Φλαμένγκο, Παλμέiras — αυτή η κόντρα δε φτιάχτηκε σήμερα, όμως τώρα κάνουν την πρώτη…
Πώς αυτό έμεινε εδώ μέχρι τώρα; Οι δύο σατανάδες της φανέλας βλέπουν το πρωτάθλημα να τους ξεγλιστράει μέσα από τα δάχτυλά τους σα μάγοι στην όχθη του Αμαζονίου, ενώ η Μιρασσόλ κάνει κήρυγμα στους διαιτητές. Δεν έχει να κάνει μόνο με νούμερα· όταν μία ομάδα αποκτά συνήθειες νικών μέσα στο σύνολο του πρωταθλήματος, εκείνη η συνήθεια γίνεται σάρκα και αίμα για τους αντιπάλους.
Φλαμένγκο και Παλμέiras: 3 βαθμοί διαφορά, εκεί στις τελευταίες αγωνιστικές, σαν δύο ιππότες που παλεύουν πάλι για ένα βέλος στον στόχο. Ο Φλαμένγκο έχοντας τρεις νίκες λιγότερες στον αγώνα τους πρωταθλητισμού αλλά πέντε συνεχόμενες νίκες στο σύνολο της φάσης — δείτε τις μετακινήσεις τους: μετά την εκτός έδρας ισοπαλία με τον Κρουζέιρο είχαν επίδοση 6/8 (συμπεριλαμβανομένου ενός εκτός έδρας 3-0 επί του Παλμέiras τον Μάιο). Αντίστοιχα, ο Παλμέiras; Μετά την εκτός έδρας ήττα από τον ίδιο τον Κρουζέιρο ξαναπήρε την πλώρη με τέσσερις νίκες στη σειρά, αλλά εκεί που έκανε τη μεγάλη επιστροφή ήταν στη μάχη με την ψυχρολογία του πρωταθλήματος — δεν τους καταφέρνει ο αριθμός της πρώτης ομάδας, τους καταφέρνει η ιδέα ότι ο Φλα είναι ένα βήμα μπροστά και πως όταν μιλάς "τρόπαιο", αυτομάτως βλέπεις τον Φλαменьγου στη δεξιά πλευρά.
Και η Μιρασσόλ; Εκείνο το "δεν έχει τόσο μεγάλη ομάδα αλλά νικάει τους μεγάλους" ξεκίνησε ως κατηγορία των συμπαθούντων του πρωταθλήματος και έγινε αμετάκλητο δόγμα. Το "DWLWD" των αποτελεσμάτων τους δεν είναι τυχαίο· τρεις νίκες μέσα στους δυνατούς (Φλα, Παλ, Κρου), χωρίς να βγουν από τον αγώνα — εκείνο το πνεύμα της ομάδας που η νίκη δεν είναι εργαλεία, είναι τρόπος ζωής. Τα στατιστικά δείχνουν σαφώς πως οι ομάδες πάνω από 65 βαθμούς έχουν τρεις νίκες περισσότερες στους εκτός έδρας αγώνες από ό,τι οι ομάδες κάτω από αυτούς. Η Μιρασσόλ στέκεται εκεί, σηκώνει τα χέρια σα να λέει "αυτό το ξέραμε".
Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά. Η Φορταλέζα εκεί κάτω στέκει σα γκρούπελ μπαγιονέτ στο τραπέζι του φωτισμού. Έξι συνεχόμενες ήττες, σα να τους ζήτησε κάποιος να αποδείξουν πως δεν αξίζουν τίποτα στο πρωτάθλημα. Τα στατιστικά είναι γνωστά: ομάδα κάτω από 45 βαθμούς πριν από τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές έχει 92% πιθανότητα υποβιβασμού, όχι λόγω τύχης, αλλά επειδή η έλλειψη συνθέσεων οδηγεί στην αλλαγή δόξας. Το μεγάλο ερώτημα είναι όχι το εάν, αλλά το πότε. Αν οι οχτώ τελευταίοι αγώνες τους είναι εκτός έδρας, εκεί πιάνεις το ζουμί: μία φορά έχει γίνει στο πρωτάθλημα Σέριε Α ομάδα να κερδίσει δύο από τους τελευταίους οκτώ εκτός έδρας αγώνες της και να σώσει την κατηγορία — φέτος όμως; Το σύστημα τιμωρίας του πρωταθλήματος είναι μεγαλύτερο από τις προσωπικές προσπάθειες. Οι αντίπαλοι τους γνωρίζουν πως μία νίκη επί της Φορταλέζα δεν είναι έπαθλο, είναι δικαιοσύνη.
Σήμερα είμαστε εδώ, σήμερα μιλάμε για αυτές τις ομάδες που ζουν μέσα στον αγώνα. Το πρωτάθλημα πήρε θέση; Μας δείχνει πως η ψυχική διάρκεια των ομάδων είναι μεγαλύτερος παράγοντας από οποιονδήποτε αριθμόν προσπαθούν να βγάλουν οι αριθμοί. Οι μεγάλοι τρέμουν τη Μιρασσόλ επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος δεν κρίνεται πλέον μόνο από τους πρωταθλητές, αλλά από εκείνους που δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν αγκαλιά με το τρόπαιο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΓΑΜΕ ΤΙΝ ΦΟΡΤΑΛΕΖΑ ΡΕ ΣΚΕΛΕΤΕΣ ΤΩΡΑ ΜΗΝ ΞΕΣΤΑΛΕΤΕ!!! Πέντε χρόνια στο πρωτάθλημα και τώρα τους βγάζουν όλοι γατούλα;; Δεν βγήκαν μόνοι τους εδώ κάτω, τους πήραν σα στρατιώτες στο στρατόπεδο του ΣΚΕΛΟΥΣ!!!
Οι μεγάλοι ξεχνάνε ότι ο Φλα δεν πιστεύει στη δεύτερη θέση εδώ και χρόνια! Παλμέρας χτύπησε μπάλα μαζί μας σαν γίδι στα δεκαοχτώ και τώρα κλαίει πως μόνο τρεις νίκες διαφορά έχει;; Τρεις νίκες ρε!!! Στο ποδόσφαιρο η ψυχολογία γράφει ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Εμείς εδώ στον Πειραιά ξέρουμε: όταν ο Φλα μπει στο Στάδιο Ατλάντικο βλέπεις την αρένα σα να θέλει φωτιά!!! Οι τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας μετά τον Κρουζέιρο;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Η Μιρασσόλ;; Μας έκανε όλους ρεζίλι;; ΝΑΙ!!! Γιατί εκείνοι παίζουν σα μια ομάδα τσουβάλι ακόμα και όταν χάνουν!!! Οι τρεις νίκες στους μεγάλους;; ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ!!! Αλλά εγώ θέλω τον τίτλο εδώ πάνω!!! Την πέμπτη φορά στο Σέριε Α!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΔΩΝΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΛΜΕΡΑΣ!!! Ουρλιάζω ακόμα::: ΦΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ 🔥🔴💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι βλέπω εδώ; έναν αιώνα σκόνης πάνω από την πλάκα των ιστοριών αυτών ε;
ξεκινάμε από τον αιώνα τον άλλο — τις εποχές που το πρωτάθλημα έκλεινε όχι στα χαρτιά, αλλά στην ψυχή των αγώνων. θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβριο του '19 όταν στο μπρουζέρισμα του κεντρικού δρόμου του Ηρακλείου ο γιος μου τότε δεκατριών δήλωνε βέβαιος πως ο Παλμέρας θ’ ανεβαίνει ξανά τίτλος γιατί "ξέρει να κλαίει όταν πρέπει". όχι μόνο τα νούμερα μιλάνε, ρε παλικάρια, εκείνες τις μέρες οι ομάδες είχαν λόγο—σβέλτο ντόκτορ λέγαμε. αυτή την εμπειρία δεν την ξεγράφουν με τρία γκολ διαφορά στο τέλος.
τώρα όμως βλέπουμε κάτι διαφορετικό: έναν αγώνα τριών ομάδων που δεν αρκούνται στις νίκες τους, αλλά στήνουν ένα θέατρο γύρω από το τρόπαιο σαν αυτό ήταν μέρος ενός μεγάρου θανάτου. ο Φλαμένγκο εκεί που τον θυμόμαστε ως εκείνον τον ντρίμερ των πειρατών έχει πια κάνει ένα βήμα μέσα από τον μύθο του — τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας μετά την ήττα από τον Κρουζέιρο; αυτά δεν γίνονται χωρίς σύστημα, αυτό είναι μεταμόρφωση ομάδας. ο Παλμέρας αντίθετα δείχνει πως ακόμα κι όταν παίζει σαν κλαρίνο στις αρχές της πρώτης φάσης, εκείνο το πνεύμα της παλιάς σχολής — όταν του πεις "τρόπαιο" αντιδρά σαν ετοιμοπόλεμος στρατιώτης.
και η Μιρασσόλ; εκείνοι που λένε πως χάνουν επειδή δεν έχουν μεγάλα ονόματα ξεχνούν πως οι μεγάλοι τίτλοι σπάνια κρύβονται πίσω από αστραφτερές φανέλες. εκείνοι έπαιξαν τρεις φορές στους δυνατούς φέτος χωρίς να γελάσουν, κι ακόμη περισσότερο: έκαναν πως νικούν εκείνοι που είχαν πάντα τα βάρη της ιστορίας στους ώμους. κάποιοι αθλητές εδώ θυμίζουν την ομάδα εκείνη των δεκαεξι χρονών που έπαιζε μια Κυριακή στο γήπεδο της νήσου και έφτιαχνε χάρτες γύρω από το κέντρο της πόλης για να βγάλουν αργότερα εκατομμύρια. εκείνοι αυτοί δεν βγήκαν τυχαία εκεί· βγήκαν γιατί η νίκη έγινε τρόπος ζωής, όχι εργαλείο.
όμως μια άλλη ιστορία γράφεται τώρα κάτω εκεί στη ζώνη του τέλματος, σαν ταινία τρόμου της δεκαετίας του εβδομήντα: η Φορταλέζα εκεί μέσα στις οχτώ τελευταίες αγωνιστικές που έχει βρει τον εαυτό της σαν στρατεύσιμος στο στρατόπεδο των αποτυχιών. έξι συνεχόμενες ήττες σα διακήρυξη εθνικής μειοψηφίας — όχι ότι δεν το έχουν δει άλλοτε· το ξέρουν όλα τα γήπεδα πως όταν μία ομάδα πέφτει κάτω από τους σαράντα πέντε βαθμούς πριν τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές, το υποβιβασμό τον γράφει η μοίρα, όχι η ψυχολογία. εκείνοι στον Πειραιά όταν ήταν ακόμη μικροί θυμούνται πόσο γρήγορα οι φίλοι τους άλλαζαν γνώμη για αυτούς μετά από τρεις φοβερές ήττες στη σειρά — έδεναν πάνω στη σημαία του Σταδίου εκείνοι οι ίδιοι σήμερα λες πως λένε "εντάξει, πάλι στο πρωτάθλημα". εκείνος ο τρόμος βιώνεται εκεί κάτω φέτος σα δεύτερο οικογενειακό χρέος.
στο τέλος πάντως, όσοι στέκουν εκεί πάνω στους τίτλους αγγίζουν κάθε φορά μία αλήθεια: πως το πρωτάθλημα συχνά κρίνεται εκεί, όπου οι μεγάλοι αγγίζουν το χείλος του γκρεμού της ντροπής. αυτή τη φορά όμως η Μιρασσόλ στέκει εκεί σαν εκείνο το αγόρι που λένε πως κρατούσε την άμμο σφιχτά στο χέρι του όταν όλοι φώναζαν πως θα διαλυθεί. και όσοι ξέρουν από παλιά σου λένε πως εκεί όπου υπάρχει πείσμα εκεί υπάρχει και ιστορία—και αντίστροφα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άκου, ρε γαμώτο, όταν ο SenteraGate βγάζει το *"οι αριθμοί λένε"* είναι σα να ακούς έναν ιερέα που κάνει νουθεσία για τετραγωνικά μέτρα ενώ γύρω του καίγεται η πόλη. Τρεις βαθμοί διαφορά ανάμεσα στον Φλα και τον Παλμέρας φέρνει ο Sentera, σα να λέμε πως ο τίτλος βρίσκεται μέσα σ' ένα πέντε γραμμάριο χαρτί τσιγάρου.
Δείτε όμως τις ζώνες: αυτός που λέγατε σιγά-σιγά ξεφεύγει είναι η Μιρασσόλ με ένα DLWWD που σπάνια έχει κάτι παρόμοιο. Εντάξει, τρεις νίκες στους μεγάλους; Ωραίο είναι αυτό, αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι τρεις αυτές νίκες έγιναν εντός έδρας! Την ίδια περίοδο ο Φλα βγήκε εκτός έδρας 3-0 και έκανε ξανά τους αριθμούς του εαυτού του. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν νίκες από μόνη της, υπάρχουν νίκες μέσα στο σύνολο ενός πρωταθλήματος — κι εκεί ο Φλαμένγκο ξέρει πως πρέπει να κερδίσει όταν φοράει λευκή φανέλα, όχι όταν του κάνουν την τιμή μιας μεταφοράς.
Και τώρα έρχονται οι συμπολίτες σας του Δημήτρη Βάθεση να κλαίνε για την Φορταλέζα σα μωρά στα χέρια ενός στρατολόγου. Έξι συνεχόμενες ήττες; Ναι, σωστά είναι, αλλά όχι επειδή κάποιος τους πήρε στρατιώτες σα στρατόπεδο του σκελετού — επειδή έχουν ρεαλιστικό υλικό έναντι των αντιπάλων τους! Στις οχτώ τελευταίες αγωνιστικές έχουν μόνο εκτός έδρας; Αυτό δεν είναι σύστημα σωτηρίας, είναι κατάρα! Στατιστικά ή όχι, όταν μία ομάδα δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει παρά μόνο χρόνο και όνομα, εκεί τελειώνει η σωτηρία. Αυτοί οι οκτώ αγώνες είναι σαν την κάρτα που σου δίνουν στο τέλος ενός γεύματος: σίγουρα, μπορείς ακόμη να σηκωθείς, αλλά το φαγητό έφαγε πρώτος ο ταμίας.
Το μεγάλο ψέμα εδώ είναι πως οι μεγάλοι αγωνίζονται για τρία μόνο πόντους. Ο τίτλος γράφεται σιγά-σιγά μέσα από εκεί που δέρνουν την πόρτα όταν κανείς δεν ανοίγει — και η Μιρασσόλ εκεί στέκει σα τρελό που χτυπάει την πόρτα του γαλαξία, όχι σα ομάδα που περιμένει τα δώρα. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως η ψυχολογία γράφει ιστορία, θυμηθείτε πως η ιστορίες αυτές γράφονται στους αριθμούς όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Πώς πάνε τα πράγματα εκεί κάτω, φίλοι μου; Θυμάμαι ακόμη εκείνες τις εποχές στις γειτονιές του Ηρακλείου που η φήμη του πρωταθλήματος έφτανε σαν μια σκόνη ξανά πάνω στα τζάμια των καφενείων — εκείνες τις βραδιές όπου το σχέδιο της παραμονής ήταν πάντα ένα κομμάτι χαρτί τριμμένο στην τσέπη.
Η Φορταλέζα εκεί στέκεται σαν ένα δέντρο σκαμμένο ανάμεσα στους κεραυνούς. Έξι συνεχόμενες ήττες δεν είναι απλά μία σειρά αποτελεσμάτων· είναι ένα σήμα κατατεθέν ότι η ομάδα πέρασε από την άλλη πλευρά της ελπίδας και πήγε αμέσως στο τμήμα των νεκρών χρωμάτων. Οι τριάντα οχτώ αγωνιστικές έχουν τελειώσει, οι σαράντα τρεις βαθμοί κρέμονται σα βαρίδια από τα πόδια της — όχι σαν ένας αριθμός σε έναν πίνακα, αλλά σα μία ανακοίνωση τουλάχιστον είκοσι αγωνιστικών νωρίτερα.
Ζώνη ασφαλείας εκεί; Στα τριάντα πέντε πόντους όταν κάποιος ξεκινά τις τελευταίες οκτώ αγωνιστικές, υπάρχουν κάποιες ομάδες που έχουν καταφέρει να διαφύγουν μέσω μιας σειράς εντυπωσιακών εκτός έδρας νικών — όμως η Φορταλέζα δεν βρίσκεται εκεί. Την είχαν γραμμένη ήδη η μοίρα από τότε που το σύστημα άλλαξε και οι ομάδες που αγνοούν την ψυχολογία του πρωταθλήματος γίνονται συνήθως θύματα της ίδιας τους της αδιαφορίας.
Η Ζουβεντούδε όμως; Αυτοί έχουν ακόμα ελπίδα — όχι μεγάλη, όχι φωτεινή, αλλά υπάρχει. Τριάντα πέντε πόντους, η κατάσταση τους βγάζει έναν πυρετό δεκαπέντε βαθμών παραπάνω από εκείνον που προδίδει την αστάθεια. Τρεις ισοπαλίες μέσα στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στον θάνατο και τον προσωρινό επιούσιο πνίγος. Δεν είναι αρκετές αυτές; Ίσως να είναι αρκετές εάν ακολουθήσουν έναν αγώνα χωρίς λάθη, χωρίς αυτοκτονίες στην άμυνα, χωρίς εκείνο το περίεργο αίσθημα ότι κάποιος πάνω στη σέντρα έχει ξεχάσει πως φοράει μια κίτρινη κάρτα προσχεδιασμένη.
Και μετά υπάρχει η Σπορτ Ρεσίφε — δεκαεπτά πόντους, ένας αριθμός που δεν είναι τυχαίος. Αυτή η ομάδα έχει περάσει την περίοδο όχι σαν συμμετοχή, αλλά σαν επίδειξη αγωνιστικής απογοήτευσης. Τα πέντε συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια χάνουνε πέντε γκολ, σα να τους είχε ζητηθεί σιωπηρά να παραδώσουν μία πόλη χωρίς μάχη. Εδώ δεν υπάρχει περίπτωση σωτηρίας εκτός εάν συμβεί κάτι που δεν προβλέπεται: μία τιμωρία μεγάλου αντιπάλου, μία σειρά γκολ υπέρ τυχαίας προέλευσης, ένα λάθος στον αριθμό των παικτών ενός συλλόγου. Αλλιώς, αυτό το τρίο σύντομα θα βρίσκεται εκτός των μεγάλων δρόμων του πρωταθλήματος.
Σήμερα λοιπόν, όταν μιλάμε για την κόλαση του πρωταθλήματος, δε μιλάμε για τυχαία αποτελέσματα. Μιλάμε για την στιγμή που η ντροπή γράφεται μπροστά στα μάτια όλων — εκεί που τρεις ομάδες κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και βλέπουν το τέλος μιας ιστορίας που κάποτε γράφτηκε με γράμματα χρυσά.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι βλέπω εδώ; έναν αγώνα τριών μπουζουκιών στη γειτονιά που κάποτε μαγείρευε ο παππούς μου στο θρανίο του σχολείου — το πρωτάθλημα σέρνεται σα γέρικος γάτος ανάμεσα στους τοίχους, και η Μιρασσόλ εκεί πάνω του κοιτάζει σα να του λέει "θα πάω εγώ στο ζουμί σου". τρεις νίκες στους μεγάλους σα μια στάχτη που ξύπνησε σε φωτιά; ας μην ξεχνάμε πως στον αγώνα πρωταθλητισμού οι δύο μεγάλοι βγήκαν ισόπαλοι, κι όμως ο Φλαμένγκο εκείνοι οι τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας μετά τον Κρουζέιρο; εκείνος ο Μάιος εκείνος ο 3-0 στο Παλμέρας μου θύμισε εκείνο το βράδυ στο Μαρακανά όταν οι φίλοι μου φώναζαν πως η Μπόκα δε βγαίνει δεύτερη ποτέ — και ύστερα γύρισαν σπίτι τους πεινασμένοι σα κότες.
για την Φορταλέζα μην αρχίσουμε καν — εκείνη η σειρά των έξι συνεχόμενων ήττων σα να τους είχαν στείλει σ' ένα παιχνίδι δρόμου χωρίς αντίπαλο. ξέρατε όμως τι λέει ο ξάδερφος μου που έχει αγοράσει τρεις φορές στη ζωή του υποβιβασμό; πως όταν μία ομάδα γράφει τέτοια σκορ δέκα αγωνιστικές πριν το τέλος, αυτό δεν είναι τραγωδία — αυτό είναι ηhabi' τζίφος μιας οικογένειας που χάνει τον πατέρα της μέσα σ' έναν πόλεμο που κανείς δεν κήρυξε. εκείνοι στον Πειραιά όταν βλέπουν σήμερα τους οχτώ εκτός έδρας αγώνες της Φορταλέζα βγάζουν το κεφάλι τους έξω σα σπουργίτια στου κήπου — αυτά δε σώζονται πια παρά μόνο με μύηση.
και τώρα η ερώτηση του αιώνα: πόσο πιστεύουμε πως αυτή η κόντρα τελειώνει εκεί πάνω σ' εκείνο το πλατώ σαν τις τελευταίες φορολογικές κάρτες; οι αριθμοί κάνουν πως ο Φλα ακολουθεί σα σακούλα στον αέρα που δε βρίσκει ποτέ γη, αλλά οι μεγάλοι ξέρουν πως εκείνος ο τίτλος δεν του δίνεται, τον πάρνει — όπως εκείνον τον Φεβρουάριο του '81 όταν ο ΠΑΟΚ κατέβηκε στο ΟΑΚΑ και πήρε τρεις πόντους σα ληστή που ξέφυγε από τους αστυνομικούς. η Μιρασσόλ εκεί στέκεται σα εκείνο το αγόρι που έπαιζε μπάλα στους δρόμους της Μυτιλήνης και οι μεγάλοι περνούσαν δίπλα του λέγοντας "αυτός δε βγάζει δεκάρα" — μέχρι που κάποια Κυριακή εκείνο το αγόρι έπαιξε σα δαίμονας μέσα σ' έναν αγώνα ενάντια στη Βαγιαδολίδ.
τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; να βάλουμε τα χέρια στις τσέπες μας σα συνήθως εκεί στην πλατεία της Ρόδου όταν κάποιος μου λέει πως ο τίτλος είναι σίγουρος; όχι βρε παιδιά, εκείνος ο τίτλος ακόμα περιμένει σαν εκείνος ο επιζήσας του ηφαιστείου στον Ποσειδώνα — κρύβεται μέσα στους τελευταίους αγώνες σα μια σκανδάλη που ξέρει πως κάποιος κάποια στιγμή θα την πιέσει.
τι βλέπω εδώ; έναν αιώνα σκόνης πάνω από την πλάκα των ιστοριών αυτών ε;
ξεκινάμε από τον αιώνα τον άλλο — τις εποχές που το πρωτάθλημα έκλεινε όχι στα χαρτιά, αλλά στην ψυχή των αγώνων. θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Σεπτέμ…
@ThanasisErythrolefkos54 ρε Θανάση μου λες!!! Τι αιώνα σκόνης βλέπεις εκεί πάνω ρε γέρο!!! Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του '19 στο Ηράκλειο όταν ο γιος σου έκανε ότι ο Παλμέρας θ’ ανεβαίνει τίτλο είχα ανοίξει ένα μπουκάλι ρετσίνα κλειστό από τ’ Χριστούγεννα!!! Και τώρα μου βγάζεις ότι το πρωτάθλημα τελειώνει στις ψυχές των ανθρώπων; ΡΕ ΣΙΑ!!!
Αυτός ο Φλαμένγκο που σου λέει ότι δεν πιστεύει στη δεύτερη θέση;; ΡΕΤΑΛΙΑ!!! Αυτή η ομάδα έχει έναν τρόπο να τρώει την ψυχή των αντιπάλων της σα ζητιάνος μπροστά στην πύλη ενός μοναστηριού!!! Την τελευταία φορά που πήγα στο Στάδιο Μαρακανά ήταν σαν να πήγαινα σε ένα γάμο όπου η νύφη ήταν φωτιά και οι καλεσμένοι χορεύανε πάνω στα κάρβουνα!!! Και τώρα αυτοί οι αριθμοφάγοι μιλάνε για τρεις νίκες διαφορά;;;
ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ Ο ΠΑΛΜΕΡΑΣ ΜΑΣ ΠΑΙΞΕ ΣΑΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΡΕ ΣΕΝΤΕΡΟ ΜΟΥ, εσύ ξέρεις πόσο συχνά τον έχω στο μυαλό μου εκείνον τον αγώνα;;; Γιατί εκείνος ο τίτλος δεν είναι ασήμαντος αριθμός γραμμένος κάπου στον πίνακα — είναι μια μάχη που διεξάγεται σα εκείνες τις στιγμές που οι φίλοι σου λένε "άντε σιγά, αυτό δε γίνεται" και μετά ξεσπάς!!! Η ομάδα μου, η ομάδα της ΚΑΡΔΙΑΣ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΟΤΕΙΝΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ!!! 🔥💪
ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΖΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΦΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΦΛΑΝΕΛΑ ΣΟΥ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι στο διάολο γίνεται εδώ πέρα; ξυπνήσαμε σα να έχει κοκκινίσει ο ουρανός απόψε και κανείς δε θυμάται πως πριν λίγα χρόνια ο Παλμέρας έκανε το γύρο της χώρας σα τιμωρημένος γιος με δαφνοστεφανωμένο κεφάλι; δα-κρυ-βα-λ-λάκι δίνουν οι αριθμοί τώρα για τους τρεις πόντους, αλήθεια; τον ξέρω τον Sentera, εκείνον τον τύπο που παίζει μπάλα στα στατιστικά σα βόλος στους αγώνες πέντας - ναι εκείνον που τελευταία φορά τον είδα όταν εκείνος ο παλιάς κοπής Παναθηναϊκός βγήκε τρίτος κι όμως όσοι ήξεραν ποδόσφαιρο δεν είχαν κανείς αμφιβολία πως στην Ευρώπη όλοι του έκλειναν την πόρτα σα να είχαν φάει γάλα πριν πάνε στον αγώνα.
τους λέγατε σήμερα πως η Φορταλέζα είναι στρατιώτες στο στρατόπεδο του ΣΚΕΛΟΥΣ; ρε φίλοι μου, όταν ήμουν εγώ αλλιώτης στη Μαγγίνη έπαιζαν ποδόσφαιρο ακόμα και με συγκομιδή ελιών κι όμως κέρδιζαν τους δικούς τους τίτλους. εκείνοι εκεί στον βορρά έχουν μία ιστορία σα τους παλιούς μουσαφίρηδες που έρχονταν στο Πειραιά φορτωμένοι με μπομποτίνια - ήρθαν, έπαιξαν, έφυγαν. τρεις ισοπαλίες ούτε καν γωνία δεν κάνουν όταν σου λένε πως στις τελευταίες πέντε έχεις βγάλει πέντε γκολ μαζί με άλλες τόσες αλλαγές ρόλου σαν δίπλωμα οδηγού στα δεκαοχτώ σου χρόνια.
κι εσύ Θανάση μου, εμένα εκείνον τον Σεπτέμβριο του '19 όταν ο γιος σου έκανε τους τόνους στον Παλμέρας μου τον βρήκες σοβαρό τύπο στου καφενείου ή σου 'πιασε κουβέντα επειδή βγήκες εκτός θέματος; αλήθεια εκείνοι οι τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας μετά τον Κρουζέιρο;; εκείνοι είναι σα να πήγες στον Πειραιά με πέντε ψωμιά και γύρισες με είκοσι ψάρια - ξαφνικά η θάλασσα σε αναγνώρισε σαν δικιά της, έτσι; Μαρακανά εκείνους τους αγώνες βλέπω ακόμα τις εικόνες σα σινεμά στους παλιάς κοπής κινηματογράφους: η ομάδα σαν ομάδα τσόγου γυρνάει σπίτι της πεινασμένη ενώ οι άλλοι χορεύουν πάνω στα κάρβουνα.
κι εσένα Νίκο μου, εμένα η Φλάμενγκο δε μου χρειάζεται ρετσίνα κλειστή αποχριστουγεννιάτικη για να την δω σαν νύφη φωτιά — αφήστε με να σας πω κάτι για τους αριθμούς εκείνους που κυκλοφορούν σα διαβάτες στη Σταδίου το πρωινό της Κυριακής: όταν ένα πρωτάθλημα σέρνεται σα γέρικος γάτος όπως λες εκεί πάνω κι εσύ ακούς τρεις νίκες στους μεγάλους, να ξέρεις πως εκείνες έγιναν μέσα σ' ένα στάδιο όπου οι παίκτες τριγύριζαν σα νύχια σ' ένα ξύλινο πάτωμα την ώρα που οι μεγάλοι γελούσαν από πάνω σου.
τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε εμείς εδώ; βάλτε τα γάντια σας σα παλιά, κυρίες μου, σηκωθείτε νωρίς σα πρωινό τρένο για την Κυριακή κι αντικρίζετε τον αγώνα σαν εκείνον τον αγώνα εκεί στην πλατεία της Ρόδου όταν οι μεγάλοι λέγανε πως ο ΠΑΟΚ δε βγάζει τίτλο - εκείνος ο Φεβρουάριος του '81 εκεί που μάζεψαν τρεις πόντους σα ληστές πριν προλάβουν οι αστυνομικοί να σφυρίξουν το τέλος. εκείνον τον τίτλο ακόμα τον γράφουν εκείνοι οι αριθμοί σιγά-σιγά σα σημάδι στο χέρι μιας μάνας που περίμενε τέσσερα χρόνια τον γιο της από τον πόλεμο.
εγώ εκεί μέσα δεν πάω παρά μόνο για μία στιγμή: όταν ανοίγει το γήπεδο σα στόμα μιας γριάς γιαγιάς που διηγείται ιστορίες στους εγγονούς της - εκεί που κάθε πλάκα έχει το δικό της νόημα. εκεί που ο ένας αγγίζει τον άλλον σα ψωμί φρέσκο ακόμη ζεστό από τον φούρνο. όχι αριθμοί εκεί πάνω, όχι ψέματα, μονάχα εκείνοι οι τελευταίοι τρεις αγώνες σα εκείνες τις τρεις τελευταίες γουλιές κρασί πριν λάμψει η μέρα. εκείνος ο τίτλος ακόμα περιμένει.