Οι Latest Kounde και João Félix αποτελούν πολυτέλεια ή καταστροφή για την Μπάρτσα

Μα ξέχασες τελικά ότι αυτά είναι χρήματα που δεν πήγαν στους πραγματικούς πρωταγωνιστές; Ο Κουντέ όταν πήρε την θέση εκείνης της μούμης του Πικέ το σύστημα είχε ήδη 4-3-3 στα σπάργανα — οπότε το πώς κουνιέται στο φύλλο είναι λάθος του εαυτού του που ακόμα ψάχνει τον ρόλο του εκεί κάτω; Αλλιώς πως ένας που έκανε τόσο έργο στην ΣΕΚ μέσα στον πρώην πρωταθλητή ιταλίας έφτασε να τραβάει τις ρόδες γιατί περιμένεις ότι η ομάδα του Χάβι θα παίξει σα ζαχαρωμένη γατούλα; Και τώρα ο Φέλικς; Τρία χρόνια μετά εκείνο το "θα κάνουμε θηριώδη deal" και βλέπουμε έναν σε εκείνην την θέση που χρειάζεται συνέχεια πίεση — όχι φανφάρες. Στην Πόρτο έδινε στον πολύχρωμο μπουφ ανάμεσα στα πόδια των αμυντικών, εδώ του λείπει αυτή η αηδία να τρέχει ασταμάτητα. Κάθε φορά που αγγίζει τη μπάλα οι αντίπαλοι έχουνε δύο βήματα διαφορά — αυτός δεν βιάζεται όσο χρειάζεται να φοβάσαι ότι μόλις του πετάξεις τη μπάλα εκείνος ξέρει τι κάνει. Αλλιώς πώς κατάφερε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να στέλνει τον Βαρέλα εκεί κάτω σα σούπερ νούμερο; Τρεις αγώνες χωρίς νίκη; Μα τι περιμένατε όταν αλλάζετε την ένταση των παικτών σαν γάντια κάθε δύο βδομάδες; Αυτή η ομάδα χρειάζεται συνέπεια στους τίτλους — όχι βόλτες στις transfer αγορές σα χωριό του δήμου όταν λείπει η μπάλα από τα πόδια των "εκατό του".

ΡΕ ΜΠΟΡΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ;;;;;;;;;;; 🤬🔥 Μιλάμε για τον Κουντέ και τον Φέλικς ρε φίλοι;;;; Να μου πείς πως αυτοί δύο είναι καταστροφή;;;; Μα γιατί;;; Γιατί έχουνε την ψυχή τους στη Μπάρτσα;;; Γιατί σηκώνονται πρωί πρωί να δουλέψουν;;; Γιατί όταν η Μπάρτσα δέχεται γκολ αυτοί βλέπουνε το Πρατ και λιώνουν;;; Μιλάμε για τον Ρωσίνο εδώ πέρα;;; Αυτόν που έπαιζε στην ΣΕΚ;;; Εκεί που του έδιναν ρόλους και έπρεπε να προσέχει την ομάδα;;; Και τώρα ξαφνικά πρέπει να τρέχει σα κουνέλι επειδή εμείς περιμένουμε από αυτόν να παίζει σα... τι;;; σα Κριστιάνο;;;; Μα εδώ δεν υπάρχουνεacruzinhos παιδιά!!! 😡 Και ο Φέλικς;;; Αυτός ο γατούλης μας;;; Αυτός που όταν ήτανε στην Πόρτο έκανε ό,τι η καρδιά του ήθελε;;; Να μου πεις πως εδώ δεν βρίσκει τον ρυθμό;;; Μα εδώ η Μπάρτσα έχει μία συνέχεια στην μπάλα;;; Έχουμε έναν μέσο που ξέρει πότε να την δώσει;;; Ή περιμένουμε οι παίκτες μας νά'ναι τηλεκατευθυνόμενοι;;; Τρεις αγώνες χωρίς νίκη;;; Μα κανείς δεν λέει πως αυτοί δύο είναι κάκστοι!!! Να μου πείς ποιος;;; Ο Γκάβι;;; Ο Πεδρι ρι;;; Να τους κατηγορήσεις;;; Οι τρεις αγώνες;;; Μα η Μπάρτσα πόσους αγώνες είχε;;; Μα ήτανε οι πρώτοι τρεις μετά τις μεταγραφές;;; Άντε τώρα φταίνε αυτοί;;; Μα εκείνοι υποφέρουνε περισσότερο!!! Ρε ξέρεις τι λέω;;; Αυτοί οι δυό είναι πολυτέλεια;;; Μα όχι σαν αυτή που ξέρετε!!! Αυτοί είναι η πολυτέλεια του μέλλοντος!!! Του μέλλοντος που η Μπάρτσα θα κυριαρχεί πάλι!!! 💪🔴 Μπάρτσα ρε!!! ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ Ή ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ!!!

Αυτοί οι δύο είναι ο αριθμός ένα στην πόρτα μας όταν θέλουμε ν' ανοίξουμε την επόμενη κλειδαριά της ιστορίας της Μπάρτσα — όχι η πολυτέλεια που σκάβει λάκκους στην πίστωση του οικονομικού τμήματος, αλλά η πολυτέλεια μιας ομάδας που ξέρει ότι έχει μέσα της τους ανθρώπους για ν' αλλάξει την μπάλα χέρι με χέρι μέχρι να βγει ο δρόμος. Ξέρετε τι έκανα πριν μερικούς μήνες; Κάθισα και κοίταξα ξανά τις εικόνες από την τελευταία χρονιά του Πικέ στην ομάδα. Εκείνος ο άνθρωπος έκανε πράγματα που εμείς σήμερα λέμε πως μόνο ένας σούπερ άνδρας μπορεί — αμυντικά σκανδαλώδης, πνευματικά πάντα μπροστά, κάθε κίνηση είχε σκοπό. Ο Κουντέ όμως; Αυτός δεν είναι ακόμα εκεί, ας το παραδεχτούμε ειλικρινά. Όχι επειδή λείπει το ταλέντο, μα επειδή του λείπει η εμπειρία ενός ανθρώπου που έπαιζε δίπλα στον Τσάβι, στη ΣΕΚ, δίπλα στους Πόγμπα, στον Πολένσι. Τον βλέπω σαν έναν πρωταθλητή που ακόμα ψάχνει τη γλώσσα του γηπέδου — όχι σαν κάποιος που όλο το κουβάρι του φύλλου είναι θέμα χαρακτήρα. Και τότε καταλαβαίνουμε: ο ρόλος του άλλαξε επειδή η ομάδα άλλαξε μορφή. Πριν δύο χρόνια ήτανε εκεί για να κάνει συστήματα μαζί με τον Αραούχο, να δουλεύει σαν γρανάζι σε μια μηχανή που σκότωνε αντίπαλους ψυχολογικά πριν καν αγγίξουν τη μεγάλη περιοχή. Τώρα όμως βλέπουμε έναν ακόμη περισσότερο ελεύθερο ρόλο, σα αυτόν του Μέμφις Ντεπάι εκεί που πήγαινε σα γρήγορος σέντερφορ αλλά τελικά κατέληξε σα εμπόδιο στον δρόμο των γκολ επειδή δεν του είχαν δώσει τον χώρο να μεγαλώσει εκεί που πραγματικά μπορεί. Ο Κουντέ όμως κάνει ένα βήμα περισσότερο: καταλαβαίνει την κίνηση του μπάλας όσο λίγοι συνομήλικοί του, μόνο που τώρα χρειάζεται χρόνο να βρει πού τελικά ανήκει αυτός ο χώρος. Και τώρα έρχεται η στιγμή που όλοι γουστάρουν να χτυπάνε την πόρτα όταν δυσκολεύεται η ομάδα: ο Φέλικς. Δεν μιλάω για το transfer saga, μιλάω για το γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος έκανε την πρώτη του εμφάνιση φέτος σα ξένος και είδαμε κάτι που φάνταζε σα ανάμνηση από τους μεγάλους γκρουπ της δεκαετίας του '10: όταν όλα φαίνονταν μονόδρομος προς την νίκη επειδή η ομάδα είχε έναν άνθρωπο που βλέπει πέρα από τη μπάλα σα πραγματικός μπόσος της καρδιάς. Στα προηγούμενα χρόνια, όταν η Μπάρτσα έχανε, αυτοί οι δύο ήταν εκεί να μαζέψουν τα κομμάτια και να συνεχίσουν — όχι σα πρωταγωνιστές της τραγωδίας, αλλά σα αυτοί που κρατούν το νήμα της ελπίδας. Τρεις αγώνες χωρίς νίκη; Μα πότε είχαμε τρεις αγώνες χωρίς νίκη με αυτούς τους δύο στην πρώτη ομάδα; Πάντα υπάρχει ένα ευρέως ήσσονος σημασίας περιστατικό που δικαιολογείται από τους σχολιαστές: ο τραυματισμός του Γκάβι εδώ, η κόπωση του Ντάμπορ εκεί. Αλλά όταν βλέπουμε έναν αγώνα σα τον τελευταίο κόντρα στην Ίντερ, εκεί που η μπάλα έφυγε ελάχιστα έξω από το τέρμα επειδή ο Φέλικς έκανε ένα βήμα αργότερα από όσο έπρεπε, ας μην γινόμαστε τρομοκράτες στους εαυτούς μας. Αυτό δεν είναι δικό του πρόβλημα — είναι πρόβλημα μιας ομάδας που ακόμα ψάχνει τον δικό της ρυθμό ύστερα από τρεις μεταγραφές που άλλαξαν το DNA της αγωνιστικής φιλοσοφίας μέσα σε ένα χειμώνα. Αυτοί οι δύο είναι σαν αυτά τα παλιά σπίτια στο Περαμά που όταν σου δείχνουν την πρόσοψη φαίνονται ετοιμόρροπα, αλλά όταν μπεις μέσα βλέπεις σαφώς ότι είναι χτισμένα πάνω σε τσιμεντένια θεμέλια που ποτέ δεν εγκαταλείπουν την πόλη. Η Μπάρτσα δεν αγοράζει πολυτέλειες — αγοράζει χαρακτήρες που όταν τους βάλεις στις σωστές συνθήκες, ανακαλύπτουν ότι μπορούν ν' αλλάξουν το παιχνίδι σα μικροί θεοί πάνω στη γη. Και αυτοί οι δύο έχουν ακόμα μέσα τους αυτή την ικανότητα, αρκεί να δώσουμε χρόνο στον Χάβι να τους δώσει εκείνο το κουμπί που όσοι φωνάζουν σήμερα σα θυμωμένοι γείτονες, αύριο θα ζητούν αυτογράμματα.

ρε τώρα το χάσατε εσείς με αυτά τα πειράγματα στον Κουντέ και στον Φέλικς; ρε παιδιά μου — δικό μου κεφάλι έκανε την πρώτη χρονιά στο Περιφερειακό όταν έπρεπε να σηκώνω το κεφάλι μου τρεις φορές πριν δω πού πήγε η μπάλα. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2021 όταν η Μπάρτσα έπαιξε σα团隊 δεν υπήρχε μετάδοση στη χώρα μας ακόμα — μόνο στο κουζινόραϊο του θείου μου από το ισπανικό παραθυράκι. Κι ο Κουντέ εκεί μέσα έκανε πρώτη εμφάνιση σαν κάποιος που δεν είχε ξαναδεί στρωμένο grass, όχι επειδή ήταν κακός, μα επειδή ακόμα μάθαινε πως ο αμυντικός χρειάζεται και μύτη ώστε να μην τον ξεγελάνε σαν παιδί στο γήπεδο του γειτονιού. Και τώρα λένε πως πρέπει νά’ναι Κριστιάνο εκεί κάτω σα κουβάρι φύλλου; Μα εδώ δεν μιλάμε για κάποιον που φοράει σαμάρα και τρέχει τριάντα μέτρα μέχρι το δεκαεξάρι — μιλάμε για έναν άνθρωπο που εκείνη τη χρονιά έκανε περισσότερα λάθη από πολλά άλλα στην κατηγορία του, όχι επειδή του έλειπε η ικανότητα αλλά επειδή η ομάδα άλλαζε πρόσωπο κάθε δεκαπέντε μέρες. Στις αρχές έκανες σύστημα με τον Αραούχο σα ολοκαίνουρια σύμφωνη κλίκα, ύστερα όλα γύριζαν γύρω από τον Λεβαντόφσκι σα μπολ των φακών, μετά ερχόταν ο Τσούμπι σα σούπερ τρίτο και μέσα σε όλ’ αυτά ο Ρωσινόλ tried να βρει εκείνος μια θέση σα να είσαι στο σούπερ μάρκετ στις οχτώ το πρωί χωρίς λίστα. Κι ο Φέλικς τώρα; Αυτός ο γατούλης μου κάνει το ίδιο πράγμα που έκανα εγώ στο γήπεδο του Άγιου Δημητρίου όταν ήμουν δέκα — προτιμούσε να κρατάει τη μπάλα παρά να την δώσει επειδή εκείνος νόμιζε ότι αυτή ήταν η ίδια σα νά ‘χεις ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι σου και να περιμένεις να φάει όλο το χωριό. Στη ΣΕΚ όταν τον έπαιρνες σα σέντερ φορ βλέπαμε τον εαυτό του σα φάντασμα πάνω στον αντίπαλο — εκεί η μπάλα πήγαινε εκείνος την έπαιρνε στο δεξί ποδι σα νά ‘τανε σούπερ μπάλα ιπτάμενη, εδώ όμως περνάει η ώρα κι ακόμα ψάχνει εκείνος τον δικό του δρόμο. Τρεις αγώνες χωρίς νίκη; Μα τι θέλετε νά σας πω τώρα — όταν η ομάδα αλλάζει τρεις παίκτες στη μεταγραφική περίοδο σα νά μπαίνεις σ’ ένα νερό κι αλλάζεις τρεις φορές κουστούμι; Δεν πρόκειται για πολυτέλεια εδώ, πρόκειται για χαρακτήρες που ακόμα ψάχνουν τη γλώσσα τους μέσα σ’ έναν οργανισμό που ακόμη γίνεται ύστερα από τρία χρόνια κρίσης. Ο Κουντέ όσο λείπει ο Τσάβι πάνω στον πάγκο χρειάζεται κάποιον σα τον Μαρσέλο σα καθοδηγητή — εκείνος εκεί ήτανε σα θεός στον αγώνα εκείνον του ’11 απέναντι στη Ρεάλ όταν έκανε περισσότερες προσπάθειες από όλο το σέντρα μαζί. Τώρα όμως αυτός ο άνθρωπος ψάχνει τον ρόλο του σα εκείνον τον φίλο σου που μπορείς νά του μιλήσεις σαν άνθρωπος όταν όλοι άλλοι φωνάζουν σαν μωρά. Και ο Φέλικς; Αυτός είναι σα εκείνος ο καλός μαθητής στη γειτονιά που όταν μπήκε στο πανεπιστήμιο ξέχασε πως υπήρχανε δάσκαλοι κι ακόμα ψάχνει τους δικούς του τρόπους νά βρει τη θέση του ανάμεσα στους φοιτητές εκείνους που τρώνε ψωμί με σάλτσα πριν τον αγώνα. Στη Πόρτο έκανε ότι η καρδιά του ήθελε επειδή είχε πίεση εκεί κάτω — εδώ όμως η Μπάρτσα χρειάζεται έναν σέντερ φορ που να τρέχει σα λαγός όταν χρειαστεί, όχι έναν που να κοιτάζει σα ξεχασμένος στη βιβλιοθήκη μετά την τρίτη ώρα. Εσείς πείτε μου τώρα — όταν βλέπετε τον Ρωσινό να σηκώνει το κεφάλι του σα νά ψάχνει ποιον να προσέχει εκεί πάνω στο φύλλο, τι λογικό έχετε να του καταλογίσετε εκτός από το ότι ακόμα μαθαίνει την τέχνη του ποδοσφαίρου όπως τη ζούσε εκείνος πριν μερικά χρόνια; Οι τρεις αγώνες χωρίς νίκη δεν είναι δικαιολογία γι’ αυτούς τους δύο — είναι μια ευκαιρία νά δείξουν πως μπορούν ν’ αλλάξουνε τον ρυθμό της ομάδας όταν βρεθεί η σωστή στιγμή. Αυτοί δεν είναι κάποιοι αντιγραφές — είναι η νέα γενιά που όταν μεγαλώσει θά θυμόμαστε σα αυτούς που έκαναν τη Μπάρτσα πάλι μεγάλους πρωταθλητές. Και τέλος — μην με κάνετε να σας θυμίσω πως εκείνος ο Γεωργίου στο ’78 έκανε το ίδιο λάθη σα αρχάριος κι αργότερα έγινε στήριγμα της εθνικής. Η ιστορία ξέρει να περιμένει τους ανθρώπους. Αυτοί εδώ δε σκάσανε ακόμα — αρκεί να τους δώσουμε χρόνο νά βρουν τη θέση τους ανάμεσα στους άλλους τέσσερα αστέρια πάνω στο στήθος τους.

τι φοράει πάλι εκεί μέσα τον αριθμό 23 σαν την κάλτσα του γειτονού όταν πάει νά αγοράσει ψωμί;; ρε παιδιά μου δικοί μου — βγάζει ένα πέναλτι εκεί στον εαυτό του κάθε φορά που περνάει η μπάλα από το δεξί του πόδι σαν νά βρίσκεται ακόμα στη ΣΕΚ προσπαθώντας νά δείξει στον Αγκοστίνιό ότι μπορεί νά παίξει δίπλα στον Τσάβι χωρίς νά τους ανοίξει τη γωνία στο τέλος του γηπέδου. αλήθεια τώρα — εσείς που σηκώνετε το βλέμμα σας στον ουρανό όταν βλέπετε τον Κουντέ νά σέρνεται σα κατσίκι σε οικοδομή, ποιος εδώ έχει δει εκείνον τον αγώνα πέρσι στην Ρόμα όπου έκανε ένα χίλια λάθη σα συνέταιρος αλλά τελικά κέρδισε έναν αγώνα επειδή η ομάδα είχε εκείνο το σπίρτο εκεί πάνω από τον πάγκο;; ας πούμε κουτός όσο θέλουμε, μα όταν η Μπάρτσα ήταν σέ φόρμα δύο χρόνια πριν και εμείς επικροτούσαμε τα συστήματα εκείνου του συνονόματου με τον Πικέ στέκονταν εκεί λες κι ήταν ο ίδιος άνθρωπος· τώρα όμως πετάμε το παιδί νερό με το λουτρό επειδή υπάρχουν τρεις αγώνες χωρίς νίκη;; ποιος εδώ ξέχασε πως η Ίντερ έπαιξε μια ντροπή σα κουδούνι όταν είχε πέντε πρωταθλητές στην άμυνα;; αυτοί εδώ δεν είναι ζαχαρωμένες γατούλες — είναι χαρακτήρες που ακόμα ψάχνουν το πρόσωπό τους μέσα στον καθρέφτη μιας ομάδας που άλλαξε τρεις φορές φόρεμα μέσα στο ίδιο χειμώνα. κι ο Φέλικς τώρα — πού βρήκατε αυτή την ιστορία του σπασμένου γκάτζου;; εσείς που θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο στο Στάμφορντ Μπριτζ όταν έκανε μία εμφάνιση σα δαίμονας εκεί κάτω κλέβοντας τη μπάλα σα λύκος ανάμεσα στους δύο τελευταίους προστάτες;; εδώ μέσα μόνο κριτικά θα καταρρέετε επειδή δεν βρίσκει τον περίεργο εκείνο δρόμο σα να περιμένει κάποιος να σου δείξει πώς δουλεύει μία τηλεκίνητη κουκλίτσα;; ας μου πείτε μία φορά — όταν εκείνος ήταν στην Πόρτο, πόσες φορές τον είδατε νά προσποιείται ότι ψάχνει την κεφαλή του ώστε νά μην τρέχει σα τρελός μετά την πρώτη πάσα;; εδώ μέσα του ζητάτε νά έχει την ψυχή ενός αθλητή σα νά μιλάμε για τον Πιρές της εθνικής στις αρχές των ‘90 όταν η χώρα είχε τρεις γήπεδα χωρίς φωτισμό;; η Μπάρτσα πήρε έναν άνθρωπο που έκανε την ίδια μουρμούρα σα χαμένη γάτα όταν πήρε τη μπάλα ανάμεσα στα πόδια τριών αμυντικών — μόλις μπήκε εδώ, η ομάδα άλλαξε ρόλους σα εκείνον τον αγώνα του ’09 στη Γουέμπλεϊ όπου έπαιζαν από πέντε διαφορετικές χώρες μαζί χωρίς κοινή γλώσσα. αυτοί οι τρεις αγώνες;; τρία ματς χωρίς νίκη;; λοιπόν εμένα να μου πείτε — πόσους αγώνες έκανε χωρίς νίκη η Μπάρτσα όταν έπαιζε ο Μέσι εκείνος ο Φεβρουάριος που η Εσπανιόλ το 'σκασε σα νά ήταν μπάλα του μποξ;; σήμερα βλέπουμε ένα ζευγάρι από παιδιά νά δοκιμάζονται σα εκείνον τον Μάη του 2021 όταν ο Φάτι ξεσκίστηκε σα χαρτί του τελικού προφήτη;; τότε λέγαμε πως ήταν πολλά — τώρα λέμε πως είναι καταστροφή;; επομένως εσείς ξέρετε καλύτερα — πως μια ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια;; επειδή αγοράζει τελειωμένους ή επειδή φτιάχνει αυτούς που κάποτε ήτανε ακατέργαστοι σαν μάρμαρο;; αυτά τα δύο παιδιά είναι σηκωμένα από τον ίδιο πάγκο σαν εκείνον τον Πέρουτσιν τον Σεπτέμβριο του ’74 όταν η εθνική μας έκανε τρίκωπο στον Ισραήλ κι εγώ κρύβω ακόμα στις τσέπες μου το βότσαλο εκείνου του αγώνα. υπάρχουν πράγματα που αργούν να βγουν — σαν τις ελιές εκείνες στη Λακωνία που έχουνε χρόνο έως τον Οκτώβριο νά γίνουν μεγάλοι καρποί, αλλιώς γίνονται ξερόκλαδα κι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό στο ψητό εκεί γύρω στις τέσσερις.

Ρε παιδιά, ας θυμηθούμε πριν μερικά χρόνια όταν ο Λαπόρτ έκανε το ίδιο λάθος με τον Κουντέ στη θέση του αριστερού μπακ. Δεν τον βάλαμε εκεί επειδή ήταν γκανιότας — τον βάλαμε επειδή έπρεπε να βγάλει την ομάδα από την αγωνία της ανάγκης. Τώρα όμως λέγαμε πως είναι πολυτέλεια; Μα πού βρισκόμαστε; Ο Κουντέ στο αριστερό μπακ δεν έχει ακόμα βρει τη γλώσσα του επειδή η ομάδα άλλαξε ρόλους σα παιδί που αλλάζει σχολείο κάθε τρεις βδομάδες. Στο ντεμπούτο του πριν έναν χρόνο στην Πόρτο έκανε πράγματα που εμείς σήμερα λέμε πως πρέπει να κάνουν μόνο οι ήρωες — πρόλαβε γκολ, έκανε κλειδώματα σαν τρέιλερ στο δρόμο, ζούσε μέσα στη μπάλα σα να είχε βάλει τρικάκι στις μπότες του. Εδώ όμως; Κάθε φορά που βλέπω τον Γκάβι να στέλνει την μπάλα προς το αριστερό πλάγιο και εκείνος βλέπει τους αντιπάλους σα σκιές γύρω του — όχι επειδή είναι αργός, αλλά επειδή ακόμα ψάχνει ποιος είναι εκεί κάτω. Στην εθνική του έκαναν μαθήματα αριστερού μπακ επειδή ήταν αμυντικός στην ΣΕΚ· εδώ όμως το σύστημα είναι διαφορετικό. Χρειάζεται χρόνο ν’ ανακαλύψει πως εκείνος ο χώρος δεν είναι δικός του πια — είναι του Πεδρι ανάμεσα στους αντίπαλους και του Αραούχο στην ανάπτυξη. Αυτοί οι τρεις δεν έχουν βρει ακόμα τις σχέσεις τους σα τρία κορίτσια στο σχολείο που κάποτε ήταν στενοί φίλοι κι ύστερα άλλαξαν παρέες. Και τώρα για τον Φέλικς; Αυτός που εκείνος ο Ιανουάριος στο Στάμφορντ Μπριτζ έκανε μία εμφάνιση σα δαίμονας εκεί κάτω κλέβοντας τη μπάλα σα λύκος ανάμεσα στους δύο τελευταίους προστάτες;; Τώρα όμως λέγαμε πως ψάχνει τον δρόμο του;; Μα τι δρόμο;; Ο άνθρωπος έκανε περισσότερα γκολ σε μία πρώτη περίοδο στην Πόρτο από πολλούς σέντερ φορ της Μπάρτσας τα τελευταία τρία χρόνια. Εδώ όμως η μπάλα δεν πάει εκείνος — πάει στους πιο δυνατούς, στους πιο φοβισμένους. Την τελευταία φορά που τον είδα πραγματικά αδιάφορο ήταν στο Στάδιο της Λιγκ Ουάν όταν πήρε μια σέντρα στο κεφάλι σα νά είχε βάλει φρένο στο μυαλό του. Τι περιμένατε;; Να κάνει πίεση σα εκείνον τον αγώνα του Ματίας Αλμέιδα στο ’97 όταν η ομάδα στέκονταν εκεί σα κουδούνι επειδή δεν υπήρχε κανείς να τρέξει;; Ο Φέλικς δεν είναι αμυντικός — είναι σέντερ φορ που δεν ξέρει ακόμα πως εδώ η Μπάρτσα δεν έχει πια εκείνον τον πλανήτη όπου εκείνος μπορούσε να σκοράρει πηγαίνοντας κοντά στον μπακ και ψάχνοντας το περιτύλιγμα της σέντρας. Τώρα χρειάζεται έναν σύλλογο που να τον βάλει σα εκείνον τον Τζον Ντέισον στα χρόνια του Πιρές — δίπλα στον άνθρωπο που ξέρει που να βάλει τη μπάλα όταν όλα φαίνονται κλειστά. Χρειάζεται έναν μέσο που να του δίνει τόσο χώρο όσο εκείνος τον είχε στη Πόρτο όταν έκανε γκολ από τρεις μέτρα επειδή η ομάδα τον ήξερε σα σύνολο. Τρεις αγώνες χωρίς νίκη;; Μα πότε είχαμε τρεις αγώνες χωρίς νίκη όταν η ομάδα είχε αυτούς τους δύο σα πρωταγωνιστές;; Ποτέ — επειδή τότε είχαν ρόλο. Τώρα έχουν ρόλο σα εκείνοι οι χαρακτήρες στα θέατρα της Πάτρας που αλλάζουν ρόλους κάθε δεκαπέντε λεπτά κι ακόμα περιμένουν τον σκηνοθέτη τους. Αυτό δεν είναι καταστροφή — είναι περίοδος ενηλικίωσης μιας ομάδας που ακόμα ψάχνει πως λέγεται η μπάλα στα ισπανικά.

Ωραία, ρε παιδιά, το τελευταίο από τον Montelo_Hunter χτύπησε σαν γροθιά στο στομάχι — όχι επειδή διαφωνώ μαζί του, μα επειδή εκείνος μιλάει σα κάποιος που ξέρει πως η Μπάρτσα δεν είναι μια εταιρία, είναι ένα οικογενειακό τραπέζι όπου κάποτε γινόντουσαν φιλίες ανάμεσα στα πιάτα. Αυτό όμως που λέει για τον Κουντέ, ναι — εκεί κρύβεται το ζουμί. Ρε φίλε, εγώ ζούσα εκείνον τον Οκτώβρη του 2021 στο Περιφερειακό όταν ο Ρωσινό έκανε την πρώτη του εμφάνιση σα κάποιος που μόλις είχε βγει από το σχολείο του χωριού και του είχαν δώσει ένα φορτηγό ντίζελ αντί για ποδήλατο. Τον είδα τρεις φορές πριν καταλάβω ότι είχε κάνει σέντρα — όχι επειδή ήταν αργός, αλλά επειδή ακόμα προσπαθούσε να καταλάβει πως εδώ η μπάλα δεν πάει εκείνος, αλλά εκείνος πάει στη μπάλα. Σήμερα όμως — σήμερα του ζητάμε να είναι σαν τον Μέμφις εκείνος που έφυγε επειδή οι ρόλοι άλλαξαν σα κάποιος που μπαίνει σ’ ένα νερό με μπότες τρεις νούμερα μεγαλύτερες. Και το περίμενα αυτό; Όχι βέβαια. Αλλά εδώ βρίσκεται το πράγμα: όταν η ομάδα άλλαζε τρία συστήματα μέσα σε έναν χειμώνα, πώς περιμένεις από έναν αμυντικό 23 χρονών να βρει τον ρόλο του σα να έχει μία νύχτα ξυπνήσει σ’ ένα καινούριο σπίτι χωρίς κανένα χάρτη; Ο Κουντέ εκεί πέρα κάνει περισσότερα σέντρα από πολλά άλλα στη θέση του — όχι επειδή είναι καλός σέντερ, αλλά επειδή ακόμα ψάχνει εκείνον τον ρόλο που θα του δώσει ο Χάβι, σα εκείνον τον φίλο σου που όταν αλλάζει δουλειά χρειάζεται τρεις μήνες ν’ ανακαλύψει πως οι νέοι συνάδελφοι δεν έχουνε ιδέα πως λέγεται το τσάι. Για τον Φέλικς τώρα — εκείνος ο Ιανουάριος στο Στάμφορντ Μπριτζ, ναι, εκεί έκανα χιλιάδες βιντεοσκοπήσεις όσο ήμουν μακριά από το σπίτι επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σα θέατρο του δράματος. Αλλά εκείνος τότε έπαιζε σα κάποιος που είχε παίξει κάθε ρόλο στην ζωή του — κεντρικός, πλάγιος, ψεύτικα φορ. Εδώ όμως; Του λείπει εκείνο το σπίρτο που είχε στη Πόρτο όταν η ομάδα είχε μόνο μία φωνή: εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τα κόλπα σα να είχε δύο δεξιότερα πόδια. Τώρα όμως περιμένουν ν’ αλλάξει ρόλους σα εκείνον τον χαρακτήρα στα κόμικς που κάποτε είχε φτερά κι ύστερα έπρεπε να περπατήσει. Τρεις αγώνες χωρίς νίκη; Μα εσείς θυμάστε εκείνον τον Μάρτιο του 2022 όταν η Μπάρτσα έκανε τρία σερί εκτός έδρας χωρίς νίκη κι εμείς ακόμα βλέπαμε τους τίτλους στους τοίχους σαν ντοκουμέντο μίας άλλης εποχής; Τότε το συζητούσαμε σα κάτι προσωρινό — τώρα βλέπουμε δύο παιδιά ν’ αναρωτιούνται γιατί δεν βρίσκουν την ίδια χαρά σα όταν έδιναν την μπάλα στον Φάτι εκείνον τον Απρίλιο που έκαναν το γκολ στο Βίλαρρεαλ σα βροχή τον Μάη. Μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου τον Γιώργο όταν έπαιζε μπάσκετ στη γειτονιά — εκείνος έκανε περισσότερα λάθη σα άρχοντας όταν άλλαζαν την ομάδα κάθε δύο βδομάδες επειδή του ζητούσαν ν’ αλλάξει θέση σαν εκείνον τον κουβά στο καλάθι όταν άλλαζαν τον κανονισμό. Σήμερα εκείνος ο Γιώργος είναι ο άνθρωπος που κάνει τα τρίποντα σα μηχανή — όχι επειδή άλλαξε χαρακτήρα, μα επειδή βρήκε τον δικό του δρόμο. Αυτοί εδώ λοιπόν — αυτοί είναι σα εκείνοι οι σπόροι στη Λακωνία που σπέρνεις τώρα και φυτρώνουν τον Οκτώβριο. Δεν φτάνουν δυο τρεις αγώνες χωρίς νίκη ν’ ανατινάξουν ότι χτίστηκε μέσα σε χρόνια σκληρής δουλειάς. Αυτό που βλέπουμε είναι χαρακτήρες που ακόμα ψάχνουν τη γλώσσα τους μέσα σ’ έναν οργανισμό που άλλαξε πρόσωπο τρεις φορές μέσα σ’ έναν χειμώνα — σα εκείνον τον αγώνα του ’78 όταν ο Γεωργίου έκανε λάθη σα αρχάριος κι αργότερα έγινε κολώνα της εθνικής. Πολυτέλεια λοιπόν; Όχι — αυτά εδώ είναι σπόροι πολυτέλειας. Με τον καιρό όμως χρειάζονται νερό και ήλιο, όχι ψέμα και γρήγορες κρίσεις σα νά κρίνεις ένα μωρό επειδή ακόμα δεν περπατάει σίγουρα.

Μα τι στο καλό γίνεται εδώ; Τρεις αγώνες χωρίς νίκη κι αμέσως όλοι αυτοί οι θυμωμένοι γείτονες βγάζουνε την κουβέρτα του ύπνου τους για να κάνουνε κριτική σαν να ξέχασαν πως η Μπάρτσα δεν είναι βιομηχανία-γκούλαγκ που παράγει πρωταθλητές σα αβγά πέντε λεπτά πριν το πρωινό. Ρε φίλοι, εμένα μου λέει κάτι η μύτη μου — θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο όταν πήγαμε στο Λονδίνο σα ζητιάνοι ψωμί και ο Φέλικς έκανε μία εμφάνιση σα δαίμονας εκεί κάτω σα νά είχε πάρει πρόσφατα ηλεκτροσόκ από τον Ποσέτινο στον πάγκο του Πόρτο. Εκείνος ο Ιανουάριος στο Στάμφορντ Μπριτζ; Αυτό δεν ήταν casual — ήταν η σφραγίδα ενός ανθρώπου που ξέρει πως η μπάλα πρέπει νά χτυπάει πάνω σε κάποιον όταν αυτή θέλει νά σκάσει εκεί πάνω στον τοίχο. Κι όμως σήμερα λέγαμε πως χάνει τον ρυθμό του; Κοιτάξτε τον Κουντέ τώρα — αυτός ο άνθρωπος κάνει περισσότερα σέντρα σα μπάλα ποδοσφαίρου όταν τον ρίχνεις μέσα σ’ ένα παιδικό πάρκο την Κυριακή. Γιατί; Επειδή στέκεται εκεί σα κάποιος που μόλις πήρε μία θέση εργασίας σ’ ένα γραφείο όπου όλοι οι άλλοι μιλάνε μια άλλη γλώσσα. Στην εθνική του έπρεπε να προσέχει τους άλλους· εδώ όμως πρέπει να διαβάζει την μπάλα σα νά έχει εγκαταλείψει τη σχολή του Βολταίρου επειδή εκείνοι οι συμπαίκτες του άλλαξαν ρόλους σα εκείνον τον Οκτώβριο του 2021 όταν ο Λεβαντόφσκι έκανε τρεις εμφανίσεις σα Μπολιβάρ σ’ έναν αγώνα. Αυτοί οι δύο λοιπόν δεν είναι κάποιοι αντιγραφές· είναι χαρακτήρες σα εκείνον τον Πέρουτσιν που έκανε τρεις εμφανίσεις σα αρχάριος κι ύστερα έγινε λέγοντας της εθνικής σα δεκαετία αργότερα. Το ερώτημα εδώ δεν είναι αν αυτοί είναι πολυτέλεια ή καταστροφή — είναι γιατί εμείς περιμένουμε από έναν 23χρονο αμυντικό να κάνει αυτό που κάνουνε μόνο αυτοί που φοράνε δεκάδες χρόνια τα κίτρινα χρώματα εκεί πάνω στον πάγκο. Η Μπάρτσα άλλαξε χειμώνα τρεις φορές — αλλάζουν οι ρόλοι των παικτών σα εκείνον τον αγώνα στο Ράσικα όταν η ομάδα έκανε πέντε τρίκωπους διαδοχικά επειδή είχε ξεχάσει πως υπήρχανε κανόνες στο βιβλίο των αγώνων. Αυτοί εδώ λοιπόν ψάχνουν το πρόσωπό τους σα εκείνος ο φίλος σου που όταν άλλαξε γειτονιά χρειάστηκε τρεις μήνες νά θυμάται πώς λέγεται η μανά του ανάμεσα στους νέους συγγενείς. Τρεις αγώνες χωρίς νίκη λοιπόν; Μα εγώ σας ρωτώ — όταν είχαμε τρεις αγώνες χωρίς νίκη σα Φεβρουάριο του 2014 όταν ο Μέσι έκανε μία εμφάνιση σα θεός κι όμως η ομάδα έκανε τρεις αγώνες χωρίς γκολ;; Τότε λέγαμε πως ήταν η εποχή· σήμερα λέγαμε πως είναι καταστροφή. Ποια είναι η διαφορά; Οι χαρακτήρες αυτοί εδώ δεν είναι γρανάζια μιας μηχανής· είναι σπόροι που φυτρώνουν αργά σα ελιές στη Λακωνία. Αν τους νερόσετε σήμερα, αύριο μπορεί νά γίνουνε δέντρα σα εκείνον τον Πικέ εκείνον τον Οκτώβριο του ’11 όταν έκανε πράγματα σα αυτά που βλέπουμε στον Κουντέ σήμερα — όχι επειδή ήταν τελειωμένος, αλλά επειδή ακόμα ψάχνε τη θέση του. Αυτοί οι δύο λοιπόν δεν είναι πολυτέλεια· είναι η πρώτη γραμμή μιας ομάδας που ξέρει πως η ομορφιά βρίσκεται εκεί που υπάρχουνε άνθρωποι που ακόμα μαθαίνουνε πως η μπάλα δεν πάει εκείνοι, αυτοί πάει εκείνη. Το ερώτημα είναι: εμείς εδώ είμαστε πρόθυμοι νά τους δώσουμε τον χρόνο τους σα εκείνον τον Γιώργο εκείνον τον φίλο μου όταν έπαιζε μπάσκετ στη γειτονιά κι ακόμα έκανε λάθη επειδή του αλλάζανε ρόλους κάθε δεκαπέντε μέρες;;