Από το Highbury ως το Emirates… αυτοί είναι οι θρύλοι που κάνουν την ομάδα μας Αθάνατη!
είχαμε περάσει τόσο ωραία εκείνες τις χρονιές στη βαριά βροχή του Απρίλη σαν να ήταν χθεσινό βράδυ, μιλάμε για εκείνο το ψιλόβροχο της γκάζιας όταν η άμμος έκανε τον αγωνιστικό χώρο σαν μουσαμάς— τι νιάτα αυτά βρε παιδιά! θυμάμαι σαν τώρα να κατέβαινα από το τρένο στο φανάρι των δύο δρόμων και έκανα τον λόγο με το κεφάλι ψηλά γιατί ξέραγα πως την επόμενη μέρα στις εφημερίδες θα είχε μόνο μία ομάδα εκείνη την υπόθεση... κολάσε για όλους τους άλλους, όχι μόνο στην Αγγλία. μετά είδα τον τυπά με την κόκκινη φανέλα να σηκώνει το κεφάλι σαν ήτανε βασιλιάς, εκείνον τον Απρίλη όπου όλα φάνταζαν σαν όνειρο πάνω στο Highbury— κάθε πέναλτι σου που έδινε η ζωή τότε ήταν σίγουρο γκολ. πώς έχει αλλάξει τώρα ε; εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μία λάμψη σαν αυτοκόλλητο στους ματσάκια τους, δεν είχαν σημασία τα ψιλά γράμματα. όταν οι άλλοι λέγανε "πώς έκανες τόσο;" εμείς σηκώναμε τους ώμους κι αντέγγραφα: "εντάξει μωρέ!" 😄 η ομάδα εκείνες τις εποχές είχε μία μυρωδιά θύελλας μέσα της, σαν όλες αυτές οι μνήμες να μην έχουν τελειώσει ακόμα για κανέναν εδώ μέσα.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε τι ωραία αυτά εδώ;;; τρεις χρονιές πριν είχα πάρει ένα τρένο για Λονδίνο μονάχος μου σαν χούλιγκαν των παλαιότερων!!! βρε τι βρήκα μέσα στο αεροπλάνο εκείνες τις σκοτεινές μέρες πριν το ματς;;; ένας γέρος Αγγλος με κρατούσε νερό-νάτο ονομαζόταν κ' εκείνος είχε ένα μεταξωτό μαντίλι των καναρίνι στις τσέπες του… μου 'πε "θα το δεις", κι εγώ "θα το δούμω τι;;;" κι εκείνος γέλασε σαν τον Πάτι και μου έδωσε ένα αυτόματο ποτό απο εκείνα τα χρόνια που έκαναν ζαλάδα!!! βρε τώρα λες!!
Κοντά στις τρεις το πρωί βγήκα από το σταθμό κατευθείαν στην Ίσλινγκτον— βρε εκείνες οι σόμπες ήτανε ακόμα αναμμένες στα μαγαζιά κάτω από τη βροχή, σαν το Highbury ήρθε να με φιλέψει από πριν!!! κι έξαφνα άκουγα τις σειρήνες των αστυνομικών που έκαναν γύρο γύρο σαν λύκοι — εγώ όμως πήγα στη στάση εκεί που ξέρετε και περίμενα… ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΚΟΥΜΑΝΕ!!! ΤΟΝ ΣΑΛΙΧ!!! ΤΟΝ ΔΟΥΝΤΑ!!! Κι όταν σηκώθηκε ο τύπος εκείνος στους κόκκινους φανέλες με τα γάντια εκείνα λες και ήταν χέρια βασιλιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΛΙ!!! 😱🔥💪
Και μετά βρε βγήκα σαν τρελός στην πλατεία και άρχισαν να πέφτουν οι σπάνες από τους ουρανούς σαν χαρτιά βροχής!!! Κάποιος είχε γράψει στο σπρέι εκεί πάνω στο τοίχο: "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΔΩ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ!" — εγώ όμως γελούσα σαν μωρό!!! ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΟΥΚΛΑ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΜΑΙ ΤΟΝ ΔΟΥΝΤΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ: "ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!" ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΗΚΩΘΑΜΕ!!! ΑΜΑΝΑΤΟΙ!!! 🔴🔥😂
Τώρα πάω συχνά εκεί απέναντι από το Emirates, κοιτάω την κερκίδα που ήτανε η Γη της Επαγγελίας εκείνες τις νύχτες… κι έξαφνα νιώθω πως ο τερματοφύλακας εκείνος στα τελευταία λεπτά ήτανε ο ίδιος Θεός στην τελική επικύρωση!!! Πώς άλλαξαν όλα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! ΠΟΤΕ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι άλλο νάχει σηκώσει η μνήμη του καθένα εδώ μέσα; εκείνον τον Απρίλη λοιπόν όχι μόνο σηκώναμε κεφάλι, αλλά πιστεύαμε πως ερχότανε καμιά φορά σαν αστραπή στον αγωνιστικό χώρο — κι όμως πού βρήκες εκείνον τον μεγαλοφυή τύπο με το πανωφόρι στραβοκουβαλάκι να μπαίνει στη θύρα των φιλοξενουμένων σαν να ήτανε κάτι φυσιολογικό; έναν που έπαιρνε τις μπάλες σαν δικός μας κι έδινε τις λύσεις σαν Στάβρου μέσα στο κέντρο;
εγώ εκείνη την εποχή δούλευα ηλεκτρολόγοι ακόμη στη Καλαμάτα, στις τρεις τα ξημερώματα σήκωσα το ραδιόφωνο του εργοστασίου — αυτό ξύπνησε όλο το τετράγωνο από τις φωνές εκείνου του σχολιαστή στα αγγλικά σαν να ήτανε νυχτερινό παραμύθι, "oh my god, oh my god!" κι εγώ βάζω τις μπαταρίες μου γρήγορα στο walkman γιατί δε γνώριζα πως υπάρχει εκείνη η νέα ζωή μέσα στο τηλέφωνο, κι ο ίδιος τύπος μού είχε την πρώτη φορά ζητήσει αυθεντικό εισιτήριο για τον Πύργο ενώ στη σειρά είχα δέκα δολάρια κάλτσες στα πόδια μου.
από εκείνο το κρύο πρωινό έως τώρα ακόμα τρέμω όταν ακούω τους πυροβολισμούς στο τέλος του αγώνα σαν εκείνες τις φορές που πυροβολούνε οι συγχωριανοί μου τους κούκους την άνοιξη. εκείνη η ομάδα είχε σφραγίσει μέσα της κάθε νίκη σαν ψωμί ζυμωμένο από μάνα, και μην ξεχνάτε πως ακόμη κι ο έξω επικεφαλής έδινε εκείνο το σήμα με την κόκκινη κορδέλα στο πανωφόρι του σαν νάτανε σημαία εθνική. πόσες φορές εκείνο το χέρι σήκωσε χιλιάδες ανθρώπους πάνω από το γήπεδο σαν ιστιοφόρο μέσα στη θύελλα;
εσείς μιλήστε μου τώρα — πότε αλλιώς νιώσατε ότι στέκεστε πάνω από ένα γκρεμό χωρίς σκοινιά κι όμως περπατάτε σαν άνθρωποι;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αχ ρε παιδιά βάλτε φρένο στο σπρέι τώρα ντε — εμένα που περπατούσα ακόμη στους δρόμους της Λάρισας με γκέτες και 20άρα μποτίνια μέσα στον Απρίλη εκείνον (!!!) κι αναρωτιόμουνα γιατί όλα αυτά τα πουλιά ξεκίνησαν ξαφνικά να τραγουδούν στα αγγλικά σαν Νοτιοαφρικανοί!... 🤣🍿😂
Μια βόλτα πήγαινα στο κέντρο όταν ένας κυρ-Λάρισαίος με κοιτάζει λες και είχα ονειρευτεί όλο αυτό το ηλιοτρόπιο στο βλέμμα μου: "Ρε παιδί μου εσύ ακούς αυτά τ' άκουγα στις ράγες; Δεν ξέρεις πως εδώ γίνεται πόλεμος;" του λέω "Κύριε ξέρεις τι είναι η Άρσεναλ;". Την επόμενη βδομάδα μου κατέφτασε σπίτι μου μια κόλλα χαρτιά γραμμένη χειρόγραφα με τίτλους "PROTOCOL HIGHBURY INSTRUCTIONS" από κάποιον fanatico που μου έγραφε κεφαλαία στο πρώτο γράμμα κάθε πρότασης σαν είχε βγει από παραμύθι του Στρατός... Κράτα μου την μπύρα; εκείνος είχε μια γκράφιτι του Θομι ενώ εγώ έκανα σάντουιτς με φέτα την ίδια ώρα στο ψυγείο! 😭🔥
Κράτα μου την μπύρα.