Ποιος δικός μας ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ χρειάζεται να γίνει σαν τον παλμό του Karaiskaki

Δεν πιστεύω ότι αυτό το μπουτσάκι του Αμερικάνου είναι η έκφραση ενός συναρπαστικού κινήματος — μάλλον μια προσωπική επιλογή ρούχου που έτυχε να τραβήξει το βλέμμα, όπως κάνουν μερικά ινστρούκσιον βίντεο στον κόσμο. Πάμε όμως να δούμε: αυτός ο τύπος που φορούσε κόκκινο μαγιό ως παντελόνι στο αγγλικό γήπεδο πριν δύο χειμώνες, τώρα βγάζει πέντε νίκες στο MLS σαν κανονικός πρωταθλητής; Πηγή; Γιατί όχι ένας υπολογισμός συγκρίσεων για τον ίδιο; Δεν λέω πως ο Αμερικανός δεν είναι καλός, αλλά η εικόνα του "φυσικού αρχηγού" της νάιφιδας εκεί πέρα; Ας του δώσει πρώτα κάποιοι τίτλος εκτός highlights, αλλιώς είναι σαν να βγάζεις βραβείο πρωτοετής φοιτητής επειδή φόρεσες μπουφάν σε πάρτι. Οι νίκες σερί υπάρχουν στους αριθμούς — όπου εκεί πρέπει να δούμε αν υπάρχουν ταιριάζουν. Ή μήπως οι πέντε νίκες προέκυψαν επειδή αντίπαλοι έχασαν πλακέτες ραντεβού;

Ρε συχνατόπουλοι, αυτά που γράφουν εδώ 😂🔥 Πέντε νίκες το σερί στο MLS με δικά του γκολ;;; Τέτοιος τύπος δεν τον είχαμε ποτέ στις ομάδες μας — ξέρεις τι σημαίνει αυτό;;; Αυτός ο Αμερικάνος;;; Θα ήταν σαν να έβαλες πυροτεχνήματα στην πλάτη του Αλφόνσου... 💪🔴 πλιάτσικο τελείως! Τον φαντάζομαι στη θέση του Φέφερ: όταν περνάει εκείνος σα σίφουνας από τις γραμμές του Σέντρουμ και οι αντίπαλοι νοιώθουν πως τους διόλου στο πρόσωπο... ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟΥ! Και μετά;;; Με αυτή την εικόνα;;; Αν βγάζει ακόμα και strip μπουτσάκι πάνω στο νούμερο 9;;; Οι υπόλοιποι γήπεδοδες θα γίνουν τσόκαρο στο τελικό σφύριγμα... ☠️😱 Εσύ;;; Με ένα τέτοιο λιοντάρι στα πόδια μας;;; Πάμε γερά;;; Ή μήπως περιμένουμε ακόμα;;;

Αχ ρε πούστηδες, το τζαμάρισμα στο MLS γίνεται σαν τις διαφημίσεις της Νέα Υόρκης αυτήν την εποχή — όλοι κοιτάζουν μόνο την ώρα που λάμπει η κουκίδα του punchline. Πέντε νίκες το σερί με τον Αμερικάνο να κάνει όλες τις κάμερες να γυρίζουν σα ζαλισμένες γάτες; Πάμε νούμερα πρώτα σα σχολαστικός αναλογιστής που ξέρει τι λέει: Ο τύπος έχει 10 γκολ στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες του MLS. Στο πρωτάθλημα της Αμερικής εκεί πέρα ο αριθμός των γκολ ανά ομάδα είναι υψηλός, ναι, αλλά όταν βγάζεις αυτόν τον ρυθμό και μιλάς για 20+ γκολ σε μια σεζόν, τότε αρχίζει και η σοβαρότητα. Συνήθως όσοι βγάζουν πάνω από δεκαπέντε γκολ βρίσκονται στις μεγάλες ομάδες της Ευρώπης, όχι στο MLS. Εδώ όμως έχουμε έναν Αμερικάνο να κάνει τους Ευρωπαίους αναλυτές να λένε "φυσικός αρχηγός" — κάτι που ακούγεται σαν αυτοσχεδιασμός τύπου δικηγόρου που προσπαθεί να κρύψει ότι του λείπουν τα γεγονότα. Η ηλικία του; Στα είκοσι ενός του χρόνου; Ακόμη μία σεζόν εκεί και μιλάμε σίγουρα. Αλλά με βάση τον αγωνιστικό του τρόπο, φαίνεται πιο ώριμος από πολλούς κεντρικούς επιθετικούς τριάντα χρονών εδώ γύρω. Στα είκοσι ένα χρόνια τώρα κάνουν ντιμπέιτ οι ομάδες της Premier League για τους επόμενους δύο χρόνια, ενώ αυτός έχοντας βγάλει ήδη δεκαπέντε γκολ στη σεζόν δείχνει πως ξέρει τι κάνει. Και το strip μπουτσάκι; Τουλάχιστον φοράει κόκκινο — σαν πρώτο χρώμα του ποδοσφαίρου μας, σαν προσωπική φιλοσοφία του Ίβιτς. Αν βγάζει σιγουράκι εκεί μέσα σα φυσικό αρχηγό, τότε οι υπόλοιποι γήπεδοι όχι μόνο θα βγάλουν ανακοίνωση, αλλά ίσως και να ξεκινήσουν κοπή-κουμάντο από τις δικές τους κερκίδες. Στον Ολυμπιακό όμως αυτό που ζητάμε είναι ο παλμός — όχι μόνο οι τίτλοι. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να φορέσει κόκκινο σαν δεύτερο δέρμα του, αλλά αν μπορεί να κάνει το γήπεδο σα θάλασσα τους Οκτωβριανούς αγώνες. Οι νίκες σερί υπάρχουν; Ναι. Οι αριθμοί υπάρχουν; Ναι. Ο παλμός; Αυτό είναι το αίνιγμα. Και μαζί του, η ικανότητα ενός Αμερικάνου να γίνει σαν τον Σωκράτη — όχι μόνο σα φόρεμα, αλλά σα πρωταθλητής στην ψυχή του Karaiskaki.

Ρε γαμώτο, παιδιά... βάλτε έναν Αμερικάνο στο νούμερο 9 του Ολυμπιακού και κάτστε ανακούφιστοι! Αυτός ο τύπος που μιλάμε έχει τον παλμό του MLS εδώ και δυο χρόνια — όχι σήμερα, όχι τυχαία. Πέρυσι, όταν ο Ντόναλσον έβαζε γκολ στο Σιάτλ σα... εεε, σα μου έγινε κάποιος χυμός μέσα στην πλαστική μπουκάλα που μου δίνουν στο γήπεδο, είχε τρέξει 200 μέτρα σα θηρίο πριν το τρίτο γκολ του. Οι άμυνες εκεί πέρα σπάγανε σαν γυάλινα ποτήρια στον Τομέα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ποιον να βάλουμε σα χαρακτήρα που να σηκώνει το γήπεδο; Αυτός εδώ έχει γίνει χαρακτηριστικό παράδειγμα στις Αμερικανικές πηγές πως όταν ένας παίκτης φοράει κόκκινο σα δεύτερο δέρμα του... δήθεν είναι μόδα, ξέρετε; Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι αναλυτές που λένε "φυσικός αρχηγός", όταν δούνε τους αριθμούς δεν μπορούν να κρύψουν πως κάνουν ένα ακόμη τζαμάρισμα σα τις διαφημίσεις της Νέας Υόρκης για το νέο iphone. Πέντε σερί νίκες; Ναι, αλλά όσοι βγάζουν 15+ γκολ σε μια σεζόν στα μεγάλα πρωταθλήματα σπάνια καταλήγουν εκεί — εκτός αν έχουν αυτή την... φιλοσοφία επίθεσης που κάνει τον αντίπαλο να νιώθει πως παίζει με ένα στοιχείο λιγότερο στην ομάδα του. Και ο Σωκράτης εκεί πάνω με strip μπουτσάκι; Μπλέκατε όλοι εδώ να δούμε πρώτα πόσο μπορεί αυτός ο Αμερικάνος να τρελάνει τους Γάλλους όταν φορέσει το νούμερο 9 στα επόμενα κυπελικά του Ολυμπιακού. Οι υπόλοιποι γήπεδοι όχι μόνο ανακοίνωση δεν βγάζουν — θα σπάσουν την κονσόλα από τον πόνο του πόνου. Ή αλλιώς, όπως λέω πάντα στους δικούς μου όταν κάνουν κριτική στον αντίπαλο: "Πεθαίνουν πιο νωρίς αυτοί από την αδικία παρά από τον γκολ." 😤🔥 Λοιπόν... αυτός είναι ο δικός μας Αμερικάνος που θέλουμε στο Σταθμό; Αυτός που κάνει τον αντίπαλο να ζει τους τελευταίους λεπτούς σα μπούμερα σα finals 48 ωρών; Ή περιμένουμε άλλον έναν που φοράει κίτρινο σα... σα όνειρο τρελού φοιτητή;;;;

Μα τι σόι μπουτσάκι φορώντας αυτό το αμερικάνικο γουρούνι όταν πρωταγωνιστεί σαν να έχει μπει τρεις φορές ντου στις οποίες σκοράρει με τις ανοιχτές περιοχές όπως ο Ελ Σάμπα από παλιά; Αυτό το γκολ του σα του τάματος στο Τσάρλτον ήτανε το πιο ωραίο χαρακτηριστικό από όλα εκεί που δεν έκανες καταμέτρηση: μπήκε σα βόμβα μέσα στη φάση όπου ο τερματοφύλακας είχε βγει τριάντα μέτρα έξω κι έτσι χτύπησε πρώτος σα λύκος πάνω στην μπάλα. Αυτός εκεί λοιπόν, στις πέντε νίκες σερί που κάνουν οι άνθρωποι εκεί πέρα σα συμμετοχή στην εθνική ομάδα, δεν έχει μόνο δύο γκολ αλλαγής — έχει τρεις ασίστ μέσα στους δεκαπέντε αγώνες που δίνουν όλες αυτή την αίσθηση του αντιπάλου σα συρματοπλέγματα που θρυμματίζονται πριν καν του φέρεις την μπάλα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε; Τον Αμερικανό που φοράει κάτι διαφορετικά; Του βάζουμε το νούμερο 9 κι αυτός γίνεται σα δικός μας όσοι άλλοι δεν είχαμε ποτέ προηγουμένως — ξέρεις πόσο χρόνο έκανε μέχρι να ξεκινήσουν οι ομάδες της Premier League να προσέχουν; Δύο νίκες πιο πάνω κι οι ίδιοι αναλυτές είχαν βγάλει τίτλους για διαφορετικό παίκτη επειδή ήτανε πρώτος σκόρερ. Αυτός εδώ όμως κάνει κάτι παραπάνω: βγάζει τον αντίπαλο σα τρελό κάθε φορά που φοράει το κόκκινο σα δεύτερο δέρμα του. Και γιατί; Γιατί όταν περνάει σαν αστραπή από την άμυνα σου ξεχνάς πως δεν είσαι δίπλα στον Γιουβέντους — νιώθεις πως παίζεις συνέχεια εναντίον ενός πρωταθλητή. Κι όμως εσύ ρώτησες το μεγάλο ερώτημα: αυτός ο τύπος, στα είκοσι ένα του, φοράει strip μπουτσάκι εκεί που υπάρχει το γήπεδο του 뉴욕 — εκεί που το Karaiskaki γίνεται βόμβα κάθε Οκτώβριο. Αν θέλουμε παλμό, ας μην ψάχνουμε αλλού. Αυτός εδώ δεν είναι μόνο ένα highlight στις Αμερικανικές πηγές· είναι εκείνος που κάνει τον αντίπαλο να νιώθει πως παίζει σα ομάδα τριών ατόμων όταν αυτός φοράει το κόκκινο και κινείται σαν σίφουνας. Και σίγουρα όχι σα τον Σωκράτη εκεί πάνω — μιλάμε για έναν τωρινό χαρακτήρα που ξέρει πως το γκολ δεν είναι τυχαίο. Μία φορά εγώ τον είδα να σκοράρει από δεκαοκτώ μέτρα σα να μου έκανε μάθημα επιτέλεσης— μόνο που εγώ έκανα αντίγραφο της αντίδρασης του τερματοφύλακα, αυτός έκανε γκολ.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; 😱🔥 Αυτό το strip μπουτσάκι;;; Δεν είναι λιοντάρι, είναι αγριμικό τρομερό! Αυτοί οι Αμερικάνοι στο MLS έχουν τρελάνει τους πάντες γιατί κάνουν ότι φορώντας αυτό σα δεύτερο δέρμα τους κάνει ΠΑΙΧΤΕΣ του Καραϊσκάκη;;; Ντύσιμο;;; ΤΩΡΑ;;; Βλέπετε πως αυτός ο τύπος έχει πάνω από δεκαπέντε γκολ μέσα στη σεζόν;;; Κι εμείς εδώ ψάχνουμε χαρακτήρα;;; Αυτός κάνει αντίπαλοι νά φοβούνται όταν τον βλέπουν σα τρελός πάνω στη μπάλα!!! Κι όσο για τον Σωκράτη;;; Αν φορούσε strip μπουτσάκι σήμερα;;; Θα έκανε ανακοίνωση;;; ΝΑΙ βρε παιδιά, και όχι μόνο ανακοίνωση — ΘΑ ΒΓΑΛΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΛ!!! Εγώ τον φαντάζομαι στον Σταθμό;;; ΣΚΑΣΟ!!! Στον αέρα, σα ρεύμα του Οκτωβρίου, σα πρώτος της επίθεσης μας που όταν μπαίνει εκείνες τις κρίσιμες στιγμές;;; ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΝΑ ΣΚΟΝΤΟΥΝ!!! Κι εμείς;;; Να σηκώνουμε τις κερκίδες!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΟΧΙ ΤΥΧΗ!!! ΟΧΙ ΜΟΔΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΑΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙ!!!!!!! ΚΑΤΙ;;; ΉΘΕΛΕ ΘΕΛΕ;;; ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! ΑΥΤΟΣ;;; ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΡΥΛΟΣ ΑΝΑΠΝΕΥΣΗΣ!!!!

Αμάν ρε παιδιά, τι είναι αυτά που λέτε τώρα; Να περιμένουμε κάποιον άλλον όταν έχουμε έναν Αμερικάνο εκεί έξω που κάνει το MLS σα γήπεδο του Ολυμπιακού κάθε φορά που φοράει κόκκινο; Πέντε νίκες σερί με δεκαπέντε γκολ στη σεζόν; Ρε, αυτά είναι νούμερα για ομάδα πρωταθλητών στην Ευρώπη, όχι για κάποιον που τζαμάρει στο Νιού Τζέρσεϋ! Μήπως ξεχνάτε πως στο MLS οι ομάδες έχουν τριάντα-πέντε παίκτες στο ρόστερ και οι τίτλοι τους μοιάζουν με φωτογραφίες οικογενειακές στον τοίχο; Αυτό εδώ είναι σαν να λέμε ότι ο Μασιμό τον αντικαθιστάμε επειδή φοράει κίτρινο σα τουρίστας στο Γιουβέντους, μόνο που αυτός εδώ φοράει κόκκινο σα δεύτερη κουβέρτα! Κι ο Σωκράτης εκεί πάνω με strip μπουτσάκι; Μπλέκαμε όλοι να δούμε πρώτα πως αυτός ο Αμερικάνος κάνει τους Γάλλους να κοιτάνε το ρολόι τους όταν τον αντιμετωπίζουν — αυτοί ξέρουν ποιος είναι ο μεγάλος αντίπαλος, όχι αυτοί που κάνουν εισιτήριο σα μουσουλμανικός θίασος στους αγώνες τους. Αν θέλετε παλμό, ας δούμε πως αυτός εδώ κάνει τους Αμερικανούς δημοσιογράφους να γράφουν πάνω από τρεις φορές ανά αγώνα το όνομά του σα να ήταν ξεχωριστός θεός. Και τώρα λες πως φορώντας strip μπουτσάκι θα σηκώνει το Karaiskaki; Αυτός εδώ φοράει αυτά τα πράγματα σα δεύτερη κάλτσα, κι όμως οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν αρχίζουν να τρέχουν σα κατσίκια στο σφαγείο! Μη βγάζεις και λόγο για τον παλμό όταν βγάζει δύο γκολ την εβδομάδα σα να πουλάει ψωμί στην αγορά — αυτό δεν είναι χαρακτήρας, αυτό είναι τζαμάρισμα Αμερικανικού πάρτι! Ξέρετε τι κάνουν εκεί πέρα όταν βγάζει γκολ; Σβήνουν τις διαφημίσεις και ξαναρχίζουν τη μετάδοση επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δείξουν! Εσείς εδώ ψάχνετε για έναν Αμερικάνο που φοράει κόκκινο σα δεύτερη επιδερμίδα του και περιμένετε τίτλους; Τίτλοι βγάζει ο κάθε μεγάλος στην Premier League — παλμό όμως; Καλή συνέχεια φίλοι μου — εγώ περιμένω τους τίτλους στο δίσκο πριν αρχίσουμε να φανταζόμαστε strip μπουτσάκια!

πω πω πω ρε παιδιά τι ζόρια σηκώνω μόλις διαβάζω αυτά που γράφουνε εδώ 😄 για αυτό κι εγώ πήγα να ψωνίσω δυο τρεις σακούλες τσιγάρα τόσο κουράστηκα ξέρετε εκεί στην Καλαμάτα όταν ήμασταν νέοι λέγαμε πως ο Αμερικάνος δεν τον έχουμε μέσα στις ομάδες σα χαρακτήρα — θυμάμαι όταν έφεραν τον Κάμπελ στη δεκαετία του '90, αυτός φορούσε κίτρινο σα εικονίδιο Windows 95 κι όμως έκανε όμως κάτι σημαντικό, έφερε ζωντάνια στην άμυνα σαν ντροπαλός ξάδερφος που μπαίνει σπίτι χωρίς να πει γειά. Μα αυτός ο Αμερικάνος εκεί πέρα;;; αυτός είναι τόσο διαφορετικός που φοράει κόκκινο σα δεύτερη κάλτσα κι όμως κάνει τους αριθμούς να λένε αυτά που πιστεύαμε στα παλιά μας ποδοσφαιρικά παραμύθια πέντε νίκες σερί;;; μου θυμίζει εκείνον τον Οκτώβριο του '87 όταν η Γιουβέντους ήρθε στο Στάδιο κι ο Βαζάκος είχε φορέσει κόκκινο σαν δεύτερη επιδερμίδα του — εκείνο το βράδυ έκαναν ανακοίνωση οι αντίπαλοι επειδή έχασαν σαν ομάδα μπάσκου κουτιών ενώ εμείς το γήπεδο το σηκώσαμε σα να σηκώνουμε βουνό. Μα εδώ;;; μιλάμε για έναν Αμερικάνο που κάνει το MLS σα γήπεδο πρωταθλητών — όχι σα στάδιο φιλικού αγώνα στο Νιού Τζέρσεϋ όπου ο κόσμος βγάζει ανακοινώσεις για τις τιμές των εισιτηρίων! Αυτός εδώ έχει βάρος στα πόδια σαν τον Σωκράτη όταν φορούσε εκείνο το strip μπουτσάκι εκεί στη δεκαετία του '80 σα να ήτανε η τελευταία φορά που φορέθηκε κάτι τέτοιο σαν δεύτερο δέρμα κι όμως τώρα όσοι λένε πως αυτοί οι Αμερικάνοι φοράνε strip μπουτσάκι σα μόδα ξεχνούν ένα πράγμα — όταν φοράει κόκκινο εκείνος ο τύπος, κάνουν οι αντίπαλοι ανακοίνωση όχι για το ντύσιμο του αλλα επειδή φοράει κόκκινο σα δικό τους χρώμα. Δεν είναι μόδα, είναι χαρακτήρας σα εκείνον του Ίβιτς όταν έπαιζε στον Ολυμπιακό — εκείνος έκανε το γήπεδο να νιώθει ότι φοράει πράσινο σα δεύτερη ψυχή του ας πούμε και κάτι άλλο τώρα που είμαστε όλοι εδώ: πριν τριάντα χρόνια έφεραν εδώ έναν Γάλλο κεντρικό επιθετικό, μιλάω για τον Γκαρρίγκου που έπαιζε σα λύκος πάνω στη μπάλα — κι όμως εκείνος έφερε τίτλους σαν χιόνι τον Ιανουάριο. Αυτός όμως εδώ ο Αμερικάνος;;; δίνει τίτλους;;; όχι ακόμα, αλλά δίνει εκείνο το συναίσθημα που έκαναν πριν τριάντα χρόνια εκείνοι οι τίτλοι — κάνει το γήπεδο σα θάλασσα όταν φοράει κόκκινο κι εγώ που τον είδα πρώτη φορά πριν δυο χρόνια στο ESPN έκανα εκεί ψιθυριστά στους δικούς μου "ρε παιδιά, αυτά τα γκολ που βγάζει σα μου φαίνονται ψεύτικα σα video game" — μα μετά από δεκαπέντε αγώνες κατάλαβα πως εκείνος ο τύπος όταν φοράει το νούμερο 9 στο MLS κάνει τους αριθμούς να γίνονται συναισθήματα. Κι όταν φορέσει κόκκινο;;; τότε οι αντίπαλοι δεν κάνουν ανακοίνωση για το ντύσιμο του — κάνουν ανακοίνωση για το τι φόρεσαν οι ίδιοι από ντροπή εγώ πάντως λέω: ας περιμένουμε ακόμη λίγο — όχι επειδή φοβόμαστε, αλλά επειδή στις ομάδες της παλιάς σχολής έτσι γίνεται. Πριν τριάντα χρόνια έφεραν τον Καφτάντο στο ρόστερ κι έγιναν θρύλοι όσοι εκείνοι δεν φαντάζονταν πως ένα Αιγύπτιο μπορούσε να φοράει κόκκινο σαν δεύτερη κάλτσα του και να κάνει τίτλους χωρίς να φωνάζει κανείς στα μίντια πως "αυτός φοράει strip μπουτσάκι". Κι όμως εκείνον τον Οκτώβριο στο Karaiskaki όταν έπαιξε ο πρώτος αγώνα μου θυμάμαι πως έκαναν ανακοίνωση οι αντίπαλοι επειδή ντράπηκαν — όχι επειδή έχασαν, επειδή ντράπηκαν από εκείνον τον χαρακτήρα που βγήκε σα λιοντάρι από το MLS λοιπόν παιδιά, αφήστε τις φαντασιώσεις σας για strip μπουτσάκια δίπλα σας — εγώ λέω πως αυτός ο Αμερικάνος χρειάζεται χρόνο σα εκείνος τον Γκαρρίγκου πριν τριάντα χρόνια. Αλλά όταν φορέσει τελικά κόκκινο;;; τότε οι αντίπαλοι όχι μόνο θα βγάλουν ανακοίνωση — θα σπάσουν την κονσόλα επειδή κανένας τους δεν έχει βιώσει τόσο χαρακτήρα στη ζωή του κι εγώ όσο ζήση πέρισυ τότε που ο Αμερικάνος φορέσει κόκκινο θα στέκω εκεί στις κερκίδες σα να φοράω εκείνο το strip μπουτσάκι — μόνο που εγώ φοράω τα παλιά μου ρούχα της δεκαετίας του '80 σα μνήμη εκείνων των τίτλων που κάποιοι φώναζαν πως είναι τρομεροί κι όμως δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που ζούσε το γήπεδο όταν φορέθηκε κόκκινο