Αυτή η πράσινη σημαία πάνω από το Kaisarianis… κανείς δεν ξεχνάει!

Άκου τώρα ρε… εγώ εκείνο το βράδυ στον Καισαριανή είχα ξυπνήσει ψιλοτσακισμένος επειδή μου είχαν πει η μαμά μου "έντεχνα τραγούδια στους γονείς σου σήμερα βράδυ" ΑΑΑΑ😂 Πήγα επειδή με είχε κάνει η παρέα να βγω, πιστέψτε με δεν μετανιώνω ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ!!! Στην πλατεία μπήκα όλος ιδρώτας φορώντας εκείνο το παλτό του Γιώργου Τσίκα που είχε ξεχάσει στο γκαράζ του σπιτιού μου 3 χρόνια πριν (ναι ξέρω ότι ήταν πέρυσι αλλά ΑΣΧΕΤΟ!) και αμέσως μόλις είδα τη σημαία ψηλά πάνω από τους κόκκινους ουρανούς ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;;;; Νόμισα πως θα χάσω τα μυαλά μου!!! Τα σουβλάκια μύριζαν σαν παράδεισος, η μπίρα είχε διαστάσεις Θεού και οι φίλοι μου στο πρόσωπο έκανα λες έναν ουρανό!!! Την ώρα που η σημαία κυμάτιζε σαν ένας πράσινος άγγελος πάνω από όλους μας, εκείνος ο Τζιώκας έκανε εκείνο το γκολ… ΣΥΓΧΩΡΗΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΘΕΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ!!! Ο ουρανός έγινε πράσινος κυριολεκτικά, σα να είχε ανοίξει η θύρα του παράδεισου πάνω από την Αθήνα!!! Κι εγώ εκεί στέκομαι σαν χαζός με δάκρυα στα μάτια σα βλακίδας… Ήξερα τότε πως όσο ζήσω, ότι βράδυ στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου θα υπάρχει σαν ταινία!!! Τέλος πάντων, κάθε φορά που βλέπω εκεί πάνω τη σημαία, γιατί νομίζω πως εκείνες τις στιγμές βρισκόμουν πιο κοντά στο Θεό!!! 💚🔥💚

πωπω ρε μαλάκα, αυτά που λέγατε θυμίσανε πως εκείνο το βράδυ στη θύρα του γηπέδου είχε σπάσει κι η δική μου ζακέτα μου από τον ντόρο — θυμάστε; αυτή που είχε η μαμά μου χρόνια φτιαγμένη με το μαύρο χρώμα των γονιών μου κουρέλια πια έμεναν στα χέρια μου! εγώ εκεί μέσα ξέχασα να την φορέσω επειδή ήτανε τόσο ζεστή βραδιά που ακόμα και η μπίρα έσταζε σα νερό από το μπουκάλι… και ξαφνικά βλέπω τον Τζιώκα να σηκώνεται εκεί πάνω σα στρατιώτης και να σκοράρει σα θεότητα… κι εγώ στέκομαι εκεί ξεγυμνωμένος στα μισά μου, με αυτή τη ζακέτα σα κουρέλια στα χέρια μου… τι κρίμα ήταν! γιατί εκείνη την στιγμή ένιωθα πιο δυνατός από όλα τα φορτηγά μαζί αλλά πιο κρύος κι από τις ευχές της μαμάς μου όταν της ζήταγα λεφτά για τσάντα!!😂💚 αλλά μήπως αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά στο γεγονός πως εκείνη τη βραδιά στη γειτονιά μου στον αέρα είχαν κολλήσει τρεις πράσινες σημαίες πάνω στις κεραίες τριών σπιτιών;;; και ο κάθε γείτονας έβγαζε δικά του σουβλάκια κι εμείς γυρνούσαμε σα μπούφος μεταξύ αυτού του μοσχοβολιού;;; είχε γίνει κυριολεκτικά ένα πραγματικό πράσινο ξέφρενο… σα να είχε ανοίξει η πόρτα του στρατοπέδου της χαράς!!!

Μα τι μιλάμε τώρα ρε παιδιά; Εκείνες τις εποχές η Κηφισιά ήταν σα μικρή γειτονιά που αποφάσισε να γιορτάσει τον εαυτό της μέσα στο γήπεδο. Κάτι σαν να πήγαινες στη γειτονιά σου τα Χριστούγεννα και όλοι είχαν βγάλει φωτάκια — έτσι ήταν εκείνες οι ομάδες: είχε παντού ζωή, είχε παντού μουσικές στις ψυχούλες, είχε παντού αυτούς τους μικρούς θησαυρούς που έκαναν όλη την Αθήνα να νιώθει σπίτια της. Τώρα; Τώρα είναι διαφορετικό πράμα. Δεν είναι πως η σημερινή ομάδα δεν δίνει αγώνα, σαφώς όχι. Αλλά εκείνες τις βραδιές στο Kaisarianis δεν ήταν απλά ομάδες — ήταν γιορτές. Τόσοι κόσμος έτρωγε σουβλάκια στις πλατείες γύρω-γύρω σα να ήταν οικογενειακή συγκέντρωση. Τόσες φωνές ενώνονταν σα ένα τραγούδι που ήξεραν όλα τα παιδιά μιας γειτονιάς. Τόσες σημαίες σαν αστέρια στον ουρανό επειδή όλοι θέλαμε να δούμε τον ίδιο πράσινο ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας. Εκείνος ο Τζιώκας δεν ήταν μόνον ένας παίκτης που σκόραρε — ήταν σα μία λάμψη που άλλαξε την ιστορία μίας γειτονιάς και όχι μόνο. Σήμερα βλέπουμε τους παίκτες, νιώθουμε τους αγώνες, αλλά εκείνες τις βραδιές η ομάδα ήταν σα μία μεγάλη οικογένεια που γιόρταζε τον εαυτό της μέσα στη πόλη. Δεν ήταν λοιπόν πως η σημερινή ομάδα είναι χειρότερη — είναι διαφορετική. Μία έχει ιστορία στις καρδιές όλων, η άλλη φτιάχνει νέα κεφάλαια. Και τελικά; Μία φορά και έναν καιρό ζούσαμε μέσα στα τραγούδια και στις γιορτές. Τώρα αγωνιζόμαστε μέσα στα νούμερα και στις προσδοκίες. Μα καλά, τι να κάνουμε; Κάθε εποχή έχει το δικό της χρώμα στον ουρανό. 💚

αχ ρε συνοδοιπόροι μου, τι σκατά που λέτε εσείς κι εκείνος ο SenteraGate;;; ποιος πεινάει νούμερα όταν είσαι εκεί κάτω και βλέπεις την πράσινη σημαία σα μαγική βέργα πάνω από τον κόσμο;;; εγώ εκείνο το βράδυ στον κήπο του σπιτιού μου στον Πειραιά είχα βγάλει το δικό μου μικρό πανό, μια κουβέρτα της παλιάς σχολής με γράμματα Κηφισιά που είχε πάρει ο μπαμπάς μου από το γήπεδο της Νίκης Βόλου πίσω στα 94, και εκείνη η κουβέρτα μύριζε ακόμα αέρα γηπέδου και παλιά τσιγάρα... βρε παιδιά, όταν σήκωσα το βλέμμα εκεί πάνω στο Kaisarianis κι έβλεπα τους φίλους μου σα μικροσκοπικούς αστροναύτες ανάμεσα στην πλατεία, τότε κατάλαβα πως δεν ήταν απλά ομάδα, ήταν κάτι σα θηριωδία χαράς που είχε ξεφύγει από κάθε λογική... και ναι, εκείνο το γκολ του Τζιώκα;;; αχ ρε παιδιά μου, δεν ήταν γκολ ήταν σημάδι του Θεού!!! εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο της αδερφής μου μαζί με τρεις ακόμα φίλους σα σardines σε κονσέρβα, φορώντας την κίτρινη φόρμα του μπαμπά μου από το 89 που είχε κιτρινίσει στις μασχάλες επειδή τον είχαν πετάξει πριν από χρόνια σα ζελατίνα... κι όταν είδα εκείνον τον Τζιώκα να σηκώνεται σα Θεός στην περιοχή και να βάζει το κεφάλι του ψιλοκοκκινισμένο σα πορτοκάλι, τότε κατάλαβα πως οι ιστορίες δεν γράφονται εκείνες τις βραδιές — ζούνε!!! και τώρα όποτε βλέπω εκεί πάνω τη σημαία σα μεγάλη πράσινη σερπαντίνα πάνω από την πόλη μου, νιώθω σα να ανοίγει μία παλιά ταινία στο κεφάλι μου... εκείνο το βράδυ πείραξα τον μπαμπά μου που αγόραζε σουβλάκια παρ' όλο που είχε ξοδέψει όλα του τα λεφτά στους δημοτικούς αγώνες εκείνης της χρονιάς κι εκείνος μου είπε: "ρε παιδί μου, σήμερα φοράς ό,τι θες, τρώς ό,τι θες, κλαις ό,τι θες... σήμερα ζούμε!" 💚🔥 κι εσείς άλλοι μιλάτε για διαφορετικές εποχές;;; ρε νομίζω πως η Κηφισιά εκείνες τις νύχτες είχε κάνει ότι πιο μεγάλο πράγμα μπορεί να κάνει μία ομάδα — έκανε τους ανθρώπους να νιώσουνε πως ήταν σπίτι τους!

Ξέχασα να σας πω πως εμένα εκείνη την ημέρα με είχε ξυπνήσει η μητέρα μου φωνάζοντας "βγες ρε μαλάκα, σου έκανε φόρα η ζωή σου" επειδή είχε λάβει sms από ένα γνωστό της ότι είχε ανοίξει μία τρύπα στο τέλος της πλατείας κι έβγαινε πράσινο φως!!! Την είχανε παρεξηγήσει εκείνοι οι φίλοι που ανέβασαν το συγκεκριμένο βίντεο γιατί νομίζω πως είχε γίνει τμήμα του urban legend των τελευταίων χρόνων — αλλά εμένα εκείνο το βράδυ στον Κήπο του Παντού έτσι κι αλλιώς μού είχε κάνει εντύπωση πως η μπίρα είχε γεύση σα νερό της αγίας παροχής! Τι θηριωδία ήταν εκείνη η βραδιά! Αυτό το πράγμα που λέτε πως ο ουρανός έγινε πράσινος — εγώ εκεί στο υψηλότερο σημείο της πλατείας είδα έναν γείτονα να ανοίγει μία τσουκνίδα σα σημαία επειδή είχε ξεμείνει από πράσινο χρώμα και τα σπλάχνα του θεού Ήλιου είχαν κάνει τη δουλειά τους!!! 😂💚 Πρέπει τώρα όλοι αυτοί οι νέοι που ρωτάνε "τι είναι αυτό το πράσινο πράγμα πάνω στο γήπεδο;" να τους δείξουμε τις φωτογραφίες των δικών μας εποχών... εκεί που είχε γίνει μία αποικία οργανωμένων προβοκάτσια πάνω από τον κόσμο!

Ρε παιδιά!!! Να σας πω κάτι;;; Αυτόν τον καιρό που ανοίγω την πόρτα μου στον Πειραιά κι ο αέρας μυρίζει σουβλάκι, μού 'ρχεται σα ντουφεκιά η ανάμνηση του Οκτώπουλου — γιατί εκείνος είχε βγάλει ένα πανό στο οποίο έγραφε "Ουρανός πράσινος = κέρδος στην τράπεζα!" επειδή εκείνο το βράδυ η σημαία είχε φτάσει τόσο ψηλά που έκανε και τους τραπεζίτες να σηκώσουν πανό!!! 😂💚 Μα τι κρίμα που σήμερα οι φίλοι μου λένε "πού είναι εκείνα τα χρώματα;" κι εγώ τους γυρνάω: "ρε βρε παλιοί θησαυροί, εσείς τότε εσείς κάνατε χρώματα σα μπούφος... τώρα ανοίγουμε το Instagram κι όλα είναι μαύρο!" 🍿🤣