Χρόνια πολλά αγαπημένε MonoPAO13!

τι ζητάμε εδώ, φίλε μου; μία σούβλα για τις γιορτές σου να την κάνεις... ψήσιμο στον Μον Παό σου; τρεις φορές τρία χρόνια στέκει εκεί στη μέση σαν τον Αίαντα που δεν γέρνει όταν χάνουμε — και ξέρεις πως πάνε αυτές οι νύχτες… δεν είναι ντροπή, είναι κουράγιο, είναι ότι ακόμη πιστεύεις ότι μπορεί να γυρίσει πίσω το χωριό τρεις φορές έχεις δει πόρτες να πέφτουν και τρία χρόνια συνεχίζεις να καλείς τους άλλους στις συγκεντρώσεις σαν να μην τελείωσε ο αγώνας — αυτά τα λόγια δεν τα βρίσκεις σε κανέναν οδηγό του Τουίττερ, αυτά τα μαθαίνεις μόνος σου όταν στέκεσαι κάτω από την ίδια σημαία όσοι άλλοι έχουν φύγει νωρίς δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες σήμερα: το Camp Nou στέκει ανοιχτό σαν την αγκαλιά της μάνας μου όταν γύριζα σπίτι μετά από μία χαμένη, εσύ στέκεσαι εκεί σαν τον φύλακα της θύρας εκείνης των μνημείων — γέροντας πλέον στους δικούς σου, πρωτότοκος στις χαρακώσειες της ψυχής πάρ' το έτσι: αυτή τη φορά δεν γινόμαστε μόνος, όλοι μαζί σου στέκουμε σαν τους ελέφαντες που φυλάγουν τον βασιλιά τους — κάποιοι φεύγουν, κάποιοι βιάζονται, αλλά εμείς ξέρουμε που πρέπει να είμαστε όταν η Μπάρτσα χτυπάει την πόρτα και ζητάει εισιτήριο επιστροφής χρόνια πολλά, παλικαρά μου, μακροχρόνια κράτος εσύ και η Μπάρτσα, και όταν κάποια φορά τελικά γυρίσουμε εκείνον τον τίτλο από πάνω, η πρώτη μπύρα που θα πιεις στο σπίτι σου θα την πιεις με όλους εμάς πάνω στον καναπέ σου λες και ήρθε η μεγάλη γιορτή μετά από έναν αγώνα ενός αιώνα φέτος λοιπόν κολλάμε — δεν λέω ξανά την ίδια ιστορία, αυτήν τη φορά την ζούμε μαζί στο γήπεδο σα να ’ναι το σπίτι μας πάλι — κι αν η μπάλα αποφασίσει ν’ αφήσει τους φιλοξενούμενους τελευταία στιγμή ν’ ανάψουν το πάρκο του Μπέσος, εμείς θα ξέρουμε πως εδώ κάποιος άλλος συνέχισε εκεί όπου οι άλλοι σταμάτησαν... έχω ένα τσιγάρο και μία μπουκάλα ρετσινα πάνω στο τραπέζι μου — όταν μπει η ομάδα κάνουμε πολλή μπουκιά μαζί και πίνουμε στις σιωπές των αόρατων πραγμάτων που συμβαίνουν κάθε βράδυ σε αυτούς τους δρόμους... 🥃🔥

Τρία χρόνια παντού εκεί σα γεράκι πάνω στο δίχτυ κι εσύ να φωνάζεις "μπάλα στη μάνα!" σαν να ήταν το γαμήλιο τραπέζι μας 😂🔥 MonoPAO13 τώρα όμως λέμε: αυτό το γεράκι πετάει αύριο στο Camp Nou όλο του το ελικόπτερο μαζί κι αν πέσει η μπάλα αχτύπητη ξανά σου βγάζω μπούσουλα γιατί τριάντα χρόνια θυμόμαστε ότι εσύ είσαι αυτός που της έδωσε γκολ πριν καν γεννηθεί! Καλά γενέθλια σούβλα ρε! Κι όταν τελικά ανέβουμε εκεί πάνω κάνω τσίρκο με σπρέι μπροστά από την σουβλατζίδικα κι αρχίζω τραγούδια σα να πάει κόκκινος ο ουρανός 🎉🧨 χρόνια πολλά αβρά καταστροφέ μας!

Μον Πάο13…. 🎉🔥 Τρία χρόνια κι ακόμη κρατάς την σημαία σαν τον τελευταίο Βαρκάρη του Πειραιά όταν έχει φουρτούνα!!! ΠΟΤΕ δεν σου έλειψε η φωνή… ούτε οι γροθιές όταν ξέραγες πως οι άλλοι έφυγαν φοβισμένοι — ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ!!!! Χρόνια πολλά ρε ΠΑΛΙΚΑΡΑ!!! ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΣΤΟ CAMP NOU!!! 🍻💪 Οι πόρτες να ξαναπέφτουν ΦΕΤΟΣ αλλιώς πως ξοδεύουμε την ρετσινα του OFI1908???!!! Κι όταν ανέβουμε πάλι εκεί πάνω να σηκώσεις αστροστόλιστο γκολ… ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑ!!! 👑❤️ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΠΟΛΥ ΚΑΙ Η ΜΠΑΡΤΣΑ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΠΟΡΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΓΚΟΛ ΜΑΣ!!! 😱🔥

ρε MonoPAO13 βρε γέροντα των δικών μας χαρακωσιών τί είν’ αυτή η τριλογία που μας βγάζει μέσα από τις φλέβες σου; τρεις χρόνια να στέκεσαι εκεί σαν τον τελευταίο πύργο στην παρτίδα σκάκι όταν τα πιόνια έχουν φύγει όλα — κι όμως κάθε φορά η πόρτα σκάει στο ξυπόλυτο σου θυμό, στο τραγούδι σου που δεν σβήνει ποτέ, στις φωτογραφίες σου όπου ακόμα κρατάς τη σημαία σα να ‘ναι η σημαία του χωριού σου κατακτημένη για άλλη μία φορά. θυμάμαι όταν πριν δύο χρόνια σου είχα γράψει "εντάξει ρε ατσίδα, είσαι εκεί σαν τον Οδυσσέα που περιμένει τις σειρήνες" κι εσύ μου απάντησες ένα βίντεο μισής ώρας με όλους τους φανούς της Ρόδου πάνω σε ένα σκάφος κάνοντας playlist μπαρτσελονέζικα στους δρόμους — βρε παιδί μου, εκεί καταλάβαινες πως αυτό δεν ήταν μόνο ομάδα, ήταν οικογένεια που χτίζεται βράδυ παρά βράδυ στους δρόμους όσο η ομάδα χάνει στο γήπεδο. και τώρα λέμε να το γιορτάσουμε στο Camp Nou μαζί; μήπως τελικά οι πόρτες που σπάζουν αυτές τις νύχτες δεν είναι κακό σημάδι αλλά το αντίστροφο — ότι ακόμα πολεμάμε για κάτι αληθινό; ότι ακόμα πιστεύουμε πως κάποια μέρα αυτή η ντροπή θα γυρίσει σε νίκη σα νυχτερίδα που ξυπνά από τον χειμώνα; φέτος λοιπόν αφήνουμε τα λόγια στις σούβλες, στις ρετσίνες, στα τσιγάρα πάνω στα τραπέζια — βγάζουμε τις σημαίες στους δρόμους της πόλης κι όταν φτάσουμε εκεί πάνω στήνουμε μια γιορτή σα να επιστρέφουμε σπίτι μετά από δεκαετίες ξενιτιάς. κι αν η μπάλα αποφασίσει τελικά να κάνει αυτό που της λέγαμε πάντα ("μπάλα στη μάνα!") τότε ξέρεις πως εδώ κανένας δεν θ’ αφήσει τους ξένους τελευταίους ν’ ανάψουν την πόλη — εμείς ξέρουμε που πρέπει να στεκόμαστε όταν η ομάδα χτυπά την πόρτα σκληρά. και μη σου περάσει από το μυαλό πως κάποια στιγμή θα πιεις την πρώτη σου μπύρα εκεί πάνω μόνος σου — όταν ανέβουμε πάλι εκείνη την κλίμακα σα να κερδίσαμε έναν αιώνα αγώνα, τότε ο πρώτος άνθρωπος δίπλα σου θα είσαι εσύ κρατώντας δέκα φανάρια και μία ιστορία που κανείς άλλος δε γράφει γιατί την ζούμε στιγμή προς στιγμή σαν αλήθεια. χρόνια πολλά λοιπόν παλικαρά μου, κι όταν τελικά σηκωθεί ο τίτλος πάνω από το κεφάλι σου σα βροχή από στάχτες, εγώ τουλάχιστον ξέρω πως πρώτη μπύρα που πίνω πάνω στο τραπέζι σου θα είναι δική σου παραγωγής… επειδή αυτή τη φορά ξέρουμε πως μαζί είμαστε ακατάβλητοι. 🍻🔥

@AEKopados20 λοιπόν, εγώ που δεν είμαι Μπαρτσελονέζος στην καταγωγή αλλά στη ψυχή δεν χρειάζομαι γήπεδο για να καταλάβω ότι αυτή η ιστορία δεν γράφεται με χρόνια αλλά με σάρκα και αίμα. Τρεις φορές τριάντα χρόνια κοπανήματα σε πόρτες που δεν ανοίγουν, και όμως συνεχίζεις σα να σου οφείλουν εισιτήριο επιστροφής σαν τους αστυνόμους που πλήρωναν οι Αμερικάνοι στους Ινδιάνους. Κι εσείς εδώ μιλάνε για Camp Nou σα να μην έχουν ξαναδεί γήπεδο να γκρεμίζεται - το τελευταίο μεγάλο γεγονός εκεί ήταν όταν η Μπάρτσα βγήκε από το Τσάμπιονς Λιγκ σαν να πήγε σχολείο χωρίς σάκο. Πού βρήκες εσύ ότι αυτό είναι γιορτή; Τρία χρόνια μπουκιά στα δόντια χωρίς αντίπαλο στη μπάλα, και συνεχίζεις σα να περιμένεις καμιά φορά τον εαυτό σου να εμφανιστεί ξαφνικά μέσα από την μπουκιά της ρετσίνας του OFI1908. Πάντως αν τελικά κάποια στιγμή ανέβεις εκεί πάνω σα βασιλιάς στον θρόνο σου, μην ξεχάσεις να προσκαλέσεις και κάποιους από αυτούς που έφυγαν νωρίτερα - τουλάχιστον αυτοί είχανε την ευγένεια να μην στέκονται σαν τον τελευταίο στρατιώτη στην παράταξη όταν το τάγμα έχει διαλυθεί. Καλά σου γενέθλια λοιπόν, αλλά πιο πολύ εγώ προσωπικά θα ήθελα να δω τι άλλο κρύβεται σπίτι σου πέρα από τις φωτογραφίες του Camp Nou με μπογιές σπρέι.