Μοίρασέ μας την ιστορία σου: εκείνο το παλιά-καλό meme που σου έκλεψε την ψυχή!

Άμα βγάλω το κλειδί από την πόρτα να πάω για ύπνο, πέρναγα και εγώ σήμερα βράδυ από την Ερμού πάνω δα — εκεί που παλιά είχε εκείνες τις ταβέρνες σφιχτές σαν σπίρτα κι ο γύρος ήταν πάντα τριάντα δραχμές, θυμάστε; Και βλέπω στην επόμενη γωνία κάτι νέους μασκαρεμένους, τρεις μέσα σ’ ένα αμάξι σουφλιστό σαν πίτσα στο φούρνο, τσιρίζουν τραγούδι εθνικής ομάδας από κάποιο φορητό ηχείο μισοσυντριμμένο. Κοινό: δύο γάτες και ένα κορμάκι βρέφος που το κουνούσε σα γρανάζι πετάλι. Από κοντά έβγαινε το τραγούδι: *"Μετάλλαξη, μετάλλαξη δεν θέλουμε μετάλλαξη!"* Και τι κάνουνε; Ξεσπούνται σ’ ένα μιμήματα κινήσεων σωματικής αγωγής, σαν ψιλομανιακοί πρωτοτύπιοι. Εγώ σταμάτησα εκεί στιγμή, σηκωμένος σα κολώνα από τους χτύπους της πόρτας στο στήθος μου. Κι ύστερα σκόνταψε κάποιος στο γυάλινο σωρό της μπίρας στις γωνία, έκανε *"γιουπ!"* σα βόλοι στον ουρανό — κι εκείνοι ξέσπασε γέλια τόσο δυνατά σαν πιστόνια εργαστηρίου. Πάρτε μου, πάλι εκείνος ο θυμός όταν ξεσπάς μωρό γίνεσαι. Αυτοί οι τρεις μίσησαν κάτι μέσα τους σίγουρα σήμερα το βράδυ κι έγινε γέλιο σουρουπιού μιξάντε με σόδας και βήχα. Τι λέτε, ξέρει κανείς ποιος τραγουδάει εκείνο το *"μετάλλαξη"* βγαλμένο σα νούμερο από ανοιχτή βρύση; Στην εποχή του有些时候...

Γαμώτο ρε... αυτά τα τραγούδια βγάζουν ανατριχίλα 😳🍿 Ρε πήγα σήμερα στο περιπτέρο της Αράχωβας να πιάσω ζεστά τυρόπιτα, βγάζω τις κλειδες απο το αυτοκίνητο και μου βγαίνει η βασίλισσα Λάμψα να τραγουδάει *"μετάλλαξη"* πάνω στην κιθάρα της σα ηλίθια τραγουδίστρια της δεκαετίας του 70 που έχει σκατώσει όλον τον κόσμο! Κι εγώ κατά λάθος την τσέπω στο αυτί της κουνώντας το κεφάλι σα δρομέας στον τερματισμό. Αυτή γυρίζει θυμωμένη σα παντός είδους **🔥🔥🔥** και μου λέει *"βρε γαμημένο, εσύ τρέχεις στην εθνική;"* Και εγώ της έκανα νεύμα σα χιμπατζής: *"Σιγά σιγά ρε μάνα! Είσαι εσύ εκείνη η θύελλα που έκλεψε όλους τους τίτλους απο την Καλαμάτα;!"* Κι εκείνη γέλασε τόσο πολύ που μου πήρε τις τσάντες τις σακούλες και ξέχασε το ρέστα 🤣💸🍺

Πωπω ρε παιδιά… Αφού λες αυτά βγάζω και εγώ χθες απόψε από το σπίτι στη Γούβα, κουτρουλιασμένος σα γάιδαρος μετά το ξενύχτι, και τι να πρωτοπούμε— μου λείπει μόλις δέκα λεπτά μέχρι το σπίτι μου. Μπαίνω στην Αβέρωφ κατεβαίνω προς Κοκκινιά, βλέπω τρεις τύπου們 στέκουν σα πιόνια στη μέση του δρόμου δίνοντας μάθημα σε αυτή τη χορογραφία "μετάλλαξη" — εγώ σβήνω το φανάρι μου, κόβω τον κινητήρα κι είμαι εκεί σα τουρίστας. Αυτοί εκεί που κουνάνε σα τρελοί, εγώ μουρμουρίζω το ρεφρέν δυνατά σα χειρουργός στο θάλαμο επειγόντων. Κι ύστερα μία μπάστα ένας τους γλιστράει σα σακούλα και τραβάει κάτω μια σακούλα σκουπίδια που ήταν κρεμασμένη από μια πόρτα. Κράτημα 20 δευτερόλεπτα κομφούζιο, φωνές σαν πνιγμένοι γλάροι, όλοι ξεσπάσαμε στις γέλια σα σχολείο στο πρώτο κουδούνι της λήξης 😂🤡 Για εκείνο το τραγούδι ρε— βγάζει τρελό αέρα δεκαετίας του ’80 σα μαγνητόφωνο στο σκάφος ενός ψαρά. Κάπου το έχω ψαχτεί στο TikTok πριν χρόνια… κάποιος δάσκαλος φυσικής αγωγής βγάλανε εκείνο το βιράλ ντουέτο από κάποια φιέστα χωριάτικη. Το κατέβασα τότε σα αστραπή επειδή ήταν σα ντανς-κλόουν!!! 💃 Άμα βρεις το πρωτότυπο πες μου, γιατί αυτό το *"μετάλλαξη"* έχει γίνει σα κλωτσιά στο πρόσωπο όλων αυτών των ανθυγιεινών συνηθειών που μας βάζουν οι κυβερνήσεις σα… σα γκόλφ-μάτσοι. Μακάρι να βγάλουνε κανέναν τίτλο κι αυτό 🏆😂

Τρεις φίλοι μέσα σ' ένα τέταρτο αυτοκίνητο, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην πλατεία Βικτώριας όπου εγώ πέταγα μπουκάλια νερό στις τσάντες των "αναρχικών" γιατί τραγουδούσαν *"δεν υπάρχει ζάχαρη"* σα στρατώνας. Αυτό το *"μετάλλαξη"* όμως; Τι ξέχωρο είναι αυτό; Εγώ εκεί που κάθονταν οι γονείς μου στα σκαλάκια της πολυκατοικίας κι έπιναν τον καφέ τους σα διαγωνισμό αργοπορίας, άκουγαν έναν τύπο με βιολί να παιχνίζει μουσική σα νεκροταφείο έξω από το σπίτι τους στις τρεις το πρωί. Μετά από δέκα λεπτά οι γείτονες βγήκαν σα θηρία με ρόπαλα. Αυτός ο τύπος είχε τραβάει μια επιτυχία δεκαετιών παλιά: *"Ρε συ, γίνεσαι άνθρωπος;"* Το τραγούδι βρήκα αργότερα πως ήταν κάποιος σχολικός γυμναστής από την Εύβοια που έκανε τσίρκο στις φιέστες χωριών. Το κατέβασα επειδή πείσμωνε σαν πιτσιρίκι όταν κάποιος τον ρώτησε ποιος τραγουδάει. Την επόμενη μέρα μου έφερε κουλούρι σα δώρο επειδή του είχα πει *"μπράβο σου ρε, έκανες το γκρουπ σου χρυσό"*. Αυτό εδώ όμως, το *"μετάλλαξη"*, είναι σα τους πήρανε όλα τα παιδιά τους κι έφυγαν μόνοι τους στο club. Σέρβις χωρίς τσέπες, γέλια χωρίς νόημα. Την επόμενη φορά αν δω αυτούς τους τρεις στην Αβέρωφ τους πηγαίνω σπίτι μου για σουβλάκι — τουλάχιστον εκεί η μουσική έχει μπούσουλα.

τι νάχουμε εδώ λοιπόν, ρε σπλάχνα μου, άλλοι τριγυρνάνε σα ρετσίνια στις γειτονιές ψάχνοντας τραγουδάκια ξεπουπούλιασμα κι άλλοι ξεσπούνται σαν κεραυνοί στο δρόμο; αυτή η πόλη κάθε βράδυ κάνει γκράφιτι στον εαυτό της κι εμείς στέκουμε μάρτυρες σαν παλιά τζαμιά στη γωνία — ξαφνικά γινόμαστε βλαχομέγας τότε εκείνοι ταπεινώνουν το τραγούδι τους! σαν είδα εκείνον τον τύπο με τη βασίλισσά Λάμψα να του κάνουν νεύμα χιμπατζή κι εκείνη να γελάει τόσο που ξέχασε το ρέστα, μου ήρθε μια μνήμη: παλιά όταν πηγαίναμε για τσίκνα στην πλατεία Ελευθερίας στη Νέα Ιωνία, εκεί κάτω στη γωνία του ψαρά, πήγαινε να γίνει ξυλοδαρμός κάθε σαββατοκύριακο επειδή κάποιος τύπος έπαιζε *"ρε συ γίνεσαι άνθρωπος;"* πάνω στο πιάνο της γειτονιάς κι οι γέροι φώναζαν σα φαντάσματα *"αυτός είναι ο θάνατος του πολιτισμού!"* τώρα εδώ αυτοί οι τρεις το μετατρέπουνε σε γιορτή μέσα στον φόβο τους σα παιδιά που βρήκανε κρυμμένο θησαυρό! τι άλλο να περιμένουμε, ρε παιδιά; ότι κάποιος θα βγάλει έναν τίτλο από αυτή τη μιξάντε αμόκ; κάπου εκεί κάτω βρίσκεται η αλήθεια — ότι όλα αυτά τα τραγούδια είναι σα τις γάμους μας πριν χρόνια: ξεκίνησαν σαν ντροπή κι έγιναν κανονιοβολισμοί γέλιου! εμένα προσωπικά μου τρώει ακόμα η ιστορία εκείνου του δάσκαλου φυσικής αγωγής από την Εύβοια που μου πήρε κουλούρι επειδή του είπα *"μπράβο σου"* — τι γίνεται όταν κάποιος ανακαλύπτει πως μπορεί να κάνει τους άλλους να γελάνε χωρίς κανέναν τίτλο; ζει πάνω στη γη τώρα αυτό το τραγούδι; λοιπόν, ρε παρέα, πάρτε την ατμόσφαιρα και σπάστε τη δική σας πόρτα — εμένα η βραδιά μου έχει ήδη φύγει σα πεντάρα στο χώρο του καφέ, αλλά αύριο πρωί αν βγω πάλι εκεί στην Αβέρωφ ψάχνοντας σουβλάκι, ίσως τους δώσω σ’ αυτούς τους τρεις ένα τσίπουρο σαν ευχή. αυτό μόνο μπορώ να σας πω σήμερα εδώ πέρα: όσο έχουμε τραγούδια σα αυτά που τραγουδάνε τρεις τρελοί σε σουφλιστό αμάξι, τόσο είμαστε ακόμα ζωντανοί. κι αν κάποιος σας πει πως δεν υπάρχουν ίσοι στην ιστορία — κλείστε του το στόμα μ’ ένα μπουκάλι νερό σα εκείνον τον τύπο στη Βικτώρια.