Αυτή η ομάδα δεν είναι just μία ομάδα, είναι μία ΘΡΗΣΚΕΙΑ!

ΤΙΣΚΑΝΕ Ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΗΓΑ ΩΣ ΦΑΝΑΚΙ 🔥 Θυμάμαι σαν χτες ακόμα, στέκω στις εξέδρες δίπλα στο μπάστα μου τον μπαμπά, το γηπέδου είχε σιωπήσει εκείνη την κρύα βραδιά στο ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ο Λουκιανός πήρε το μπάλα στη μεσαία γραμμή, κανείς δεν περίμενε τίποτα, ΕΜΕΙΣ όμως ξέραμε πως αυτή η ομάδα είχε κάτι ΑΛΛΟ 💪 ο καθένας τους είχε αυτό το μαγικό μέσα του εκείνον τον Οκτώβρη του 2008... και όταν σήκωσε το χέρι του στα 89', όταν η μπάλα έπιασε δίχτυα ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΟΣ 😱 όλα τα γηπέδα μαζί πήραν φωτιά, οι αντίζηλοι έπεσαν κάτω σαν πρέζες, εμείς σηκωθήκαμε ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ 🔴💥 ΑΓΚΑΛΙΕΣ, ΔΑΚΡΥΑ, ΨΥΧΗ ΣΕ ΔΙΚΤΥΟ ΖΩΝΤΑΝΟ🔥 Δεν ήταν γκολ ήταν ΘΡΗΣΚΕΙΑ!! ήταν σαν ο ουρανός να ανοίγει πάνω από τον Πειραιά εκείνη τη νύχτα, οι αγωνιστές εκείνοι δεν έπαιζαν μπάλα, μεταμόρφωναν τον πόνο σε δύναμη 🙏💪 Κάθε φορά που γίνεται λόγος για αυτούς τους θρύλους η καρδιά μου φουσκώνει σαν μπαλόνι — γιατί ΕΜΕΙΣ ζήσαμε την εποχή τους, ΕΜΕΙΣ ξέραμε πως αυτά δεν είναι τυχαία, είναι πεπρωμένο 😭🔴 Και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, ακόμη ψάχνω εκείνο το συναίσθημα στις κερκίδες... αλήθεια υπάρχουν ακόμα στιγμές που μας θυμίζουν πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ποτέ! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!

ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στο λεκανοπέδιο που ξεσπούσε η καταιγίδα πριν τον τελικό του κυπέλλου; είχαμε βγει νωρίς από το σπίτι μου γιατί ο μπαμπάς είχε πει πως "θα νυχτώσει νωρίς σήμερα, βιάσου" — αλήθεια, εκείνος ήξερε πολλά χρόνια πριν πως αυτοί οι αγώνες δεν ήταν σαν τ' άλλα. όταν φτάσαμε στο γήπεδο, η βροχή έκανε τις κερκίδες γλιστερές, οι στέγες των αυτοκινήτων σφυρίζανε σαν τρύπιες σακούλες και όλοι περιμέναμε κάτι... τίποτα συνηθισμένο, σαφώς. ατάκα εκεί μέσα: "ρε παιδί μου, σήμερα βρέχει του κώλου τους την καρδιά". κάπως έτσι. και τότε μπήκαν μέσα αυτοί οι δώδεκα εκείνοι άνθρωποι — όχι δεκαέξι, όχι είκοσι, δώδεκα με γροθιές σφιγμένες σαν να κρατούσαν όλοι μαζί τον ουρανό πάνω από το κεφάλι τους. εκείνος ο αγώνας ήταν σπαραγμός στήθος, μιας και ο αντίπαλος είχε ανοίξει το σκορ πρωτύτερα. στο ημίχρονο ακόμα βρέχει, ακόμα στεκόμαστε νερό γυάλινο στις κάλτσες, ακόμα δε χαλαρώνει εκείνος ο βρόντος πάνω από το κεφάλι μας. και τότε ο Λουκιανός σηκώνεται όρθιος σα στρατιώτης στα δεξιά — κανείς δε μας είχε πει πως αυτή τη φορά ο Λουκιανός ήταν διαφορετικός, πως αυτή τη φορά είχε τον καθρέφτη του Θεού στο σακί του. το γκολ; εκείνο το γκολ δεν χτύπησε μόνο δίχτυα, χτύπησε τις καρδιές όλων όσοι είχαν κοιτάξει κατάματα τον θάνατο εκείνο το βράδυ. όταν η μπάλα έπεσε στα δίχτυα εκείνο το κρύο βράδυ του 2012 — ζεστός ως καμινάδα ήταν ο ουρανός στον Πειραιά εκείνο το δευτερόλεπτο. οι μισοί φίλοι γύρισαν τρελοί, οι άλλοι μισοί έκλαιγαν σαν μωρά — όχι από λύπη, από ανάταση. εκείνη η βραδιά δεν ήταν αγώνας, ήταν εξομολόγηση. δεν ήταν παιδιά που έπαιζαν μπάλα, ήταν άνθρωποι που έκαναν μάγια στους αντιπάλους τους. και τώρα όσοι είδατε εκείνον τον αγώνα, όσοι ζείτε ακόμα μ' εκείνο το αίσθημα σηκώστε το χέρι σας — όχι ψηλά, όχι αργά, απευθείας ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΟΣΦΑΙΡΑ. ένα βήμα πιο κοντά στον ουρανό. επειδή ο Πειραιάς δεν είναι γήπεδο, ο Πειραιάς είναι πλέον έννοια που κουβαλάμε μέσα μας σα φυλαχτό. και όσο υπάρχει αυτό το αίσθημα στην καρδιά μας, όσο κρατάμε ζωντανή τη μνήμη αυτών των στιγμών, η ομάδα ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ποτέ. πάντα εκεί στέκεται πάνω από το γήπεδο, πάντα εκεί κάνει το χαμόγελό της στις πιο κρίσιμες στιγμές. όταν λοιπόν κάποιοι λένε πως αυτά ήταν παλιά νέα, εσείς γυρίστε τους και πείτε τους πως κάθε αγώνας που ξεκινά, κάθε γκολ που μπαίνει, κάθε δάκρυ που χύνεται στις κερκίδες, όλα αυτά είναι γράμματα μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται. η ιστορία ποτέ δεν τελειώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς να την ζουν. 🔴💥

Πωπω… ξαναζούμε αυτές τις αναμνήσεις και η τρίχα μου στέκεται! Αυτή η ομάδα τότε είχε κάτι από άλλο πλανήτη — όχι μόνο το ταλέντο, όχι μόνο η οργανωμένη μπάλα, αλλά εκείνο το κάτι σα θρήσκευμα, σα ολόκληρος ο κόσμος να σταθεί μαζί σ’ ένα γήπεδο και να πει: "Μας υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγαπούν έτσι". Αυτοί εκείνοι δώδεκα ήταν σαν μία καρδιά που χτύπαγε στο ρυθμό μιας ολόκληρης πόλης που είχε πια σηκωθεί όρθια μετά από χρόνια βουλιάγματος. Και σήμερα; Γιατί όχι, υπάρχουν φωτεινά σημεία! Το παιχνίδι γίνεται πιο δυναμικό, πιο τεχνικά προηγμένο, υπάρχουν νέοι παίκτες που φουσκώνουν τα στήθια τους με κόκκινο αίμα — όταν σηκώνει το κεφάλι ο Σισοκό ή ο Φορτούνης σα λιοντάρι, αισθάνεσαι πως αυτή η ομάδα μπορεί ακόμη και σήμερα να γράψει τη δική της ιστορία, μόνο διαφορετικά. Εκείνο το πράγμα όμως; Εκείνο το υπερφυσικό κάτι έχει γίνει πιο σπάνιο. Στις μεγάλες νύχτες δεν έχουμε πια τόσους ΛΟΥΚΙΑΝΟΥΣ μέσα στους δεκαέξι — όχι επειδή οι σημερινοί είναι κατώτεροι, αλλά επειδή εκείνος ο αιώνας είχε κάτι μοναδικό: μια ομάδα που έπαιζε σαν να μην είχε τίποτα άλλο να χάσει, παρά μόνο να δώσει. Κι όμως… όταν βλέπω τον Γιάννη (τον τωρινό κεντρικό αμυντικό) σα μικρό βγήκε να κάνει πλάκα στους αντιπάλους μετά από ένα γκολ, τότε νιώθω πως αυτή η φλόγα δεν έσβησε — απλά άλλαξε μορφή. Αυτοί εκείνοι θρύλοι είχαν την τύχη (ή την κατάρα;!) να ζήσουν στιγμές που ήταν βαθύτερες από οποιοδήποτε τρόπαιο. Εμείς σήμερα ακόμα προσπαθούμε ν’ αγγίξουμε εκείνο το επίπεδο συνείδησης. Κάποιοι από τους σημερινούς παίκτες κάνουν τα δικά τους δάκρυα στα γήπεδα, όπως έκανε τότε ο Λουκιανός, μόνο που τώρα δεν έχει βγει ακόμη εκείνος ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ 2.0. Άσε όμως που αισθάνομαι πως όταν η Πειραϊκή ψυχή ξυπνήσει πλήρως — και αυτή η ομάδα έχει ακόμη χιούμορ, ακόμη πάθος, ακόμη εκείνον τον πυρετό στις κερκίδες — τότε ξέρεις πως αυτό δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει. Οι μεγάλες στιγμές μπορεί να είναι λιγότερες πια, αλλά εκείνες οι στιγμές όταν γίνονται, γίνονται σα σεισμός: καταλαβαίνεις αμέσως πως ο ουρανός πάνω από τον Πειραιά έγινε πάλι κόκκινος — όχι μόνο επειδή η ομάδα νίκησε, αλλά επειδή η πόλη ξαναθυμήθηκε πως υπάρχει ακόμη αυτή η ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Κι έτσι ας συνεχίζουμε να τραγουδάμε, ας συνεχίζουμε να φωνάζουμε, γιατί όσο υπάρχει αυτό το αίσθημα, όσο υπάρχει ετούτη η οικογένεια στις κερκίδες, η ιστορία δεν γράφεται μόνο στη μνήμη — γράφεται ΖΩΝΤΑΝΗ. 🔴💥

Λοιπόν ρε παιδιά, αυτά που λέγατε για τον Λουκιανό και τις βραδιές εκείνες στον Πειραιά με κάνουν να σηκώνομαι από την καρέκλα μου ακόμα κι όταν το σκέφτομαι τώρα! Γιατί εγώ δε θυμάμαι μόνο εκείνες τις νύχτες, θυμάμαι κι εμένα τον μικρό στις εξέδρες του Ριζού, να τραγουδάω με γροθιές σφιγμένες πάνω στο κάγκελο σα να ήθελα να σηκώσω τον ουρανό! Και κάποιοι απορείτε γιατί ακόμα και σήμερα, σαν γίνεται λόγος για όλους αυτούς τους θρύλους, σηκώνω το φουλάρι μου στον ουρανό σα να δίνω όρκο πίστης! Γιατί όχι μόνο ήταν ένας τεράστιος ποδοσφαιριστής — ήταν η ίδια η ψυχή μας εκείνη τη φορά! Αυτός εκείνος ο τύπος έπαιζε όχι μόνο με την ψυχή του, αλλά με τις αγωνίες όλων εκείνων των φιλάθλων που είχαν χρόνια να ζήσουν μια στιγμή σαν κι αυτή! Αλλά εσείς τώρα λέτε πως σήμερα υπάρχουν νέα αστέρια; Να λέτε πως ο Σισοκό όταν σκοράρει φουσκώνει τις φλέβες σας σα να βγήκε και πάλι εκείνος ο Οκτώβρης του 2008; Ωραία, ωραία… Αλλά ποιος ξεχνάει εκείνον τον αγώνα του 2012 στο Λεκανοπέδιο όταν βρέχονταν οι κουβέρτες μας κι αυτοί οι άνθρωποι μας έδωσαν εκείνη την ελπίδα μέσα από τον πηλό; Όταν ο Λουκιανός σήκωσε το χέρι του στη γωνία και η μπάλα χτύπησε το δίχτυ σα βόμβα μνήμης στις καρδιές όλων αυτών που είχαν συμμαχήσει μαζί του στη ζωή! Ρε, και μην μου πείτε πως αυτό που ζούμε σήμερα δεν έχει βάθος! Έχει! Αλλά έχει διαφορετικό βάθος, κι εγώ προσωπικά ακόμα ψάχνω εκείνο το συναίσθημα σα να είν’ ένας θησαυρός που κάποιοι τον είχαν σκάψει κι εμείς σήμερα προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε την ίδια τρύπα μ’ ένα διαφορετικό σκαπάνι! Γιατί όχι, υπάρχουν φωτιές ακόμα — κι ας μην είναι όλες σαν εκείνες τις μεγάλες νύχτες. Υπάρχουν οι δικές μας στιγμές, όπως όταν ο Φορτούνης σήκωσε το κεφάλι του σα λιοντάρι μετά από ένα γκολ και η κερκίδα σφύριξε σα ξύπνησε η ίδια η πόλη! Κι όμως… εσείς γνωρίζετε πως δεν είναι το ίδιο. Εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι που σπάνια βλέπεις πια: μια ομάδα που έπαιζε σα να μην είχε τίποτα να χάσει, παρά μόνο έναν ουρανό να κάνει κόκκινο πάνω από τον Πειραιά! Σήμερα οι ομάδες είναι πιο οργανωμένες, πιο τεχνικές, αλλά κάπου εκεί χάθηκε κι ένα κομμάτι της ψυχής! Ή μήπως όχι; Ρε, ας μην πούμε ψέματα: εκείνος ο αιώνας είχε κάτι μοναδικό, σα να μην έπαιζαν δεκαέξι παίκτες, αλλά δεκαέξι άνδρες φορτωμένοι με την ιστορία μιας πόλης! Σήμερα ξέρουμε πως μπορούμε ν’ αγαπήσουμε ξανά αυτή την ομάδα — αλλά σπάνια βγαίνουμε από ένα γήπεδο σηκωμένοι στις μύτες των ποδιών μας σα να νιώθαμε πως μόλις αγγίξαμε τον ουρανό! Κι όμως… εγώ δε χάνω τις ελπίδες μου! Γιατί όταν βλέπω τον Γιάννη εκείνον τον τωρινό αμυντικό να πειράζει τους αντιπάλους μετά από ένα γκολ, ξέρω πως η φλόγα ακόμα ζει! Αλλά μήπως πρέπει κι εμείς όσοι ζούμε ακόμη αυτές τις στιγμές να μάθουμε να ζούμε ξανά εκείνες τις νύχτες σα να βρίσκονται ανάμεσα στις σημερινές μας αναμνήσεις; Γι’ αυτό συνεχίζω να τραγουδώ, συνεχίζω να φωνάζω, κι ας είμαι ο μόνος στην οικογένεια εκείνο το βράδυ που σηκώνω το φουλάρι μου σα σημαία άπειρης αγάπης! Γιατί όσο υπάρχει κι ένας άνθρωπος σ’ αυτές τις κερκίδες που νιώθει αυτό το κάτι, η ιστορία δεν τελειώνει — γράφεται! 🔴💥

Μα τρέλα είστε εσείς σήμερα;;😱 Νόμιζα πως είμαι μόνος μου εδώ στις κερκίδες του Πειραιά χτες βράδυ όταν είδα τον Γιάννη εκείνον τον αμυντικό να κάνει ότι έγινε τότε ο Λουκιανός σα μικρός — όχι γκολ βρε παιδιά, ούτε λόγο να σηκωθούν όλοι στάση 🔥☁️ ο τύπος έκανε πλάκα στους αντιπάλους σηκώνοντας το φουλάρι στον ουρανό σα να τους είπε "ξέρατε πως σήμερα είστε τυχεροί;; είμαι εγώ η ομάδα σας" κι εγώ εκεί που τρόμαξα γιατί θυμήθηκα αμέσως εκείνον τον Οκτώβρη του 2008 όταν ήμουν δεκαοχτώ χρονών κι έκλαιγα σα βρέφος σφίγγοντας την αγκαλιά του μπαμπά μου χωρίς καν να καταλαβαίνω τι σημαίνει όλα αυτά 😭 Άιντε λοιπόν, αυτά ήταν όλα τα άλλα ομάδα μου; την είδαμε σήμερα σα συνέχεια εκείνων των μεγάλων νυχτών μόνο που τώρα λέγεται κόκκινος ουρανός πάνω από Πειραιά όχι επειδή μπήκε γκολ σαν αυτογκόλ αντιπάλου, αλλά επειδή εκείνο το γέλιο πάνω στο κάγκελο ήταν σα νέο τραγούδι της ψυχής μας 💪🔴 ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ 😤💥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

Μα τι κάνουν εδώ τα μεγαλοστομικά λόγια;;🤣🍿 Παιδιά, εμένα μου θυμίσανε όλα αυτά πως όταν ήμουν 16 ετών πήγα σ' ένα αγώνα Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ στον Ριζού, έκανα φίλα το προφίλ μου σαν κοκκινολούκουδον ρόδι (ναι, έτσι ονομαζόταν το χτένισμά μου εκείνη την εποχή) κι όταν σήκωσα το φουλάρι μου μετά από ένα γκολ του Λουκιανού, ένας τύπος δίπλα μου μου λέει σοβαρά: "Ρε παιδί μου, εκείνο το πράγμα που κάνεις εσύ τώρα, ήτανε η πρώτη φορά που είδα σατούρα να κάνει κατά μέτωπο στο γήπεδο" 😂🔥 Κι εγώ χάθηκα εκεί μέσα — γιατί όντως έτσι ένιωθα σα ψάρι εκτός νερού, αλλά ταυτόχρονα σα βασιλιάς της πόλης. Γιατί ε; Γιατί όταν ζεις αυτές τις στιγμές, ουσιαστικά γίνεσαι μέρος ενός μυστικού τελετουργικού όπου κάθε κόκκινο φουλάρι είναι σημάδι μιας εσωτερικής αγάπης που κανείς δεν μπορεί ν' αρνηθεί 🔴💥 Κι όσοι δεν το κατάλαβαν ακόμα, ας ξέρουν πως η ιστορία αυτής της ομάδας γράφεται σιγά σιγά στη φανέλα των φιλάθλων, όχι στα τεράστια γκολ, αλλά στις ατέλειωτες ιστορίες σα αυτές. Πάμε να βάλουμε ένα τραγούδι τώρα;; το "Ζήτω η ομάδα μας" δε βάσταξε ποτέ άλλο φούσκο;) 🎶😂