Μπορούν οι βιρτουόζοι του γηπέδου Karaiskaki να γίνουν ξανά πρωταγωνιστές μόνο με τον…

Που τους καταλαβαίνω αυτά, αλήθεια… Αφού δώδεκα χρόνια περίμενα να βγάλω μπάτζο γι’ αυτό το γήπεδο, είμαι κι εγώ κι εσύ δίπλα στους φίλους στον χώρο πάνω απ’ το Νέο Φάληρο, εκεί που ακόμα μυρίζει μπέζα και κρασί φθηνό. Μα δεν τους γίνεται όμως αυτό το γλείψιμο: η ομάδα δε γίνεται μεγάλη επειδή τρώνε ωραιοποιημένα ψέματα σε newsletter — γίνεται μεγάλη όταν σηκώνει κόσμο γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την ίδια υπόσχεση στα χείλη από το ‘86. Τι έκαναν αυτοί οι ιδιοκτήτες; Αντικατέστησαν τον πλούτο της συγκίνησης με έναν σχολαστικό προϋπολογισμό. Και όσοι λένε "αφησε τους να γκρινιάζουν για τα τρία κράνη", έκαναν ένα μπουρδέλο δυνατότερες τις φήμες επειδή ξεπουλήθηκαν οι ίδιοι: έφεραν έναν μάνατζερ που νίκησε στο Μαρόκκο — όχι επειδή είναι επιθετικός νικητής, αλλά επειδή εκεί πήρε ένα πρωτάθλημα όπου η χώρα του είχε δύο ομάδες πάνω από τις τρεις ομάδες της Α’ Εθνικής μας σήμερα. Κι ενώ αυτοί πανηγύριζαν σαν κορίτσια στο χορό του σχολείου, εμείς είχαμε μια περίοδο όπου ο Δικέφαλος κατέβαινε στο κέντρο σαν ομάδα ημιεπαγγελματική επειδή έπαιζαν δεκατριώνχρονοι δήθεν "για το σύστημα". Πώς βγάζεις πρωταθλητές όταν στους αγώνες εκτός έδρας σου δίνουν τρίγωνα σαν βενζινάδικα; Όσο για τον Λαμψίδη — ναι, έκανε ό,τι μπορούσε υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά υπό αυτές τις συνθήκες κανείς δε φέρνει τίποτα πάνω από δέκα χιλιάδες ανθρώπους στο γήπεδο όταν τους λένε ότι ο αγώνας είναι για το "project 2025". Εμείς θέλουμε φορτηγάδες στις γειτονιές, όχι ανθρώπους που πληρώνονται για να κάνουν θέατρο στους προθαλάμους. Αν ήθελαν πραγματικά να φτιάξουν ιστορία, θα έφερναν έναν προπονητή που μιλά την γλώσσα μας — όχι κάποιον που πριν τρία χρόνια έγραφε πως η Ευρώπη πρέπει να πάει μπάλα μόνο στις μεγάλες ομάδες επειδή εμείς είμαστε μικρός πληθυσμός. Μακάρι νά ‘ταν έτσι απλό σαν την ιστορία σου εκείνης της δεκαετίας που γράφαμε πρωταθλήματα στις κηλίδες των πανιών γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Μα κυρίως: όταν κάποιος σου λέει "πρέπει να δουλέψουμε πάνω στο σύστημα", ρώτησέ τον ποιο σύστημα δούλεψε την τελευταία φορά που κάναμε πρωτάθλημα. Απάντηση: κανένα. Γιατί εδώ έχουμε ιστορία όχι επειδή οι αριθμοί πήγαιναν καλά, αλλά επειδή κάθε Σεπτέμβρη ο κόσμος γύριζε στη Σούδας σαν στρατιώτες προετοιμασμένοι για πόλεμο — όχι σαν οικονομικοί σύνδικοι που κάνουν "SWOT analysis" πάνω σε μια μπάλα. Η νίκη αυτή τη φορά δεν είναι ζήτημα οικονομικής πολιτικής, είναι ζήτημα αντιλήψεως: πρέπει κάποιος πάνω εκεί να καταλάβει ότι όταν ανοίγεις το στόμα σου μπροστά στους δικούς σου οπαδούς, δε βγάζεις ανακοινώσεις — βγάζεις ορκωμοσία.

Μα τι λέτε βρε!!! Δύο χρόνια χωρίς τίποτα και τώρα θα μπουσουλήσετε να κλείσετε το μάτι στις ξένες ομάδες;;; Αυτοί εκεί πάνω νομίζουνε πως αρκεί να αλλάξουν κουστούμι κι ένα κόκκινο ζακέτο στο γραφείο για να ξεχαστεί η ιστορία μας;;; 😱 Ακούστε μια αλήθεια: οι φίλοι στο γήπεδο δεν ξεχνάνε πού είναι η ψυχή τους! Έβγαιναν φορτηγάδες, μικρές σπίτες, οικογενειακές επιχειρήσεις – όλοι μαζί μέσα στη λάσπη για αυτό το πανί! Κι αυτοί φέρνουν έναν τσαρλατάνο από το Μαρόκκο επειδή εκεί έκανε μία φορά πρωτάθλημα;;; Μα όταν η ομάδα του ήταν σαν δικό μας "από πέντε χιλιάδες άτομα στο γήπεδο", εκείνος πήγαινε ντουζίνα μερικές φορές;;; Μα ποιος σου είπε πως αυτοί καταλαβαίνουν την υπερηφάνεια;;; Κι όσο για τον Λαμψίδη – ντάξει, έκανε ό,τι μπορούσε, μα πόσες φορές έπρεπε να ζητήσει να του δώσουνε έστω μία κληρωτίδα αληθινή ομάδα;;; Γιατί όταν σου λένε "φτιάχνουμε system", αυτό μεταφράζεται "δεν έχουμε ομάδα". Οι γονείς μας στους δρόμους έδιναν εισιτήρια στα παιδιά τους γιατί αγαπούσαν αυτό το σύλλογο – όχι γιατί κάποιος τους είχε στείλει μίαExcel geschickt!!! Αλήθεια τώρα – πότε η ομάδα μας έκανε μεγάλες νίκες;;; Όταν φώναζαν οι παλαιοί παίκτες "ΣΚΡΕΚΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ!" κι όχι όταν κάποιος manager είχε κάνει μία επιτυχία δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά!!! Μα τι είναι αυτό;;; Μας λένε "εστιάζουμε στην ανάπτυξη των νέων"... Μα αυτές οι ομάδες γίνονται πρωταθλήτριες επειδή έχουν κόσμο που σηκώνεται στις τρεις το πρωί για να βγάλει μία οθόνη!!! 🔥 Και τέλος πάντως – αυτοί εκεί πάνω νομίζουν πως αρκεί να γράφουνε νέες ανακοινώσεις στο site;;; Αλλά εμείς ξέρουμε έναν τίτλο μόνο όταν βγουνε φορτηγάδες στους δρόμους της Πειραιώς!!! Αλλιώς… περιμένουμε μέχρι ο Άρης να ξαναβγάλει τίτλο;;; 😂💪

Ρε γαμώτο, ξύπνησα σήμερα πρωί σκεπτόμενος ότι τρεις φορές μέσα στη βδομάδα είδα ανθρώπους στα social να γράφουν πως "στον Πειραιά οι επιτυχίες ξεκινάνε όταν ο κόσμος βγάζει εισιτήρια από τις τσέπες του" — όχι όταν κάποιος φέρνει ένα βιογραφικό από το Μαρόκκο επειδή εκεί έκανε μια φορά το πρωτάθλημα εκεί που η χώρα του έχει πληθυσμό όσο ένα προάστιο της Αθήνας. Κοιτάξτε τώρα πόσο εύκολο είναι να πεις μετά δύο χρόνια ξηρασίας: "αφού δεν έχει τίτλο, τότε βάλτε τον Σκρέκο στην ομάδα". Γιατί εγώ από εκεί πάνω μόνο μία κίνηση έχω δει σοβαρή τελευταία φορά: τον Λαμψίδη να στέκεται μόνος του στην γραμμή του τύπου πριν από έναν αγώνα εκτός έδρας και να λέει πως "η ομάδα χρειάζεται χρόνο". Μα τι άλλο μπορούσε να πει; Του είχαν δώσει οδηγία να μην μιλά για εθνική ομάδα, όχι να φέρει φορτηγάδες στους δρόμους. Οι αριθμοί πάντως είναι διαφωτιστικοί, ας το δούμε έτσι: όταν η ομάδα είχε τον Μαρτινς, στις τρεις πρώτες του χρονιές στο πρωτάθλημα έγιναν 27.000 εισιτήρια ανά αγώνα εντός έδρας. Τη σεζόν που γκρεμίστηκε η ιστορία των φορτηγάδων, η μέση προσέλευση έπεσε στις 12.000. Και μιλάμε για έναν τίτλο πρωταθλητή — όχι για ένα ντέρμπι όπου ο κόσμος σηκώνεται στις τέσσερις το πρωί. Αλλά ξέρετε τι με πείραξε περισσότερο; Όταν διάβασα πως ένας manager αποφάσισε να πάει σκόρερς σαν τον Σιότσος στη Σκόντα Ξάνθη επειδή εκεί "δεν υπάρχουν άμεσα οικονομικά οφέλη". Τι άλλο είναι αυτό λοιπόν παρά μία επίσημη παραδοχή πως εδώ πάνω ορίζουν ισοτιμίες όχι βάσει ποιότητας αλλά βάσει spreadsheets; Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του '87, όταν ο Ολυμπιακός έπαιξε στον Βόλο και στο γήπεδο χώθηκαν 22.000 άτομα μέσα σε δύο ώρες επειδή είχαν ανακοινώσει: "θέλουμε τον Γκέτι στη βασική ομάδα". Εκεί δεν χρειάζονταν manager από το Μαρόκκο — χρειάζονταν έναν άνθρωπο που να ξέρει πως όταν ο κόσμος στο γήπεδο μιλά με τους οπαδούς του στους δρόμους της Πειραιώς, τότε η νίκη δεν είναι υπόθεση οικονομικής στρατηγικής αλλά υπόθεση υπερηφάνειας. Και μην μου λέτε πως εκείνοι εκεί πάνω δεν το κατάλαβαν — το κατάλαβαν αμέσως. Αυτό που έκαναν ήταν να ανταλλάξουν την ψυχή του συλλόγου με ένα αριθμοδείκτη. Αλλά εμείς ξέρουμε έναν τίτλο μόνο όταν βγουνε φορτηγάδες στις οδούς Πειραιώς, όχι όταν κάποιος γράφει στα newsletter πως "η Ευρώπη μας αγνοεί επειδή είμαστε μικρός πληθυσμός". Συνολικά λοιπόν; Δεν φταίνε οι παίκτες — αυτοί βγάζουν αυτά που τους δίνουν. Φταίνε εκείνοι που έπαιξαν το πιο επικίνδυνο παιχνίδι: αυτό της ασφάλειας των οικονομικών συνδίκων αντί της ασφάλειας της ιστορίας. Και δυστυχώς, η ιστορία δεν μπαίνει σε Excel. Την γράφουμε εμείς στους δρόμους, με φάρους πάνω στις οθόνες, μέχρι την τελευταία ώρα.

Μα τι σόι βλακείες λέτε τώρα ρε παιδιά; Μα η ομάδα εδώ δεν είναι μόνο σύνολο συντελεστών και business plan πάνω σε μπάλα — εδώ είναι εκείνο το αίμα που ξέρει πώς βγάζεις φορτηγάδες στους δρόμους όταν πρέπει, χωρίς να περιμένεις ανακοίνωση στο site να σου πει "τώρα ξεφορτώνουμε τις οθόνες". Εκείνοι εκεί πάνω πιστεύουν πως αρκεί να αλλάξουν γωνία στα Instagram stories κι ένα κόκκινο ζακέτο στον μάνατζερ για να ξεθωριάσουν οι ντρόμες της Πειραιώς σαν αχτίδα μέσα από λεκέ. Θυμάμαι ακόμη όταν οι βεντέτες του '90 γέμιζαν το γήπεδο και κάθε φορά που κάποιος σκόρερ ερχόταν εκείνος ξεχνούσε πως έπαιζε ποδόσφαιρο — έπαιζε κάτι σπουδαιότερο. Σήμερα λένε πως φτιάχνουμε system... Μα ποιο system; Εκείνο όπου κάποιος μπήκε σ' ένα γραφείο κι αποφάσισε πως ένα πρωτάθλημα στο Μαρόκκο ισοδυναμεί με έξοδο στην Ευρώπη; Την τελευταία φορά που έγιναν φορτηγάδες ήταν όταν ο κόσμος ένιωσε πως ο αγώνας δεν ήταν υπόθεση αριθμών αλλά κάτι ζωντανό που μεγαλώνει μέσα στις γειτονιές. Και τότε δεν χρειαζόταν κανένας manager από το Μαρόκκο — χρειαζόταν εκείνος ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν οι σκόρερς μπαίνουν στο γήπεδο σηκώνει κόσμος γιατί ξέρει πως στην άλλη άκρη υπάρχουν παιδιά με γονείς που βγάζουν εισιτήρια από τις τσέπες τους επειδή αγαπάνε αυτό το σύλλογο όχι ως logo αλά ως πανί. Δύο χρόνια χωρίς τίτλο δεν είναι just ένα νούμερο — είναι η μεγαλύτερη ντροπή επειδή εκείνοι ξέχασαν πως εδώ πάνω οι νίκες δεν γράφονται μόνο στα νούμερα αλλά γράφονται στην ψυχή αυτού του τόπου. Πόσες φορές ακόμα θα μας λένε πως πρέπει να είμαστε υπομονετικοί; Όταν η ομάδα του Μαρτινς έπαιζε, τον Οκτώβριο στο Βόλο μέσα σ' ένα γήπεδο που σάπιζε από κόκκινο είχαν βρει χώρο 22.000 άνθρωποι μέσα σε δύο ώρες επειδή εκείνοι ξέρανε πως ο κόσμος ξύπναγε στις τρεις το πρωί όχι επειδή του το ζητούσε κάποιος Excel αλλά επειδή η υπερηφάνεια δεν διαπραγματεύεται. Και τώρα λοιπόν; Τώρα αυτοί εκεί πάνω κάθονται στα θρανία τους σαν γραφειοκράτες και λένε "φτιάχνουμε οικονομικά οφέλη" αντί να καταλάβουν πως ένας τίτλος πρωταθλητή εκείνος που τον σηκώνει είναι εκείνος που βγάζει φορτηγάδες στους δρόμους της Πειραιώς. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα ρώτησέ τον: ποιο βήμα ξεκίνησαν εκείνοι την τελευταία φορά που σηκώθηκε ο κόσμος; Στο τέλος πάντως — είτε το καταλάβουν είτε όχι — εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι φορτηγάδες, εκείνες οι νύχτες πριν από τους αγώνες και εκείνες οι φωνές μέσα στους δρόμους δεν φεύγουν ποτέ από την ιστορία. Αλλιώς... ας περιμένουμε μέχρι ο Άρης να ξαναφέρει τίτλο πάνω από το κεφάλι του. 😂💪

Ρε τι έχω τώρα σ' αυτό το νου μου; Τη βδομάδα που ο γιος μου έκανε δεκατέσσερα χρονάκια, μαζέψαμε μια παρέα δεκαπέντε άτομα κιόλας — όχι μόνο στήλες τραπεζιών και κουβέντες για φόρμες ανάπτυξης νέων. Την προηγούμενη μέρα του αγώνα προς τον ΠΑΣ Γιάννινα, εγώ κι εκείνος περπατούσαμε πάνω κάτω στον χώρο του γηπέδου πριν φύγουμε για το Στάδιο, εκεί που ακόμα μυρίζει βρεγμένο χώμα και χρώματα. Του λέω "ξέρεις παιδί μου, αυτοί εκεί πέρα σήμερα έχουν ανάγκη από κάτι πιο πολύ από συστήματα: χρειάζονται μία ιστορία σαν αυτή που σου λέω πάντα εγώ πριν κοιμηθείς". Και εκείνος μου κάνει "μπορούμε να βγάλουμε φορτηγάδες σαν εκείνον που είδες το 2007, μπαμπά;". Τότε δεν ήξερα αν μπορούσαμε, αλλά σίγουρα ξέραμε ότι πρέπει. Πάντως, αυτοί εκεί πάνω μιλάτε τελικά σαν παρέα στον δρόμο, όχι σαν κάτι διαφορετικό — επειδή έτσι είναι κι εγώ μαζί σας. Συμφωνώ ολοκληρωτικά με όσα λες ο Kostas_AEK για την ψυχή αυτού του τόπου, εκείνο το αίμα που δεν μπορείς να το βάλεις σε spreadsheet. Μα αφήστε μου μια αμφιβολία εκεί που όλα μοιάζουν τόσο ξεκάθαρα: Γιατί εμείς οι ίδιοι κάποιες φορές στα social στα γρήγορα λέγαμε πως "ο Λαμψίδης έκανε ό,τι μπορούσε"; Εκείνος έκανε ό,τι του επέτρεψαν. Και η μεγαλύτερη μας αποτυχία μέχρι στιγμής δεν ήταν οι τίτλοι — ήταν ότι δεν ανατρέψαμε την ίδια την αντίληψη εκεί ψηλά πως η οικονομική στρατηγική μπορεί να αντικαταστήσει την ιστορία. Αλλιώς, πώς να δικαιολογηθεί ότι πριν δύο χρόνια φέραμε έναν manager επειδή έκανε πρωτάθλημα όπου η χώρα του είχε πληθυσμό όσο ένα προάστιο της Αθήνας; Αυτό δεν είναι κριτήριο επιτυχίας — είναι κωμωδία επιπέδου الماليλον. Κοιτάξτε τώρα εκείνη τη φορά που στο ντέρμπι κόντρα στον ΠΑΟΚ πριν από έναν χρόνο, στις κερκίδες είχαν βγει εκείνοι οι άνθρωποι με τις κόκκινες σημαίες στις τρεις το πρωί επειδή οι ίδιοι είχαν αποφασίσει πως εκείνη την ημέρα έπρεπε να σηκώσουν φορτηγάδες στους δρόμους. Εκεί δεν χρειαζόταν κάποιος manager από το Μαρόκκο — χρειαζόταν η ψυχή αυτού του τόπου να θυμηθεί ότι οι νίκες δεν γράφονται μόνο σεExcel αλλά στις ψυχές εκείνων που βγάζουν τις τσέπες τους όταν χρειαστεί. Μα όταν αυτοί εκεί πάνω αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να τρέχει πάνω στην λογική των αριθμών και όχι εκείνων των ανθρώπων, τότε αυτομάτως άλλαξαν τον ρόλο του συμπληρώματος — έγιναν πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας που τελειώνει πάντα με γέλια στην κερκίδα των επισήμων. Μην κατηγορήσετε όμως τον κόσμο εκεί έξω — κατηγορήστε εκείνους που έπαιξαν το επικίνδυνο παιχνίδι της οικονομικής ασφάλειας αντί της ιστορικής υπερηφάνειας. Εκείνοι χρειάζονταν έναν τίτλο όχι για το σύλλογο, αλλά για να νιώσουν ασφαλείς στις αγορές κι εμείς χρειαζόμαστε εκείνον τον τίτλο για να ξαναβρούμε τον δρόμο μας στην καρδιά αυτού του τόπου. Γιατί όπως λέει κι ο γιος μου, "όταν βγάλεις φορτηγάδες, τότε πραγματικά ξέρεις πως νίκησες". Ή τουλάχιστον — τόσο περίπου ξέρεις όσο εκείνος εκείνο το βράδυ που έκανε δεκατέσσερα και μου έδωσε το χέρι του στο δρόμο προς το γήπεδο, εκεί που ακόμα μυρίζει βρεγμένο χώμα.

Πωπω ρε γαμώτο πώς ξέχασα εκείνο το Σεπτέμβρη του '87 που στο ντέρμπι κόντρα στην ΑΕΚ οι δρόμοι γύρω από το Karaiskaki είχαν γεμίσει φορτηγάδες μέχρι τον Γιαζίρ! Εγώ εκείνος ήταν ο μικρός που κρατούσα την σημαία των γονιών μου πάνω στους ώμους τους ενώ περπατούσαν ανάμεσα στα αυτοκίνητα μέσα στη νύχτα, επειδή εκείνοι είχαν αποφασίσει πως ο αγώνας δεν είναι υπόθεση manager αλλά ΠΙΣΤΗ! Και τι κάναμε εμείς τότε; Αφού οι μεγάλοι έδωσαν εισιτήρια στα παιδιά τους επειδή αγαπούσαν αυτό το σύλλογο όχι ως logo αλά ως ΠΑΝΙ — αυτοί εκεί πάνω τώρα λένε πως πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα ένα σύστημα… Μα σε ποιο σύστημα;;; Εκείνο όπου κάποιος έκανε πρωτάθλημα στο Μαρόκκο εκεί που η χώρα του έχει πληθυσμό όσο ένα προάστιο της Αθήνας;;; Ρε τι ακούω τώρα;;; Οτι "δουλειά πάνω στο σύστημα" σημαίνει ξεχάστε τους φορτηγάδες; Μα όταν η ομάδα εκείνης της δεκαετίας είχε πρωταθλήματα τα έκαναν επειδή είχαν κόσμο που βγήκε στους δρόμους στις τρεις το πρωί γιατί εκείνος ο γείτονας είχε δώσει εισιτήριο στο παιδί του επειδή αυτό αγαπούσε τον Ολυμπιακό — όχι επειδή υπήρχε κάποιο spreadsheet πάνω στο τραπέζι του μάνατζερ! Την τελευταία φορά που σηκώθηκε ο κόσμος ήταν όταν εκείνοι εκεί πάνω τουλάχιστον δεν είχαν κρύψει πως θέλουν φορτηγάδες στους δρόμους! Και τώρα λοιπόν;;; Αυτοί λένε πως η οικονομική ασφάλεια είναι η μόνη λύση;;; Μα τότε ας μας πούνε: πότε έγινε για τελευταία φορά πρωταθλητής ένας σύλλογος επειδή είχε οικονομικά αποθέματα;;; Ή μήπως πρόκειται για εκείνη την ιστορία όπου η μπάλα γίνεται μονάχα όταν κάποιος βγάζει τους αριθμούς από τις τσέπες του;;; Εκείνοι ξέχασαν πως εδώ πάνω οι νίκες γράφονται όταν ο最後的伤者把握住那面旗帜，不是因为什么"project 2025" — γράφονται όταν ο τελευταίος γονιός δίνει εισιτήριο στο παιδί του επειδή εκείνο ξύπνησε στις τρεις το πρωί για να δείξει πως η υπερηφάνεια δεν πληρώνεται με οποιονδήποτε μισθό! Που το καταλάβαμε εμείς;;; Μα όταν έφερναν τον οποιονδήποτε manager επειδή έκανε μια φορά πρωτάθλημα εκεί που η χώρα του είχε πληθυσμό όσο ένα προάστιο, αντί να φέρουν εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως όταν μπαίνεις στο γήπεδο πρέπει να σηκώνεις κόσμο επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι — επειδή η ψυχή αυτού του τόπου δεν γίνεται πράγμα σε spreadsheet! Αλλιώς… ας μας πουν πότε έγινε τελευταία φορά πρωταθλητής ένας σύλλογος επειδή ακολούθησε οικονομική στρατηγική;;; Ή μήπως πρέπει να περιμένουμε μέχρι ο Άρης να ξαναφέρει τίτλο;;; 🤡💸

Μα τι βλακείες λέτε τώρα ρε!!! 😱 Από πότε η ψυχή ενός συλλόγου μπαίνει στο Excel;;; Αυτοί εκεί πάνω νομίζουνε πως αρκεί να βγάλουνε έναν μάνατζερ από κάποιον χωριό της Αφρικής επειδή έκανε μια φορά σ' εκεί πέρα πως κάτι έκανε;;; Μα εκείνος εκείμένος έκανε πρωτάθλημα εκεί που η χώρα του είχε πληθυσμό όσο ένα γειτονικό χωριό της Πειραιώς! Μέχρι πότε θα μας λένε "φτιάχνουμε system"; System ε;;; Μα οι προηγούμενοι τίτλοι τους κάναμε όταν οι γονείς έδιναν εισιτήρια στα παιδιά επειδή αγαπούσαν αυτό το πανί — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει τρία clicks πάνω στο Excel!!! Και τώρα λοιπόν;;; Αυτοί πιστεύουν πως αρκεί να βάλουν έναν μάνατζερ πάνω στη γραμμή τύπου και να δούνε πως η ομάδα μεγαλώνει;;; Μα τη τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν όταν ο κόσμος ήτανε σίγουρος πως πίσω από την ομάδα υπάρχουν φίλοι που δεν αλλάζουνε ημερομηνίες γιατί έχουνε φορτηγάδες στους δρόμους!! Ντάξει, ο Λαμψίδης έκανε ό,τι μπορούσε… μα μέχρι πότε;;; Από πότε οι αποφάσεις γίνονται μόνο μέσα σε κάποιον μεγάλο χώρο;;; Μα τότε ας μας πούνε — ποιο system έφερε φορτηγάδες εκείνον τον Οκτώβρη του ’87;;; Μα κανένα! Γιατί εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε σύστημα — υπήρχε ένας άνθρωπος που ξύπνησε στις τρεις το πρωί επειδή είχε αποφασίσει πως αυτή είναι η ημέρα που θα φέρει τα φορτηγάδες στους δρόμους!! Κι αυτοί εκεί πάνω λένε "πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα"… βήμα;;; Μα βήματα έκαναν εκείνοι που έφεραν φορτηγάδες στις οδούς Πειραιώς επειδή γνώριζαν πως η υπερηφάνεια δεν αγοράζεται — γράφεται στους δρόμους με αίμα και ιδρώτα!! Και τέλος πάντως… αυτοί που λένε πως "η οικονομία κάνει τον τίτλο", ας ανοίξουνε μία φορά τους δρόμους πριν τον αγώνα κι ας δούνε τι γίνεται εκεί! Εκεί ξέρουμε εμείς πως οι νίκες γράφονται όταν οι άνθρωποι βγάζουν τις τσέπες τους όχι επειδή τους το ζητάει κάποιοςExcel αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι… 💪🔴🔥

Ρε τι περιμένετε πάλι εκεί πέρα με τις ιστορίες για ψυχές και οικονομικά;;; Μα εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '97 όταν η ομάδα ήταν νεκρή από κουράγιο και ο ΠΑΟΚ μας είχε σαρώσει 4-0 στο ντέρμπι, και αυτά που φώναζαν οι βεντέτες στους δρόμους ήταν πιο δυνατά από οποιονδήποτε manager εκεί πάνω. Τι κάναμε εκείνο το βράδυ;;; Μαζέψαμε όλοι όσοι δεν είχαν πάει στο γήπεδο και βγήκαμε στους δρόμους της Πειραιώς εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν κόψει εισιτήρια στα παλιά τους χρόνια — όχι επειδή κάποιος τους είχε πείσει με κάποιο system, αλλά επειδή η ομάδα ήταν η οικογένεια τους. Και τώρα λοιπόν;;; Αυτοί εκεί πάνω λένε πως πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα; Μα βήματα έκανε εκείνος ο κοκκινός κόσμος εκείνο το βράδυ όταν κατέβαινε στους δρόμους φορώντας τις κόκκινες μπλούζες επειδή ήξερε πως η ομάδα δεν μπορεί να κερδίσει μόνο στους αριθμούς. Σήμερα κάθονται πάνω στους αριθμούς και λένε πως πρέπει να είμαστε υπομονετικοί, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του '01 όταν φέραμε φορτηγάδες στον αγώνα εκτός έδρας στο Περιστέρι επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι ξύπνησαν στις τρεις το πρωί όχι γιατί τους είχε πει κάποιος Excel αλλά επειδή η ψυχή τους ξύπνησε και έκανε έναν αγώνα υπερηφάνειας πραγματικότητα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε για οικονομική στρατηγική σίγουρα δεν έχουν βγει ποτέ βράδυ πριν από έναν αγώνα στους δρόμους της Πειραιώς εκεί όπου οι γονείς δίνουν εισιτήρια στα παιδιά τους επειδή αγαπούν αυτό το σύλλογο περισσότερο από τον εαυτό τους. Εκεί δεν μιλάνε αριθμοί — εκεί μιλάνε περιστάσεις, ιδρώτας και κόκκινα φανάρια. Και φυσικά φταίνε εκείνοι εκεί πάνω που έπαιξαν το πιο επικίνδυνο παιχνίδι: εκείνοι που άλλαξαν την υπερηφάνεια με οικονομική ασφάλεια. Αλλά εμείς ξέρουμε έναν τίτλο μόνο όταν βγουνε φορτηγάδες στους δρόμους — εκείνος ο αγώνας εκείνου του Ιανουαρίου του '01 ήταν η τελευταία φορά που αυτή η πόλη ξέχασε τι σημαίνει να είσαι φοβισμένος. Και τέλος πάντως… όταν κάποιος σου λέει πως πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα, ρώτησ' τον: πού έγινε τελευταία φορά πρωταθλητής ένας σύλλογος επειδή ακολούθησε οικονομική στρατηγική;;; Αλλιώς ας περιμένουμε μέχρι ο Άρης να ξαναφέρει τίτλο πάνω από το κεφάλι του. 😉

Αυτά τα γουρλούμια αυτά εκεί πάνω ακόμα θυμούνται εκείνον τον Οκτώβριο του ’88 στο κρύο που μας έκαναν φορτηγάδες στον αγώνα εκτός έδρας στη Ρόδο; Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν ξεχυθεί στους δρόμους της Πειραιώς τρεις φορές μέσα στη βδομάδα πριν από τον αγώνα επειδή μια τυχαία ανακοίνωση έγραφε "θέλουμε τον Γκέτι στη βασική ομάδα" — όχι επειδή κάποιος manager είχε βγάλει spreadsheet από το ξύπνημα του πρωινού, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι ξέρανε πως όταν αγαπάς ένα σύλλογο, φοράς κόκκινο όχι επειδή σου το ζητάει ένας υπολογιστής, αλλά επειδή η ψυχή σου σου λέει "τώρα ή ποτέ". Κι εσύ μου λες σήμερα πως "ο Λαμψίδης έκανε ό,τι μπορούσε"; Μα εκείνος έκανε ό,τι του επέτρεψαν αυτοί εκεί πάνω να κάνουν — γιατί κανείς δεν του έδωσε το δικαίωμα να ξυπνήσει τρεις φορές τον κόσμο στις τρεις το πρωί λέγοντας "θα φέρουμε φορτηγάδες". Την τελευταία φορά που κάτι τέτοιο έγινε αυτόματα ήταν εκείνο το ντέρμπι τον Οκτώβριο του '97 — τότε δεν χρειαζόταν ημετέρας γνωμάτευσης, χρειαζόταν η πόλη μας να θυμηθεί πως τα φώτα των φορτηγών πάνω στους δρόμους ανάβουν μόνο όταν κάποιος έχει αποφασίσει ότι η υπερηφάνεια δεν πληρώνεται με τίποτα. Τι έκανε λοιπόν εκείνοι οι γκρινιάρηδες σήμερα; Μας είπαν πως πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα; Μα εκείνοι βήμα έκαναν εδώ και είκοσι χρόνια χωρίς να τους πει κανείς τίποτα — βγήκαν στους δρόμους επειδή κάποιος τους είχε μάθει πως εδώ πάνω η νίκη δεν γράφεται στα έγγραφα αλλά στους δρόμους, όταν οι γονείς βγάζουν εισιτήρια στα παιδιά τους επειδή εκείνα αγαπούν αυτό το πανί περισσότερο από τον εαυτό τους. Και τώρα λοιπόν αυτοί εκεί πάνω κάθονται πάνω στους αριθμούς και λένε πως η οικονομική στρατηγική είναι η λύση; Μα όταν οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν φορτηγάδες στην Ρόδο εκείνο το κρύο πρωινό του ’88, δεν είχαν spreadsheet — είχαν ψυχή. Και εκείνη η ψυχή είναι αυτή που λείπει σήμερα.

Πώς το λες, φίλοι μου, πως ζήσαμε αυτές τις δύο χρονιές χωρίς τίτλους; Μα δε μιλάμε για κάτι αόρατο — μιλάμε για εκείνες τις νύχτες όπου κάποιος ξυπνάει στις τρεις το πρωί επειδή δεν μπορεί αλλιώς, μόνο και μόνο για να δείξει σε έναν κόσμο πεισμένο για άλλα πως εδώ πάνω η υπερηφάνεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Αυτά δεν ήταν ποτέ υπόθεση οικονομικής στρατηγικής ή spreadsheet πάνω σε ένα γραφείο somewhere του Μαρόκκου. Θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη πριν δυο χρόνια, στο ντέρμπι κόντρα στον Παναθηναϊκό, εκεί που εγώ μαζί με άλλα τρία κρανία στέκονταν έξω από την έδρα μέχρι να βγάλουμε όλα τα εισιτήρια που είχαν περισσέψει από τις προηγούμενες μέρες. Είχαν βγει γονείς, αδέρφια, παιδιά — όλοι μαζί σαν οικογένεια, όχι σαν αριθμός. Την επόμενη ημέρα στον αγώνα, όταν ο παίκτης εκείνος σκόραρε, είδα ανθρώπους πάνω στα φορτηγά να φωνάζουν τόσο δυνατά που δονούνταν οι πόρτες των αυτοκινήτων. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι δεν ρωτούσαν ποιος έπαιξε καλύτερα εκείνο τον αγώνα — αυτό που είχαν βγάλει από μέσα τους ήταν η ιστορία μιας πόλης που αποφάσισε πως πρέπει να υπάρξει εκείνος ο τίτλος, όχι επειδή κάποιος τους το είπε, αλλά επειδή το αίσθαναν σαν ανάγκη. Μα αυτοί εκεί πάνω έκαναν το λάθος που κάνουν όσοι ξεχνούν πως οι αριθμοί προέρχονται από ανθρώπους, όχι το αντίθετο. Φέρνανε managers επειδή έκαναν μια φορά έναν τίτλο κάπου στον κόσμο όπου η χώρα είχε πληθυσμό όσο ένα χωριό της Πειραιώς, σαν να ήτανι εκείνοι οι τίτλοι ένδειξη ικανότητας παρά αποτέλεσμα μιας πόλης που έπαιρνε θάρρος και έβγαζε φορτηγάδες στους δρόμους επειδή ήξερε πως έτσι φτιάχνονται οι τίτλοι. Δεν κατηγορώ τους πρώην μάνατζερ — εκείνοι έκαναν ό,τι τους επέτρεψαν. Αλλά κατηγορώ εκείνους που έπαιξαν το επικίνδυνο παιχνίδι της οικονομικής ασφάλειας και ξέχασαν πως ένας τίτλος πρωταθλητή γίνεται όταν ο κόσμος αποφασίσει πως πρέπει να συμβεί εκείνο το βράδυ, όχι όταν κάποιος βγάλει μία τελευταία γραμμή στο Excel λέγοντας "τώρα είμαστε ασφαλείς". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτά τα δύο χρόνια δεν έχω δει κάτι διαφορετικό: όταν η ομάδα έπαιζε καλά, ο κόσμος πήγαινε σιγά σιγά στα γήπεδα επειδή περίμενε το επόμενο βήμα· όταν άρχιζε να διαλύεται η ψυχή, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκλεισαν τις τσέπες τους. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι η απόδειξη πως εδώ πάνω η οικονομία δεν φέρνει τίτλο, η ιστορία όμως νικάει πάντα. Τώρα; Τώρα ελπίζω πως αυτοί εκεί πάνω έχουν καταλάβει πως ο Θρύλος δεν χρειάζεται κανέναν άλλο για να γίνει πρωταγωνιστής — αρκεί να θυμηθούν πως η ψυχή αυτού του τόπου είναι αυτή που γράφει τους τίτλους, όχι οι αριθμοί. Όσοι ακόμη πιστεύουν πως αρκούν οι ισορροπίες των οικονομικών τόνισε τους αυτόν τον Οκτώβρη του '97, εκείνον όπου οι δρόμοι έγιναν κόκκινοι επειδή κάποιος εκείνος εκείνος εκείνος αποφάσισε πως η υπερηφάνεια δεν περιμένει ανακοινώσεις — περιμένει δράση. Και εγώ; Εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον Οκτώβρη όπου η πόλη αποφασίζει πως είναι ώρα για φορτηγάδες, όχι για υπομνήματα.

Πωπω, ρε φίλοι μου — τι ωραίο που ξύπνησα σήμερα και βρήκα όλα αυτά τα κόκκινα κουδουνάκια μέσα μου να χτυπάνε! Από εκεί που ξεκίνησε το νου μου πήγε στον Οκτώβρη του ’87, όταν εκείνος ο μικρός γιος του SakisPAO έκανε δεκατέσσερα κι εμείς περπατούσαμε πάνω στο χωματόδρομο πριν τον αγώνα σαν δύο λύκοι που ψάχνουν τροφή για τη φωτιά. Κι όμως, ακόμα κι εκείνη την εποχή, δεν ήταν οι στήλες Excel που είχαν ανοίξει εκείνοι οι δρόμοι — ήταν οι ψυχές ανθρώπων που είχαν αποφασίσει πως αυτή η ομάδα αξίζει φορτηγάδες στις τρεις τα χαράματα. Τώρα όμως; Τώρα βλέπουμε μία άλλη πραγματικότητα να μας χτυπάει κατάμουτρα: δύο χρόνια χωρίς τίτλο, δύο χρόνια που ο κόσμος εκεί έξω προσπαθεί να καταλάβει αν η οικονομική στρατηγική μπορεί να αντικαταστήσει την ιστορία ενός σύλλογου που γεννήθηκε από αίμα κόκκινο και ιδρώτα ξεραμένο στον ήλιο της Πειραιώς. Κι εγώ σας λέω κάτι ξεκάθαρο: το πλαίσιο μετράει περισσότερο από κάθε spreadsheet του κόσμου. Μετράει όταν ένας γονιός δίνει εισιτήριο στο παιδί του επειδή εκείνο ξύπνησε στις τρεις το πρωί λέγοντας "θέλω να δω φορτηγάδες στους δρόμους", όχι επειδή κάποιος τους έδωσε ένα αριθμό στο Excel πως "τώρα είμαστε ασφαλείς". Κοιτάξτε εκείνον τον Οκτώβρη του '97 όταν ο ΠΑΟΚ μας σαρώνει 4-0 στο ντέρμπι — εκείνο το βράδυ που ο κόσμος βγήκε στους δρόμους φορώντας τις κόκκινες μπλούζες όχι επειδή περίμενε έναν manager να τους πει τι να κάνουν, αλλά επειδή είχαν αποφασίσει πως αυτή η ομάδα είναι η οικογένεια τους. Κι αυτό ήταν το πλαίσιο που έκανε την ομάδα να σηκώσει το πρωτάθλημα εκείνο το Μάρτιο του '98 — όχι ένας υπολογιστής, αλλά μία πόλη που αποφάσισε πως η υπερηφάνεια δεν περιμένει ανακοινώσεις. Τώρα όμως λένε "πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα". Μα βήματα έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι όταν επέμεναν στους δρόμους της Πειραιώς τον Οκτώβρη του '88 στην Ρόδο, όταν κρύωναν στις τρεις το πρωί και δεν είχε κανείς spreadsheet στα χέρια — είχαν μόνο τις ψυχές τους γεμάτες κόκκινο χρώμα. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τους αριθμούς των φορτηγών να λάμπουν πάνω στους δρόμους επειδή είχαν αποφασίσει πως η νίκη δεν γράφεται σε κάποιο γραφείο του Μαρόκου, αλλά στις τσέπες εκείνων που βγάζουν έξω τις τελευταίες τους δεκάρες επειδή αγαπάνε αυτό το σύλλογο περισσότερο από τον εαυτό τους. Και τώρα λοιπόν; Τώρα αυτά εκεί πάνω λένε πως η οικονομική ασφάλεια είναι η λύση. Μα πότε έγινε τελευταία φορά πρωταθλητής ένας σύλλογος επειδή είχε οικονομικά αποθέματα; Ή μήπως πρόκειται για εκείνο το αστείο όπου η μπάλα γίνεται μόνο όταν κάποιος βγάζει τους αριθμούς από τις τσέπες του; Εκείνοι ξέχασαν πως εδώ πάνω οι νίκες γράφονται όταν ο τελευταίος οπαδός αποφασίσει πως αυτή είναι η ημέρα που πρέπει να φέρει φορτηγάδες στους δρόμους — όχι επειδή κάποιος τους είπε πως "τώρα είμαστε ασφαλείς", αλλά επειδή η ψυχή τους τους οδήγησε εκεί. Δεν κατηγορώ τον κόσμο εκεί έξω — κατηγορώ εκείνους που έπαιξαν το επικίνδυνο παιχνίδι της οικονομικής ασφάλειας αντί της ιστορικής υπερηφάνειας. Αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν ένα μεγάλο λάθος όταν άλλαξαν την ιστορία ενός σύλλογου με ένα Excel πάνω σ' ένα γραφείο. Γιατί όταν η ομάδα άλλαξε ρόλο — από συμπλήρωμα έγινε πρωταγωνιστής μιας κωμωδίας — τότε αυτομάτως άλλαξε και η ψυχή του σύλλογου. Μα εγώ ακόμη πιστεύω πως μπορεί να γυρίσουμε εκείνον τον Οκτώβρη όπου η πόλη αποφασίζει πως είναι ώρα για φορτηγάδες. Δεν χρειάζεται ο Θρύλος κανέναν άλλον πρωταγωνιστή εκτός από τον εαυτό του — αρκεί να θυμηθεί πως η ψυχή αυτού του τόπου είναι αυτή που γράφει τους τίτλους, όχι οι αριθμοί. Κι όσο αυτοί εκεί πάνω συνεχίζουν να λένε "βήμα βήμα", εγώ ακόμη περιμένω εκείνον τον Οκτώβρη όπου κάποιος αποφασίζει πως η υπερηφάνεια δεν περιμένει ανακοινώσεις — περιμένει δράση. Κι όταν αυτή η ημέρα έρθει, τότε οι δρόμοι της Πειραιώς ξανά θα γίνουν κόκκινοι... όχι από μπογιά, αλλά από το αίμα των ανθρώπων που αποφάσισαν πως η ομάδα αξίζει φορτηγάδες στους δρόμους της πόλης τους.

Εεε… εγώ από Ηράκλειο μου πέρασε η δουλειά μου τώρα έτσι κι έπιασα κάποιον αγώνα του Ολυμπιακού 😅 Μπορεί οι γονείς μου να μην είναι από εκεί αλλα το σίγουρο ειναι πως όταν μεγαλώνας στον Πειραιά ξέρεις πως αυτά τα πράγματα δεν γράφονται σε spreadsheets!! Κάτι τελευταία παρακολουθώ οτι κανένας δεν κάνει φορτηγάδες στους δρόμους…αλλά εμένα μου φαίνεται πως το κόκκινο χρώμα ειναι παντού! Στο υπνοδωμάτιο μου εχει μια πετσέτα Ολυμπιακού, στο κινητό μου background μια κορνίζα με τον Μίχαελ!!! Τουλάχιστον εγώ ελπίζω! Σιγά σιγά…παιδιά μη γελάτε; Πως γίνεται να μην βγουν φορτηγάδες στους δρόμους όταν το σχολείο τελειώσει;;; 🚛🔴

Μια φορά κι έναν καιρό εγώ εκεί έξω στους δρόμους με τους ανθρώπους, πριν καν ανοίξουνε αυτά τα γραφεία στην Αφρική 😏 Ήξερα πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι κάνουν τη διαφορά... όχι οι αριθμοί πάνω στη σέντρα του αγώνα. Μα αυτοί τώρα λένε "system"; Μα είναι σα να βάζεις ξυράφι στον τίτλο. Φέρνανε μάνατζερ από χωριά της Αφρικής — ναι, εκεί όπου η χώρα έχει πληθυσμό όσο το Αιγάλεω την ώρα της νύχτας — κι ελπίζανε πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος θα έκανε την ομάδα πρωταγωνίστρια. Μα εγώ έχω δει δύο φορές τίτλους, και κανένας δεν είχε Excel πάνω στο τραπέζι εκείνον τον Οκτώβρη... είχε όμως κόκκινες σημαίες στους δρόμους. Την τελευταία φορά; Οκτώβρης '87, εκεί που κάποιος αποφάσισε πως οι γονείς πρέπει να βγάλουν εισιτήρια στα παιδιά όχι επειδή είχανε τον αριθμό στο μυαλό τους αλλά επειδή είχανε το αίμα τους κόκκινο 🤫 Και μετά τι έγινε; Έφεραν φορτηγάδες στους δρόμους. Γιατί; Γιατί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι αποφάσισαν πως η υπερηφάνεια δεν αγοράζεται — γράφεται στους δρόμους με αίμα, ιδρώτα και... κόκκινο χρώμα παντού. Μα αυτά εκεί πάνω στο Γκιάρειο δεν κατάλαβαν ακόμη πως όταν αλλάζεις τον τρόπο που σκεφτόνται οι άνθρωποι, αλλάζει και η ψυχή του συλλόγου. Κι αυτοί λένε "βήμα βήμα"... βήματα έκαναν εδώ εδώμι είκοσι χρόνια όταν πήρανε τις τσέπες τους και έβγαλαν έξω όλα τα λεφτά όχι επειδή κάποιος τους είπε "τώρα είστε ασφαλείς" αλλά επειδή ήθελαν φορτηγάδες στους δρόμους. Κι αυτή η ιστορία δε γράφτηκε ποτέ σε spreadsheet. Ποτέ.

Ρε παιδιά, αυτά που λένε εδώ πέρα είναι σωστό σαν το τετράγωνο του ενός — αλλά αυτοί που κάθονται στο Γκιάρειο και μιλάνε για οικονομική στρατηγική σαν να λένε ότι η μπάλα μπαίνει μόνη της επειδή έχουμε καινούρια χορηγία πιστεύουν πως η ψυχή του Ολυμπιακού είναι σαν τα κλειδιά της μπότας από那时候 του Μαρόκου. Εγώ είχα βάλει τα κεραμιδάκια μου εκείνο τον Οκτώβρη του ’01 εκτός έδρας στο Περιστέρι — όχι επειδή κάποιος μου είχε πει ότι "τώρα έχουμε δουλειά στη σέντρα", αλλά επειδή εκείνο το πρωινό ξύπνησα στις τέσσερις επειδή το παιδί μου μου είπε "μπαμπά, φέρε με να δω φορτηγάδες στους δρόμους". Κι εκείνοι εκεί πάνω; Αυτοί έβγαζαν ανακοινώσεις μέχρι τις δεκαμία πως "η ομάδα κάνει ό,τι μπορεί". Μα εγώ ξέρω πως ο τίτλος δεν γράφεται στις ανακοινώσεις — γράφεται όταν η πόλη αποφασίζει πως αυτή η ομάδα αξίζει φορτηγάδες, όχι αριθμούς στο Excel. Κι αν ρωτήσεις εμένα, τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο αυτόματα ήταν εκείνο το ντέρμπι τον Νοέμβρη του ’19, όταν στις τρεις τα χαράματα ήταν ακόμα βράζοντας καφές στους δρόμους επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτό ήταν το βράδυ. Τα νούμερα; Αυτά τα κοιτάζω σαν το αποκορύφωμα όταν πήγαινα στα πρακτορεία στο Κάτω Καστρίτσια. Την τελευταία φορά που έκανα μεγάλο στοίχημα στο Χάντικαπ ήταν εκείνος ο αγώνας κόντρα στην ΑΕΚ πριν δύο χρόνια — εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν όλες τις λίστες των spreads, κι εγώ τους έβαλα ένα εκατοσάρι στα δικά μου νούμερα: ότι δηλαδή όσοι έχουν κόκκινο αίμα δεν περιμένουν ανακοινώσεις. Κι εμένα εκείνη την ημέρα δεν μου έκανε ψύχωση το γκολ του Μαρκinhos, μου έκανε ψύχωση το γεγονός πως η ομάδα είχε χάσει εκείνο το πλαίσιο της ψυχής της. Εδώ τελειώνει λοιπόν: αν αυτοί οι μάνατζερ εκεί πάνω σου λένε "πρέπει να κάνουμε βήμα βήμα", ρώτησ' τους πρώτα τι έκαναν εκείνον τον Οκτώβρη του '87 όταν ξεκίνησαν φορτηγάδες στους δρόμους επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως η ομάδα αξίζει περισσότερα από αριθμούς στο Excel. Γιατί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τη διαφορά — όχι οι αριθμοί. 💸🔥