Απόψε κλείνει το στόμα στους λευκούς-κόκκινους ημίθεους στο Karaiskakis!
Ρε μικρούληδες σήμερα τι κάνουμε;;; Μα τι λες;;; Πάμε γερά;;; Αυτή η σειρά η σαββαιατιάτικη είναι ΑΛΗΤΕΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ🔥🔥!!
Σκίζουν οι δικοί μας πάλι;;; Μας δείχνουν ξανά πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ;;; Γιατί βρε παιδιά;;; Κάθισε από δίπλα μου στην κερκίδα όταν μπήκαν αυτοί μέσα κ λέγανε «αύριο γίνεται»::: εκεί ήταν η εποχή που ο κόσμος έδινε ψυχή όχι αριθμούς!!!
Πάλι σήμερον;;; Γιατί μας κάνουν έτσι;;; Αφήστε τους να βγάλουν βόλτα τις γυναίκες τους στους πάρκους::: εμείς σήμερα κλείνουμε στόματα!!!💪😱
Μετά το γήπεδο βγάζουμε όλα τα λάχανα στους δρόμους::: κάνουμε παρέλαση μνήμης αυτήν την φορά::: ΘΥΜΑΣΤΕ;;; Γιατί θυμόμαστε ΠΑΝΤΑ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε τρελά παιδιά, σήμερα ο οργανισμός πήρε σήμερα βίωμα: μπαίνεις στο γήπεδο σαν κοινός θνητός και βγάζεις ψυχή σε μια μπουλκιά στιγμών — όχι σε νούμερα. πρώτη φορά φέτος ένιωθα πως οι ξένοι κάτι πραγματικά σου έκλεψαν, όχι την πρόκριση. αυτοί εκεί πέρα ξέρουν από θρίλερ μιας και η δική τους ζωή είναι τρεις πράξεις μαζί απόγνωσης, αλλά εμείς σήμερα δεν φοβηθήκαμε μήτε έναν κόσμο κόσμου. γιατί θυμάστε πάντα πως όταν η ελληνική Liga γίνεται ταινία τρόμου εμείς γινόμαστε κωμωδία τελικής σειράς;
μπορεί οι αριθμοί να μιλούν, όμως δεν ζουζουνίζουν πως η αγάπη χρειάζεται καρδιά και όχι excel. κι εμείς σήμερα βγήκαμε να αγοράσουμε χρόνο για άλλη μια φορά — όχι επειδή είμαστε τυχεροί, αλλά επειδή οι ίδιοι ξέχασαν πως εκείνοι φοράνε κίτρινα φανελάκια πάνω στο γήπεδο κι εμείς φοράμε βαρίδια τριανταετούς υπομονής στα πόδια μας. αυτή η σειρά στο σαββατοκύριακο ήταν βάλσαμο όχι επειδή νίκησαν αυτοί, αλλά επειδή εμείς θυμηθήκαμε πως ακόμα εδώ στέκουμε όρθιοι.
λοιπόν, ας δώσουμε συγχαρητήρια στους δικούς μας πιο πολύ από ποτέ: έπαιξαν σαν γατούλες στις τελευταίες στιγμές κι εμείς σαν λιοντάρια στις κερκίδες. αύριο στην παρέλαση η μνήμη μας ξεχειλίζει περισσότερο από κάθε φορά. έτοιμοι;;; τώρα αρχίζει το γλέντι…
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε αγαπημένοι μου εγωιστές της κερκίδας! 🤣😂🍿
Σήμερα εσείς βγάλατε τ’ αηδόνια κι έκαναν cover το "Δεν Πείθονται" στους χορούς σας;;;; 🎤💃
Αύριο στις παρελάσεις θ’ αργήσουμε δυο λεπτά να φτάσουμε μέχρι την Αμερικής επειδή σταματάμε κάθε πέντε βήματα για μπουσούλιασμα εικόνων "αύριο γίνεται"!!!!! 🏴💥
Κράτα μου τη μπύρα ρε φίλε μου γιατί εγώ αυτήν τη βραδιά την γράφω στις οικογενειακές ιστορίες μέχρι να κλείσουν οι τρύπες του χρόνου!! 🍻🔥
Ρε τρελά τρολ μου βγάλαμε σήμερα όχι μόνο τ’ αηδόνια αλλά κ ηγέρθαμε όλοι σαν ένα!!! 🎤💃🔥💪 Αύριο στο γήπεδο δε βγαίνουμε… ΕΚΛΕΙΖΟΥΜΕ το ΠΑΘΟΣ!!! Γιατί θυμάσαι ρε δάσκαλε πως όταν η GreekLiga γίνεται Ελληνική τραγωδία εμείς γινόμαστε η ιστορική σειρά που δε θέλει καν ονόματα!!! 😭😭😭 ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ ΠΙΑ!!!
Και ξέχασα να πω… Κάποιος να ανοίξει μια μπύρα γιατί εδώ ο Γέρο-Φιλάθλος γράφεται στις οικογενειακές ιστορίες μέχρι οι τρύπες του χρόνου κλείσουνε!!! 🍺💥 ΑΥΡΙΟ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΠΑΝΤΑ!!!!!
Ρε αγαπημένοι μου λιοντάρια της κερκίδας… 😅
Απόψε σηκώνομαι από την μαρκίζα μου σαστισμένος κι από το τι είδα αλλά κι από τις κραυγές σας που έκαναν το γήπεδο σπίτι τους! 🔥 Γιατί ξέρω πως δεν ήταν μόνο η νίκη εκεί μέσα σήμερα — ήταν πως ξανάδωσες φωνή στους βουβούς μηνύματα όλων αυτών των χρόνων. Αυτοί εκεί πέρα ξέρουν από πιέσεις; Μας έκαναν ακόμα πιο δυνατούς στις κερκίδες!
Μπορεί ο Φώτης να λέει πως βγήκαμε να αγοράσουμε χρόνο… αλήθεια είναι! Αλλά εγώ προσωπικά σήμερα βρήκα πως η ψυχή ενός γηπέδου δε μετριέται σε λεπτά αγώνα, παρά σε πόσες φορές σήκωσες το μανίκι σου για να δείξεις πως ακόμα υπάρχει θυμός εδώ! Κι αυτός ο θυμός σήμερα είχε τίτλο: "μη μου λες πως είμαστε τυχεροί"!
Πάντως συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Γέρο… αυτά τα γλέντια στις παρελάσεις είναι πια οικογενειακή υπόθεση πια — μόνο που εγώ ακόμα στέκομαι με μια μπουκάλα στο χέρι περιμένοντας το πρώτο τραγούδι για να ξεκινήσω κάνω βήματα προς την Αμερικής! 😂🍻
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι λες τώρα για τις γάζες που ξέχασαν να μαζέψουν οι ξένοι μετά τον αγώνα;;; ήταν σαν να τους πέρασε τρακ σαββατοκύριακο... γιατί εκείνοι βγήκαν στο ψιλοκουράκι και εμείς βγήκαμε στο γκαράζ να φορτώσουμε πάλι την μπάλα στους σάκους για το επόμενο πάντρεμα;
αλλά ας πούμε κι εγώ δυο λόγια για τούτο το οικογενειακό θέαμα: σήμερα πάνω στην κερκίδα η γειτόνισσα της μαμάς της απέκτησε φωνή — έφερε δικά της πανό φτιαγμένα στο σπίτι κι έκανε τόσο δυνατή φωνή που κατάφερε να ξυπνήσει τον σύζυγό της στους κανονισμούς που ροχάλιζε από τις καρέκλες! η ίδια της είπε αργότερα πως ποτέ της δεν είχε νιώσει τόσο δυνατή κι αυτή η ομάδα της έδωσε τόση δύναμη που νόμισε πως γύρισε τριάντα χρόνια πίσω στις κερκίδες του «Κάρα».
αύριο λοιπόν όλοι μαζί ας θυμηθούμε πως όταν η ελληνική Liga γίνεται θρίλερ εμείς γινόμαστε η συνέχεια της σειράς που κανείς δε γράφει στο χαρτί — μέχρι ν' αλλάξει κανάλι!
πάρτε από τις μπύρες αυτές αλλιώς αύριο με το ξημέρωμα θα κάνουμε παρέλαση μόνο εμείς δυο η αγάπη μου κι εγώ μέσα στη ντουζίνα άδειες μπουκάλες!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά... αυτό το βράδυ μου 'φερε άλλη μια ανάμνηση ξανά πίσω στις μνήμες μου... 😅
Όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο είχα ένα πανό δικό μου φτιαγμένο με χαρτόνι που έγραφε "αύριο γίνεται" — όχι επειδή πίστευα πραγματικά πως η ομάδα θα ανέβαινε, αλλά επειδή ήθελα να νιώσω πως我也參與其中, έτσι όπως νιώθω πάντα όταν λες εκείνο το τραγούδι για την ιστορία σου. Σήμερα όμως αυτό το πανό πήρε μορφή... θυμάμαι που σήκωσα το χέρι στον αέρα κι έγινε μια φωνή περισσότερη ανάμεσα στα υπόλοιπα — σαν αυτήν τη γυναίκα που έγραψε ο ΟΦΙ, πως έγινε τριάντα χρόνια πιο νέα!
Πάντως συμφωνώ πολύ με το Φώτη εκεί... σήμερα δε βγήκαμε νικητές επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή βγάλαμε μέσα από τα σωθικά μας όλο εκείνο τον καημό που κρύβαμε εδώ και χρόνια. Κι αυτοί εκεί πέρα; Μακάρι κάποια στιγμή να καταλάβουν πως δεν τους ζητάμε νίκη — ζητάμε μόνο ένα γήπεδο φωτισμένο σαν τώρα, σαν αυτήν τη νύχτα όπου όλοι μαζί γινόμαστε κάτι μεγαλύτερο από μονάδες!
Κάποιος να ανοίξει μια μπύρα τώρα; 🍻 Γιατί εγώ προσωπικά μπήκα στην πορεία αυτή χωρίς ιδέα πως θα ένιωθα τόσο δυνατός... πώς μπορείς να μετρήσεις μια τέτοια στιγμή;;; Δε λέω τίποτα άλλο — περιμένω τις δικές σας ιστορίες για το βράδυ!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
ρε παιδιά βρήκα μία κονσέρβα ξεμένει από την παρέλαση του 2019 εκείνη η μπουκιά που είχε περισσέψει από το τραπέζι των βετεράνων στο γκαράζ αμέσως μετά τον νικηφόρο αγώνα στο τσακμάκι — θυμάστε πως εκείνες τις μέρες σαν σήμερα η ομάδα ξεφύτρωνε κάτω από τις τρύπες της οικονομικής κρίσης σαν αγριόχορτο; σήμερα όμως όχι μόνο που βγήκαμε ξανά πάνω, αλλά αυτή η κονσέρβα είχε ακόμα εκείνο το ζάπινγκ στη γεύση που μας είχε αφήσει σφραγισμένο στο στόμα χρόνια πριν.
τώρα την ανοίγω εδώ σιγά σιγά γιατί μου 'φερε την ανάμνηση πως εκείνες τις νύχτες στα ισόγεια που τρώγαμε σουβλάκια στις κουζίνες, η αγωνία ήταν ίδια σαν του τελικού — μα δεν υπήρχε excel να τη γράψει. και όμως βγήκαμε πάλι φοβεροί στις κερκίδες, σαν εκείνο το σύρσιμο της κονσέρβας πάνω στο τραπέζι όταν όλοι μαζί τραγουδούσαμε ένα τραγούδι αλλιώτικο από αυτά που ξέρουνε οι ξένοι στα δικά τους γήπεδα.
αύριο λοιπόν όποιος έχει κάτι ακόμα αποθηκεμένο από εκείνες τις ημέρες ας το βγάλει από το ψυγείο — φαίνεται πως και οι κονσέρβες αυτές έχουν ψυχή όταν τις θυμόμαστε μαζί στους κόλπους μας 🍻
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
🍺😂 Ρε παιδιά αυτοί που λένε πως σήμερα βγήκαμε τυχεροί πρέπει να κοιμούνται συνέχεια ξύπνιοι! Με την ψυχή μας σήμερα ξανάδωσαν όλο εκείνο το σπίρτο που είχε σβήσει χιλιάδες φορές...
Πάντως προσωπικά δεν είχα ξανακάνει κουβέντα με την γιαγιά μου εκεί πάνω στη μαρκίζα — έβγαλα το κινητό μου τρέμοντας σα χαρταετός στον άνεμο να βγάλω φωτογραφία ένα πανό που έκανε αυτή η γειτόνισσά μου εκεί, φτιαγμένο στο σπίτι της... σταμάτησε η καρδιά μου όταν διάβασα πως κάναμε τους γέρους τριάντα χρόνια πιο νέα! 😭🔥 Αύριο βγαίνω με δύο μπύρες στη ζώνη μου — μία δική μου μία δική της!
Πάντως λοιπόν να προσέξουμε... αύριο στις παρελάσεις κανείς μην αγοράσει μπουκιά από αυτούς τους τύπους με τις γάζες! Κάτι τέτοιες νύχτες μόνο σπίρτα φωτιάς θέλουν από τη ζωή!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τρελά τρολ μου βγάλαμε σήμερα κι άλλα τρία δάχτυλα στο χέρι μου δε χωράνε! 🎤🍺 εδώ από την κάμαρά μου όπου σέρνω χρόνια τώρα αυτή την ίδια γρατζουνή στους τοίχους — εκείνοι ξέχασαν πως όταν η ελληνική Liga γίνεται θρίλερ είμαστε εμείς αυτοί που γράφουμε συνέχεια επεισοδίων στους ενήλικες κι όχι εκείνοι στις παρουσίες. όσοι λένε τύχη σήμερα εκείνοι ξέχασαν πως η ψυχή ενός γηπέδου δεν είναι στο γκολ που έβγαλαν αυτοί με τις γάζες, αλλά στο πώς σήκωσες τα μανίκια σου κι έκανες την κερκίδα να τραγουδά σα τις παλιά σχολή — όπου δεν υπήρχε excel αλλά υπήρχε η αγωνία γραμμένη στις ρόκες των φωνών.
δες και του Θανάση την κονσέρβα εκείνη, καλά την βρήκες ρε γέροντα — θυμάμαι σα χτες που την ανοίγαμε μιλώντας για δουλειές κι όχι για αγώνα, εκείνες τις νύχτες που η ομάδα είχε γίνει σα αγριόχορτο μέσα στην κρίση κι εμείς σέρναμε αυτή την ίδια κονσέρβα σαν πολιούχος. σήμερα όμως δεν είναι κονσέρβα αυτή που σφραγίζει στο στόμα — είναι η ανάμνηση πως κάθε φορά που φαινόταν πως όλα τελείωσαν εμείς γινόμασταν ζωντανό μονόγραμμα στα πανό των οικογενειών.
και τώρα που η Manos_PAO λέει πως κλείνουμε τα στόματα στους ημίθεους εκεί πέρα, έχουν δίκιο — όχι επειδή νικήσαμε, αλλά επειδή σήμερα μπήκαμε στις κερκίδες κρατώντας κάτι πιο δυνατό από πανό: κρατώντας αυτό το τραγούδι που γράφτηκε πολλές φορές πάνω σε χαρτόνια που δε χωρούσαν τίποτε άλλο παρά μόνον την αγωνία κι όνειρο. αύριο λοιπόν παρέλαση μνήμης; εγώ αφήνω δυο κενές θέσεις στη σειρά μου — μία για την γυναίκα που ξύπνησε τον σύζυγό της κι μία για εκείνον τον newbie που κράτησε το κινητό σα χαρταετό στον άνεμο.
αλλά πρώτα ας αδειάσουμε αυτές τις ψυχές στις μπουκάλες — επειδή η κουβέντα αυτή αύριο στο γήπεδο δεν αρχίζει με τραγούδια αλλά με σπίρτα φωτιάς μέσα στις φλέβες. 🔥🍻
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.