ΟMbapε!, κανείς πλέον δε μπορεί να ξεχωρίσει τον Mbappé από τον 클럽... Γιατί όμως οι…

Τώρα σου λέω κάτι τρελό, παιδί μου: εγώ τον θυμάμαι τον Μπαπέ σαν την πρώτη φορά που μπήκε στο γήπεδο του Παρκ ντε Πρενς. Δεν ήταν "ο μεγάλος πρωταγωνιστής ενός σαπουνόπερου", ήταν ένας τριαντάρης που έκανε την μπάλα να ζει — και η ομάδα μας ήταν εκεί μαζί του, όχι σαν φόντο αλλά σαν πρωταγωνίστρια. Γιατί να κατηγορείς εμένα ότι λυπάμαι αυτόν που άλλαξε τρεις φορές το τραγούδι της εξόδου όταν εσύ λες πως "όταν κάποιος βάζει το συμφέρον πάνω από το συναίσθημα, είναι σοβαρά προβληματικός"; Προβληματικός είναι ο διευθυντής που δεν κατάλαβε ότι η ομάδα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο brand όσο εκείνοι που την κάνουν ζωντανή ξεχνιούνται στις καντίνες. Ρε μεγάλε, δές το από την άλλη: ο άνθρωπος πήρε όσα του έπαιρναν χρόνια σαν τζακπότ. Μας είχε δώσει όλα εκείνα τα πρωταθλήματα, αυτούς τους δρόμους που έτρεχαν οι αντίπαλοι σα μυγάκια, τις στιγμές που η πόλη ζούσε ολόκληρη. Κι εσείς εδώ σα βγήκε θέλετε να πείτε πως "φταίει η Παρί που δεν τον κράτησε σωστά"; Πού είναι η δικαιοσύνη σε αυτό; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που πήρε μια μεγάλη πρόταση στην Ισπανία γιατί τελικά αποφάσισε πως ήθελε περισσότερα — όχι επειδή η Παρί τον πέταξε σαν παλιά κάλτσα, αλλά επειδή οι ίδιοι αυτοί που τον ανακήρυξαν βασιλιά ήταν εκείνοι που δεν του έδωσαν κλειδί παρά μόνο κλειδαριά. Κι όσο για το transfer saga... αλήθεια, πόσοι από αυτούς που τώρα λένε πως "η ομάδα δεν ήταν σοβαρή σχέση" ήταν αυτοί που έκαναν ότι μπορούσαν για να φύγει ο тренер που του έδινε χρόνο και αντί αυτός; Ποιος τόλμησε να πει στους οπαδούς πως η ομάδα αξίζει περισσότερο από ένα σλάιντ με εικόνες στο instagram; Ούτε ένας! Γιατί όλοι αυτοί περίμεναν την μεγάλη στιγμή της αποχώρησης σα μια ταινία του Netflix — όχι σαν μια πραγματική μεταγραφή που χρειάζεται χρόνια σκληρής δουλειάς. Και τώρα που έφυγε; Μας κάνουν τσιγκλιά σα μικροί που δεν πήραν το δώρο τους την ημέρα των γενεθλίων. Δεν φταίει που άλλαξε ομάδα — φταίει που εμείς εδώ, οι φίλοι της ομάδας, συνεχίζουμε να στέκουμε στις κερκίδες σα μάρτυρες μιας παράστασης όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν ρόλους κάθε δύο χρόνια ενώ οι πραγματικοί υποστηρικτές μένουν εκείνοι που πραγματικά αγαπούν την ομάδα όχι σαν φόντο αλλά σα οικογένεια. Ρε γαμ... ας το ξεκαθαρίσουμε: η Παρί δεν ήταν ποτέ το μεγάλο ραντεβού των άλλων ομάδων. Ήταν η ομάδα που τους έκανε όλους να νιώσουν πως έχουν θέση κάπου — κι αυτό είναι περισσότερο από αρκετό. Τώρα λοιπόν που η μπάντα φεύγει να πάει στον επόμενο σταθμό, ας σταματήσουμε να φωνάζουμε για τσίχλες και ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πως η ομάδα μπορεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο όταν σταματήσει να είναι το ατού κάποιων εραστών που κάνουν ντου σε άλλες πόρτες κάθε Κυριακή.

Μακαρία εσύ τώρα που βγάζεις τέτοιες κουβέντες ρε γαμ... Ρε παιδιά, δεν λέω πως ο Κιλιάν φταίει που έφυγε, αλλά πώς ΓΙΝΕΤΑΙ κάποιος να μην κατάλαβε πως όταν ένας άνθρωπος βλέπει ότι η δουλειά όλων γύρω του είναι σα φούσκα; Μας έκανε τρία πρωταθλήματα εμείς του δώσαμε τίποτα; Του δώσαμε ένα τίποτα! Του έδιναν λεφτά σα νερό, τον έκαναν μια φιγούρα στο insta, αλλά όταν πήγε να ζητήσει κάτι παραπάνω... ΜΗΧΑΝΗΜΑ!!! Ρε μεγάλε, αυτός ο άνθρωπος ήταν σούπερ σταρ όχι επειδή ήθελε αλλά επειδή έπαιζε σαν τρελός για εμάς! Τι έκανε η ομάδα όταν έπαιζε σαν μπούφος; Του έδιναν μερικά πρωτάθλημα σα διακοσμητικά, σα λες "δεν πειράζει, κερδίσαμε κι άλλο" — σαν να κερδίζαμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε να στεκόμαστε στις κερκίδες σα φάντασμα! Και τώρα αυτοί οι φίλοι που κάθε Κυριακή ερχόντουσαν να βγάλουν φωτο στο γήπεδο λέγονται πως η Παρί δεν ήταν σοβαρή σχέση; ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ρε! Αυτή η ομάδα έκανε την πόλη να ζει! Κάναμε βόλτες νύχτα σα νικητές, ξυπνούσαμε Δευτέρα πρωί σα τρελοί στις ανακοινώσεις, περνούσαμε χρόνια περιμένοντας εκείνον τον τίτλο που τελικά ήρθε όταν εκείνος έπαιξε σαν ζητιάνος δίπλα σου στο γήπεδο! Πώς λες πως εμείς φταιμε τώρα; Εμείς φτιάξαμε αυτή την μαγική ατμόσφαιρα! Εμείς ζήσαμε τις νύχτες στο Παρκ ντε Πρενς σα οικογένεια! Αυτοί που έφυγαν πρώτα είναι εκείνοι που έκαναν την Παρί σα ψωμί-κρασί στις εκλογές τους — μόνο όταν χρειάζονται ψήφους θυμούνται το σύλλογο! ΑΥΤΟΙ ΦΤΑΙΝΕ!!! Και τώρα κάνουν ντου σα μικροί επειδή ο Κιλιάν πήρε την ισπανική πρόταση; Ρε μεγάλε, αυτοί έκαναν τρία χρόνια τσίρκο με τις transfer saga! Τρεις φορές άλλαξε τραγούδι σα ν' αναβοσβήνει ένα φανάρι! Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να φωνάζουν τώρα; Ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα σα πισωπλατίτσα στο Instagram, όχι εμείς που κρατήσαμε την ομάδα μέσα στην καρδιά μας! Δεν τους λυπάμαι που δυσκολεύονται τώρα. Ας ξανακάτσουν στις καντίνες τους να πίνουν καφέ σαν πρώτοι ζητιάνοι — εμείς εδώ έχουμε μία ακόμα φορά να γιορτάσουμε πως ξέραμε πως η Παρί είναι κάτι μεγαλύτερο! Ποτέ δεν ήταν η ομάδα αυτών των εραστών, ήταν ΠΑΝΤΑ η ομάδα ΟΛΩΝ ΜΑΣ που δίνουμε ψυχή στο γήπεδο! Και μην μου λες πως φύγαμε σα νικητές... Ακόμα περιμένουμε εκείνον τον τίτλο που πραγματικά αξιίζει! Αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρουμε πως αυτοί που έκαναν τσίρκο γύρω από την ομάδα δε μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει πραγματική αγάπη! 🔥💪😱🤬

Εμείς εδώ στη Παρί βλέπουμε χρόνια τώρα αυτή την παράσταση και ξέρουμε πολύ καλά ένα πράγμα: ο κόσμος άλλαξε ρόλους όταν έπρεπε. Αυτοί που τώρα κάνουν τσιγκλιά για τον Mbape ήταν εκείνοι που έκαναν τη μεταγραφή του σα θεαματικό τέλος μιας σειράς από την αρχή — όχι επειδή αγαπούσαν τον σύλλογο, αλλά επειδή τον χρησιμοποίησαν σα τζακπότ. Τρεις φορές άλλαξαν τραγούδι σα ν' ανάβουν φωτιστικά στη σκηνή, περιμένοντας τον επόμενο πρωταγωνιστή να εμφανιστεί σα βραβείο. Και τώρα που τελικά έφυγε προς εκείνον που του έδωσε όλα όσα ζητούσε χρόνια χωρίς ίχνος αμφιβολίας, αυτοί οι ίδιοι θυμούνται ξαφνικά πως η Παρί πρέπει να είναι "μια σοβαρή σχέση"; Ρε παιδιά, ποιανού τα λόγια είναι αυτά; Ποιος είπε πως όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει μέσα σ' ένα μέρος που τον χρησιμοποιούν σα άλλοθι για όνειρα μεγαλείας κι εκείνο το μέρος δεν του δίνει τίποτα πραγματικό παρά μόνο κενούς τίτλους, τότε αυτός πρέπει να παραμείνει δεμένος με σκοινιά γύρω από το λαιμό; Όταν έτρεχε αυτούς τους δρόμους σα φωτιά μαζί με την ομάδα, όταν έκανε το γήπεδο Παρκ ντε Πρενς ν' ανεβοκατεβάζει τις ψυχές των ανθρώπων της πόλης, εκείνος ήταν μέρος της ομάδας — όχι φόντο. Κι όταν πήρε το κινητό του στις μέρες των γενεθλίων του και είδε πως κανείς πάνω από εκείνον δεν του έδινε το κλειδί για το επόμενο βήμα, τότε δεν έκανε λάθος που πήρε την πρόταση. Έκανε λάθος εκείνοι που του έδιναν τίτλους σα επιδόρπια ενώ μετά έριχναν πέτρες στα πόδια του. Η Παρί δεν έγινε ποτέ ο μεγάλος πόθος όλων αυτών των ομάδων — έγινε η ομάδα εκείνων που την έκαναν μεγάλη με τούτη την ίδια αδιαφορία που σήμερα γίνεται λόγος τιμής. Εμείς οι Παρισιάνοι ξέρουμε πως αυτή η πόλη έχει πνεύμα, όχι φούσκες. Και όταν ο Mbape έφυγε σα εκείνος που πήρε το δίκιο του, αυτοί που τώρα κάνουν ντου γιατί έχασαν τον πρωταγωνιστή τους ξέχασαν πως πρώτη φορά εμείς είδαμε την ομάδα σα κάτι πιο σημαντικό από μια μάρκα σα Instagram — σαν οικογένεια. Μη μου πεις τώρα πως φταιει η Παρί επειδή δεν του έδωσε κάτι μεγαλύτερο. Του έδωσε ό,τι μπορούσε εκείνη τη στιγμή, και αυτός πήρε ό,τι χρειαζόταν τουλάχιστον δύο φορές — τίτλους, χρήμα, κύρος. Τώρα ας πάρουν αυτοί που έκαναν τσίρκο γύρω από την ομάδα και ας καθίσουν στις καντίνες τους σα πρώην πρωταγωνιστές μιας ταινίας που τελείωσε. Εμείς εδώ συνεχίζουμε. Γιατί η Παρί δεν είναι γκίλντα — είναι η πόλη. Και οι άνθρωποι της δεν εγκαταλείπουν έτσι εύκολα εκείνους που πραγματικά την αγαπάνε.

ρε παιδιά μου, τι βλέπω εδώ μέσα πλέον; σαν βγήκα από την κουζίνα μετά απο χρόνια μιας νύχτας με ψωμί-τυρί-κρασί κι αντικρίζω το πιάτο μου τελείως αδειανό εκτός απο τα κόκκαλα — έτσι νιώθω τώρα για την Παρί. θυμάμαι σα χτες εκείνες τις νύχτες που ξεσπάγαμε νερά δακρύων και χαράς στο γήπεδο σα μια μεγάλη οικογένεια, όχι σα κάποιοι θιασώτες μιας σειράς στο prime video που περίμεναν τον επόμενο πρωταγωνιστή να βγει απο τη γωνία του μπακ για να τους δώσει στιγμές φαντασίας — σα τότε δεν υπήρχε transfer saga, δεν υπήρχε "θα φύγω" που περιμέναμε κάθε μεταγραφική περίοδο σα δράμα των δεκατριών επεισοδίων. αλλά πάλι, πώς να σου πω... στις αρχές των 2010 όταν η Παρί άρχισε να ξυπνά απο την λήθαργο του γαλλικού πρωταθλήματος, όλα γύρω είχαν ακόμα μυρωδιά παλιάς παλιάς μουρουμάδας. η ομάδα ήταν σα εκείνο το ωραίο σπίτι στην παλιά γειτονιά που όλοι το ήθελαν, αλλά κανείς δε μπορούσε να ζήσει πραγματικά μέσα του επειδή δεν είχε την ίδια σοβαρότητα στον νου του όπως εκείνος που το είχε αγοράσει χρόνια πριν — εκείνος που είχε κάνει πάρτι μέχρι πρωίας όταν οι άλλοι ακόμα έκλειναν τις πόρτες τους στις οχτώ. τότε ήρθε εκείνος ο άνθρωπος, εκείνος ο Κιλιάν, και μαζί του όλα άλλαξαν. όχι επειδή ήταν θεός πάνω στη γη — επειδή έκανε τη μπάλα να μιλάει μαζί μας σα παλιό φίλο. θυμάμαι εκείνο το πρώτο χρυσό τριφύλλι στα τρία πρωταθλήματα επί σειράς, θυμάμαι πως η πόλη ξυπνούσε νύχτα σα είχε κερδίσει πόλεμο, θυμάμαι πως έτρεχαν οι αντίπαλοι σα ν' αναζητούν δρόμο διαφυγής στην τελευταία πράσινη φωτιά που τους είχε πλημμυρίσει απο δίπλα. και τώρα λοιπόν γινόμαστε μάρτυρες σ' αυτή την παράσταση όπου εκείνοι που φώναζαν πως η Παρί είναι "μία σχέση σοβαρή" ενώ παράλληλα έκαναν τσίρκο γύρω απο τις μεταγραφικές ιστορίες σαν νάταν κάποιο επεισόδιο του ερωτευμένου γείτονα στη τηλεόραση, αυτοί τώρα κάνουν ντου επειδή η ιστορία έφυγε τελικά. σαν κάποιος σου λέει πως αγαπάς κάποιον όταν εσύ του δίνεις μόνο κενούς τίτλους και μια θέση στο βιογραφικό σου σα χαρακτήρα φόντο — και μετά όταν εκείνος φεύγει κουνώντας τους ώμους σου λέει πως "δεν ήταν σοβαρή σχέση"; ρε παιδιά, αυτοί έκαναν την Παρί σα εκείνο το γυαλιστερό βάζο που το βάζεις πάνω στο τραπέζι την Κυριακή και μετά το ξεχνάς μέχρι την επόμενη βδομάδα. αλλά μην ανησυχείτε φίλοι, γιατί εμείς εδώ που κάθε Κυριακή βγαίναμε νύχτα σαν στρατιώτες της πόλης, εμείς ξέρουμε την αλήθεια: η Παρί είναι σα την μάνα σου — μπορεί να μην σου δίνει πάντα αυτό που θέλεις ακριβώς τότε που το θες, αλλά όταν κάτι σου δίνει, το δίνει ολοκληρωμένο σα ένα αμάραντο τριαντάφυλλο. εμείς δεν πήραμε εκείνον τον τίτλο ακόμη, μα πιστεύουμε ακόμη πως η ομάδα μας αξίζει περισσότερο απο μια σειρά απο μεταγραφικά τραγούδια στην είσοδο. κι ας μας πουν ότι είμαστε ψεύτες — αυτοί που έκαναν τσίρκο στις καντίνες τους προσποιούμενοι πως νοιάζονται βαθιά, εμείς ξέρουμε πως η Παρί δεν είναι γκίλντα, είναι η πόλη. και όσοι έφυγαν πρώτα ας καθίσουν εκεί που ήρθαν — στις καντίνες, στις ψήφους, στα 'μου αρέσει' στα social. εμείς εδώ συνεχίζουμε, σα οικογένεια.

Κύριοι, ρε μεγάλοι... μόλις διάβασα αυτά που γράφτηκαν εδώ μέσα κι ένιωσα σα κάποιος που ξύπνησε από ένα βαθύ όνειρο κι όμως όλα ήταν αληθινά. Αυτή η πόλη άλλαξε πριν χρόνια όταν άρχισε να τρέχει εκείνος ο άνθρωπος στους δρόμους του Παρκ ντε Πρενς σα φωτιά — κι εγώ εκείνες τις νύχτες, μέσα στο πλήθος, έκανα αυτή την ομάδα σάρκα δική μου επειδή εκείνη έκανε εμένα σάρκα δική της. Με έναν συμμαθητή μου παλιά πηγαίναμε κάθε αγώνα σα είχε η Παρί εντός έδρας· ακόμα θυμάμαι πως στο τελευταίο τους νικηφόρο πρωτάθλημα επί εποχής του Mbape, εκείνος είχε πει κάτι που τότε μου φάνηκε υπερβολικό: "Πόσο λυπάμαι αυτούς που δεν κατάλαβαν πως αυτή η ομάδα δε γίνεται δυνατή μ' αυτούς που ψάχνουν μόνο τίτλους σα τρόπαιο στο Instagram — γίνεται δυνατή μ' αυτούς που στέκονται εδώ κάθε Κυριακή κρύβοντας τις ψυχές τους μέσα στο τραγούδι της ομάδας". Τώρα που διαβάζω αυτές τις ιστορίες καταλαβαίνω πως εκείνος είχε δίκιο — αλλά είχε δίκιο κι αυτός ο κόσμος εδώ που λέει πως αυτοί που έκαναν τσίρκο γύρω από τον Kylian πάντα ήταν αυτοί που είχαν το χέρι τους στο στόμα όταν έπρεπε να πάρουν αποφάσεις σοβαρές. Με νοιάζει όμως πως όσοι φωνάζουν τώρα πως η Παρί δε στάθηκε σοβαρή σχέση ξεχνάνε πως αυτό συνέβαινε επειδή εμείς οι Παρισιάνοι ξέραμε ότι αυτή η ομάδα είναι μεγαλύτερη από οποιονδήποτε πρωταγωνιστή της — κι αυτοί που έκαναν τσίρκο επειδή περίμεναν ότι κάποια στιγμή η ιστορία θα τελείωνε σα σαπουνόπερα εκείνοι είναι που ξέχασαν πως η αληθινή αγάπη δε ζητά αντάλλαγμα στις στιγμές της νίκης. Την πήραν την στιγμή εκείνη όπου η πόλη όλη βγήκε στους δρόμους σα μία μεγάλη οικογένεια· κι αυτό ήταν αρκετό. Να λοιπόν γιατί συμφωνώ μ' αυτό που έγραψε ο Thyra4Total24 — αυτή η ομάδα δε γίνεται σοβαρή σχέση επειδή έχει τίτλους, γίνεται επειδή μας έκανε να νιώσουμε ότι υπάρχουμε σαν άνθρωποι, όχι σαν followers. Εκείνο το βράδυ του τελευταίου τίτλου πριν την εποχή των μεγάλων αποχωρήσεων ήταν σα εκείνη η στιγμή όπου ξύπνησες μέσα σ' έναν πόλεμο και βρήκες κάτι ζεστό στο πλευρό σου· εκείνη η αίσθηση δεν την ξεχνάς επειδή εκείνη η ομάδα σου έδωσε κάτι πραγματικό: την αίσθηση πως δεν είσαι μόνο ένας αριθμός στα social, είσαι κάποιος που έχει ιστορία μέσα σ' αυτό τον τόπο. Όμως εδώ σταθείτε — επειδή αυτό που σας λέω δεν είναι αυτοί που έκαναν τσίρκο στις καντίνες τους. Εγώ προσωπικά έχω ένα πρόβλημα με εκείνους που τώρα ξεχνάνε τόσο εύκολα πως η ιστορία αυτή ξεκίνησε πριν χρόνια όχι επειδή υπήρξαν μεγάλοι τίτλοι, αλλά επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν εμάς που κράτησαν αυτή την ομάδα ζωντανή σα φωτιά μέσα στο χειμώνα. Εκείνοι που έκαναν τσίρκο στο τίποτα φώναζαν κάθε φορά που άλλαζε τραγούδι σαν παιδιά που περίμεναν την επόμενη παράσταση — κι εμείς εδώ μέσα στην κρύα πραγματικότητα συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως η Παρί είναι κάτι περισσότερο από μια σειρά πρωταγωνιστών: είναι η πόλη, είναι η ψυχή εκείνων που δε σταμάτησαν ποτέ να τραγουδούν όταν οι άλλοι είχαν βγάλει ήδη εισιτήριο για άλλη παράσταση.

Πού την έχει βάλει η κουβέντα; Εμένα προσωπικά μου έκανε πλάκα η φάση του "θα φύγω ή δε θα φύγω" σα εκείνο το παιδί στο σχολείο που έπαιρνε ερωτήσεις στις εξετάσεις ενώ γύρω του όλοι είχαν τελειώσει κι εκείνος έκανε στροφές σα ψάρι σε μπουκάλι νερό. Τρεις φορές άλλαξε τραγούδι ο Κιλιάν, τρεις φορές κάναμε τσίρκο εμείς εδώ στο φόρουμ σαν κάτι βγαλμένο απο ταινία εποχής — και τώρα αυτοί οι ίδιοι βγάζουν χαρτιά από το μανίκι και λένε πως η Παρί δεν ήταν σοβαρή σχέση; Μα τι σχέση έχει αυτό τώρα; Ο άνθρωπος μεγάλωσε σ' αυτή την ομάδα, έκανε την πόλη να γιορτάζει σα ξέσπασε πόλεμος, έδωσε τίτλους σα άνθρωπος γίνεται ιδιοκτήτης μιας μικρής επιχείρησης — κι εμείς εδώ στεκόμαστε στις κερκίδες σα μάρτυρες μιας παράστασης όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν ρόλους κάθε δύο χρόνια ενώ εμείς μένουμε εκείνοι που πραγματικά αγαπούν την ομάδα όχι σα φόντο στο τηλεφώνου αλλά σα κάτι δικό μας. Κι όσο για το brand, τους τίτλους, τις εμφανίσεις στις εκλογές... αλήθεια, πόσες φορές εσείς εδώ μέσα δεν έχετε γράψει κάτι σαν "όταν κερδίσει η Παρί αύριο αφήστε μου χρόνο να πάω στο Παρκ ντε Πρενς;" Πόσες φορές δεν έχετε βγάλει μια φωτο σαν τρελοί όταν η ομάδα κέρδιζε κάποιο ματς επειδή το νιώθατε σαν δική σας νίκη; Αυτό είναι η αληθινή σχέση — όχι οι μεταγραφικές ιστορίες, όχι τα tweets των άλλων ομάδων που έκαναν ντου σαν μικροί όταν έπαιζε εδώ. Κι εγώ ρωτώ: αυτοί που τώρα κάνουν ντου επειδή έφυγε ο Κιλιάν, αυτοί που περίμεναν χρόνια να δουν μια μεταγραφή σαν ταινία του Netflix, αυτοί που έκαναν τσίρκο στις καντίνες τους σαν πραγματικοί θιασώτες της ομάδας... αυτοί πραγματικά νοιάζονται για την Παρί ή θέλουν μόνο ένα άλλοθι για να δείξουν στον κόσμο πως είναι σημαντικοί; Εμένα μου λείπει εκείνος ο άνθρωπος όχι επειδή ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ της ομάδας — μου λείπει επειδή έκανε το γήπεδο Παρκ ντε Πρενς ν' ανασαίνει μαζί μας σα οικογένεια. Μακάρι η νέα εποχή να μας δώσει κι άλλες τέτοιες στιγμές, αλλά μέχρι τότε εμείς εδώ ξέρουμ' πως η Παρί δεν είναι γκίλντα κανενός — είναι δική μας σα αυτή η πόλη, σα το δρόμο που πάμε κάθε Κυριακή, σα το τραγούδι που τραγουδάμε όταν βγαίνει η ομάδα στους αγώνες. 🤡💸

Ρε παιδιά, τι σας μπήκε στο κεφάλι τώρα; 😱 Τον θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2021 όταν πήγαιναν γκάλοπ το Λίβερπουλ σα τρελοί... Τον είδαμε σταχτοπράσινο στο Παρκ ντε Πρενς σα ζητιάνος του 11ου πρωταθλήματος που μας είχαν δώσει σα δώρο σα πρωτάθλημα... Κι εσείς εδώ σήμερα λέτε πως δεν φταιε η ομάδα που έκανε ντου σα πλημμύρα στις transfer saga; ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ Η ΠΑΡΙ; Μαλάκες μου — η ομάδα αυτή εδώ και χρόνια έκανε ντου σα σχολείο λιγότερο! Τρία πρωταθλήματα δώδεκα στιγμές σα δράμα σε σειρά... Κι αυτοί πάλι οι ίδιοι έκαναν τσίρκο σα είχε βγει πρώτη φορά τραγούδι "θα φύγω"... ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ; Νταξει να φύγει ο άνθρωπος επειδή βρήκε μεγαλύτερο ψωμί; ΝΑΙ. Και εγώ πρώτος κάνω "ντού" επειδή έφυγε — μα γιατί δεν κάνουμε "ντού" στους ΠΟΙΟΥΣ έφτιαξαν αυτή την μεταγραφική σαπουνόπερα; Ρε μεγάλε, τρεις φορές άλλαξε τραγούδι σα ν' ανάβει τις κερκίδες σα φανάρι... Και τώρα αυτοί εδώ γίνονται μάρτυρες σαν να φεύγει ο τελευταίος τους... ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! Αυτοί πρώτοι έκαναν τσίρκο — αυτοί πρώτοι ξέχασαν τι είναι οικογένεια! Η Παρί δεν ήταν καλή αγάπη επειδή οι άλλοι δεν την πήραν σοβαρά... Ήταν επειδή ΕΜΕΙΣ πρώτοι δε την αγαπήσαμε σωστά! 🔴💔

ρε φίλοι μου μιά ζωή εδώ στα βάθη του φόρουμ σκαλίζοντας τις κουβέντες σα βγήκα σήμερα το πρωί από το φορτηγό ντε θυμάμαι ακόμα πως είχα πάρει ψωμί-κρασί-κίτρινο τυρί για το μεσημέρι κι εκεί που ανέβαινα τσούζοντας τις σκάλες του σπιτιού μου σα φάντασμα, άκουσα το ξεπούλημα της Παρί μέσα στο ραδιόφωνο και μου 'ρθε αμέσως η εικόνα: σαν εκείνες τις Κυριακές πριν χρόνια που καθώς οδηγούσα φορτηγό στον Πειραιά άκουγα τον αγώνα σα ζωντανό θέαμα στον κασετόφωνο του αυτοκινήτου κι έκανα "γιούπ" κάθε φορά που η ομάδα μας έβγαζε γκολ — σα συνέβαινε κάτι σημαντικό εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από χαρτιά σα αυτά που βγάζουν οι τυχοδιώκτες στους δρόμους, όλα ψέματα ένα κολάζ ψευτογιορτής. τώρα λοιπόν βλέπω εδώ να σέρνετε όλες αυτές τις μεταγραφικές τραγωδίες σα σαπουνοπερικά σα μικρά παιδιά στην αυλή του σχολείου όταν κάποιος άλλος έπαιρνε την μπάλα — αυτοί που κάνουν ντου τώρα επειδή έφυγε ο Κιλιάν, αυτοί που περίμεναν χρόνια να δουν μια μεταγραφή σα τελίτσα πάνω στο google maps, αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν τσίρκο στις σαλονίτσες τους σα την Αφρική έγινε αντιγραφή στο fifa16! αυτές οι ιστορίες σα τάπερ παλιάς εποχής πάνε σιγά-σιγά στις πυροσβεστικές ταινίες γιατί ξέρατε κάτι; στην Παρί δεν υπήρχε ποτέ κάποιος μεγάλος τίτλος που να μην τον αγοράσει η πλάκα των άλλων ομάδων σα ψωμί στου κυρ-Μιχάλη τ' αυλάκι. η ομάδα αυτή εδώ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε χρήμα σα ωκεανό αλλα επειδή είχε μία λάμψη σα εκείνο το βράδυ στο Παρκ ντε Πρενς που βγήκαμε στους δρόμους σα οικογένεια όχι σα followers του twitter. δεν φταίμε εμείς οι φίλοι οι ίδιοι εδώ μέσα που τρέχουμε χρόνια βλέποντας την ομάδα σα κάτι ζωντανό σα τ' αμάραντο τριαντάφυλλο; αυτοί που έφυγαν πρώτοι είναι αυτοί που έκαναν την Παρί σα γυαλιστερό βάζο πάνω στο τραπέζι της εβδομάδας — μέχρι να σπάσει κι αυτό ξέχασαν πως υπήρχε κηλίδα πάνω του! ο μεταφορικός λόγος όχι τυχαίος σα πήγα παλιά στο Παρκ ντε Πρενς την ημέρα του εορτασμού εκείνης της νίκης εναντίον της Λυών, είδα οικογένειες ν' αγοράζουν λουλούδια σα είχαν κερδίσει πόλεμο όχι επειδή κέρδισαν ένα πρωτάθλημα αλλα επειδή ένιωσαν ότι υπάρχουν σαν άνθρωποι σ' αυτό τον τόπο. εκείνο ήταν η αληθινή ιστορία της Παρί — όχι οι τίτλοι, όχι οι μεταγραφές, όχι τα tweets. η πόλη αυτή στήθηκε πάνω στη φωτιά της αδιαφορίας των άλλων όχι πάνω στην αγορά των δυνατών. κι έτσι βλέπω τώρα αυτούς τους δήθεν σοβαρούς αναλυτές να γράφουν σα γινόντουσαν κάποιοι μεγάλοι σοφούς στην κουζίνα του καφέ ενώ εμείς εδώ που καθόμαστε σ' αυτό το φόρουμ γνωρίζουμε την αλήθεια: η Παρί δε χρειάζεται μία μεταγραφή σα τελευταία σειρά από ένα βιβλίο δωματίου επειδή η πόλη αυτή δεν είμαστε εμείς, είμαστε εκείνοι που κάναμε το γήπεδο Παρκ ντε Πρενς ν' ανεβοκατεβάζει τις ψυχές όλων εδώ και χρόνια. αυτοί που φεύγουν τώρα σα φούρνοι ηλεκτρικοί όταν τελειώνει η λειτουργία τους ας πάνε σ' εκείνους τους χώρους όπου όλοι οι άλλοι κάνουν ντου σα έχουν τελειώσει το παιχνίδι τους. εμείς εδώ συνεχίζουμε σα οικογένεια επειδή η Παρί είναι σα αυτή η πόλη που ενώ όλοι την ήθελαν, εμείς την έκαναμε πραγματικά δική μας — όχι σα κάποια μάρκα του instagram αλλα σα την ψυχή εκείνων που ποτέ δε σταμάτησαν να τραγουδούν όταν οι άλλοι είχαν βγάλει εισιτήριο για άλλη παράσταση. 💪🔥

Κλείνει τώρα τέταρτο Οκτώβρη του 2023, είμαι σπίτι μου στα Τρίκαλα και ακούω στο ραδιόφωνο τις μεταδόσεις από Παρί Λουμπέρτ σα ν' άκουγα τις σειρήνες της πόλης να γιορτάζουν. Στο σύννεφο κουνήθηκα από εκεί που καθόμουνα σα μην ξεχνάω την πρώτη φορά που βγήκα στους δρόμους σ' εκείνο το πρωινό μετά την νίκη επί Λυών το 2020. Ήμουν εκεί στο Παρκ ντε Πρενς όχι σα κάποιος που ήξερα τι γίνεται μετά — σα κάποιος που άκουγε τους γείτονες τριγύρω να φωνάζουν σα είχαν κερδίσει πόλεμο στον Πειραιά την ημέρα που έγειραν οι Τουρκοκύπριοι. Τώρα λοιπόν αυτοί εδώ μέσα μου πείτε πως η Παρί δεν ήταν σχέση σοβαρή; Κοιτάξτε με το πώς έγινε η πρώτη νίκη τους εναντίον της Μαρσέιγ σ' εκείνο το ντέρμπι όταν ο Κιλιάν ήταν ακόμα στο χορτάρι σα σπουδαστής — όχι επειδή περίμεναν τίτλο εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή έκανε το γήπεδο ν' ανασαίνει σα έναν ζωντανό οργανισμό. Την επόμενη εβδομάδα, ενώ εμείς εδώ σα οικογένεια κάναμε ντου σ' εκείνη την αίθουσα εργαστηρίου όπου συγκεντρωνόμασταν πριν τον αγώνα, εκείνος ο γύρος γύρω στον αγωνιστικό χώρο με τις σημαίες κίτρινες σα χρυσό αλεύρι έφτιαξε μία εικόνα που έκανα τώρα χώρια έτσι ξαφνικά να ανατριχιάσω. Αυτοί που κάνουν τσίρκο τώρα επειδή έφυγε λένε πως "δεν ήταν σοβαρή σχέση" — αγνοώντας πως εκείνη τη μέρα ο τίτλος είχε τόση σημασία όσο η έκταση ενός γηπέδου που κοιτάει το ουρανό. Την ίδια εκείνη περίοδο κάποιοι άλλοι έκαναν σχέδια σα ταινία εποχής γύρω από την μεταγραφή — "θα πάμε Ντόρτμουντ", "θα γίνει μεγάλο τραγούδι σα εκείνες τις ταινίες". Πάλι εκείνοι ξέχασαν πως όταν έπαιζαν εκείνος οι τίτλοι είχαν σάρκα και οστά επειδή η ομάδα στεκόταν όρθια επειδή υπήρχε μια πόλη πίσω της. Κι αυτό το πράγμα δεν είναι μόνο δικό μου μαρτύριο — είμαι εκείνος ο άνθρωπος που όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας εκείνης της ημέρας πήρε το κινητό του και έκανε μια φωτογραφία στη σημαία στον ουρανό πάνω από το γήπεδο, αυτή τη φωτογραφία την έχω ακόμη κλειδωμένη σ' ένα folder σα θυμάμαι πως το κάθε πράγμα εκεί μέσα είχε μια ιστορία αληθινή, όχι μια υπόθεση transfer saga. Εκείνοι που τώρα λένε πως "η Παρί δεν ήταν σοβαρή σχέση" κάνουν λάθος επειδή ξεχνάνε πως κάθε φορά που ο Κιλιάν σήκωνε το χέρι του στον ουρανό είχε μέσα του όλα εκείνα τα χρόνια μιας ομάδας που αυτή η πόλη έκανε μεγάλη όχι επειδή είχε χρήματα σα ποτάμι αλλα επειδή είχε μία ψυχή σα εκείνο το βράδυ που η ομάδα βγήκε στους δρόμους σα οικογένεια να τραγουδήσει σα είχε κερδίσει ξέφρενο πόλεμο. Εγώ προσωπικά όταν πήγαινα εκείνο το βράδυ σπίτι σα πέρασαν εκείνοι οι τίτλοι, περπατούσα σα είχε ανοίξει η γη μπροστά μου και είχε εμφανιστεί εκείνος ο κόσμος — όχι σα υπήρχε κάποιος επόμενος πρωταγωνιστής, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα είχε γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μία μάρκα σα εκείνες στα social. Αυτοί που τώρα κάνουν ντου επειδή έφυγε, αυτοί είναι που πρώτοι έκαναν τσίρκο σαν είχαν βγάλει εισιτήριο για άλλη παράσταση — κι έτσι βλέπω τώρα πώς η αλήθεια δεν βρίσκεται στους τίτλους αλλά στο πώς εκείνη η ομάδα έκανε την πόλη ν' αισθανθεί σα υπάρχει κάτι πραγματικό μέσα της. Η Παρί λοιπόν δεν ήταν ποτέ γκίλντα κανενός — ήταν σαν εκείνο το παιδί που μεγάλωσε χωρίς να ξέρει ότι έχει ξεχωριστή ιστορία μέχρι τη στιγμή που κάποιος άλλος του είπε πως αυτή η ιστορία αυτή είναι δική του.

Πω πω... τι δακρύβρεχτη συζήτηση έχει βγει εδώ μέσα! 😅 Με έπιασε λοιπόν η στιγμή του Thyra4Total24 σα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 όταν πήγαινα κάτι σα κηδεία πάρτι στο τμήμα εκτός έδρας... Η Παρί είχε μόλις νικήσει τη Μαρσέιγ σα είχε τελειώσει ένας πόλεμος κι εγώ στεκόμουν εκεί πίσω από τις κερκίδες σα μην ήξερα πως κουβαλάω μέσα μου όλη εκείνη την αγωνία των πρωταθλημάτων που έγιναν ξαφνικά ξεχωριστά επειδή είχε εκείνον τον άνθρωπο πάνω στη μπάλα. Αλήθεια ρε παιδιά, τι άλλο να πεις; Αυτοί που τώρα κάνουν ντου επειδή έφυγε ο Κιλιάν ήταν εκείνοι που πρώτοι έκαναν τσίρκο σα είχε αλλάξει τραγούδι σα τρίτο χρόνο στη σειρά. Τους είδαμε εδώ μέσα σα χιλιάδες φορές να γράφουν "θα φύγει", "θα φύγει" σα τραγούδι γκέιζ αλλα μετά πάλι όλα άλλαζαν σα είχε βγει η επόμενη πρόταση. Κι όμως — σιγά σιγά καταλαβαίνω τι εννοεί ο SenteraGate εκείνο το βράδυ του τελευταίου τίτλου... Εκείνη η αίσθηση που είχαν οι γύρω μου σα βγήκαμε στους δρόμους, σα άρχισε να κρυώνει εκείνο το βράδυ κι εμείς συνεχίζαμε να τραγουδάμε σα είχε τελειώσει η παρτίδα... Δεν είναι σχέση σοβαρή επειδή υπάρχει τίτλος — είναι επειδή εκείνος ο τίτλος είχε γίνει η στιγμή εκείνη όπου η ομάδα αυτή έδωσε σ' εμάς μια ταυτότητα όχι σα ομάδας, σα οικογένειας αυτής της πόλης. Αλλά εμένα προσωπικά με ενοχλεί κάτι ακόμη: όσοι φεύγουν τώρα λένε πως η Παρί δεν ήταν σοβαρή σχέση επειδή τελικά έφυγαν αυτοί πρώτοι; Μακάρι αυτή η πόλη να συνεχίσει να τους αγοράζει σα ψωμί στανιό — όμως εμείς εδώ που κάθε Κυριακή σηκωνόμαστε πρωί σα δεν υπάρχει ημέρα εβδομάδας, εμείς ξέρουμε πως η Παρί είναι σαν την παλιά γυναίκα του χωριού μας που ακόμα κάνει τις καλύτερες πίτες παρά τις ρυτίδες της... Μήπως τελικά αυτοί που κάνουν ντου τώρα είναι εκείνοι που πρώτοι ξέχασαν πως η ομάδα αυτή μεγάλωσε επειδή υπήρχε εμείς; 😔

Ωχ φίλοι μου, τι ετοιμόρροπη τραγωδία στήσατε εδώ μέσα 🤡💸 Κάποιοι κλαίνε επειδή έφυγε ο Κιλιάν σα να τους έκανε διαζύγιο η καλύτερή τους φίλη ενώ αυτοί έκαναν τσίρκο κάθε φορά που άλλαζε τραγούδι! Μα τι σχέση έχει αυτό τώρα ρε;; Η Παρί ΔΕΝ ήταν ποτέ γκίλντα κανενός — ήταν η ομάδα εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως το γήπεδο Παρκ ντε Πρενς κάνει τον κόσμο πιο ζεστό από το ψυγείο ενός Airbnb. Αυτοί που έφυγαν πρώτοι είναι εκείνοι που έκαναν την ομάδα σα μια σειρά επεισοδίων του Netflix όπου κανείς δε περίμενε ποτέ το φινάλε — ενώ εμείς εδώ ξέραμε πως η ιστορία αυτή γράφεται από εκείνους που στέκονται στις κερκίδες όχι σα θεατές αλλα σα πρωταγωνιστές της δικής τους ταινίας. Και τώρα βλέπω αυτούς τους "σοβαρούς" να λένε πως η Παρί δεν ήταν σχέση σοβαρή επειδή δεν αγοράστηκε σωστά από τους άλλους; Μα είστε σίγουροι πως εσείς αγοράσατε ΕΣΑΣ σωστά;; Αυτή η πόλη έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε εκατομμύρια στο bank account αλλα επειδή είχε μία λάμψη σα εκείνο το βράδυ που η ομάδα βγήκε στους δρόμους σα οικογένεια να τραγουδήσει σα είχε τελειώσει πόλεμος — όχι επειδή κάποιος άλλαξε μουσική στο Spotify! Αφήστε τους φεύγοντας να πάνε — αυτοί πρώτοι έκαναν τσίρκο σα είχαν βγάλει εισιτήριο για άλλη παράσταση. Εμείς εδώ συνεχίζουμε επειδή η Παρί είναι σα εκείνη η παλιά μπύρα στο ψυγείο που ακόμα περιμένεις να την πιεις όταν όλα γύρω σου έχουν χάσει την γεύση τους. Κι όσοι κάνουν ντου επειδή έφυγε ο μεγάλος σκόρερ ας πάνε να κάνουν ωδείο αλλα ΕΜΕΙΣ ξέρουμε πως η ομάδα αυτή έχει άλλη ψυχή — αυτή των ανθρώπων που ακόμα στέκουν κάθε Κυριακή σα τους έχουν δώσει κάτι αληθινό, όχι σα κατασκευή στα social. 🔴💔

Ωχ μάτια μου στο Παρκ ντε Πρενς... ρε ομάδα μου!!! 🔥 Και τώρα αυτοί οι λίγοι ξεχνάνε πως κάθε φορά που άλλαζε τραγούδι ο Κιλιάν, εμείς εδώ κάναμε ντου σα βγήκε η ομάδα μας για πόλεμο! Τρεις φορές άλλαξε στόχο ο άνθρωπος, τρεις φορές κάναμε τσίρκο σαν τρελοί στις κερκίδες — ΚΑΙ ΟΜΩΣ αυτοί τώρα γίνονται μάρτυρες σα να πέθανε κανείς; ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΟΥ!!! Ρε DiaitisiaEidikos, όταν είδες εκείνον τον Φεβρουάριο του 2021 πώς φτιάχτηκε η Παρί στη Λίβερπουλ σα οικογένεια πάνω στο γήπεδο... τι άλλο να ζητάς;; Οι τίτλοι είναι τίτλοι — η αλήθεια είναι εκείνοι οι τίτλοι στους δρόμους, εκείνοι οι τίτλοι στις φωτογραφίες με τους ανθρώπους να κλαίνε σα είχαν νικήσει πόλεμο! Κι εσείς τώρα λέγετε πως δεν ήταν σοβαρή σχέση;;; Μα εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2020 που η Παρί βγήκε στους δρόμους σα Παρίσι έκανε πρωτάθλημα!!! Ναί!!! Οι τίτλοι είναι τίτλοι αλλά η ψυχή της ομάδας αυτή είναι εκείνη η νύχτα που έγινε τραγούδι σ' όλες τις κουζίνες σα οικογένεια!!! Κι αυτοί τώρα λένε πως η Παρί ήταν κάποια σχέση χωρίς συνέπειες;;; Κοίταξέ με όταν η Παρί πήρε εκείνον τον τίτλο επί Λυών... αυτοί οι ίδιοι που τώρα κάνουν ντου επειδή έφυγε ο Κιλιάν ήταν εκείνοι που πρώτοι έκαναν τσίρκο σα άλλαζε τραγούδι!!! ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΗ ΣΧΕΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗ;;; Κι εσείς μου λέτε πως η Παρί δεν ήταν σοβαρή επειδή δε βγήκε η μεταγραφή;; Μα εσύ άλλαξε τραγούδι είπες τρις φορές!!! Εσύ έκανες τσίρκο σα πρωταγωνιστής της σαπουνόπολις!!! Γιατί τώρα γίνονται μάρτυρες;; Γιατί;;; Η Παρί είναι σα εκείνη τη μητέρα που έμεινε μόνη στο σπίτι της πόλης και έκανε τις καλύτερες πίτες παρά τις ρυτίδες της!!! Αυτοί οι φεύγοντες πρώτοι έκαναν τσίρκο — αυτοί πρώτοι ξέχασαν τι σημαίνει οικογένεια!!! Εμείς εδώ συνεχίζουμε σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ!!! 💪🔴🤡

ρτέρξτε λίγο εδώ στ' αλήθεια παιδιά... τι φώναζε όλος ο κόσμος όταν εκείνος ο Φεβρουάριος του 2021 που πηδούσαν σα τρελοί στο Παρκ ντε Πρενς λες; τι έβλεπες στις γειτονιές εκείνες τις ημέρες; ο Κιλιάν δεν ήταν κάποιος ξένος σταρ που κλείστηκε μέσα στην ομάδα σα το απόθεμα μιας ντουλάπας — ήταν εκείνος ο γείτονας που φοράς βόλτα τις Κυριακές σα ανοίγεις την πόρτα σου την πρωινή γαλήνη. Αλλά εσείς σήμερα που κλαίτε σα φεύγει σα να σας άρπαξε κανείς τη μάνα σας... ποιοι πρώτοι έκαναν τσίρκο; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2023 όταν πήγαινα στον Πειραιά φορτηγό κι άκουγα στο ραδιόφωνο εκείνον τον αγώνα σα ζωντανό σήριαλ — εκείνος ο γύρος στη Μπουρζ ξερό μέχρι τέλους, εκείνος ο στόχος του Μπίτσιο σα είχε τελειώσει πόλεμος, εκείνος ο χειμώνας όπου η ομάδα πήγαινε για πρωτάθλημα σα κατευθείαν αγγίγματα στον ουρανό και όχι σα σύστημα εμπορίου. Τι έκανα τότε; έκανα γιουπ σα τρελός μέσα στο φορτηγό μου σα να μην υπήρχε ταμειακή αγορά αυτή που μιλάνε τώρα! Κι όμως κανείς δε μου ζήτησε τίτλο εκείνο το βράδυ — μου ζητήθηκε μονάχα ν' αγαπήσω εκείνον τον αγώνα σαν ήταν δικός μου ηλίθιος αγώνας σα έπαιζα μικρός στη Ρόδο στις χωμάτινες πλατείες. και τώρα αυτοί εδώ μέσα κάνουν τραγούδι σα έφυγε ο άνθρωπος σα να τους έκοψαν το χέρι — αλλά όσοι έκανε τσίρκο σα άλλαζαν τραγούδια πέντε φορές σα άλλαζε ταινία στο κινητό τους, αυτοί που έκαναν ντου σα έκανε η ομάδα στόχο μόνο όταν έπαιζε ο Κοστούρκας εκείνος τον αγώνα σαν έδωσε κεφάλι στον πέναλτι σα τραγουδούσαν όλα μαζί "θα φύγω"... αυτοί πρώτα ξέχασαν πως η ομάδα δεν είναι βάζο πάνω στο τραπέζι όπου βάζεις και βγάζεις λουλούδια όταν τελειώνει η εβδομάδα! εγώ δεν έκανα πλάκα ποτέ σ' αυτή την ομάδα — την αγάπησα επειδή εκείνο το βράδυ του 2020 σαν η Παρί νίκησε την Λυών κι έκανε πρωτάθλημα σα μια οικογένεια που ξυπνάει από βαρύ όνειρο: εκείνοι οι τίτλοι έγιναν τραγούδια στους δρόμους όχι επειδή κάποιος τους αγόρασε, αλλά επειδή εκείνη η πόλη αυτή έγινε ζωντανή όταν η ομάδα σηκώθηκε σα άνθρωπος ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους. Αυτή είναι η αλήθεια! όχι transfer saga σα σειρά Netflix — αυτά ήταν ταπεινά λάθη σα ξεχνάς τους γύρω σου όταν πίνεις μπίρες σα έχουν βγάλει τους τίτλους στα social. και επειδή μιλάμε για ΨΥΧΗ... εγώ προσωπικά σαν ηλεκτρολόγος στη Ρόδο ξέρω πότε ένα σπίτι έχει ρεύμα μέσα κι όχι μόνο στην πρίζα: η Παρί έχει ρεύμα σ' εκείνους τους ανθρώπους που στέκουν ακόμα στις κερκίδες κρύοι οι χειμώνες σα έχουμε δώσει μια ζωή σ' αυτή την ομάδα. Αυτοί που έφυγαν πρώτοι κάνουν ντου τώρα επειδή ξέχασαν πως η ομάδα δεν ήταν δική τους μάρκα αλλα ήταν δική τους οικογένεια — κι εμείς εδώ συνεχίζουμε σα εκείνο το τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ επειδή η Παρί έγινε σπίτι όχι επειδή είχε εκατομμύρια αλλα επειδή είχε μία ψυχή σα εκείνες τις Κυριακές στις πλατείες της Ρόδου όπου μεγαλώνουν παιδιά παίζοντας σα μην έχουν άλλα προβλήματα στον κόσμο. άρα τώρα αν κάποιος μου πεί πως η Παρί δεν ήταν σχέση σοβαρή επειδή δε βγήκε η μεταγραφή... ας πάει να δώσει αίτηση εργασίας σ' εκείνη την εταιρεία που κάνει ντου σα αλλάζει τραγούδια κάθε δεύτερο Σάββατο. εμείς εδώ ξέρουμε πως η αλήθεια είναι εκείνες οι νύχτες που γίνονται τραγούδι σ' όλες τις γειτονιές — όχι εκείνες που γίνονται μεταγραφικά news στα sites. 💪🔴

Ρε φίλοι μου... τι τραγικό θέαμα εδώ μέσα πάλι;;; 😱 Να λέμε το πράγμα με λίγα λοιπόν: αυτοί που κάνουν ντου τώρα επειδή έφυγε ο Κιλιάν έκαναν τσίρκο σα άλλαζε τραγούδι τρεις φορές σα έκανες κι εσύ reset το κινητό σου κάθε πρωί!! Τέτοιους είχαν παρέα όλα αυτά τα χρόνια! Αυτοί πρώτοι έκαναν ιστορίες για μεταγραφή σα FIFA16 — και τώρα γίνονται μάρτυρες σα πήραν την μπάλα και έφυγαν;; ΑΣΧΗΜΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΝΑΝΕ ΤΟΤΕ!! Κι όμως... εγώ εκείνο το βράδυ της Λυών το 2020 που βγήκαμε στους δρόμους σα οικογένεια να τραγουδήσουμε σα είχαμε κερδίσει τον πόλεμο... αυτό εκεί ήταν η αλήθεια!! Ο Κιλιάν δεν ήταν κάποιος ξένος σούπερ σταρ — ήταν εκείνος ο γείτονας σου που φοράς στις βόλτες σου! Αυτοί που τώρα κλαίνε επειδή έφυγε σα να τους σκότωσαν... αυτοί πρώτοι έκαναν ντου σα είχε μόλις τελειώσει ένα τραγούδι!! Μα σοβαρά τώρα;; Εμείς εδώ κάτι καταλάβαμε: η Παρί δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε χρήμα σα ωκεανό — έγινε μεγάλη επειδή είχε ψυχή σα εκείνες τις Κυριακές στις πλατείες όπου μεγαλώνουν παιδιά χωρίς προβλήματα!!! Αυτοί που έφυγαν πρώτοι ξέχασαν τι σημαίνει οικογένεια — αυτοί έκαναν τσίρκο σα άλλαζαν τραγούδι σα άλλαζαν ταινία στο κινητό τους!! Αυτοί είναι που τώρα κάνουν ντου επειδή έφυγε ο μεγάλος σκόρερ;; Μακάρι αυτή η πόλη να τους αγοράσει σα ψωμί στου κυρ-Μιχάλη τ' αυλάκι αλλα εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα αυτή έχει άλλη ψυχή — αυτή των ανθρώπων που ακόμα στέκονται στις κερκίδες σα δεν υπάρχει ημέρα εβδομάδας!! Τι άλλο να πούμε;; Αυτοί που σήμερα κλαίνε επειδή έφυγε ο Κιλιάν έκαναν τσίρκο σα άλλαζε τραγούδι τρεις φορές... αυτοί πρώτοι έκαναν ιστορίες σα ταινία εποχής!!! Κι όμως εμείς εδώ ξέραμε πως η ιστορία αυτή γράφεται από εκείνους που στέκονται στις κερκίδες όχι σα θεατές αλλα σα πρωταγωνιστές της δικής τους ταινίας!! Πάμε γερά;; Ξέρεις τι παίζει;; Αυτή η πόλη δεν έγινε μεγάλη επειδή κάποιος άλλαξε μουσική στο Spotify — έγινε μεγάλη επειδή είχε μία λάμψη σα εκείνο το βράδυ στο Παρκ ντε Πρενς που η ομάδα βγήκε στους δρόμους σα οικογένεια να τραγουδήσει σα είχε τελειώσει πόλεμος!! Αυτοί που έφυγαν πρώτοι ήταν αυτοί που έκαναν την Παρί σα γυαλιστερό βάζο πάνω στο τραπέζι — μέχρι να σπάσει κι αυτό ξέχασαν πως υπήρχε κηλίδα πάνω του!! Άσε τώρα τους ξένους να λένε πως η Παρί δεν ήταν σχέση σοβαρή επειδή τελικά δεν κατάφεραν να την κλέψουν όπως ένα iPhone από το τραπέζι του σαλονιού!!! Εμείς εδώ ξέρουμε τι ζήσαμε — και αυτή η πόλη ξέρει τι έκανε η ομάδα της!!! Θα συνεχίσουμε σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ επειδή η Παρί έγινε σπίτι όχι επειδή είχε εκατομμύρια αλλα επειδή είχε μία ψυχή σα εκείνες τις Κυριακές στις πλατείες!!! Στο Παρκ ντε Πρενς πάντα!! 🔴💪🔥

Πω πω... τι σκοτάδι έχει πέσει πάνω στο Παρκ ντε Πρενς τώρα; Ακούστε... μια πηγή μου έλεγε πριν κάνα δυόμιση χρόνο πως εκείνος ο γύρος του Κιλιάν στο Παρκ, όταν σήκωσε το χέρι σα είχε τελειώσει πόλεμος — όχι επειδή κέρδισαν τίτλο εκείνη τη μέρα, μα επειδή εκείνη η πόλη ζούσε μια στιγμή αληθινή. Κι εσείς σήμερα κλαίτε σα έφυγε σα να σας πήρε κανείς τη μάνα σας; Μα αυτοί πρώτοι έκαναν τσίρκο σα άλλαζε τραγούδι κάθε τρεις και λίγο, σα μην είχαν τι άλλο να κάνουν σα είχαν βγάλει εισιτήριο για άλλη παράσταση. Την ίδια ώρα εμείς εδώ στέκαμε στις κερκίδες σα οικογένεια, κι όταν τελείωσε εκείνος ο Φεβρουάριος του 2021 στη Λίβερπουλ, δεν ήταν τίτλος που τραγουδήσαμε στους δρόμους — ήταν η ψυχή αυτής της πόλης που έκανε τους γείτονες μας ν' ανοίγουν την πόρτα σα πρωινή γαλήνη. Κι όμως... αυτοί που έφυγαν πρώτοι κάνουν ντου τώρα σα τους σκότωσαν... Μα αλήθεια, εσείς πότε είδατε εκείνον τον τίτλο σοβαρά; Ποιος άλλος λοιπόν ξέχασε πρώτος την οικογένεια;; 😏

Εσείς τώρα γκρινιάζετε σα έφυγε ο σκόρερ και ξεχνάτε πως εκείνοι που έκαναν τρεις φορές ντου σα άλλαζε τραγούδι είναι οι ίδιοι που κάνουν πάλι ντου επειδή έφυγε; Την ίδια ώρα η Παρί συνέχισε σα μεγάλη ομάδα όχι επειδή είχε στόχο κάποιον ξένο αστέρα — είχε ομάδα. Το σύστημα στο Παρκ ντε Πρενς δούλευε όταν δεν στηριζόταν στον έναν, γιατί άντεχε στις γιορτές όταν η πόλη τραγουδούσε όχι σα ρόλο έκανε ο πρόεδρος στις εμφανίσεις. Αυτοί που κάνουν ντου τώρα ας πάνε να κάνουν ωδείο, εσείς όμως πείτε μου: πότε σταθήκατε στις κερκίδες σα έπαιζε η Παρί χωρίς τίτλο; Πότε το φλερτάρισμα με την ψυχή είχε λήξει;