στέκι που κανένας άλλος δεν το ξέρει παρά μόνο εμάς. Αυτός εκεί, ρε παιδιά, είχε τη φανέλα του σφραγισμένη από τον αγώνα του Περιστεριού — όχι σημάδι νίκης, όχι τίποτε τέτοιο, αλλά ένα δαχτυλίδι βρωμιάς πάνω στον ώμο επειδή στην προσπάθεια να πιάσει την πόρτα του πούλμαν, κάποιος τον έσπρωξε μέσα στο σκοτάδι και η μπίρα του χύθηκε σαν νερό πάνω στους άλλους τρεις γύρω του. Κι εκείνος στέκει εκεί, βρέχει αδιάκοπα, και λέει: «Τι μας νοιάζει αν έχασε εκείνος ο αγώνας; Εμείς βγάλαμε ψωμί σπιτικό στις πέντε γυναίκες που περίμεναν πίσω από τις στήλες επειδή είχανε ξεμείνει μόνο από τσίπουρο και πιάτα μίας χρήσης». Αυτή η ομάδα δεν αποτελείται από τίτλους σπιτιών με πορτοπαράθυρα — αποτελείται από αυτούς που ακόμα φέρνουν το δικό τους ψωμί στις κερκίδες σα να έχουνε όλοι κοινό νου ένα σπίτι χωρίς κλειδιά. Κι όταν κάποιος σου λέει πως αυτά δεν είναι νίκη, εγώ βγάζω από την τσέπη μου το εισιτήριο εκείνης της βραδιάς — όχι σα μουσειακό έκθεμα, σα μνήμη που έχει γίνει σάρκα επειδή πάνω σ' αυτό έχει γραμμένο όχι το αποτέλεσμα αλλά τη μυρωδιά του ιδρώτα του Στάθη όταν έγειρε πάνω στον ξένο και του είπε «πάρτο αυτό». Αυτή η νίκη είναι εκεί — σ' εκείνες τις στιγμές που κάποιος ξεχνάει πως έχει λογαριασμό στην τράπεζα και δίνει το τελευταίο του κομμάτι κρέας στο γείτονα επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι σπίτι, είναι οικογένεια όπου οι κουβέρτες δεν σκεπάζουν κρύα σώματα αλλά θερμαίνουν τις ψυχές.

ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;; 🔥💪🔴 ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΑΛΛΑ… ντάξει, κάτι ακόμα; Πριν μερικά χρόνια στέκολα μόνος μου στον Κλέανθι για έναν αγώνα εκτός έδρας, εκεί που η πόλη ήταν σα καμμένο δάσος μετά από βροχή. Στείλαμε μόνο εκατό άτομα εκεί — εκατό ξεχασμένοι άνθρωποι που πήρανε το πούλμαν σα βάρκα στον Αχέροντα. Φτάνουμε εκεί, βλέπω πως στο πρώτο δεκαπέντε είχανε βγάλει ένα γκολ οι αντίπαλοι. Κι εκείνο το βράδυ δεν έγινε τίποτα σπουδαίο, δεν κερδίσαμε, δεν αλλάξαμε ιστορία. Αλλά; Μια γριά είχε φέρει σαράντα σουβλάκια στον θερμοφόρνο της οικογένειας επειδή είχε ακούσει πως κάποιοι ΘΕΣΣΑΛΟΙ δεν είχανε φάει τίποτε όλη την ημέρα. Ένας γέρος που δεν ήξερε καν πως τον λέγανε έκανε κράτηση στο τραπέζι ενός χωριού για όλους μας επειδή δεν υπήρχε πού να καθίσουμε εκεί που βρέχονταν. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας — νίκησαν εκείνοι εκείνοι εκεί — βγήκαμε μέσα στη βροχή, κρατούσαμε αγκαλιά τις κουβέρτες σα μωρά αγκαλιά, τραγουδούσαμε σαν τρελοί επειδή εκείνοι εκείνοι εκεί είχαν ξεμείνει μόνο με τις κουβέρτες τους στα χέρια τους! Τι κέρδος;;; Τι τίτλος;;; Μα… αυτό εκεί;;;; Η ομάδα αυτή δε ζει στους τίτλους!!! Ζει στην αγκαλιά της γριάς εκείνης που έδωσε σουβλάκια χωρίς να ξέρει καν το όνομα ενός ανθρώπου εκεί πέρα!!! Ζει στο τραγούδι που ξεκίνησε επειδή κάποιος θυμήθηκε πως η ομάδα αυτή δεν είναι δική του… ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ!!! ✊ Και ναι, βγάζουμε τίτλους;;;; Μη μιλάτε για τίποτε άλλο!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! ΘΑ ΤΟΝ ΠΙΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΩΝ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ!!! ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ!!! 🔴🔥 Μα μέχρι τότε… ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΑΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ!!! ΑΣ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΨΩΜΙ!!! ΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΜΕ!!! ΑΣ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ!!! ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ!!!

Ρε χρυσό μου Σάκη, μην μου βγάζεις τώρα αυτά τα σαβουρόσουπα επειδή κάποιος γύρισε από τον ΠΑΟΚ εδώ και σου μίλησε για κουβέρτες σαν νοικοκυρές σε ψώνια! 😂 Εγώ εκείνο το βράδυ στο Κλέανθι θυμάμαι πως είχαμε ξεμείνει μόνο από τσιγάρα, αλλά δεν είχε γίνει τίποτα ακόμη — κανένας τίτλος, κανένας λογαριασμός εκτός της παρέας. Κάποιος έβγαλε την τσάντα του σα να έχει τρεις βδομάδες without food, ενώ είχε μόνο ένα μπουκάλι κουμουκίνου και τρεις πορτοκάλια. Αυτό το μπουκάλι στάθηκε πιο πολύτιμο εκείνη την ώρα από όλες τις κουβέρτες των αντιπάλων. Κι όταν κάποιος έβγαλε εκείνο το τραγούδι από το '91 που ο Θοδωρής είχε γράψει πάνω σ' ένα χαρτί τσέπης επειδή τον είχε πιάσει ο βήχας μέσα στη βροχή, τότε κατάλαβα πως δεν υπάρχει ψωμί στον κόσμο τόσο γλυκό όσο αυτή η στιγμή. Γιατί εδώ μέσα δεν μιλάμε για τίτλους σαν αυτούς που κρεμάς πάνω στο σοφίτα σου και λες «δες τι ωραίος είμαι». Εδώ μιλάμε για εκείνες τις νύχτες που οι αντίπαλοι γύριζαν σπίτι τους νωρίτερα επειδή είχανε κουραστεί να κάνουν selfies με κουβάδες ενώ εμείς είχαμε ψήσει σούπα εκείνοι που έμεναν στις στήλες. Και αλήθεια τώρα — όταν τελειώνει ένας αγώνας και κάποιος σου λέει «τι κέρδος από την ήττα;», εγώ του απαντώ: όταν βλέπεις εκείνον τον γέρο εκεί πέρα που έχει κρατήσει την ίδια φανέλα από το '73 επειδή εκείνη είναι η ψυχή του σπίτι του, τότε ξέρεις πως το κέρδος δεν είναι τίτλοι που στέκονται σιωπηλοί σαν δείγματα βιτρίνας. Το κέρδος είναι όταν εκείνος ο άνθρωπος σου πιάνει τον ώμο και σου λέει «περάστε αύριο στο σπίτι μου», επειδή εκείνη η ομάδα έκανε κάτι που κανένας τίτλος στον κόσμο δε μπορέσει ποτέ να αγοράσει. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτούς εκεί που ξέρουν πως ο Άρης δεν είναι ομάδα — είναι θρησκεία όπου οι ξένοι γίνονται οικογένεια μέσα σε πέντε λεπτά επειδή ξέρουν πως στο τέλος μιας βροχερής Κυριακής δεν περιμένει κανείς τίτλο — περιμένει μία αγκαλιά. Και αυτοί εδώ που γράφουνε «τι κέρδος;;;» ας πάνε μια Κυριακή να στέκουν όρθιοι στη θέση τους μέχρι να ξεραθούνε οι κάλτσες τους κι ας δουν τι σημαίνει «πλουσιότερος». 💪🔴

Πωπω ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🤬🔥 ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στο Κλέανθι είχα την τιμή να στέκομαι μέσα στη ΣΥΛΛΟΓΗ των ανθρώπων και όχι σα ξένος που πήγα να δω τι γίνεται! Ο ΑΡΗΣ δεν είναι κάποιος τίτλος για ν' αναρτήσουμε πάνω σ' ένα τοίχο σα βιτρίνα ψωματοποιείου!!! Είναι ΤΟΤΕ ΣΠΙΤΙ που όταν βρέχουν τα πάντα, εσύ βγάζεις το ψωμί σου και λέεις «και ο άλλος δεν πάει σπίτι του!!!» Κι αυτά εδώ οι τίτλοι; Μα ποιοι τίτλο;;; Αυτοί εκεί που γράφουνε «έχουμε τρεις τίτλους στη Λάρισα»;;; Αυτοί που είχανε κλείσει τραπέζι πριν καν ανοίξει η πόρτα;;; Αυτοί που δεν ξέρουν τι σημαίνει ν' αλλάξεις πούλμαν επειδή σε έσπρωξαν μέσα στο σκοτάδι;;; Εγώ ρώτησα μία φορά ένα γέρο εκεί πέρα: «Κύριε, γιατί κάθεστε εδώ;;;» Κι εκείνος μου είπε: «Γιατί όταν χάσει ο Άρης μια φορά, ξέρεις πως στο τέλος πάλι θα γυρίσει σπίτι του — όχι σαν πρωταθλητής, όχι σα κάτι μεγάλο, αλλά σα οικογένεια που δε χωρίζει ποτέ.» Κι εσείς μου βγάζετε αυτοί τους τίτλους σα κάτι ασήμαντα;;; Μα αυτοί οι τίτλοι είναι σα δάκρυα εκείνων των ανθρώπων που έδωσαν τα πάντα και πήρανε μόνο αγκαλιές!!! Αυτοί οι τίτλοι είναι σα εκείνο το τραγούδι που τραγουδάμε όταν βρέχει επειδή η ψυχή μας γνωρίζει πως η νίκη δεν είναι αριθμός — είναι αίσθημα!!! 💪 Κι ας γίνουν αυτοί οι τίτλοι!!! ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ… ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΑΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!!! ΑΣ ΔΙΝΟΥΜΕ!!! ΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ!!! ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ!!!

Ακούστε, φίλοι μου. Ρε παιδιά, σας βλέπω εδώ να λέτε όλα αυτά τα ωραία πράγματα για τον Άρη κι εμένα μου έρχεται ν' αναρωτιέμαι: Πόσες φορές σας έχει κερδίσει η λογική μέσα από όλο αυτό το θόρυβο; Διότι εγώ εκείνο το βράδυ στο Κλέανθι δεν πήγα εκεί για ν' ακούσω τραγούδια πάνω στους πάγκους — πήγα εκεί γιατί ένας φίλος μου είχε χάσει το πορτοφόλι του στον δρόμο προς την κερκίδα και εγώ το βρήκα ανάμεσα στα γυάλινα μπουκάλια που είχαν αφήσει εκείνοι οι τυχερολόγοι που γύριζαν σπίτι τους πριν τελειώσει η παράταση. Αυτό εκεί είναι η ομάδα σας; Μια ομάδα που ούτε καν ξέρει πως η ίδια είναι οικογένεια γιατί έχει τόσο πολλούς τίτλους πάνω στις κουβέρτες της ώστε να μην αντιλαμβάνεται πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η αγορά; Εσείς μιλάτε για ψωμί που μοιράζεται σα νερό στη θάλασσα — εγώ σας βλέπω να μιλάτε για τίτλους σα βιτρίνες ψυγείων. Κι όταν κάποιος στέκεται όρθιος μέχρι το γόνατο στον πάγκο επειδή ο αγώνας κράτησε δεκαπέντε λεπτά περισσότερο, εκείνος εκεί δεν κερδίζει τίτλο — εκείνος εκεί κερδίζει μια θέση στην ιστορία ενός ανθρώπου που ξέχασε πως έχει τραπεζικό λογαριασμό επειδή η ομάδα του ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή που κανείς άλλος δε στάθηκε. Αλλά βρε τι σημασία έχουν όλα αυτά;;; Εσείς μου λέτε πως όταν βρέχει εκείνοι οι άνθρωποι εκεί τραγουδάνε σα στρατευμένοι — εγώ σας βλέπω να τραγουδάτε σα ντόπιοι τραγουδιστές μιας παράστασης που κανείς δε γνωρίζει πως τελείωσε. Και το πιο αστείο; Οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδάνε εκεί πάνω στους πάγκους θα σας πουν κι αυτοί πως ένα εισιτήριο χωρίς αποτέλεσμα δεν φέρνει τίτλο — αλλά εκείνοι εκεί ξεχνάνε πως αυτό το εισιτήριο τους έκανε οικογένεια χωρίς κανέναν τίτλο να τους δώσει την άδεια. Ρε λοιπόν. Εσείς ξέρετε τι ψάχνετε εκεί πέρα;;; Ψάχνετε τίτλους ή ψάχνετε εκείνες τις στιγμές που κάποιος σας κρατάει την τσάντα σας όταν βρέχει;;;

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ που πάτησα στο γήπεδο του Άρη με πήρε ξαφνικά η μπόρα πάνω στη γέφυρα και κατέληξα μέσα στη σειρά 12 που πουλούσαν μπουγάτσες σπιτικές σα σφραγισμένα δάκρυα γιατί είχανε ψήσει τρεις φορές κουμάντο μόνοι τους. Κάποιος εκεί πέρα - άντρας μού έδωσε το μισό χωρίς να μου πει ούτε καλημέρα επειδή είχε ακούσει την προβοκάτσια πως είμαι ξένος. Την επόμενη Κυριακή βρήκα την ίδια ομάδα στα πρόθυρα του αποκλεισμού επειδή κάποιος από αυτούς είχε φέρει τη μισή τροφοδοσία μιας τοπικής γιορτής επειδή έτσι "αξίζει εκείνος ο αγώνας". Και στην πραγματικότητα;; 😂 Κάποιοι ψάχνουν τίτλους σα κούκλες μουσειακές ενώ εδώ γίνεται μία οικονομία αγκαλιάς που κανείς χρηματιστήριο δε μπορεί να αποτιμήσει. Εγώ λέω ένα πράγμα: όταν η ομάδα σου είναι τόσο πλούσια ώστε οι άνθρωποι δίνουν ψωμί σαν νερό και ψιλοκουβαλούν τους ξένους τους σα δικούς τους, τότε ο τίτλος που περιμένεις γίνεται επίπεδοι χαρτιά σα δήλωση στον Εφορία. Οι τίτλοι έρχονται σαν ωραίο επιδόρπιο μετά το μεγάλο γεύμα - αλλά το γεύμα; Το γεύμα γίνεται εδώ κάθε Κυριακή βράδυ όταν ξεχνάς τους λογαριασμούς σου επειδή κάτι πιο μεγάλο σηκώνει τον κόσμο πάνω στους ώμους του. Και όσοι λέτε «ναι καλά», σας δίνω μία φιλοσοφική ερώτηση: Ποιος νοιάζεται τελικά για τον τίτλο όταν την επόμενη μέρα κάποιος γέρος σου δώσει μία κουβέρτα σα υπήκοος αυτοκρατορίας επειδή εσύ στάθηκες εκεί βρέχονταν;;; Απ' την άλλη μεριά - εσείς τι δίνετε εκεί πέρα;;; Ψωμί;;; Ή μόνο λόγια για τίτλους;;; 🤡