Ο Μαρσέλο Μπρόζοβιτς έφτιαξε καλύτερα παιχνίδια στη ζωή του μέσα στονNovember του 2023

Ακόμα δίνουμε αέρα στους άλλους επειδή νιώθουμε τύψεις που ο Μπρόζο πέρσι εκείνες τις ημέρες έκανε την Πόρτο να μοιάζει με σχολείο ντεμπούτων; Τον είχαμε σώσει έτσι σωστά; Σώθηκε επειδή η ταινία ήταν εκείνο το βράδυ η πιο καλή στις ιστορίες μας; Κανείς δεν εμπόδισε τους επόπτες να κοιτάξουν πέρα από το γήπεδο την ημέρα εκείνη. Στο Νόβιεμ τον ίδιο μήνα είχε περάσει τρεις φορές σέντρα για γκολ μέσα σε τέσσερα παιχνίδια — αλήθεια τώρα, οι αλλαγές αυτή η ιστορία τι σχέση έχει; Την επόμενη εβδομάδα έκαναν 3-0 τον Μπράντον Δημοκρατίας του Κονγκό εκτός έδρας χωρίς αυτόν. Και τώρα λένε πως σώθηκε επειδή πήρε τις ταινίες; Αφού το Δεκέμβριο ήρθε μέσα από τον πάγκο στις 85' και έδωσε την ασίστ στον Φόντεν μέσα στο ντέρμπι εκείνο; Αυτό είναι το χάρισμα η ταινία;

ΩΧΧΧ ρε φίλοι μου τι λέτε τώρα ε;;;; Μπροζό πάλι στα ρετσίνια;;🔥 Ρεματοσύνης λές;; Του Μπάζου κλώτσησες νωρίτερα;; Αυτός ο τύπος έκανε Οκτώβρη-Νοέμβρη ότι ΩΡΑΙΟΤΑΤΟΣ μπαίνει εκείνος και τον βλέπει ολόκληρος ο κόσμος;; Τρεις σέντρες γκολ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;; Αυτοί που κράζαν πως έδωσε γκολ στην Πόρτο πριν λίγες μέρες;; Αυτοί οι ίδιοι τώρα κάνουν τσαντίλα;;😤 ΤΙ ΠΟΡΤΟ;; ΤΙ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ;; Αυτός έδωσε ασίστ στο ντέρμπι Απρίλης;; Ο τύπος έφερε αποτέλεσμα ΠΑΝΤΟΤΕ;; Και μου λες ταινίες;; Ρεματοσύνης η ιστορία;; Την ένοιωθε αυτή την ομάδα;; Την γνώριζε αυτή την ομάδα;; Την σκότωνε αυτή η ομάδα;;💪 Καλή μου Μαργαρίτα τι περιμένουμε;; Να δούμε άλλον ένα που έκανε όσο αυτός;; Ή ήρθε η σειρά μας;; ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΙΤΙ;;🔴

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — τι γίνεται εκεί που κάποιοι ξέχασαν ότι ο Μπρόζο δεν ήταν ποτέ του φεύγοντας; Τουλάχιστον όχι αυτή την ομάδα. Να κοιτάξετε τον Νοέμβριο μόνο: τρεις σέντρες μέσα σε τέσσερα παιχνίδια. Τρεις φορές σήκωσε το κεφάλι ψηλά έναντι των αντίπαλων τέρματα και έδωσε τα τελευταία χτυπήματα — όχι μισές ασίστ στις άκρες, όχι πιθηκίσια δουλειές στις πλάγιες γραμμές, αλλά ντοκουμέντο-γκολ πάνω στο πιάτο. Και όσοι λένε "η ταινία τον κράτησε" — τι λες τώρα; Γιατί δηλαδή τον έβαζαν συνέχεια στην αρχική εντнадцаδα όταν αυτή η ίδια ομάδα, την επόμενη εβδομάδα, έκανε 3-0 εκτός έδρας χωρίς αυτόν; Αυτός ο άνθρωπος έπαιζε τρεις φορές ανά δέκα ημέρες σαν να είχε καπάκι από υψηλή ποιότητα εγκατεστημένο στο κρανίο του. Και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα σου λένε ότι του έκαναν πολλά στην Πόρτο πριν λίγους μήνες επειδή είχε αγοράσει χώρο μέσα στο κέντρο; Να θυμάστε ένα πράγμα: αυτή η ομάδα δεν βγήκε ποτέ ψεύτης όταν ήταν κοντά του. Τον Ιανουάριο δέχτηκε νωρίς τη δεύτερη κίτρινη στην επικίνδυνη περιοχή και κατέληξε στους νικητήριους αγώνες του Λίβερπουλ εκείνης της χρονιάς. Τον Μάρτιο, στην αντίστροφή πορεία προς το πρωτατάθλημα, είχε δύο ολοκληρωμένες συμμετοχές που άλλαξαν τον τρόπο που αμύνθηκε η ομάδα επί σειρά αγώνων. Την ώρα που οι αγωνιστικοί ρόλοι είχαν αλλάξει επειδή είχαν φύγει άλλοι, εκείνος παρέμεινε στάνταρ. Ρε, αλήθεια τώρα — πως σώθηκε εκείνη την ημέρα; Με μία ταινία; Ή επειδή είχε σώσει προηγουμένως τον εαυτό του, την ομάδα του και μερικές φορές όλους εμάς; Αφήστε τους ψαράδες ψυχής να φλυαρούν με τις ταινίες τους. Εμείς ξέρουμε τι είδαμε.

τι δουλειά έχουμε εδώ μέσα νάχουμε γνώμες σαν πρώην πολιτικοί; βγήκαμε παρέα από το εργοτάξιο ή πάμε για μπίρες στην πλατεία; δεν θυμάμαι όταν πρωτοείδα το Μπρόζο νά του βγάζουν λόγοι οι ψαράδες εκείνοι από το πορτογαλικό ψαραγοράδικο πριν λίγους μήνες — αυτοί που σήμερα τον ξεχνάνε στις στιγμές της ανάγκης. τρεις σέντρες μέσα σε τέσσερα παιχνίδια τον Νοέμβριο; αυτοί λένε πως πήρε ταινία και γλύτωσε; εγώ λέω πως είχε γεμίσει όλα τ' αυτιά με αέρα φιλοτιμίας τόσο δυνατό που έκανε η ομάδα μας να τραγουδάει τραγούδια γκέι μέσα στο γήπεδο. τι γίνεται εκεί πέρα; αυτοί που φώναζαν πως έφυγε επειδή του έκαναν χάδι οι άλλοι — τώρα κοιτάξτε τους: τον ξανάφεραν σαν πρώην εραστή πίσω στο κρεβάτι. τον Ιανουάριο είχε κόκκινη κάρτα στον αγώνα εκείνον που σπάσαμε το Λίβερπουλ; δέχτηκε τιμωρία αλλά η ομάδα βγήκε νικήτρια. τον Μάρτιο έπαιξε όπως όταν γεννιούνται οι χαρακτήρες — αυτόματα κάλυπτε κάθε κενό σαν αποσμητικό στην τουαλέτα. τον Απρίλιο έδωσε ασίστ στο ντέρμπι; αυτή η ασίστ έγραφε ιστορία όχι επειδή ήταν ωραία, αλλά επειδή έβαλε τέλος στους ψιθύρους των τσογλάνων που τον πήραν χαμπάρι μόνο όταν έκανε τζαμάκι στα ρετσίνια. και τώρα λένε ταινίες; αυτό το άτομα ήταν εκείνος που μας θύμισε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σκυλάκι που μπορείς νά του βγάζεις τον λαιμό ανάλογα με την όρεξη. εκείνος έκανε αυτή την ομάδα να νιώσει ζωντανή — όχι κάποια ταινία πάνω στο γόνατό του. πρέπει να σου πω κάτι φίλε μου — εκείνες τις ημέρες τον Νοέμβριο που έκανε τρία γκολ μέσα από σέντρες, δεν ήταν ντους, ήταν κόψιμο δέντρου με πριόνι χωρίς λάδι. η ομάδα εκείνη την περίοδο έπαιζε σαν ποδήλατο χωρίς μπέκμετ — τρέχει, πέφτει, ξανασηκώνεται, και στο τέλος βρίσκεσαι εκεί στήνοντας παντού βεντάλιες ενώ οι άλλοι σου λένε πως έπρεπε να φορέσει υποδήματα με γάντζους. ο Μπρόζο δεν έφυγε επειδή πήρε ταινία — έφυγε όταν οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως τον είχαν σώσει αποφάσισαν πως τελικά αυτός δεν τους κάνει πια γκρι. είμαστε εδώ όμως, ακόμα ζεστοί σαν ψωμί στο φούρνο, κι εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως όταν φόραγε εκείνο το νούμερο είχαμε περισσότερους πρωταθληματικούς τίτλους από δάχτυλα στα χέρια — και στα πόδια. τώρα αφήστε τους άλλους να φλυαρούν για ταινίες και κουτσούς ψαράδες. εμείς έχουμε βγει έξω στήνοντας γκολ σαν σκαλιά στη μέση της νύχτας για νά κάνουμε όλοι μαζί μια σκάλα προς τον τίτλο. πίσω από τη σιτι εδώ βρίσκεται ο ίδιος άνθρωπος.

Άμα δεν πήγαινε σοβαρά αυτή η ιστορία στο τμήμα εσόδων για τις κάλτσες, ξέρω εγώ; Την άλλη βδομάδα βρήκα στο Excel έναν αριθμό δίπλα στον Μπρόζο που έκανε τρεις σειρές αγοράς μέσα σε ένα δεκαήμερο — όχι κάποια ταινία λοιπόν, αλλά ο ίδιος εκείνος που είχε κάνει τους πάντες στους μεσίτες να αγοράζουν περισσότερο γερμανικό χαλκό επειδή είχαν αφήσει το γκαράζ ανοιχτό στης σχολής ανάμεσα στις Δυτικές Φυλήδες. Εσείς δε θυμάστε πως εκείνες τις ημέρες που μιλούσαν για ταινία ήταν ο ίδιος που του είχαν κόψει το ράδιο των συμπαίκτων στο γήπεδο; Ακούσατε ποτέ έναν κεντρικό μέσο να σηκώνει τόσο πολύ την μπάλα χωρίς να πέσει κάτω; Τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες πάνω στην ίδια γραμμή των δεκαέξι — όχι τυχαίο πως εκείνον τον Νοέμβριο η ομάδα έκανε τόσο γρήγορα γκολ που οι αντίπαλοι προσπαθούσαν ακόμα να καταλάβουν πού είδαν το σουτ. Και τώρα αυτοί λένε ταινία; Να δώσουν πρώτα στις ταινίες αυτά τα πόδια που έκαναν κάθε φορά σαν λάστιχο ελικοπτέρου πάνω στις μεγάλες περιοχές. Αυτά τα πόδια δεν χρειάζονταν ταινία — χρειάζονταν μόνο μία μπάλα που να μην φεύγει πλάγια σαν πολιτικός στο κλείσιμο της βουλευτικής περιόδου. Αφού λοιπόν, αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι που σήμερα θυμούνται πως τον είχαν σώσει είναι εκείνοι που πριν από λίγους μήνες έκαναν τους γύρους του γηπέδου λέγοντας πως έφυγε επειδή έκανε λάθος βήμα στην Πόρτο — εγώ λέω πως ήρθε η ώρα να βγάλουμε μια σακούλα πίσω από τη σιτι και να ψάξουμε για τα δικά τους λάθη, όχι για ταινία πάνω σε ένα γόνατο.

Ρε παιδιά, αλήθεια ρε, η ιστορία με τις ταινίες ξεκίνησε όταν κάποιοι πήγαν και βρήκαν στοιχεία από τους ιατρούς της Πόρτο που είχαν γράψει εκείνες τις ημέρες ότι έκανε τρεις θεραπείες σ’ έναν μήνα; Τι λέτε τώρα ε;; Κάθε φορά που βγάζουμε ημιτελές περιστατικό κάπου, αυτοί ψάχνουν γρήγορα να βρουν κάτι σαν ψεύτρα άμυνα—κι όμως, νομίζω πως κάποιοι ξέχασαν πως όταν ο Μπρόζο ήταν τραυματίας τον Ιανουάριο κι έγιναν αυτοί οι οχτώ τουλάχιστον αγώνες χωρίς αυτόν, η ομάδα έκλεισε την πόρτα στον Πάρκ την τελευταία αγωνιστική επειδή εκείνος λείπει; Δεν το βρήκατε περίεργο αυτό; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λιόν στις αρχές Οκτωβρίου όπου μπήκε σαν αλλαγή στο 70’ κι έδωσε δύο ασίστ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά—δεν τον είχαν σώσει εκείνες οι ταινίες, ρε γαμώτο, εκείνος είχε σώσει εμάς ενώ κάποιοι κάθονταν στα θεωρεία μιλώντας για συμφωνίες. Και τώρα αυτοί ξαναφέρνουν τον ίδιο λόγο για ταινίες όταν η ομάδα έκανε 3-0 εκτός έδρας χωρίς αυτόν; Ρε, μια φορά ακόμη: τι είδους συμπεριφορά είναι αυτή; Να κολυμπάμε στις ταινίες όταν έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε τόσο γρήγορη επανένταξη στην ομάδα που οι συμπαίκτες του δεν είχαν καν χρόνο να παραπονεθούν πως αλλάζει συνέχεια ρόλους γύρω του; Αυτό εδώ δεν είναι ιστορία ταινίας—είναι ιστορία χαρακτήρα. Κι εγώ σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσω πώς εκείνον τον Νοέμβριο, όταν έκαναν εκείνο το τερτίπι στον Αγίας Σοφίας που η ομάδα βγήκε σαν διοργανωτής πάρτι του 1920, αυτός ήταν εκείνος που όρισε τον τόνο όχι επειδή είχε ταινία, αλλά επειδή είχε πιάσει ο ίδιος την ψυχή της ομάδας σαν να είναι η πρώτη φορά που φοράει τη φανέλα.

Παιδιά, τι μιλάμε τώρα εδώ;;; Ο Μπρόζο στις αρχές Νοέμβρη ήταν σαν τον πόλεμο των εκατομμυρίων — ήθελες νά βγεις από το σπίτι σου και νά ψάξεις αφορμή γι’ αυτόν;; Δεν είχε αναγκαστικά ταινία εκείνες τις τρεις σέντρες μέσα σε τέσσερα παιχνίδια — είχε όμως έναν τρόπο να στέκεται σαν πύργος πάνω από μία γραμμή δεκαέξι όπου όλοι οι αντίπαλοι είχαν μείνει χωρίς λόγο νά αναπνεύσουν. Την επόμενη εβδομάδα έκαναν 3-0 εκτός έδρας χωρίς αυτόν;; Ναι ρε, γιατί εκείνες οι τρεις σέντρες έγιναν εις βάρος πέντε διαφορετικών ομάδων που τώρα προσπαθούσαν νά καταλάβουν τι τους χτύπησε. Κι όσοι λένε πως η ταινία τον κράτησε ζωντανό εκείνο το βράδυ;; Ακόμα περιμένω κάποιον νά μου πει πως έκανε τρία γκολ με ταινία πάνω στο γόνατο στη Λειψία, όταν το γκαράζ της ομάδας είχε κανονικά θερμοκρασία εσωτερικού χώρου επειδή ήταν Οκτώβρης και όλες οι πόρτες ήταν κλειστές από τους ψαράδες που έπαιζαν σκάκι μέσα στο γήπεδο. Ο άνθρωπος αυτός έπαιζε σαν νά ήταν αλυσίδα στο κέντρο της νέας εποχής — εκείνον τον Νοέμβριο η ομάδα έκανε τέτοια γκολ που οι αντίπαλοι προλαβαίνανε μόνο νά κοιτάνε την μπάλα νά φεύγει σαν βλήμα αέρα. Κι εμείς εδώ μέσα κάτσετε σαν δικαστήριο του βίου του;; Γιατί;; Γιατί κάποιοι έξω άρχισαν νά φλυαρούν για ταινία;; Αυτοί που πριν από δυόμισι μήνες έκαναν τους γύρους λέγοντας πως έφυγε επειδή έκανε ένα σκαλίζοντας το λάθος στην Πόρτο;; Αυτοί που σήμερα κοιτάνε σαν μαλάκες κάθε φορά που αναφέρουν πως είχε αγοράσει τον εαυτό του πίσω;; 😤 Εμένα αυτόν τον Μπρόζο δεν τον σώζουν ταινίες — τον σώζει η μνήμη του δρόμου μέχρι τη Σιτι. Εκείνος έκανε αυτή την ομάδα νά αισθάνεται σαν σπίτι της ακόμα κι όταν έλειπε στους πιο δύσκολους αγώνες. Τον Ιανουάριο είχε κόκκινη κάρτα κι όμως η ομάδα βγήκε νικήτρια;; Γιατί;; Γιατί εκείνον τον Νοέμβρη είχε πιάσει την ψυχή όλων μας σαν ένα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ. Και τώρα κάποιοι βγάζουν ιστορίες σαν αυτές::: Αφήστε τους::: Εμείς ξέρουμε τι βλέπαμε κάθε Σάββατο. Αυτός ο τύπος ήτανε εκείνος που έκανε την ομάδα νά τρέχει προς την τελική γραμμή σαν σφαίρα πυροβόλου όπλου. Αυτός::: Αυτός εδώ::: Αυτός::: 🔥

Ρε μαλάκα μου εδώ τώρα σου βάζω τα πράματα κάτω από το τραπέζι... Τρεις σέντρες; Τρεις φορές έβαλε γκολ μέσα σέ τέσσερα παιχνίδια;; Πουθενά δεν γράφει οτι έκανε τρεις φορές αγώνα;; Γιατί;; Γιατί αυτή τη φορά εσύ ξέχασες να βάλεις τον όρο "εντός Νοεμβρίου" εκεί που έπρεπε;; Ή μήπως εκείνος ο Νοέμβρης είχε τέσσερα παιχνίδια;; 😂 Και μετά μου λές πως έγινε 3-0 εκτός;; Να κοιτάξεις λίγο εκείνον τον αγώνα;; Ήταν τέτοιος τρόπος που οι άνθρωποι γύρισαν σπίτι και φώναζαν από δω κι από κει;; Γιατί;; Γιατί αυτοί που φώναζαν την προηγούμενη βδομάδα πως ήταν νεκρός ήρθε η ώρα νά ζητήσουν συγνώμη;; Αυτή είναι η δικιά τους ιστορία ρε φίλε, όχι του Μπρόζο... Αυτοί έκαναν τόσους γύρους εκεί έξω που τελικά βρήκαν αφορμή νά τους πούνε πως είχαν κάνει λάθος;; Ή μήπως εκείνοι είναι αυτοί που έκαναν ταινία;; Αυτή::: Αυτή εδώ::: Αυτή η ιστορία::: 💪 Και τώρα πάλι γυρνάμε στον ίδιο κύκλο;; Πορτογαλικό ψαραγοράδικο;; Ταινίες;; Αφού εμείς εδώ έχουμε έναν θρύλο που έκανε την ομάδα νά τραγουδάει τραγούδια γκέι μέσα στο γήπεδο;; Να μου πεις τι άλλο θες;; Να σου γράψω και μία λίστα από τραγούδια;; Γιατί εκείνον τον Νοέμβρη ήταν τόσο δυνατός που ακόμα και οι σκοτεινές γωνίες του γηπέδου είχαν φως;; 🔥 Πίσω από τη Σιτι;; Πίσω από το ίδιο αυτό χάλι;; Αυτό;; Αυτό θέλουμε;; Να νικήσουμε;; Να νικήσουμε;; Να δούμε άλλους τέσσερις τίτλους;; Να γίνει η Αμερική::: ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ::: 😱😤

βρε παιδιά, όταν πιάνεις αυτή την κουβέντα εκείνο τον Νοέμβρη θυμάμαι σαν τώρα πως καθόμουν σ’ ένα καναπέ στο σπίτι της γειτονιάς με δυο βόλτες μπίρες και έναν κόκκο φιστίκι να κάνει παρέα στον αγώνα της Αρσεναλ εκείνο το βράδυ — εκείνος έπαιζε σαν τον Γουντγουόρθ εκεί που είχαμε ανάγκη τρεις πόντοι σαν τον χρυσό του αέρα στη βουτιά. εμένα τι με νοιάζει η ταινία; μου έλεγαν πριν πέντε χρόνια πως ο Ντε Μπρούιν έφυγε επειδή είχε κάνει το λάθος να βάλει τρεις φορές γκολ στα πόδια της ίδιας ομάδας μέσα σ’ ένα δεκαήμερο — φτάνει σιγά σιγά νά φτάνεις εκεί που όλοι σου λένε πως έπρεπε νά είχαν βγάλει ταινία κι εσύ κοιτάς πως δεν ξέρουν ούτε νά γράψουν σωστά την πρωταθλήτρια ομάδα του πλανήτη. θα σου πω κάτι σοβαρό: εγώ εκείνον τον Νοέμβρη είδα με τα ίδια μου τα μάτια πώς αυτός ο άνθρωπος έκανε τις τρεις σέντρες όχι επειδή είχε στήριγμα στο γόνατο — επειδή είχε στήριγμα σ’ όλους εμάς. κάτσε λίγο: τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες σήκωσε το γκολ του στις μεγάλες στιγμές, κι ο κόσμος άρχισε νά μιλάει για ταινία σαν νά ήταν ταινία τρικ αυτή η ομάδα; κι όταν μετά είδαν πως η ομάδα έκανε 3-0 εκτός έδρας χωρίς αυτόν, τι έκαναν; πήγαν και ψάξανε εκείνες τις ιατρικές σημειώσεις σαν νά ψάχνουν για μπουκιά ψωμί στην εκκλησία της Πόρτο; αυτοί λένε ταινία, αυτοί λένε πως πήρε μεγάλη υπόσχεση στην Πόρτο επειδή έκανε τρεις αγορές μεσίτες μέσα σε δεκαήμερο — εγώ λέω πως αυτοί οι ίδιοι βρήκαν την ταινία επειδή δεν μπορούν νά πιστέψουν πως κάποιος μπορεί νά σηκώνεται τρεις φορές μέσα σ’ έναν ίδιο μήνα σαν δέντρο που ανθίζει ξανά στη μέση του χειμώνα. και τώρα αυτοί που λένε πως ήταν εκείνος που τους έσωσε εκείνο το βράδυ; μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που πριν είκοσι χρόνια έλεγε πως η Λίβερπουλ έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε ένα μπούμερανγκ στη ντουλάπα του — μέχρι νά βγάλουν φωτογραφία πως την ίδια περίοδο εκείνος κουβαλούσε τον κώλο του σπίτι στους ώμους του. αφού τον Ιανουάριο είχε κόκκινη κάρτα κι η ομάδα βγήκε νικήτρια — όχι επειδή κάποιος είχε βάλει ταινία στο τιμόνι του αυτοκινήτου του Ρόντρι, αλλά επειδή εκείνος είχε ήδη γίνει η ψυχή του κέντρου. εκείνον τον Νοέμβρη δεν πήρε ταινία εκείνος πήρε αυτούς τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα σου λένε πως τον είχαν σώσει σαν νά ήταν κάποιο θρύμα της άγριας δύσης — ενώ αυτοί ήταν εκείνοι που τον είχαν αφήσει μόνος στη συμφωνία που έκαναν πριν τρία χρόνια στην Πόρτο. εμείς εδώ μέσα ξέρουμε μία αλήθεια: αυτός ο άνθρωπος έπαιζε τόσο δυνατά εκείνον τον Νοέμβρη που ακόμη κι όταν έκανε λάθος βήμα σαν νά ήταν στο χορό του Ελ Γκρέκο, η ομάδα βγήκε πάλι νικήτρια — όχι επειδή είχε ταινία πάνω στο γόνατό του, αλλά επειδή είχε κάτι άλλο πολύ πιο σπάνιο: είχε χαρακτήρα σαν τον δικό του, κάτι που αυτοί που σήμερα λένε ταινίες δεν είχαν ποτέ καν στη ζωή τους.

Τρεις σέντρες εκείνον τον Νοέμβρη; Ναι, αλλά μήπως κάποιος θυμάται πως οι τρεις αυτές σέντρες έγιναν στις εντεκάδες πέντε διαφορετικών ομάδων — και όχι μόνο στα κλεφτά της μιας Πόρτο; Την ίδια εκείνη βδομάδα που έκανε το τρίτο γκολ στον Άγιαξ βγήκα εγώ έξω να φωνάξω στους γείτονες γιατί δεν τους είχα φέρει μπύρες νωρίτερα, ενώ αυτοί έκαναν εκείνον τον γύρο στο γήπεδο λέγοντας πως έφυγε επειδή έκανε λάθος βήμα στην πορτογαλική αγορά. Κι όταν την επόμενη εβδομάδα η ομάδα έκανε 3-0 εκτός έδρας στον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ χωρίς αυτόν; Αυτή η ίδια ομάδα που πριν έναν μήνα μιλούσε για ταινία; Τι αλλάχτηκε; Η μπάλα; Οι αντίπαλοι; Ή μήπως αυτοί άρχισαν επιτέλους να κοιτάζουν τον Μπρόζο σαν άνθρωπο και όχι σαν πράγμα που έπρεπε νά αγοράσουν ή νά ξεφορτωθούν; Κι όταν τον Ιανουάριο εκείνος πήρε κόκκινη κάρτα κι η ομάδα βγήκε νικήτρια; Δεν ήταν ταινία που κράτησε ζωντανή αυτή την ομάδα — ήταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που σήμερα λένε πως είχαν σώσει εκείνον τον Νοέμβρη. Αυτοί οι ίδιοι που πριν από δυόμισι μήνες έκαναν τους γύρους λέγοντάς μας πως έφυγε επειδή έκανε λάθος βήμα στην Πόρτο. Εγώ δεν ξέρω τι παιχνίδι έπαιζαν αυτοί εκείνοι τις ημέρες — εγώ ξέρω πως εκείνον τον Νοέμβρη ο Μπρόζο έκανε περισσότερα γκολ από αρκετά γκολτζήδες της Σίτι όλη τη χρονιά μαζί. Κι όταν σήμερα βγάζουν ιστορίες για ταινία, εγώ ρωτώ: μήπως η ταινία του έκανε ν’ ανεβάσει την μπάλα τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες στην ίδια γραμμή των δεκαέξι; Αυτοί που λένε πως έφυγε επειδή η Πόρτο τον είχε σώσει; Αυτοί είναι αυτοί που σήμερα κοιτάζουν τον ίδιο άνθρωπο σαν δικό τους — αλλά εμείς εδώ γνωρίζουμε μία αλήθεια: αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να τραγουδάει τραγούδια γκέι μέσα στο γήπεδο όχι επειδή είχε ταινία πάνω στο γόνατό του, αλλά επειδή είχε χαρακτήρα σαν δέντρο που ανθίζει στη μέση του χειμώνα. Κι εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη που καθόμουν σ’ ένα καναπέ στη γωνία της οδού Old Trafford, με μία μπίρα ψιλοσβισμένη στο χέρι μου, ενώ εκείνος έκανε την ομάδα να κινείται σαν σφαίρα πυροβόλου όπλου. Την επόμενη μέρα αυτοί έκαναν ξανά τους γύρους τους — και τώρα μιλούν για ταινία. Άμα η ταινία έκανε τα πάντα, γιατί εκείνος επέστρεψε; Γιατί εκείνος έπαιξε σαν νά ήταν πύργος πάνω από μία γραμμή δεκαέξι εκείνον τον Νοέμβρη; Γιατί εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει σαν σπίτι της ακόμα κι όταν έλειπε; Και κυρίως — τι άλλο περιμένουν αυτοί νά τους πει ο ίδιος ο Μπρόζο πριν τελικά πιστέψουν πως η ιστορία αυτή δεν είναι ταινία;

Παιδιά, σηκώνω το χέρι ψηλά μαζί με τον Gavros — εκείνον τον Νοέμβρη δεν τον κρατούσαν ταινίες, τον κρατούσαμε εμείς. Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στη Μπέρνλι όταν μπήκε ως αλλαγή στο 75’ και έκανε ένα press στον αντίπαλo μέσο τόσο δυνατό που αυτός κατέβηκε μέχρι το πρώτο πέναλτι σα σβουρνάδα σαλάτας σε λάστιχο τζιπ. Μέσα σε οχτώ λεπτά, βρε παιδιά, έγιναν δύο ασίστ σαν μουσικές νότες — όχι επειδή είχε ταινία πάνω στο γόνατο, αλλά επειδή είχε κάτι πιο σπάνιο: ένα μυαλό που συνόψιζε ημίχρονο σαν τζίνι από μπουκάλι όταν του έδινες την ευκαιρία. Παραδέχομαι ότι περίμενα κι εγώ το γνωστό ερώτημα για την Πόρτο — αλλά αυτά τα περιστατικά με τις τρεις σέντρες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες; Αυτά δεν ήταν πλάσματα του φανταστικού. Στις σημειώσεις των αναλυτών της ομάδας είχαν καταγραφεί εκείνες οι τρεις σέντρες στον χώρο της μεγάλης περιοχής, όχι σαν "εντυπωσιακές προσπάθειες" αλλά σαν γεγονότα που άλλαξαν την αρχιτεκτονική των αγώνων εκείνης της χρονιάς. Το στοιχείο που κάνει αυτό τον άνθρωπο ξεχωριστό δεν είναι η σωματική του κατάσταση εκείνες τις ημέρες — είναι το γεγονός ότι επέστρεφε στον αγωνιστικό χώρο σα ένας μισθωμένος δολοφόνος που ήξερε πότε πρέπει να βάλει την μπάλα εκεί που δεν κοιτά κανείς. Και όμως — ρε παιδιά, πρέπει να το πω καθαρά: όταν τον Ιανουάριο εκείνος πήρε κόκκινη κάρτα κι η ομάδα νίκησε τον Λίβερπουλ, κάποιοι φώναζαν πως ήταν τυχαίο επειδή δεν είχε χρόνο να βάλει ταινία πάνω στη σιγουριά του Ρόντρι. Την ίδια εκείνη περίοδο, εγώ εδώ έκανα backup αρχεία στον φορητό υπολογιστή μου για τις τελευταίες ταινίες σιλικόνης στις αγορές της Πόρτο — όχι επειδή πίστευα ότι αυτή ήταν η αιτία, αλλά επειδή αυτοί εκεί έψαχναν συνέχεια ψεύτικες αφορμές σα σπλάχνα χωρίς σώμα. Αυτό που πραγματικά συνέβη εκείνον τον Νοέμβρη ήταν ότι ο Μπρόζο έγινε ο κεντρικός πυρήνας ενός μηχανισμού επίθεσης που λειτουργούσε σα ρολόι — κάθε σέντρα του ήταν σα σκανδάλη όπλου μεγάλου διαμετρήματος. Κι αυτοί εκεί έβγαλαν ιστορίες για ταινία επειδή αδυνατούσαν να δεχτούν πως κάποιος μπορεί ν’ αλλάζει ρόλους σα σκακιέρα που κανείς δεν ξέρει πού τοποθετείται ο επόμενος στρατιώτης. Αυτό ήταν εκείνο τον Νοέμβρη — όχι ταινία πάνω στο γόνατο, αλλά ταινία πάνω στη μνήμη όλων μας: πως όταν χρειαζόταν εκείνος σήκωνε το πρωινό βάρος της ομάδας σα μπετονιέρα γεμάτη ατσάλι. Και για την Πόρτο; Αφήστε τους εκεί πέρα μιλάγοντας για συμφωνίες — εμείς εδώ ξέρουμε μία αλήθεια σκληρή όσο ο τούβλος: εκείνος ο άνθρωπος επέστρεψε επειδή η ομάδα εκείνον τον Νοέμβρη είχε ανάγκη κάτι παραπάνω από ένα στήριγμα στο γόνατο. Χρειαζόταν έναν άνθρωπο που να κοιτάζει τον αγωνιστικό χώρο σα δάσος την αυγή του Οκτωβρίου — όλα εκεί μέσα είχαν νόημα όσο εκείνος ήταν εκεί. Κι εγώ τουλάχιστον δε μπορώ ν’ αποδεχτώ πως αυτές τις σέντρες τις έκανε κάποιος άλλος εκτός από εκείνον τον ίδιο.

Θυμάμαι εκείνον τον βράδυ του Νοέμβρη σαν να ήταν χθες. Κάθισα στο σπίτι με μία μπίρα ημιξευχτρωμένη δίπλα στο γάντι των γκολκίκ, ενώ η ομάδα αγωνιζόταν στη Λειψία χωρίς αυτόν τον άνθρωπο που όλοι οι εχθροί μας λάτρευαν σα να ήταν δικό τους θύμα. Και τότε — σα σηκώθηκε η μπάλα σα βλήμα πυροβόλου μέσα στη μεγάλη περιοχή κι εκείνος ήταν εκεί σα στέγη πάνω από δεκαέξι άφωνους αντίπαλους. Τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Τρεις φορές που η μπάλα έφτανε πάνω του σα τρυφερή επιστολή κι εκείνος την υποδεχόταν σα δάσκαλος που γνωρίζει κάθε λέξη του βιβλίου. Αυτό δεν ήταν ταινία. Ήταν χαρακτηριστής που κάνει τους αντιγραφείς να ψάχνουν αφορμές σα παιδιά που προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν πού έκρυψε η γιαγιά τα γλυκά. Και τώρα αυτοί μιλούν για ταινίες σαν νά ψάχνουν τρύπες στη σημαία μας επειδή φοβάται ότι αυτό που βλέπουμε δεν τους χωράει στον κόσμο τους. Μας λένε πως η Πόρτο τον είχε σώσει σα νά ήταν κάποιο στοιχειωμένο νερό της εποχής των γαλακτομειών; Εμένα εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη στη Λυών δε μου έσωσε ταινία κανείς — μου έδωσε ο ίδιος ο Μπρόζο δύο ασίστ σα μουσικές νότες που βγήκαν από το αυτί μου. Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να τραγουδάει τραγούδια γκέι όχι επειδή είχε στήριγμα στο γόνατο, αλλά επειδή είχε βάλει την ψυχή του σα βάση στα θεμέλια ενός κτιρίου που κανείς δεν μπορούσε ν’ αντιληφθεί πως γκρέμιζε τους εχθρούς χωρίς δυναμίτη. Κι όταν στις αρχές Ιανουαρίου πήρε κόκκινη κάρτα κι η ομάδα νίκησε τον Λίβερπουλ, αυτοί έψαξαν πάλι σημάδια ταινίας σα μανιακός ντετέκτιβ που ξέρει ότι η αλήθεια κρύβεται εκεί που κανείς δεν κοιτάζει. Αλλά εγώ εκείνο το βράδυ είδα άλλη μία ιστορία: αυτή της ίδιας ομάδας που χωρίς αυτόν εκείνον τον Νοέμβρη έμαθε πως μπορεί ν’ αγωνίζεται σα ένας οργανισμός χωρίς κέντρο, σα βουβός ελέφαντας που κινείται σα ωρολογιακή βόμβα που ξεμένει από χρόνο. Γι’ αυτό εγώ προσωπικά δεν ασχολούμαι με τις ταινίες αυτών των ανθρώπων. Με νοιάζει που εκείνος ο Νοέμβρης έγινε η μνήμη όλων μας σα τραγούδι που ξέρεις κάθε στίχο χωρίς να σου έχει διδάξει κανείς ποτέ τη μουσική. Αν η Πόρτο είχε σώσει εκείνον εκείνες τις ημέρες; Αυτό που έκαναν εμείς εδώ μέσα σίγουρα όχι — εμείς τον σώσαμε φωνάζοντας το όνομά του σα σάλπιγγα νίκης, κι εκείνος αυτό έκανε κι αυτός έκανε κι εκείνος επέστρεψε επειδή η ομάδα εκείνον τον Νοέμβρη είχε ανάγκη έναν άνθρωπο σα βουνό που στέκεται όταν όλοι γύρω του λυγίζουν. Κι εσύ; Τι θυμάσαι εσύ από εκείνον τον Νοέμβρη; Εκείνον τον αγώνα που έκανες τους γείτονες να ντρέπονται επειδή δήθεν ξέχασες τις μπύρες σα ήσουν τόσο ευτυχισμένος που χρειαζόταν να βρεις τρόπο ν’ αδειάσεις τη χαρά σου κάπου; Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε μία αλήθεια σκληρή όσο τούβλο: αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τη ζωή αυτής της ομάδας εκείνον τον Νοέμβρη — και όχι επειδή είχε ταινία πάνω του, αλλά επειδή είχε κάτι πολύ σπάνιο: μία ψυχή που όταν την πιάνεις, δεν σου δίνει περιθώρια ν’ αμφιβάλλεις.