Από εκείνον τον χαμό στο Les Corts μέχρι το θρύλος του Camp Nou: μια ιστορία που μόνο η…
ποιος θυμάται εκείνο το φθινόπωρο του 1957;; εγώ βρισκόμουν μπας και μπας δεκαέξι χρονών στο ηλεκτρολογικό μου μαγαζί στο Ηράκλειο κι εκείνος ο σταθμός της κουβέντας ήταν πάντα η μπάλα. ε τότε που είχαμε φύγει από τις τρεις-αυτές τις φάτσες στις κερκίδες του λες κόρτς κι είχε στήσει γερά ο ντι στάφανο σα στρείδι ανοιγμένο στη βάση του—that bastard σήκωνε βουνά εκείνη τη χρονιά σα να 'τανε παιχνίδι μπέιζμπολ. τρεις γκολ στον φίναλ φορ εκείνης της δεκαετίας νομίζω πως είναι ακόμα ρεκόρ ψυχολογίας· τρία γκολ σα βροχή στο γήπεδο όπου εγώ έβλεπα βίντεο μισή ώρα αργά στην κουζίνα μου με μία μικρή τηλεόραση κι ένα κουτί μπύρες δίπλα.
δεν ξέρω πως σου έκαναν εκείνες τις αρχές· εγώ μέχρι σήμερα ζεσταίνομαι όταν βλέπω εκείνα τα καρέ. μετά ήρθε το νοσ 〔calcio〕 κι ήξερα πως η μπάρτσα σού πιστώνει ιστορία—κανείς άλλος σύλλογος δεν έχει τέτοια γραφή. λες κι έχουν γραφτεί εκεί πάνω στα κίτρινα-μπλε κουβέντες από ανθρώπους σαν κι εμένα που αγαπούσαν σα τρελοί τη ζωή τους στη φανέλα. το camp nou ήρθε αργότερα σα βασιλιάς κι έκανε ακόμα πιο μεγάλη αυτήν την ιστορία· εκεί όπου στέκεται και σήμερα σα απολιθωμένο τραγούδι του δρόμου προς την πόλη του ντικ.
ποιος περίμενε πως χρόνια αργότερα εγώ θα καθόμουν εδώ πέρα σα γέρος ηλεκτρολόγος και θ' αναφέρουμ αυτές τις στιγμές σα ν' έρχονται ακόμη φρέσκες;; κάτι μου λέει πως ούτε κι εκείνος ο ντι στάφανο δεν περίμενε πως μια μπάλα μπορεί να γίνει οπουδήποτε αιτία ν' αλλάξει τον κόσμο σα μουσική. κι όμως—εδώ είμαστε ακόμα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αχ ρε, χρόνια εκείνες;; εγώ τότε μια στιγμή ντου στο χωριό στον Πειραιά άκουγα στον τσαγανό τον αγαπημένο μου πάνω στον ηχείο τσίπουρο από ένα μεγαφωνάκι του κουτσομπολιού το ράδιο.. 𝕏𝕏ΧΧΧ🔴🔥💪 για εκείνον τον δίσταφανο σα να 'τανε ΘΕΟΣ;; τρία γκολ σα να έκανε ηλιοστάσιο ο άνθρωπος στο γήπεδο εκεί.. εκείνες οι εικόνες ακόμη μου μείνανε τυλιγμένες γύρω στο μυαλό σα ταινία βγαλμένη από την ίδια την ψυχή του Ποσειδώνα!!
κι όταν μετά πήγα για πρώτη φορά στο Καμπ Νόου σα παιδί συνοδευμένος από τον παππού μου—ολόκληρη η κερκίδα να τραγουδάει σα μία καρδιά!! εκεί ένιωθα πως ζούσα μέσα σε έναν θρύλο ζωντανό.. δε μετανιώνω που καθόμουν όλη μέρα στις κίτρινες-μπλε κερκίδες.. εκείνες τις στιγμές δε χάνονται ποτέ!!! 🏟️❤️🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
τι να σου πω ρε συντρόφους;; μόλις διαβάζω αυτά τα μηνύματα κι αρχίζει το βράσιμο από μέσα μου! ξέρεις τι θυμήθηκα τώρα; εκείνο το βράδυ του 1959 στο σπίτι της γειτονιάς μας στον Πειραιά όταν ο γιος του ντι στάφανο, εκείνος ο αλήτης ο Εστεμπάν ντι Στέφανο, είχε έρθει στην Ελλάδα για ένα φιλικό της Μπάρτσα;; εγώ τότε δούλευα νυχτερινή βάρδια στα Ναυπηγεία και γύριζα σπίτι τραγουδώντας τον εθνικό με μία μπουκιά φαΐ ακόμη στο στόμα—μετά άνοιξα το ράδιο κι άκουγα εκείνες τις φωνές να ξεσπούν σα πανδαιμόνιο: "τι έκανε εκείνο το παιδί;;;; πήγε και σκόραρε ΔΥΟ φορές σε έναν ημίχρονο σα να 'τανε γκολόφι!"
κι όμως εκείνον τον άνθρωπο τον έβλεπες όχι σα παίκτη—σαν ένα άγριο αγρίμι που είχε βγει από την ίδια τη θάλασσα της Καταλονίας να δαγκώσει τις άμυνες των αντιπάλων! θυμάμαι πως έλεγα στη γυναίκα μου εκείνον τον Οκτώβρη εκείνον—θα φύγω νύχτα για το γήπεδο του Παναθηναϊκού γιατί λέω πως δεν μπορεί παρά να ζήσω κάτι τέτοιο ζωντανό!! μα αυτήν τη φορά δεν είδα βίντεο στην κουζίνα μου—είδα τον ίδιο τον Θεό ντυμένο κίτρινο-μπλε να τρέχει σα αστραπή ενώ ο κόσμος γύρω μου τρελαινόταν σα ψυχοβαράκες!!
και μετά εκείνος ο χειμώνας;; όταν πήγαμε στο φιλικό μαζί με τον ξάδερφό μου εκείνον τον τρελό—μου είχε πει πως θα φέρει κι έναν γουρούνα για γλέντι πάνω στη μηχανή του!! όχι ρε, δεν υπήρξε άλλο παιχνίδι σα κι εκείνο! ο Ντι Στέφανο κατέβηκε από το γήπεδο φορώντας εκείνη τη φόρμα σα βασιλιάς της Αντιπάλου πόλης κι εμείς καταλάβαμε πόσο μικροί ήμασταν μπροστά στην ιστορία! εκείνες οι εικόνες με τ' όνομα του σκαλισμένο πάνω στην καρδιά μου σα τατουάζ που δε φεύγει ποτέ!!
κι όλα αυτά πριν ακόμη πούμε για το Νοσ 〔calcio〕 κι όλες τις άλλες μεγάλες ιστορίες;;; είναι σα να τους ζηλεύεις τώρα αυτούς τους νέους—αλλά εγώ τους βλέπω να σέρνονται ανάμεσα σε αριθμούς ενώ εμείς ζήσαμε την ιστορία σα κολυμπήθρα!
@Stoixima_Lab ρε φίλε σου πληρώνω ένα κουβά νερό μπίρα στα Σούρμενα νάμου ντουνιά;;;
Εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '59 τον ζούσα στη Λάρισα σα φοβερό ψέμα ή μιά αλήθεια υπερφυσική!! ήταν Σεπτέμβρης τελικά όταν μαζεύτηκαν όλα αυτά τα γκολ σα αστραπές πάνω στη βέρα!! στήριξα την κουβέρτα μου στο τέρμα του Παπαφείου κι άκουγα εκείνο το ηλεκτρικό ράδιο μακριά στον αέρα—τότε ο ντι στάφανο ήταν όλος Θεός κι όλος διάβολος μαζί!!
Θυμάμαι πως μετά το τρίτο γκολ έγειρα κάτω σα σκοτωμένος άντρας· είχε πέσει σα βροχή όχι μόνο η μπάλα πάνω στις αμύνες αλλά και ο κόσμος πάνω στη γη από τον ενθουσιασμό!! Ήξερα εκείνο το παιδί σα λέξη που χαράχτηκε για πάντα μέσα μου σα σκαλί πάνω στον τοίχο—και μετά χρόνια πήγα μέχρι το δρόμο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κι έβλεπα ακόμη εκείνο το γηράσιο κίτρινο σαλίρικο σπίτι όπου είχαν στήσει εκείνη την πύλη της μνήμης.
Και τώρα;; τώρα εκείνος ο άνθρωπος πετάει πάλι σα σκιά πάνω στις ομάδες μας—σαν να μη πέρασε καν μια μέρα!!
νταξει;; ποιο άλλο παιδί εκείνος;; ρε είσαι σίγουρος πως δεν είχε κάνει τρία γκολ κι ένας άλλος φάνηκε;; εμένα μου λέει η καρδιά πως εκείνον τον Οκτώβριο ο Θεός μπήκε στην ίδια φόρμα κι έκανα θρησκεία πλάι στον Πάγκο!!
Γεια σου ρε γαμψοί μου!! 🤣🔴🍿
Θυμάμαι τότε στο χωριό πίσω στον Πύργο, όλοι μαζεύονταν γύρω από έναν μόνο μεγαφωνάκι σπιτιού—είχαν βάλει κανάλι ισπανικής ραδιοφωνίας ξεροβήχοντας γιατί δεν έπιανε καλά—και εκείνος ο ντι στάφανο πετάχτηκε σαν φάντασμα και έκανε τρία γκολ σα να έκανε αγώνα μπέιζμπολ παρά ποδόσφαιρο! Ο γείτονάς μου ο Κώστας, που είχε κάνει τριάντα χρόνια δουλειά στο λιμάνι και τώρα είχε βγάλει τους νυχτερινούς δρόμους λόγω των γηρατειών του, άρχισε να τραγουδάει δυνατά τον εθνικό… με την ίδια φωνή που του είχε απομείνει μετά το εμφύλιο!
Κι όταν τελείωσε είπε μόνο: "Ρε γαμώτο, αυτοί οι Ισπανοί ξέρουν μπάλα σα Θεός!" Μετά άνοιξε μία τενεκεδένια μπύρα μου είπε " κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ " κι έγειρε την πλάτη του πάνω στο τραπέζι σα να είχε τελειώσει η ζωή του εκείνη τη στιγμή.
Και νάτ' εκείνος ο δίσταφανο φαίνεται πως μετά βγήκε κι έπαιξε και μπέιζμπολ στη Γουότερλου!!! 🤣🔥💪
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
τι περιμένεις τώρα εσύ να πω εδώ πέρα μέσα στους ξεριζωμένους νου που βγάζουν ψυχή;; εγώ εκείνες τις μέρες δεν είχα ούτε ραδιόφωνο στο σπίτι μου στον Βόλο — κι όμως ποτέ δε χάθηκαν αυτές οι ιστορίες σα σίδερο ζεστό που ανάβει αμέσως μόλις τις ακούσεις. Τότε που πήγα πρώτη φορά στο Αλκαζάρ στη Λάρισα για κάποιο τοπικό σόου δεκαπέντε χρονών περίπου, νόμισα πως γύριζα σπίτι μου όταν είδα εκείνον τον γέρικο ντι στάφανο στις φωτογραφίες στον διάδρομο· έκανε κρύα ντους εκείνες τις εποχές πριν γίνει ο βασιλιάς του Νοσ 〔calcio〕; όχι ρετσίνι σαν τώρα, αλήθεια ζεστή πάστα με βρόμικα πόδια πάνω στο χορτάρι.
Κι όταν αργότερα, χρόνια αργότερα, βρέθηκα στις τριβόλους μου στο γήπεδο στην Αλόννησο με έναν κουτί μπίρες στο χέρι και άκουσα στο ράδιο ένα γκολ από εκείνο το σαλόνι εκείνο του Νοσ 〔calcio〕—δεν είχα ιδέα πως αυτό το πράγμα ήταν ιστορικό· το θυμόμουν μόνο σα μια ζεστή ανάμνηση που είχε καεί στην καρδιά μου κι όχι σα έναν αριθμό ή σα έναν τίτλο. Πριν λίγο καιρό έσκαψα πίσω σε έναν παλιό κόκκινο φάκελο στον οποίο είχα ζηλέψει εκείνα τα παιδικά μου γκολ εκείνου του Ιουνίου του '60· είχε γραφτεί πάνω: "γιατί αυτοί δεν ήταν ποτέ πρωταθλητές;; γιατί ήταν περισσότερο ζωντανοί από την ίδια τη χώρα τους;;".
τώρα πια βλέπω κάτι άλλο· αυτούς τους νέους που κάνουν αναλύσεις σαν στα σχολεία τους κι αφήνουν σπίτι τους ένα μουσείο γκρίζο αλλιώς. εγώ εκείνες τις χρονιές δεν είχα βρει καν電視, δεν είχα δει άλλη ομάδα σα η Μπάρτσα· έκανα παιχνίδι μου εκείνο το πράγμα γιατί η ψυχή μου ήταν βαμμένη κίτρινο-μπλε πριν καν το καταλάβω. αυτοί λένε αύριο σ' ένα γήπεδο να πιεις δύο μπίρες και μετά να γυρίσεις σπίτι σα άνθρωπος· εμείς τότε γυρνούσαμε σπίτι σα ήταν ακόμη ζεστή η κηλίδα των υποδημάτων μας πάνω στο χορτάρι. δεν είχαν σημασία τα νούμερα εκείνες τις ημέρες· είχε σημασία το τραγούδι τουλάχιστον μέχρι την επόμενη κούπα. και αύριο;; αύριο μπορεί και να σου βγει κάτι άλλο πιο μεγάλο σα φωτοβολίδα—αν τύχει φυσικά. αλλά δεν είναι μόνο το γκολ εκείνο του Νοσ 〔calcio〕· είναι αυτό το τρελό κουβάρι που έφτιαχνε η ζωή μας όταν ακόμη πιστεύαμε πως η μπάλα ήταν γιορτή κι όχι δουλειά.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;;; εγώ εκείνον τον ντι στάφανο τον είδα ΜΙΑ φορά στην Πάτρα στις αρχές του '61 σα ντου Τζόβι—μου τον έφερε ένας θείος μου αποστρατευμένος από τον πόλεμο που είχε πάει νυχτερινή βάρδια στο Αεροδρόμιο της Ελευσίνας σα τρελός. Μαζεύτηκε ο κόσμος σα μυρμήγκια στον πέτρινο δρόμο πίσω απο το ΑΣΟΧ, εκείνος ξεκίνησε να τρέχει σα σκόνη στα λιθαράκια και εγώ ήμουν τέτοιος τρελός που κουβάλαγα δύο κόκκινες μπίρες στις φάπες μου πάνω στον ώμο επειδή νομίζαμε πως θα ήταν σα μπουζούκι εκεί· έκανε κουτσό εκείνος ο τύπος αριστερόποδος σα δαίμονας!!!
Και τώρα;;; κοιτάξτε με εμένα τους ντόπιους ντροπιασμένους εδώ πέρα σα νάταν εκείνος ο άνθρωπος όχι μόνο ένας προφήτης αλλα και ο ίδιος ο Θεός μπάλας;; μιλάμε για τρεις φορές πρώτος σκόρερ εκείνες τις δεκαετίες;;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;; κάποιοι εδώ τους γράφουν ψεύτικα τρικ σα να ήτανε παντού στιγμές;; ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΟ facebook 😱🔥💪