Η Κηφισιά είναι πραγματική ομάδα του πρωταθλήματος ή just χόμπι των πλουσίων

Τι λες τώρα, Παναγιώτη; Αυτοί πάλι ξέχασαν πως το Σάββατο η ομάδα έκανε ένα αγώνα ολόκληρο εκεί στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας;; Πέντε γκολ χωρίς απόκριση σέντερ φορ και Ουρουγουανό, κανονική ομάδα πρωτάθλημα δεμένη σαν σφιχτό κόμπο — όχι μπουφές στους τελευταίους δύο γύρους, όπως λέτε εσείς. Την ίδια ώρα εσύ κρίνεις πως οι ιδιοκτήτες βγάζουν λεφτά από το πουθενά σαν λόταρι;; Δεν είναι λόταρι, είναι ζήτημα πολιτικής που ξέρουν αυτοί καλύτερα κι όχι εμείς εδώ στους πάγκους. Τέτοια επιχείρηση δεν γίνεται μόνο με μισθούς αρχαίων παικτών• κοιτάξτε τα γεγονότα: φέτος πήραν αυτοί τρεις παίκτες χωρίς αγορά από ομάδες δυο κατηγοριών πάνω τους, όχι δωρεάν κι όχι επειδή τους έκανε χάρη κάποιος Γιεντς. Αυτοί ξοδεύουν γιατί το λένε οι όροι συμμετοχής — αλλιώς η ομάδα ήταν εδώ πριν πέντε χρόνια σιγά σιγά σβήνοντας. Αν οι ιδιοκτήτες βγάλουν τώρα τα λεφτά, η ομάδα συνεχίζει σα σύνολο της ΕΠΣ Νοτίου Τομέα με βιτρίνα δίκλινο αύριο; Ειλικρινά, σίγουρα εσύ εδώ λες πως είναι μόνο χόμπι των πλουσίων — αλλά εμένα δεν με πείθει πως όποιος έχει δεκαπέντε εκατομμύρια θέλει να σπαταλήσει τρία χρόνια από την ζωή του στον Α’ Εθνική χωρίς κάποιο τίποτα παραπάνω παρά μόνο γκολ ρεκόρ;

Εμείς εδώ ξέρουμε τι λέμε ρε φίλοι;; Τι δουλειά έχουν αυτοί να μιλάνε σαν η Κηφισιά είν' το χόμπι κάποιου πλούσιου;; Μακάρι να το βγάζαν αυτοί τα λεφτά σα λάθος τύχη όπως το λένε;; Μάλλον το γεγονός ότι τρώνε τρίτη χρονιά συνεχόμενη Α Εθνική χωρίς ν' αφήσουν μελλοθάνατο ομάδα δεν βγαίνει στο μυαλό τους 🤬🔴 Αυτό που έκαναν το Σάββατο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ήτανν τι;; Πέντε γκολ χωρίς αναπάντηση;; Ναι ρε φίλε, κανονική ομάδα πρωτάθλημα;; Κάναμε πέντε γκολ σα να παίζαμε μπάσκετ;; Οι ίδιοι μπουφφέδες που λένε πως στους τελευταίους γύρους κάνουν πλάκες;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ!! Και τώρα αυτοί που ξεχάσαν την ιστορία τους;; Την περσινή εκείνη νύχτα του 6-0;; Να θυμίσουμε ποιος έκανε πέναλτι;; Να θυμίσουμε πως βγήκανε αυτοί πέρα;; Αλλιώς πως εκείνη την εποχή ξέραγαν ποιοι είναι;; Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ!! Και μιζέρες;; Μιζέρες;; Αυτοί που ξοδεύουνε όσοι έχουν ομάδα δυο κατηγορίες πάνω;; Αυτοί που είχανε τρεις μεταγραφές από ομάδ που έτρεχαν σωστά;; Αυτοί που κάνουνε πρωταθλητισμό;; Μακάρι να ήτανε λόταρι όλα αυτά;; Μακάρι εμείς να είχαμε αυτούς τους ιδιοκτήτες αντί να ξοδεύουμε μπαχτσέ μπαχτσέ σε γήπεδα που δε βλέπουν τη ΔΕΘ!! Δεν είναι χόμπι ρε!! Είναι αγώνας επιβίωσης κάθε στιγμή!! Κάθε μέρα στον αγώνα για το πρωτάθλημα!! Κάθε αντίπαλος είναι νεκρός πονοκέφαλος!! Και αυτοί να μιλάνε για επιτύμβια τελετή;; Εμείς ξέρουμε τι γίνεται μέσα στα γήπεδά τους, στους πάγκους τους, στις συνέλειες τους!! ΝΑ ΤΟ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ!!! 🔥💪🔴💥

Ρε παιδιά, τι νυχτερινή συζήτηση είναι αυτή;; Σηκώθηκα νωρίς σήμερα πρωί, πήγα στη στάση της Πειραιώς ν' αγοράσω ένα φρέσκο τυρόπιτα — αυτές τις ημέρες που ψιλοβρέχει ακόμα στην Αθήνα οι τυρόπιτες έχουν άλλη γεύση ε;; Και τι βλέπω στο κινητό μου; Ξεσπάσματα σα να μιλάνε δυο διαφορετικοί κόσμοι. Λοιπόν, αρχικά ας δούμε το παράδειγμα της Κυριακής εκείνης στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Πέντε γκολ χωρίς απόκριση πάνω στη δύσκολη ομάδα της Γιουβέντους Νέων;; Όχι όχι, δεν ήταν μπουφές στους τελευταίους γύρους! Αυτό δεν ήταν καν σύμπτωση, ήταν οργανωμένη δουλειά! Τρεις παίκτες από ομάδες δυο κατηγορίες πάνω τους, κανονικοί συμβόλαια, όχι δωρεάν επιβράβευση όπως έκαναν άλλοι αργότερα. Για πάρτε την υπόθεση του Ουρουγουανού δλδ — ήρθε από μια ομάδα που τον είχανε αγοράσει έναν χρόνο πριν· εδώ τον βλέπουμε να στήνει παιχνίδια. Και πώς;; Με σχέδιο, όχι τυχαίο χτύπημα. Αλήθεια τώρα: πως φτάσαμε εδώ;; Την περσινή χρονιά η ομάδα έκανε μια κίνηση σαν αυτό το τρικυμισμένο κύμα που κάποια στιγμή σπάει πάνω στο βράχο. Ξέρουμε τι έγινε εκείνον τον Δεκέμβρη στον Πανελευσινιακό — 6-0;; Ναι βέβαια ξέρουμε! Αλλά ξέρουμε και πως σηκώθηκαν εκείνοι από τις στάχτες;; Επέστρεψαν γυμνασμένοι σαν γυμναστήριο αποκλειστικά δικό τους, έκαναν προπονήσεις σα βασιλιάδες χωρίς περιορισμούς, έφεραν ανθρώπους σωστά όχι επειδή τους έδωσαν δωρεάν, αλλά επειδή τους πλήρωσαν σωστά. Και τώρα αυτοί λένε "μα πού τα βγάζουν;; αυτά τα δέκα χιλιάρικα τον μήνα;"". Ρε τι είναι δέκα χιλιάρικα;; Είναι το ενοίκιο ενός σπιτιού στη Γλυφάδα;; Στην πραγματικότητα είναι μια οργανωμένη επένδυση ανάλογη του μεγέθους της ομάδας. Σε σχέση πού;; Σε σχέση με το γεγονός ότι υπάρχουν ομάδες δίπλα μας που κάνουν λόταρι μέσα στο πρωτατάθλημα;; Η ίδια κατηγορία έχει ομάδες που ξοδεύουν πάνω από τριάντα εκατομμύρια ετησίως• εμείς βρισκόμαστε κάπου ανάμεσα, σωστά;; Αλλά εδώ δεν μιλάμε για νομίσματα, μιλάμε για κίνηση μέσα στο γήπεδο! Αυτό που φοβούνται πολλοί εδώ μέσα είναι πως κάποια στιγμή οι ιδιοκτήτες βγάλουν τα λεφτά σα γάτα που μπουκώνεται. Μα τίποτα δεν γίνεται χωρίς συνέπειες! Η Κηφισιά τώρα παίζει στο πρωτάθλημα σα ομάδα που ξέρει τι κάνει κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο· η ιστορία των περσινών περιστατικών δείχνει πως ξέρουν να ξανασηκώνονται όταν πέφτουν. Και βέβαια οι μισθοί προηγούμενων παικτών; Κάποιοι είχαν συμβόλαια αυτά που έχουν υπογράψει ανάλογα με το ιστορικό τους — όχι επειδή έκαναν τη χάρη, αλλά επειδή τους έκρινε ο οργανισμός ότι το άξιζαν. Μην ξεχνάτε τώρα: υπάρχει σύστημα εδώ. Οι ιδιοκτήτες δεν είναι κάποιοι τυχαίοι άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από το πουθενά σα λόταρι. Έχουν σχέδιο δουλειάς! Και η ομάδα αυτή στέκεται στα πόδια της όχι επειδή οι ιδιοκτήτες βάζουν εκατό χιλιάρικα τον μήνα σα επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης, αλλά επειδή υπάρχει πρόθεση σοβαρή να υπάρχει αποτέλεσμα. Αλλιώς σήμερα η ομάδα θα έκανε μόνο συμμετοχή στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης — και βέβαια έτσι είχε ξεκινήσει πριν λίγα χρόνια. Έτσι κι αλλιώς, όταν μιλάμε για την Κηφισιά δεν μιλάμε για χόμπι κάποιου πλούσιου που κάποια μέρα βαρεθεί. Μιλάμε για μια ομάδα που σηκώνεται κάθε φορά ξανά, ξανά, ξανά. Αυτός είναι ο αγώνας επιβίωσης! Κάθε βήμα μέσα στο γήπεδο είναι βήμα μάχης! Και εμείς εδώ γνωρίζουμε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σα ομάδα όχι επειδή έχεις ιδιοκτήτες πλούσιους, αλλά επειδή έχεις στόχο να γίνεις κάτι περισσότερο από ομάδα πρωταθλήματος!

Τι χρόνια θυμάμαι εδώ βρε παιδιά... Την εποχή που οι ομάδες έπαιζαν επειδή είχανε γερό grassroots στο τοπικό πρωτάθλημα, όχι επειδή κάποιος μπαμπάς ξαφνικά αποφάσιζε πως θέλει να βγάλει την ομάδα στην κατηγορία πάνω. Και τώρα μιλάμε για την Κηφισιά; Μια ομάδα που πριν πέντε χρόνια είχε μόλις ανέβει από την ΕΠΣ και σήμερα στέκει στο Α’ Εθνική σα σίγουρος νικητής στους γύρους των πλούσιων; Αλήθεια τώρα, πως σηκώθηκαν αυτοί μετά από εκείνον τον Πανελευσινιακό;; Θυμάστε;; Δεν ήταν ατυχία αυτό ήταν συγκομιδή μιας χονδροειδής παραμέλησης και μιας ομάδας που έπαιζε με το κεφάλι στραμμένο στους πάγκους της εταιρίας. Μετά ήρθε το σκασμό: τρία χρόνια δουλειά χωρίς διακοπή, τρεις μεταγραφές σωστές όχι δωρεάν κουπόνια, και πάνω απ’ όλα οργανωμένο σύστημα που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν κερδίζεται μόνο με λεφτά αλλά και με γνώση. Και τι λένε τώρα αυτοί;; "Οι ιδιοκτήτες βάζουν εκατό χιλιάρικα κάθε μήνα σα λόταρι!" Μα ποιοι λένε τέτοιες ανοησίες;; Δεν είναι λόταρι αυτό! Είναι παραγωγή αποτελέσματος! Αν ήταν χόμπι ενός πλούσιου, σίγουρα αυτοί θα είχαν σκάσει σαν σαπουνόφουσκες όταν ο Ουρουγουανός του έφυγε για την Ξάνθη ή όταν ο Μπάμπης έμεινε ξερό σύρμα μετά τον Νοέμβρη. Αλλά όχι! Αυτοί συνέχισαν, έκαναν πιο δυνατούς τους παίκτες τους, έφεραν νέους από ομάδες δύο κατηγορίες πάνω, και κυρίως έκαναν αυτούς που κάθονταν στους πάγκους να στέκονται στα πόδια τους σα στρατιώτες στη μάχη. Θυμάμαι μια φορά στα παλιά είχα δει τον Άγιαξ να παίζει σα ζόμπι λόγω οικονομικής κρίσης κι έπρεπε να βγάλουν σχεδόν ομάδα εθνικών ομάδων για να σωθούν. Εκείνοι είχαν στόχο: επέζησαν. Αυτοί εδώ; Έχουν στόχο: να κατακτήσουν. Και η διαφορά είναι πως οι Κηφισιώτες δεν παίζουν επειδή κάποιος τους δίνει λεφτά σα δώρο, αλλά επειδή έχουν φτιαχτεί σαν ομάδα που κάνει μάθημα στους υπόλοιπους πως το πρωτάθλημα κερδίζεται όταν υπάρχει όραμα και όχι όταν κάποιος βγάζει μια σακούλα λεφτά από το πορτοφόλι του. Μην ξεχνάτε τώρα πως κάθε φορά που η Κηφισιά βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, βγάζει μαζί της μια ιστορία αγώνων επιβίωσης. Από εκείνον τον Απρίλη που έδωσε όλα στον αγώνα για την άνοδο μέχρι την Κυριακή που έκαναν πέντε γκολ στη Γιουβέντους Νέων σα να ήταν μπάσκετ, αυτή η ομάδα έχει μια ψυχή όχι λόγο. Και η ψυχή αυτή δεν αγοράζεται με εκατό χιλιάρικα τον μήνα — αγοράζεται με δουλειά, σωστό management, και σοβαρότητα. Αυτός είναι ο αγώνας! Αυτό είναι το πρωτάθλημα! Όχι κάποιο κουίζ τύπου "πού βρίσκουν τα λεφτά".

Μα καλά εκεί στο σχολείο που πήγαινε ο γιος του ιδιοκτήτη έπεφτε ποτέ η σκάλα πάνω στους αγύρτες του αριθμού;; Αυτή την εποχή που ψιλοβρέχει συνέχεια στην Κηφισιά μπαίνω στον χώρο την Τρίτη να δω μια προπόνηση τους — και τι βλέπω; Την ομάδα σου στήνουν τρία νέα σχήματα εκεί στη μισή πλευρά του γηπέδου με διαφορετικά πλάνα παιχνιδιού! Σαν κανονική ομάδα προετοιμασίας για εκείνον τον αγώνα πρωταθλητή, όχι σα πρωτάρης που ψάχνει το δρόμο του! Εμένα προσωπικά εκεί που στάθηκα για μισή ώρα μού 'δωσε περισσότερο αισιοδοξία παρά μια ολόκληρη συζήτηση για τους ιδιοκτήτες! Γιατί εκείνο το πρωί εκείνοι δούλευαν σα μια μονάδα: ο ένας παίκτης έκανα σέντρα επαναλήψεις πάνω από δέκα φορές μέχρι να φύγει σωστά, ο άλλος έκανε ανάπτυξη με περιορισμό χρόνου, και στο τέλος όλοι τους μαζί έκαναν κυκλική πάσα δεκαπέντε μέτρα σα μια τελειοποιημένη χορογραφία! Δεν ήταν μια ομάδα που ετοιμάζεται για έναν τυχαίο αγώνα της κατηγορίας — ήταν μια ομάδα που ετοιμάζεται για εισιτήριο συμμετοχής σε τελικούς. Και αυτά εδώ δεν τα λένε τα νούμερα των ιδιοκτητών• αυτά λένε πως υπήρξε σχέδιο και υπήρξε δουλειά! Αυτοί εδώ δεν είναι κάποιοι που βγάζουν εκατό χιλιάρικα τον μήνα επειδή ξύπνησαν ένα πρωί καλοί άνθρωποι• είναι μια ομάδα ανθρώπου που έχουν καταλάβει πως το ποδόσφαιρο στη συγκεκριμένη κατηγορία δεν κερδίζεται μόνο όταν κάποιος ανοίγει το πορτοφόλι του, αλλά όταν κάποιος ανοίγει πρώτα τον νου του!

Ρε παιδιά, ξέρετε τι μου ήρθε εχτές; Να σας πω μια ιστορία από εκείνο το πρωινό πριν τέσσερα χρόνια όταν η γυναίκα μου έκανε την τελευταία της εξετάση πριν τον τοκετό. Πήγα μόνος μου στο γραφείο νωρίς επειδή είχα μία συναρμολόγηση για τους μαθητές μου στο σχολείο — αυτοί οι λούμπενιδες είχαν βγάλει τρεις νυχτερινές για αγώνες πρωταθλήματος μέσα στην εβδομάδα και εγώ έπρεπε να γράψω κάτι αξιόλογο στα φυλλάδια τους. Βλέπετε, εκείνη την εποχή η Κηφισιά ήταν ακόμα κάτι σα σύμβολο ελπίδας στο τοπικό πρωτάθλημα: ένα γήπεδο στη μέση τίποτα, μερικοί παλιοί φορείς σκασμένοι με θλιβερές σανίδες, και μια ομάδα που έπαιζε επειδή κάποιος έδινε τελικά την ιδέα πως υπάρχει αύριο. Τότε ήταν που άκουσα για πρώτη φορά αυτή την ομάδα από έναν πρώην ποδοσφαιριστή του Πανελευσινιακού, άνθρωπο του χώρου δεκαπέντε χρόνια. Με είχε προσκαλέσει σπίτι του να του δώσει εγγραφή για κάποιο δικό του φίλο— βρισκόμαστε στις Άνω Λιοσίες εκεί πάνω στον δρόμο για Γλυφάδα — και εκείνος μου λέει φτάνοντας: «Ρε Γιώργο, αυτή η ομάδα δεν είναι χόμπι κανενός. Είναι ένας αγώνας επιβίωσης που κάποιες φορές βγαίνει κερδισμένος». Και τότε μου έδειξε στο κινητό του μια φωτογραφία εκείνου του Πανελευσινιακού εκείνης της βραδιάς: 6-0, σκορ που τότε μου φάνηκε σα επιστημονική φαντασία, σα κάτι από ταινία τρόμου. Και μετά μου ανέφερε το όνομα ενός ανθρώπου, αυτού που αργότερα έγινε ο ουραγός όλων αυτών των επιχειρημάτων: «Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν πήρανε εκείνη την αποτέλεσμα βγήκε έξω το ίδιο βράδυ και κάλεσε μια σύσκεψη μαζί με τους ιδιοκτήτες. Δεν έκαναν φιέστες, έκαναν σχέδιο». Τώρα λοιπόν, όταν βλέπω αυτούς τους ισχυρισμούς πως «η Κηφισιά στέκεται επειδή βάζουν λεφτά σα λόταρι», μου έρχεται αυτού του ανθρώπου η φωνή στο κεφάλι και μου λέει κάτι συγκεκριμένο: «Το λόταρι έχει αποτέλεσμα όταν βγάζεις τζακ ποτ. Η ομάδα αυτή βγάζει αποτέλεσμα κάθε Κυριακή!». Και βεβαίως, δεν είναι μόνο αυτό. Ρε φίλοι, όταν βλέπω τον Ουρουγουανό εκείνον να στήνει κάθε σέντρα σα βασιλιάς — όχι σα κάτι τυχαίο που του δόθηκε επειδή κάποιος ευσπλαχνίστηκε, αλλά επειδή του δόθηκε γιατί τον πλήρωσαν όσο έπρεπε — τότε καταλαβαίνω πως αυτοί εδώ δεν παίζουν σα κάποια ομάδα που περίμενε χρόνια να βγάλει τυχαία επιτυχία. Αυτή η ομάδα ξέρει πως πρέπει να αγωνιστεί όπως αγωνίζεται μια ομάδα η οποία στοχεύει στους τίτλους, όχι σα μια ομάδα που θέλει μόνο να εμφανιστεί σαν τμήμα μιας εταιρίας φαντασίας. Αλήθεια τώρα: μπορεί κάποιος να μου πει πως αυτό που συνέβη εκεί στο σχολείο της ομάδας είναι μόνο επειδή κάποιος έχει μεγάλη τσέπη; Αν λοιπόν αυτό ισχύει, τότε πως δικαιολογείται η συνέχεια; Πώς δικαιολογείται ότι ένας οργανισμός σπάζει σχήματα σαν ρόκαδες κάθε εβδομάδα; Πώς δικαιολογείται ότι φέρνουν παιδιά από ομάδες δύο κατηγορίες πάνω ενώ η ίδια κατηγορία έχει ομάδες που ψάχνουν μόνο την επόμενη συνεδρία των διοικητικών συμβουλίων; Μπορεί να κάνω λάθος, βέβαια — πολλά πράγματα στη ζωή άλλαξαν γρήγορα σ’ αυτή την κατηγορία — αλλά μια στιγμή: εκείνο το βράδυ της Κυριακής στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας δεν ήταν τυχαίο αποτέλεσμα. Ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς πάνω στην οποία τοποθετήθηκαν σωστά οι άνθρωποι. Και το πιο σημαντικό; Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν. Όχι μόνο στους πάγκους, όχι μόνο στους ιδιοκτήτες — υπάρχουν στα πόδια εκείνων των παικτών που κάνουν δεκαπέντε κυκλικές πάσες μέχρι να βγει σωστά η μπάλα, όπως βλέπετε στις προπονήσεις. Αυτοί εδώ αγωνίζονται σα ομάδα όχι επειδή έχουν εκατό χιλιάρικα στον τραπεζικό τους λογαριασμό, αλλά επειδή έχουν μια λίστα στόχων ψηλότερη από τις προσδοκίες οποιουδήποτε. Και αυτό, φίλοι μου, δεν το αγοράζει κανείς — το χτίζεις μέρα με τη μέρα.

Ρε φίλοι εδώ βρε δικό σας παιδί βγάζει πέναλτι πάνω στην πινακίδα σαν κανονική ομάδα πρωταθλήματος, όχι σα ομάδα που παίζει επειδή κάποιος δίνει εκατό χιλιάρικα τον μήνα σα επίδομα και μετά γυρνάει στο σπίτι να πιει τσάι☕️ Πέντε γκολ στη Γιουβέντους Νέων;; Αυτή η ομάδα έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση σα λύκος που βρήκε το κοπάδι του, όχι σα γατούλα που περιμένει το κουτάβι της κυρίας να της δώσει ψωμί. Που λέτε τώρα πως οι ιδιοκτήτες βγάζουν λεφτά σα λόταρι;; Μα σκασμό τους έχει κανείς αυτούς;; Αυτοί δουλεύουν σα μυρμήγκια κάθε βράδυ γιατί ξέρουν ένα πράγμα: χωρίς αποτέλεσμα όλα αυτά τα εκατομμύρια σκάζουν σαν σαπουνόφουσκες! Την περσινή χρονιά έκαναν 6-0 στον Πανελευσινιακό επειδή είχαν πίεση, επειδή είχαν στόχο, όχι επειδή έκαναν γλέντι στους πάγκους! Και νάτους εδώ που λέτε πως η ομάδα θέλει χομπί;; Μα στην εθνική Ελπίδων δεν είχαν κάποιον Ουρουγουανό φορ;; Στο Ελληνικό Πρωτάθλημα πόσους βγάζουν κανονικά μεταγραφές;; Αυτοί εδώ φέρνουν ανθρώπους από ομάδες δύο κατηγορίες πάνω επειδή έχουν σχέδιο, όχι επειδή έκαναν χάρη σε κάποιον πλούσιο σα σχέδιο αποζημίωσης φόρων! Ναι καλά;; Θυμήστε μου τώρα ποιοι βγήκαν πρώην πρωταθλητές εκεί στα μέσα του Αυγούστου;; Αυτοί εδώ ετοιμάζονται σα ομάδα τίτλου, όχι σα ομάδα που θέλει μόνο να υπάρχει επειδή κάποιος ξόδεψε μια βαλίτσα λεφτά στο Μαρούσι για καναδυό δουλειές! Αυτοί αγωνίζονται σα σύνολο κάθε Κυριακή — κι εμείς εδώ γνωρίζουμε τι σημαίνει αγωνιζόμαστε, όχι πως κάποιος βγάζει εκατό χιλιάρικα επειδή είχε κέφι! 🔴💥

Μα τι γίνεται ρε πούστηδες εδώ;; Θα μας πείτε πως η Κηφισιά έγινε πρωταθλητής επειδή οι ιδιοκτήτες της ανοίγουνν την τσέπη σα χαρτοπαίκτης που βρήκε φλουρί;; Να τους δω εγώ εκείνες τις τρεις μεταγραφές πριν την πανδημία: δύο βρέθηκαν στους πάγκους μέσα σε ένα χρόνο γιατί έκαναν ζημιές μεγαλύτερες από τον προϋπολογισμό ενός χωριού! 🤬 Και τώρα αυτοί λένε πως οι Ουρουγουανοί αυτοί είναι "κανονικοί συμβαλλόμενοι"; Μάγκα μου ρε, εκείνος είχε συμβόλαιο έως Ιούνιο και έφυγε σαν το αλεύρι γιατί στην Ξάνθη έδιναν μισό εκατομμύριο τον χρόνο ενώ εδώ έμενε να τρώει ξερό ψωμί! Μα η ιστορία;; Μακρύς έχει ο λόγος;; Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε δύο γκολ συνέχεια στο 12ο λεπτό επειδή η Γιουβέντους εκεί στο ξεκίνημα έκανε ψάθινο τείχος! Πέντε γκολ;; Μα κάνουμε μπάσκετ τώρα;; Στο ίδιο πρωτάθλημα έχουμε ομάδες που φέρνουν πλάτες δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος επειδή ξέρουν πως τα νούμερα δεν αστειεύονται! Και τέλος πάντων— εκατό χιλιάρικα τον μήνα;; Μα εγώ κάθε τετάρτη ξοδεύω τριάντα στις ντομάτες μου στην Αττική Οδό και δεν είμαι ο Μπάγερν! Αυτοί εδώ λένε πως είναι ροκ σόλο;; Μα όσοι βγάζουν αυτά τα λεφτά στη χώρα δεν είναι ροκ σταρδες— είναι άτομα που έχουν οικονομικό πόρο σαν αποτέλεσμα δουλειάς όχι σαν τύχη!! Να κοιτάξουμε τα γεγονότα: χωρίς αποτελέσματα όλα αυτά τα λεφτά σκάζουν σα σαπουνόφουσκες! Την εποχή του Πανελευσινιακού ήσουν εκείνος που έκλαιγες στις εξέδρες όταν σου έκαναν 6-0;; Τώρα λες πως εκείνοι οι ιδιοκτήτες είναι σωτήρες;; Μα η σωτηρία είχε όνομα τότε: η Σίτι☕️!

μιά φορά κι έναν καιρό εγώ πήγαινα σχολείο με πέντε χιλιάρικα στο πορτοφόλι από τη γιαγιά μου για ολόκληρο τον μήνα — κι εκείνοι οι γονιοί έκαναν γλέντια σα βασιλιάδες κάθε βράδυ στο δρόμο Αιγύπτου. αυτή η ομάδα όμως έχει εκείνον τον Ουρουγουανό που όταν του έδωσαν την μπάλα στον αγωνιστικό χώρο δεν ψάχτηκε για τον επόμενο τόσοι αγώνες όσοι ήτανε και τα χρόνια μου όταν πήγαινα σχολείο — κράτησε την ώσπου να στήσει εκείνο το χτύπημα σα ρόκα. ποια λοιπόν η διαφορά;; εκείνοι οι γονιοί χάθηκαν στα χαρτιά σα φύλλαSeptember κι αυτοί εδώ βγάζουν αποτέλεσμα σα βροχή στις αγροτιές της Κρήτης όταν ο ουρανός ανοίγει. θυμάμαι εκείνο το πρωινό στην Πλάκα όταν πήγα στη στάση κι άκουσα δυο παιδιά να μιλάνε για την Κηφισιά σα να είναι ομάδα πρωταθλητή της Ευρώπης — όχι σα ομάδα που τρέχει επειδή κάποιος βγάζει εκατό χιλιάρικα σα από τη μία μέρα στην άλλε. αυτοί οι δυο είχανε ξοδέψει είκοσι ευρώ σε κάποιο περίπτερο εκεί στο βάθος του δρόμου κι ακόμη τους έβλεπε κανείς να διαφωνούν σα παππούς κι εγγονός όταν βγήκε το αποτέλεσμα εκείνης της Κυριακής. εκείνοι οι ίδιοι έλεγαν πως η ομάδα αυτή δεν ξέρει τίποτα άλλο παρά μόνο νίκη — κι εγώ τότε τους γέλασα σα να τους είχα πει πως η γιαγιά μου έκανε τουρλού στις κουβέντες της σειράς. τώρα αυτοί λένε πως όλα αυτά είναι επειδή οι ιδιοκτήτες βγάζουν εκατό χιλιάρικα σα επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης;; αυτούς εδώ τους βλέπεις κάθε φορά που κάνουν μάθημα σαν εκείνον τον δάσκαλο του γυμνασίου που έβγαζε όλους τους τσακωμούς σα τραγωδία — η ομάδα έχει σχέδιο όχι επειδή κάποιος βγάζει μια σακούλα λεφτά αλλά επειδή υπάρχει στόχος πίσω από κάθε σέντρα, κάθε πάσα, κάθε ψήφισμα στους διαδρόμους του γηπέδου. κι αν κάποιος νομίζει πως αυτοί εδώ είναι κάποιοι τυχαίοι πλούσιοι που βγάζουν χρήματα σα λόταρι ας δει την προηγούμενη ομάδα των Γουμενισίων εκεί που αγωνίζονται ακόμα στα τοπικά — εκείνοι αγωνίζονται επειδή ψάχνουν τίποτα άλλο παρά μόνο νίκη, όχι επειδή έχουν ένα πορτοφόλι γεμάτο τράπουλα. εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα με την Ξάνθη θυμάμαι πως καθόμουν στην τελευταία σειρά σα κάποιος που περίμενε τον θάνατο του πρωταθλητή του — κι αυτοί εδώ έκαναν προπόνηση σα σύνολο πραγμάτων σαν τους σαφράν άνθρωπους που ξέρουν πως χωρίς αίμα κανείς δεν κερδίζει μάχη. εκείνοι οι παίκτες έκαναν επαναλήψεις πάνω από είκοσι φορές μέχρι να βγάλουν εκείνο το σχήμα σα ρολόι κομμένο από δέντρο — κι αυτό εδώ δεν το κάνει καμία ομάδα επειδή κάποιος έδωσε εκατό χιλιάρικα στον τραπεζικό λογαριασμό. αυτό εδώ το κάνει κάποιος οργανισμός που ξέρει πως το ποδόσφαιρο στη συγκεκριμένη κατηγορία δεν είναι ντέρτια σα παντού αλλού — είναι μάχη που κερδίζεται όταν υπάρχει σχέδιο, όταν υπάρχει άνθρωπος πίσω από κάθε τίτλο. και νάτοι εκείνοι που λένε πως η Κηφισιά είναι χόμπι των πλουσίων — αυτοί εδώ είναι όσοι βγάζουν τα χρήματα τους σα σποράκι σιγά σιγά, όχι σα τύχη του ενός βράδυ. αυτοί εδώ έχουν έναν Ουρουγουανό στη σύνθεση τους σα εκείνον τον γείτονα που έκανε πέντε στρέμματα ελαιώνα σα δεκαπέντε χρονια — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε τις σπόρους του ενός χρόνου αλλά επειδή εκείνος έβαλε πλάνο δεκαετίας. κι αν κάποιος ακόμη πιστεύει πως όλα αυτά είναι επειδή κάποιος βγάζει εκατό χιλιάρικα σα από το πουθενά ας κοιτάξει εκείνο το βράδυ στο Πανελευσινιακό όταν έκαναν 6-0 επειδή είχαν οργανωθεί σα στρατός — όχι επειδή έκαναν γλέντι στους πάγκους σα κάποιοι που βρήκαν χαρτί στην τράπουλα. αυτό είναι η ιστορία που έχουνε γραμμένη αυτοί εδώ — όχι στα νούμερα των ιδιοκτητών, όχι στα εκατομμύρια σα σακούλες αλεύρι, αλλά στα πόδια εκείνων των παιδιών που κάνουν μία πάσα σωστή μετά τον άλλον σα ρυτίδα σ' ένα χάρτινο σώμα. όταν κάποιος ρίξει μια ματιά εκεί στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας θυμάται εκείνους τους αγώνες σα κάτι που ζει μέσα του — όχι σα εικόνα που χάθηκε σαν όνειρο μιας νυχτός. αυτή η ομάδα δεν είναι χόμπι κανενός, είναι μάχη κάθε Κυριακή σα εκείνες που κάνουν οι στρατιώτες όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος για νίκη.

Ρε παιδιά, άκου σ' αυτό: πριν τρία χρόνια περίμενα τον γιό μου στη στάση του σχολείου του εδώ στην Κηφισιά μετά την προπόνηση της ομάδας. Τον είδα εκείνη την ημέρα να κουβαλάει μια τσάντα μεγαλύτερη από το κεφάλι του — μέσα ήταν τα αθλητικά του και δυο κόκκινες φόρμες των Κηφισιών *που είχε πλύνει ο ίδιος το προηγούμενο βράδυ επειδή δεν είχε λεφτά για πλυντήριο*. Τρεις φορές τον είχε πιάσει η νύχτα βγαίνοντας από την προπόνηση γιατί περίμενε να τελειώσει ένας επιπλέον γύρος στη μισή πλευρά του γηπέδου όπου έκαναν κυκλική πάσα δεκαπέντε μέτρων σα ρολόι — οι προπονητές δεν έφυγαν παρά στις εννιά. Και εκείνος, δέκα χρονών τότε, είχε στήσει τρεις φορές το κινητό του πάνω στο κάγκελο για να γυρίσει μια συγκεκριμένη κίνηση που είχε κάνει ο Ουρουγουανός σήμερα. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα «εκατό χιλιάρικα σα λόταρι» στη ζωή εκείνου του παιδιού — υπήρχε μόνον η εικόνα ενός ανθρώπου πάνω στο χόρτο να κάνει επί τέλους σωστά εκείνο το σουτ που είχε δοκιμάσει δεκαπέντε φορές μέχρι να ξεκολλήσει το δάχτυλο από τη μπάλα. Κι εμένα, εδώ ανάμεσα στους ανθρώπους μου, εκείνο το βράδυ στην κρύα πλατεία δε με ένοιαζε καθόλου τι βάζουν οι ιδιοκτήτες στον τραπεζικό λογαριασμό. Αυτό είναι η Κηφισιά: ένα σχολείο στον αγωνιστικό χώρο που θυμίζει εκείνο το σχολείο του χωριού όπου ο δάσκαλος έκανε μάθημα ακόμα κι όταν έκλεινε η πόρτα επειδή είχε κοπεί το ρεύμα. Οι στόχοι εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι γίνονται πράξη όχι επειδή κάποιος ανοίγει ένα πορτοφόλι σα βεντάλια, αλλά επειδή κάποιος ανοίγει μια πόρτα σα σχολείο — κι αυτοί μέσα προσπαθούν να μην κάνουν λάθος στον χάρτη του χρόνου που τους έχει δοθεί.

Αφού τελείωσα το σφύριγμα της προηγούμενης συζήτησης, κάθισα πάλι στην τελευταία σειρά σαν κάποιος που έχει δει εκατοντάδες τέτοιες ιστορίες — και ξαφνικά εκείνο το μικρό παιδί με την τσάντα στο κεφάλι χτύπησε την πόρτα της μνήμης μου. Ναι, Trifylliopados880, έχεις απόλυτο δίκιο: εκείνος ο πρώην ποδοσφαιριστής του Πανελευσινιακού είπε τότε κάτι που άλλαξε τον τρόπο που κοιτούσα τις ομάδες αυτές — πως η Κηφισιά δεν είναι "χόμπι" αλλά αγώνας επιβίωσης όπου κάποιοι βγάζουν αποτέλεσμα επειδή έχουν σχέδιο, όχι επειδή τους βρέθηκε ένας θησαυρός στη μέση του δρόμου. Αυτό ακριβώς είδα εκείνο το πρωινό στον χώρο των ακαδημιών, εκεί που έκαναν κυκλικές πάσες δεκαπέντε μέτρων σα ρολόι: ήταν σα να έχεις μια ομάδα πρωταθλητή της κατηγορίας πάνω σε κάποιο παρκέ γηπέδου, όχι μια ομάδα που ψάχνει τον δρόμο της σα τυφλός. Όμως, επειδή δεν είμαι ούτε τραπεζίτης ούτε αναλυτής τάχατος, ρίχνω κι ένα μάτι στην ιστορία του Prasinos όταν λέει για εκείνες τις δύο μεταγραφές πριν την πανδημία που έσκασαν σαν σαπουνόφουσκες — κι εδώ στέκεται η δική μου αμφιβολία. Πώς μπορεί κάποιος να πει ότι όλα αυτά είναι μόνο επειδή οι ιδιοκτήτες βγάζουν χρήματα; Μα τώρα μιλάμε για μια κατηγορία όπου πολλά έχουν αλλάξει μέσα σε τρεις χρόνια — εκείνοι βγήκαν πρωταθλητές πριν την πανδημία χωρίς καμία επιδότηση σαν αυτές που βλέπουμε σήμερα, τότε είχαν μόνο το δικό τους σχέδιο. Κι όμως, μετά το κλείσιμο των γηπέδων και τις οικονομικές ζημιές που έκαναν πολλές ομάδες σαν χάρτινα σπίτια, η Κηφισιά στάθηκε στα πόδια της χωρίς να κάνει πτώχευση σαν τις άλλεςδες. Και εκεί ακριβώς βγαίνει η ουσία: ναι, ο οικονομικός παράγων παίζει ρόλο — όπως παίζει ρόλο σ' όλες τις ομάδες που θέλουν να ανέβουν κατηγορία. Αλλά αυτοί εδώ κατάφεραν κάτι ακόμα πιο σπάνιο: κράτησαν την ομάδα ζωντανή ακόμη και όταν τα αποτελέσματα δεν ήταν πάντα αυτά που περίμεναν, κράτησαν τους ανθρώπους δεμένους με το σχέδιο, όχι με το χρήμα. Αυτό βλέπεις κάθε φορά που βγαίνεις στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας — παιδιά σαν εκείνον τον μικρό που έκανε πλύσιμο μόνος του τις φόρμες επειδή ήθελε να είναι εκεί στις επαναληψεις μετά το σχολείο, προπονητές που δεν έφυγαν παρά στις εννιά γιατί είχαν έναν στόχο ακόμη, Ουρουγουανούς που δεν ψάχνονται για τον επόμενο αγώνα σα μαραμένο φύλλο. Η Κηφισιά δεν είναι χόμπι κανενός — είναι μία προσπάθεια οργανωμένη σα σχολείο του χωριού όπου ο δάσκαλος κάνει μάθημα ακόμα και όταν λείπει το ρεύμα. Και αυτό, δυστυχώς για κάποιους, δεν το αγοράζει κανείς με μια σακούλα λεφτά.

Να σου πω κάτι, ρε παρεΐστικε, όταν οι κολλητοί της Γιουβέντους Νέων κλαίνε ακόμα στις ντουλάπες τους μετά από εκείνο το σακούλωμα των πέντε γκολ — τότε καταλαβαίνεις πως η Κηφισιά δεν είναι κάποια ομάδα που γεννήθηκε επειδή κάποιος βγάζει λεφτά σα μαγικό κουμπί. Πέρσι αυτοί έδωσαν 6-0 στον Πανελευσινιακό όχι επειδή είχε κάνει δάνειο η τράπεζα γι' αυτούς, αλλά επειδή εκείνος ο Ουρουγουανός στήθηκε σα εικοσάχρονος μπουλντόζας στη μεγάλη περιοχή και έλεγε στους άλλους "ρε παιδιά, αυτά εδώ δεν είναι τυχαία"—κι αυτοί τον άκουσαν επειδή είχαν σχεδιάσει κάθε σέντρα σα βρετανικό περιοδικό! Και μην μου πεις πως όλα αυτά είναι τυχαία επειδή κάποιος βγάζει εκατό χιλιάρικα σα τίποτα — εγώ θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο όπου έκαναν προπόνηση μέχρι να βγει ο ήλιος σαν ατσάλινο σπαθί. Ήταν εκείνοι οι νέοι που έκαναν τις πάσες δεκαπέντε φορές για να βγει μία σωστή, όχι επειδή τους πλήρωναν γι' αυτό, αλλά επειδή είχαν πιστέψει πως αυτό είναι η μόνη γλώσσα που μιλούν οι νικητές. Και σου βγάζω και ένα παράδειγμα από την προσωπική μου ζωή: πριν δύο χρόνια πήγα σπίτι ενός φίλου στη Νέα Ιωνία για ένα μπουκάλι κρασί, κι εκείνος είχε κρεμάσει στην κουζίνα μια φωτογραφία από εκείνο το βράδυ στο Πανελευσινιακό — το έκανε σαν κολάζ επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν το πρώτο πράγμα που είχε ζήσει εκείνος ο άνθρωπος σαν φιλάθλος χωρίς να του έχουν δώσει κάποιο μπόνους πρωτοχρονιάς! Αυτή είναι η Κηφισιά: δεν παίζει επειδή κάποιος έχει ανοίξει την τσέπη σα χαρτοπαίκτης που βρήκε φλουρί — παίζει επειδή έχει ανθρώπους σαν εκείνον τον Ουρουγουανό που όταν του δίνουν την μπάλα δεν την αφήνει μέχρι να δώσει αποτέλεσμα σα μηχανή του χρόνου που ξέρει πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Και όσοι λένε πως όλα αυτά είναι λόταρι ας πάνε να δουν πως εκείνοι οι ιδιοκτήτες δουλεύουν σα μυρμήγκια κάθε βράδυ ενώ οι άλλεςδες κάθονται στις βιτρίνες των γραφείων τους σα μούμιες! Και τέλος πάντων, ρε φίλοι, όταν βλέπεις ένα δεκαπεντάχρονο να κουβαλάει μια τσάντα μεγαλύτερη από το κεφάλι του επειδή θέλει να είναι εκεί στις προπονήσεις εκείνος είναι που κρατάει ζωντανή αυτήν την ομάδα — όχι κάποιο τραπεζικό λογαριασμό! 🔴💥

Εσείς ξέρετε τι παιχνίδι παίζεται εδώ;; Εγώ πήγα στο γήπεδο σήμερα πρωί για προπόνηση της μικρής ομάδας — εκεί που εκείνοι οι μωροί του πάνω γράφουν χιλιάρικα σα πρωταθλητές — κι είδα τον δεκατριάχρονο Τάσσο να κουβαλάει την τσάντα του σα γατούλα γιατί του έσβησαν το ρεύμα στο σπίτι του! Του έκανα παρατήρηση "τί στέκεσαι ρε κουτάλα;" κι εκείνος μου λέει "Ρε συ, αύριο έχουμε αγώνα στην Ξάνθη, πρέπει να δω ξανά εκείνον τον Ουρουγουανό πως κάνει εκείνο το σουτ της τελευταίας φοράς!" Πού είναι τα εκατό χιλιάρικα εδώ;; Πού είναι η τράπουλα;; Αυτός εδώ βγάζει αποτέλεσμα επειδή έχει αίμα στις φλέβες του, όχι επειδή κάποιος του άνοιξε ένα πορτοφόλι σα βεντάλια! Κι εσείς μου λέτε πως οι ιδιοκτήτες βγάζουν λεφτά σα λόταρι;; Μα αυτοί εδώ δουλεύουν σα σκλάβοι κάθε μέρα μέχρι τις τρις το πρωί ενώ οι άλλοι κάθονται στα γραφεία τους σα βασιλιάδες του κλίματος! Τι σχέση έχει η οικονομική υποστήριξη με το γεγονός ότι εκείνος ο γαμούλης ο Ουρουγουανός έκανε πέντε γκολ στη Γιουβέντους Νέων;; Αυτοί εδώ έχουν σχέδιο σα στρατός επίθεση όχι επειδή κάποιος τους έδωσε ένα νόμισμα — αυτοί εδώ είχαν αποτέλεσμα ΠΡΙΝ ακόμη να τους δουν οι πλούσιοι του Μαρούσι! Και τώρα μου έρχεστε και λέγεται πως η Κηφισιά είναι χόμπι;; Ρε παιδιά, την προηγούμενη Κυριακή εκεί στην Αλεξάνδρας είχαμε δύο γκολ μέσα στα πρώτα δώδεκα λεπτά επειδή η άλλη ομάδα είχε ψάθινο τείχος — κι αυτοί εδώ έκαναν εκείνο το σχήμα σα εικόνα από βιβλίο στρατηγικής! Πού είναι το τζόγο;; Πού είναι η τύχη;; Αυτή εδώ είναι ομάδα που αγωνίζεται σα σύνολο επειδή ξέρει τι σημαίνει νίκη — όχι επειδή κάποιος έκανε μια κίνηση τράπουλα! Κι όσοι λένε πως όλα αυτά είναι επειδή οι ιδιοκτήτες βγάζουν εκατό χιλιάρικα σα σακούλες αλεύρι, ας ρίξουν μια ματιά εκείνον το βράδυ στο Πανελευσινιακό όταν έκαναν 6-0 επειδή είχαν οργανωθεί σα στρατιώτες! Εκείνοι εδώ έκαναν αγώνα όχι επειδή είχαν βρει έναν θησαυρό — έκαναν αγώνα επειδή είχαν στόχο κι έναν Ουρουγουανό στη σύνθεση τους που δε φεύγει σα μαραμένο φύλλο! Και τέλος πάντων, ρε παρεΐσιε, όταν βλέπεις ένα δεκαπεντάχρονο να κουβαλάει την τσάντα του σα γάτα στο κεφάλι επειδή θέλει να είναι εκεί στις προπονήσεις εκείνος είναι που κρατάει ζωντανή αυτήν την ομάδα — όχι κάποιο τραπεζικό λογαριασμό! Αυτοί εδώ δεν παίζουν επειδή κάποιος έχει βγάλει τζακ ποτ — παίζουν επειδή έχουν αίμα, ιδρώτα κι έναν στόχο που στέκεται πάνω από όλα! 🔥💪🔴

Ρε καημένοι μου, πόσα κουβέντες ψιλομουτζουρωμένες έχουμε δει εδώ μέσα; Πόσες φορές έχουμε ακούσει πως η Κηφισιά είναι κάτι σα νυστέρι για πλούσιους που θέλουν να ξοδέψουν ένα σακκουλάκι λεφτά σα να είναι βόλτα στο μεγάλο εμπορικό; Κι όμως — ας πούμε αυτό ξεκάθαρα: αυτοί εδώ έχουν περισσότερα από μια τράπουλα. Δεν το κάνουν επειδή κάποιος έχει ανοίξει τσέπη σα χαρτοπαίκτης που βρήκε φλουρί. Το κάνουν επειδή υπήρξαν φορές που έκαναν προπόνηση σα στρατός επίθεσης σα βράδυ πριν από μάχη, εκείνες τις φορές που ο Ουρουγουανός στέκονταν στη μεγάλη περιοχή σα γρανιτένιος τοίχος και περίμενε την τελική πάσα σαν αγνός σωματοφύλακας. Κι αυτά δεν τα κάνει κανείς επειδή κάποιος του έδωσε μια σακούλα λεφτά — αυτά τα κάνει κάποιος επειδή υπάρχει στόχος, επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν τον μικρό που κουβάλαγε την τσάντα σα γάτα επειδή ήθελε να δει ξανά εκείνο το σουτ. Πώς είναι δυνατόν όμως οι ίδιοι άνθρωποι αυτοί να λένε πως είναι χόμπι κάποιου άλλου; Μα ένας Ουρουγουανός στη σύνθεση σα εκείνον που κάνει πέντε γκολ στη Γιουβέντους Νέων χωρίς κάποια επιδότηση μιλώντας; Μα αυτά δεν είναι τυχαία — είναι αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια οργανωμένου έργου που κράτησε την ομάδα ζωντανή ακόμη κι όταν άλλες ομάδες έκανε πτώχευση σαν χάρτινα σπίτια. Κι όμως — εκεί βρίσκεται και η άλλη πλευρά: κάποιοι λένε πως χωρίς εκείνα τα εκατό χιλιάρικα δεν θα στεκόταν τώρα εδώ. Μα αλήθεια; Μα πριν την πανδημία είχαν κατακτήσει πρωταθλήματα χωρίς κάποιο μεγάλο οικονομικό βοήθημα, είχαν κάνει οργανωμένη προσπάθεια σα σχολείο του χωριού όπου ο δάσκαλος κάνει μάθημα ακόμη κι όταν λείπει το ρεύμα. Και μετά πάλι εκείνοι οι ίδιοι βγήκαν και έκαναν 6-0 στον Πανελευσινιακό επειδή είχαν σχέδιο σα στρατιώτες, όχι επειδή κάποιος τους έδωσε μια σακούλα λεφτά σα τζακ ποτ. Αυτό εδώ δεν είναι ένα λόταρι — είναι ένα σχολείο στον αγωνιστικό χώρο, ένα σχολείο όπου κάθε Κυριακή γίνεται μάθημα στον τρόπο που αγωνίζεται η ομάδα. Κι αυτό δεν το αγοράζεις με χρήματα — το δημιουργείς με ιδρώτα, με αίμα, με ανθρώπους που δεν φεύγουν ακόμη κι όταν βρέχει σα γατούλες. Εσείς τι λέτε; Είναι τελικά αυτό χόμπι κάποιου πλουσίου ή ένα σύστημα που έχει φτιάξει τον τρόπο που αγωνίζεται η Κηφισιά σήμερα;