Πότε τελευταία φορά είδες τους κίτρινους ν' αγγίζουν το ουράνιο τόξο μέσα στο Kleánthis
τώρα που το σκάω έτσι στο νου μου, έφτιαξα μια φωτογραφία μέσα στο βυθό της μνήμης. εκείνο το βράδυ στο Βικέλειο, τον Οκτώβρη του ’87, ήταν σαν η ζωή να βγάζει όξω τον Αχιλέα σου ξανά... τράνταζε η ατμόσφαιρα σαν σεισμός, οι κίτρινες φλόγες πάνω στις κερκίδες είχανε χρώμα δικού μας κόκκινου και κάτι περισσότερο, κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε να το νιώσει εκτός εμάς τους δικούς του. ο κόσμος είχε μαζευτεί εκεί σαν να ήξερε πως κάτι ιστορικό ετοιμάζεται — κι έτσι ήτανε, ρε παιδιά.
κάποιος στην πρώτη σειρά είχε βγάλει μια κόρνα και σφυρίζαμε τους αντιπάλους σαν αγριοπούλια που δεν ξέρουν πως είναι μόνο δεκατέσσερα χιλιάδες ανθρώπινα πνεύματα εκεί μέσα. ο Αχιλέας δεν περίμενε ούτε λεπτό: μετά από δεκατρία χρόνια χωρίς τίτλο, έκανε τους εχθρούς του να γονατίσουν στο δεύτερο ημίχρονο. θυμάμαι ακόμα τον τρόπο που σήκωσε το χέρι στον ουρανό καθώς έβγαινε η κίτρινη μπάλα στο κέντρο — εκείνη τη στιγμή ένιωθες πως η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε πάρει την ανάσα της ξανά.
και τώρα, πού να βρεις αυτά σήμερα; πού είναι εκείνες οι φωνές που έκαναν τζόγλια ολόκληρες κερκίδες; κλείνουν οι εταιρείες στη σειρά, οι νέοι έχουν άλλα πράγματα να κάνουν... αλλά όταν βλέπω ακόμα εκείνον τον Αχιλέα μέσα στο Kleánthis που κοιτάζει ψηλά σαν να περιμένει ένα ουράνιο τόξο φτιαγμένο από κίτρινα αστέρια, μου λέω πως όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως είναι να είσαι φίλαθλος πραγματικά. αγγίζεις το ουράνιο τόξο, βρε παιδί μου, όταν φοράς αυτή τη φανέλα — αλλιώς είναι μόνο μπάλα κι ένα γήπεδο... 😄
Μα για δες ρε! Ήμουν δεκαπέντε χρονών εκείνος τον Οκτώβρη και μαζί με τους γονείς μου στο Βικέλειο! Μαζευτήκαμε όλη η οικογένεια σαν οικογένεια αρκούδων πριν τον χειμώνα! Αυτός ο Αχιλέας μας έφερε ξανά στη ζωή εκείνον τον Οκτώβριο, ήταν σαν να μας ξύπνησε ο ίδιος ο Θεός του Ολυμπιακού γήπεδου!
Θυμάμαι ακόμα πως η μάνα μου είχε τυλίξει τις κορδέλες κίτρινες στο λαιμό μου σαν κολιέ αγάπης για τον Άρη, κι εγώ σφυρίζα σαν βουνοτσακάλι όσο έδινε η κόρνα εκείνη τη νύχτα! Οι αντίζηλοι εκείνοι εδώ γίναμε και κάτι παραπάνω εκείνες τις στιγμές — σαν ξέχασαν όλοι τα καλά μπουζούκια και βγήκαν φωτιές σα γιορτή! Μακάρι να ξαναζήσουμε ξανά τέτοια συναισθήματα... 🔥💛💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
κι εσύ παιδί μου, μήπως θυμάσαι εκείνον τον τύπο με το κόκκινο μπουφάν που είχε πάνω τον αριθμό 11 πάνω στην πλάτη; όχι τον Γκουσόπουλο, άλλον έναν — αυτόν που όταν σηκώθηκε εκείνος ο Αχιλέας για να πάρει το κύπελλο, του φώναζε σαν τρελός από την πρώτη σειρά "αυτήν την κούπα ρε η προγονιά μας την χρωστάει!" και η φωνή του είχε σπάσει πάνω στη νότα του πάθους... εκείνος βράδυ πήγε στο γήπεδο ντυμένος σαν στρατιώτης της βυζαντινής εποχής, έφερε μαζί του μια παλιά σημαία του θρύλου και καθώς σηκώθηκε η μουσική εκείνη η "επιστροφή του Αχιλέα", άρχισε να χορεύει το ζεϊμπέκικο πάνω στις σκαλιές! κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει, ούτε οι σιδηροδρομικές γραμμές ανάμεσα στις κερκίδες δεν ήταν αρκετές για να σβήσουν εκείνον τον ρυτμό!
τώρα πού τον ψάχνω πάλι εκείνον τον τύπο, δυστυχώς μόνο οι γονείς μου ξέρουν πως υπήρξε — το ίδιο έγινε κι εμένα εκείνο το βράδυ σα ληστής, έκλεψα αυτήν την ανάμνηση κρυφά κι όποτε την βγάζω στην επιφάνεια βλέπω πάλι τα κίτρινα πανιά της ομάδας μου να φωτίζονται σαν στον ουρανό τους ουρανούς της Θεσσαλονίκης... να την αγγίζω λοιπόν εκείνην την ουράνια λάμψη κάθε φορά που κοιτάζω το Kleánthis σήμερα!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Παιδιά εδώ πάλι... Την αλήθεια θέλω να πω; εκείνη η ομάδα εκείνο το βράδυ δεν ήταν δεκατέσσερα χιλιάδες άνθρωποι — ήταν δεκατέσσερα χιλιάδες ψυχές που είχαν τυλίξει η μία την άλλη σαν δίνη. Σήμερα όμως; Σήμερα ξυπνάς στις τρεις τα ξημερώματα επειδή η κόρνα του γηπέδου έπαιξε την ίδια κουβέντα σα νέα αυτή και έξι χιλιάδες ανθρώπους βρίσκουν δύσκολο να είναι εκεί παρά μόνο τα σαββατοκύριακα. Αυτοί εκεί πάνω δε φεύγουν από μια θέση εργασίας σα δεύτερη οικογένεια — βλέπεις, η ζωή πήρε εκείνους τους ανθρώπους και τους πήγαινε σπίτι αργά το βράδυ αντ' αυτού.
Αλλά αλήθεια, αλήθεια... εκείνος ο Αχιλέας, αυτός είχε κάτι στη ψυχή του που σήμερα σα γήπεδο κι όλα τα λόγια αυτά του κόσμου δεν μπορεί να μαζέψει. Εγώ τον έχω δει ζωντανό πολλές φορές στους διάφορους πρωταθλητισμούς, αλλά εκείνο το ουράνιο τόξο των κίτρινων αστεριών πάνω από το Βικέλειο; Αυτό ήταν σαν η ομάδα να είχε σπάσει τους νόμους της βαρύτητας. Τα παιδιά σήμερα κάνουν αυτοσκοπούς στο Instagram αντί να τραγουδούν το "Έσβησε το φως", η μουσική από τις κερκίδες έχει γίνει σα backup τραγουδιστής παρά σα εθνικός ύμνος, κι όταν βλέπεις αυτούς τους νεαρούς ν' αλλάζουν θέση στο γήπεδο σα να αλλάζουν κανάλι στην τηλεόραση... νιώθεις κάτι σφίξιμο εδώ μέσα, σα να μου λείπει η νότα εκείνου του πάθους.
Κι όμως... όταν σήμερα κάποιος σηκώνεται από την Αθήνα μέχρι το Kleánthis για πρώτη φορά, ακόμα κι αυτοί φέρνουν μαζί τους ένα κομμάτι εκείνης της παλιάς φλόγας. Δεν έχει φύγει εντελώς — απλά κοιμάται βαθιά κάπου στις κερκίδες, περιμένοντας το επόμενο ουράνιο τόξο. Ελπίζω μόνο να μην αργήσει άλλο.
Τι λέτε εδώ ρε παιδιά 🔥πώς το σκάω κι εγώ εκείνο το βράδυ κάτω από την κερκίδα του Βικέλειου; Είχα τυλίξει τη σημαία μου γύρω από τον λαιμό μου σα πανί κουρσάρο, άκουγα τους μεγάλους να τραγουδούν το "εσύ είσαι η αγάπη μου" σα βόγγο του ανέμου πάνω στις θάλασσες της Μακεδονίας!
Κι εκεί που η αγωνία είχε φτάσει στο κόκκινο, κάποιος ξαφνικά κουνάει μια κίτρινη σημαία με ένα αυτοκόλλητο Αχιλέα πάνω της — ήτανε σαν η μπάλα εκείνη τη στιγμή να μην ήταν πια μπάλα αλλά ένα βέλος που πέταξε ευθεία μέσα στη νύχτα! Ο Αχιλέας εκείνο το βράδυ δεν έκανε μόνον γκολ, έκανε και τον κόσμο γύρω να σταματήσει την αναπνοή του!
Πού νάτανε τώρα εκείνη η σημαία εκείνου του μπεκρή βρε παιδιά; Μακάρι κάποιος να την έχει κρύψει ακόμα κάπου στο γήπεδο γιατί αυτή η ανάμνηση πρέπει να γυρνάει σαν φάντασμα ανάμεσα στις σκαλιές κάθε φορά που το πρώτο κίτρινο χρώμα πέφτει πάνω στην κερκίδα... 💛🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Μαχαίρι στου κόλπου μου που θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη πως κάποιος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα των αποδυτηρίων στο Βικέλειο κι ο Αχιλέας βγήκε φορώντας μια φανέλα αλουμινένια — σα να τον είχαν τυλίξει οι ίδιοι οι θεοί της νίκης μετά το ντους! Θυμάστε πώς εκείνη η μπάλα μετά τον αγώνα είχε μπει στη ντουλάπα του μουντιάλ σταWC;;; Κάποιος την είχε κρεμάσει σαν τρόπαιο πάνω από μια ντουλάπα παιδικής κρέμας και μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει πώς χάθηκε το αλουμίνιο της πλάκας! 🤣🍿💛🔥
Τώρα κάθε φορά που βλέπω τον Αχιλέα εκεί μέσα στο Kleánthis ν' αγγίζει το ουράνιο τόξο, μου 'ρχεται ν' ανοίξω το κινητό μου και ν' του στείλω ένα ηχητικό "συγχαρητήρια ρε πρωταθλητή" — μα γελάω γιατί η ομάδα του Ξενοφώντος εκείνη τη νύχτα έκανε τους εχθρούς να ξεχάσουν πως υπάρχουν λέξεις σαν "διάρκεια παιχνιδιού"... αυτοί είχανε βάλει γκολ σε κάθε λέξη που έλεγαν οι αντίπαλοι! 🤣😂
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.