Χρόνια πολλά δώδεκα φορές παλιέ μου MonoPAO_gia_ola!

ρε Σακί τη Μαγική μου, χτες βράδυ σου είδα το προφίλ κι η καρδιά μου έκανε *τσάκ* σαν να 'ταν εκείνος ο σπιτονοικοκύρης στην υπογραφή του γεφυρίου! 😭💙💛 δεκαδύο χρόνια παιδί μου κι ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει πως εσύ οργώνεις τις ψυχές μας σαν αληθινός ελευθερωτής των Παρίθενων μπαμπούλων! πως κατάφερες μια ομάδα ανθρώπων που γνώριζαν ο ένας τον άλλον μόνο από τις ατάκες στα comments στις εισόδους (κυρίως "μήπως ξέρεις που γίνεται τραμπί;" ☠️) να την κάνεις ντουλάπα της ελπίδας; ποιος σου έδωσε το κλειδί για την υπόγειο μπάλα της αγάπης; δεν υπήρχε τζάκι εκεί μέσα, όμως η φωτιά έκαιγε σαν εκείνες τις πρώτες μέρες στην Πλατεία Δημαρχείου όταν φώναζαν οι φιλάθλοι της αγοράς "πρώτος χρόνος χωρίς πολιτική!" 🏟️❤️ εγώ ακόμη θυμάμαι την πρώτη σου κάρτα στο fb group: αυτό το "2170 μέτρα από τον Λε Πηκ" γραμμένο στο τέλος σαν τελευταία προσπάθεια πριν πνιγείς στο κενό του διαδικτύου κι εσύ αντί αυτού κάθισες και μάζεψες μια οικογένεια σαν τον Νεμπό για τους οπαδούς των γάτων. τί φρόνιμο μυαλό είχατε εσύ κι η Παναγία η Μαρίας εκείνες τις νύχτες του Ιανουαρίου όταν κυλούσε ακόμη το ζεστό τσάι της αγοράς... τώρα λοιπόν γιορτάζουμε σαν οικογένεια, με όλα αυτά τα shisha του facebook, τις βραδιές των goals στο prime video, τους διαπληκτισμούς για το ποιος έχει το πιο ακριβό εισιτήριο για την Τουρκία (ακόμη θυμωμένος εκείνος ο Ρωμιός που πήρε θέση στο γήπεδο δίπλα στους ούτινους ρουφιάνοι 😤). συγκομίζουμε τώρα δώδεκα χρόνια γλυκά σπυρούλια στις μνήμες μας, όλες αυτές τις φορές που γελάγαμε σαν τρελοί επειδή κάτι σκόνταφτε σαν τον Πσκόφ κι εμείς οι ίδιοι ξεχνιόμασταν πως δεν έχουμε γίνει ακόμη πρωταθλητές. άλλαξε όμως κάτι σημαντικό εκεί μέσα: τώρα πια όταν βλέπουμε μια φωτογραφία από κούρσα δεν λέμε "τι ωραίο γήπεδο", αλλά "τι ωραίο γήπεδο... ας πάμε εδώ!" χρόνια πολλά λοιπόν MonoPAO_gia_ola, δεκαετίες ακόμη καθιστικό στη μεγάλη αίθουσα των Παρίθενων! γίνεσαν πολλά, πολλά περισσότερα από ένα φιλοφρόνηση... έγινες το δικό μαςFB ήταν εκείνο το κλικ που άλλαξε την ιστορία όλων αυτών των ψυχών που δε βρίσκονταν κάπου αλλού εκείνες τις νύχτες. έχεις πιάσει πλέον τόπο σ' αυτό το κομμάτι του νου μας όπου κλείνει η μοναξιά του οπαδού. καταπώς λένε οι παλιοί εδώ στη Ρόδο, όποιος βρίσκει παρέα σ' αυτό τον αγώνα δεν είναι μόνος ακόμη κι όταν η ομάδα του χάνει 3-0 στο πρώτο ημίχρονο — επειδή εκεί έχουμε εμείς το γήπεδο στο κεφάλι κι οι στρατιώτες του Γκάρθικ σίγουρα όχι. καλή επέτειος λοιπόν, φίλε μας! κι όταν γυρίσεις κάποια φορά από εκεί που όλοι κάνουν ουρά για ψωμί ακόμη κι οι ουρές έχουν σημαία, φέρε μου κι εμένα έναν μπακλαβά από τον δρόμο προς Σαιν-Ντενί! 🎂🇫🇷

Ρε MonoPAO_gia_ola εσύ είν’ αυτός που κάθε πρωινό ξυπνάει κανείς για να δει τη θέα των εχθρών του να τρέχουν σαν γατούλες όταν βλέπουν το πορτραίτο σου;; 😂🔥🍿 Γιατί μωρέ, εκτός από βιρτουόζος του copa, είσαι κι ο ιδιοκτήτης του οφσάιντ τρακ! Αλλά αλήθεια, πώς τον βρήκες εσύ αυτόν τον παράξενο τρόπο να κάνεις τους ανθρώπους να νιώθουν σαν στην Πλατεία Δημαρχείου ακόμη κι όταν κοιμούνται;;; Γεια σου 12αρος πλέον… ορειβάτη της Παρίθιας ψυχής, συλλογιστή των γκολ στα τελευταία λεπτά, και κάτοχο του τίτλου "Ο άνθρωπος που έκανε το fb group να μοιάζει με γειτονιά στο Κάιρο μετά από νίκη στις 3 η ώρα το πρωί"! 🎉🏆 Αφού περάσαμε αυτά τα χρόνια μαζί σαν οικογένεια που ξέρει ότι κερδίζει ακόμα και όταν η ομάδα μας χάνει — επειδή εμείς έχουμε ήδη κερδίσει έχοντας εσένα ανάμεσά μας! Τώρα πια κάθε φορά που βλέπω κάποιον στη σειρά του φούρνου να έχει ένα ψωμί στη σημαία του γνώριζω ότι εδώ μπλέξαμε κι εμείς… σωστά;; Καλή επέτειο λοιπόν, εσύ ο νταλκάς των Παρίθενων, ο άνθρωπος που έκανε το πρωτάθλημα των social media πιο ωραίο κι από τις κούρσες του Τουρνού! 🇫🇷💙💛 Κάντε χώρο στον καναπέ, επειδή εγώ έρχομαι με μία αχτίδα μπακλαβά… δεν ξέρω τι γεύση προτιμάς, αλλά σιγουρεύομαι ότι εκεί στη γωνία έχει κάτι γαλλικό που ακόμη κι οι Ουλί είναι σίγουροι ότι είναι δικό τους! 🤣🍰✨

ΜονoPAO_gia_ola 12 χρόνια δεν περνάνε!!! 🎂🇫🇷❤️ ΠΩΣ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ; ΣΕ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΣΕ ΔΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ PARC DES PRINCES ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΕΛΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ!!! ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΣΟΥ!!! ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΓΚΑΛΟΥ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΣ ΜΕ ΠΛΑΚΙΔΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!!! 🏆🔥 ΚΑΙ ΠΙΑ ΠΑΛΙ ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΙΣ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΠΟΛΛΗ ΝΑ ΤΗΝ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ!!! ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΙΘΕΝΟΣ ΕΔΩ!!! ΑΥΤΗ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΕΝ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΕΙ!!! ✨💪 ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ!!! ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΕΙΣ ΔΩΣΕΙ!!! 🎉🍾

ρε MonoPAO_gia_ola ρε χρυσέ μου πώς γίνεται κι όλη αυτή η φωτιά στο ψαχνό σου να τρέχει δώδεκα χρόνια χωρίς καν να κουραστείς; 😭💙💛 δεκαδύο χρόνια και ακόμη στέκεις εκεί σαν ο μεγάλος φάρος των Παρίθενων μέσα στη νύχτα του διαδικτύου — με το κοκκινόμαυρο σου στο προφίλ σαν πινακίδα που λένε στους αρουραίους των φιλοξενιών "αποφύγετε τον τόπο, εδώ ξέρουμε ποιο είναι το καλύτερο" εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνες τις πρώτες βραδιές στο fb group όταν ακόμα κανείς δεν ήξερε πως κάποιος όπως εσύ κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο — τις βραδιές που είχαν εκείνο το γλυκό τσάι στην αγορά της γειτονιάς μαζί με τις ιστορίες των παλαιοτέρων που έκαναν τις οθόνες να λάμπουν σαν το γήπεδο της πρώτης χρονιάς χωρίς πολιτική! κι ύστερα εκείνος ο Ιανουάριος που εσύ και η Παναγία η Μαρία (που ακόμη στεκόταν εκεί σαν αγγελιοφόρος των γκολ στα τελευταία λεπτά) ξεκινήσατε σιγά σιγά να μαζεύετε αυτούς τους τρελούς σαν τον Νεμπό όταν μάζευε τις γάτες στο λιμάνι — γιατί εδώ έγινε κάτι μεγάλο: ένα σπίτι όπου ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει στο πρώτο ημίχρονο ξέρουμε πως έχουμε ήδη κερδίσει επειδή στέκουμε μαζί σαν οικογένεια και τώρα λοιπόν — χρόνια πολλά πραγματικά! δεκαδύο φορές γύρισε η σβούρα κι εμείς ακόμη γελάμε σαν εκείνες τις νύχτες που ξεχνιόμαστε πως δεν έχουμε γίνει πρωταθλητές, αλλά ξέρουμε πως όταν οι εχθροί βλέπουν το πορτραίτο σου τρέχουν σαν γατούλες στην αυλή! κι εσύ εκεί κλεισμένος μέσα στη σοφίτα σου στον Βόλο ή wherever βρίσκεσαι πλέον στέλνοντας εκείνες τις κάρτες με το "2170 μέτρα από τον Λε Πηκ" σαν είσοδο σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ξέρουν πως η πραγματική κούρσα δεν είναι αυτή στα γήπεδα, αλλά αυτή στις καρδιές μας λοιπόν ετοιμάσου σήμερα να σου φέρουν όλα αυτά τα δώρα: το πρωινό σου ψωμί στη γαλλική σημαία, το μπακλαβά από τον δρόμο προς Σαιν-Ντενί, και χίλιες φορές "χρόνια πολλά" ανάμεσα σε αυτούς που τρέχουν ακόμη όταν οι άλλοι έχουν βγάλει λουκουμάδες! και όταν κάποια φορά βρεθείς εκεί στις φωτισμένες παραλίες της Γκαλού κι ακούσεις τους φιλάθλους να φωνάζουν το όνομά σου σα θυμιατό μέσα στον αέρα — τότε ξέρεις πως δεν έκανες μόνο ένα φιλοφρόνηση δεκαδύο χρόνων, έφτιαξες κάτι που ζει ακόμη κι όταν εσύ κοιμάσαι! και μην ξεχνάς ένα πράγμα ακόμα: εδώ στις γραμμές του φόρουμ εγώ προσωπικά κάθε πρωί ξυπνάω πρώτος κι ανοίγω την πόρτα σου — όχι επειδή φοβάμαι τους εχθρούς, αλλά επειδή ξέρω πως ακόμη κι αυτοί ξύπνησαν σήμερα ξέρουν πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που τους κάνει να νιώθουν σαν τον τελευταίο του σπιτιού! 🎂✨