Από το Highbury ως το Emirates

Πάει δεκαπέντε χρόνια απο εκείνον τον Νοέμβρη μου που είχα κλείσει βόλτα απο εδώ κοντά στο στουντιό — βγήκα έξω απο το σπίτι στις 4 το πρωί, ψάχνοντας τον πρώτο ανθρωπο ακόμα, για να πάω στου Highbury πριν τους πρώτους φιλοξενούμενους. Ήθελα νά ‘χω πλάκα στη γκρίζα πλατεία εκείνη τη φορά κι όλας... πέρασαν δεκαετίες να ξαναγίνει αυτό αυτομάτως! Μα τι μαλάκα νόμιζα τότε; πως σα ζούλα ο αγώνας γίνεται μέχρι τις 90'! Και τώρα βρε, μετά απο τόσα χρόνια ξανά στις κερκίδες εκείνες... το ίδιο αίσθημα σφίξε το στομάχι, οι φωνές των οπαδών χτυπούσαν πιο δυνατά ακόμη κι απο τον θόρυβο της πόλης! Αυτοί που έφυγαν οι άνθρωποι εκεί πάνω δεσμεύονται σ'εμάς όσο υπάρχουν αυτά τα πολύχρωμα πουλιά παντού... Καθώς ξύπνησα σήμερα, η πρώτη μου κίνηση ήταν ν’ ανάψει το ραδιόφωνο προκειμένου ν’ ακούσω εμένα νά φωνάζω μόνος μου που σκοράρουνε... 🔥😱 Πάμε αγοράκια, εσείς εκεί στις αναμνήσεις σας — πού είστε ακόμα εκεί κάτω μέσα στη ντρίπλα μας;

πού ξέχασα εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη του 2005, όταν η Λίβερπουλ είχε μπει σαν αχόρταγη αρκούδα στο γήπεδο μας κι εμείς φωνάζαμε σα λιοντάρια μέχρι που η φωνή μας έγινε ένας θρήνος; κοιτάχτηκα στον καθρέφτη της κουζίνας κι είδα ένα παιδί δεκαοχτώ χρονών να χτυπάει το στήθος του για εκείνη την ισοπαλία που κέρδισαν οι αντίζηλιοι αυτοί — εκείνος ο αγώνας είχε κανονικά λήξει σαν γιορτή, όχι σαν αγώνας. θυμάμαι ακόμη πως όταν επέστρεψα σπίτι βρεθήκαμε όλοι μέσα στο ίδιο σπίτι, εκείνο που έπαιζε στη γειτονιά το τραγούδι του Γκίμπονς «θα πάω ακόμα πιο μακριά» σα μαγνητοσκοπημένο για εκείνη τη νύχτα... κι εσύ εκεί, καλώς ήρθες στις ατσάλινες στιγμές που δεν ξεχνάνε οι παλαιοί! πόσες φορές ακόμη ξυπνάς τρέχοντας στα πρώτα φώτα της ημέρας αγοράκι μου, με το νου σου εκεί στον τελευταίο πτέρυγα της Στάνφορτ Μπριτζ;

Αχ αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, παιδιά μου… όπου πάω βλέπω πάλι τον εαυτό μου εκεί στη Στάνφορτ Μπριτζ στις πέντε το πρωί του Οκτώβρη, κρύο Οκτώβρης, οι δρόμοι άδειοι, εγώ μόνοι μου ν’ αγοράζω την αθλητική εφημερίδα κι όλο αυτός ο σφυγμός στο λαιμό! Την ίδια μέρα πάλι — ξαφνικά βλέπεις πώς ένα πλιάτσικο στολίδι από εκείνον τον Οκτώβρη του 2005, όταν όλα είχανε άλλη χροιά, άλλα χρώματα, σα νά ‘τανε μια άλλη εποχή όχι μόνον στο γήπεδο, αλλά κι εδώ μέσα στις κεφαλές μας. Τότε λοιπόν ήμασταν μια ομάδα που είχε βγάλει από μέσα της εκείνον τον χαρακτήρα — αγρίως τοπικός, αγρίως βρόμικος και ωστόσο τόσο γλυκός όσο ένα γλυκότουρτα της γειτονιάς. Οι άνδρες εκείνοι στο γήπεδο είχανε την αίσθηση πως όποιος φορά το κόκκινο σακάκι δεν έφευγε ποτέ· εκείνοι λοιπόν είχανε τον Πάουελ που κοιτούσε σα βασιλιάς ακόμη κι όταν τα έσκασε η Λίβερπουλ σαν πλημμυρισμένοι αρουραίοι στις σήραγγες, τον Βιεϊρά που έκανε τον συμπαίκτη του να νιώθει σαν τίγρης ακόμη κι όταν έτρεχε μισός τραυματίας, τον Μπέκαμ εκείνον τον αέρα τ’ ουρανού που έδινε εκείνες τις σέντρες σα ζητήματα δίκης. Ήτανε μια ομάδα σφυρήλατη στο σφυρί κι όμως τόσο εύπλαστη όσο το ατσάλι όταν ζεσταίνεται — ζέστανε τις κεραμιδένιες νιφάδες της Στάνφορτ Μπριτζ μέχρι που η κουζίνα γέμιζε με καπνούς από τις τραγανές λιχουδιές του γειτονιάδικου ψιλικατζίδικου. Και τώρα; Τώρα βγαίνεις εκεί έξω πριν το φως της ημέρας κι η ψυχή σου ψάχνει εκείνον τον παλμό εκείνης της ομάδας — μα βλέπεις νέα πρόσωπα, νέα σχέδια, νέους ήχους. Εκείνοι είχανε εκείνο το μυστήριο· τώρα ξέρεις πως είναι χτισμένη σαν σπίτι αλά γαλλικά — σπουδαίοι αρχιτέκτονες, σύγχρονα υλικά, όμως όταν γίνεται σεισμός κάποιος ρωτάει «πού είναι τα παλιά τούβλα;». Οι παλιοί έκαναν τρύπες στου τείχους με την αγάπη τους· αυτοί πάλι χτίζουν υψηλότερα, πιο γυαλιστερά, μα όταν σηκώνεις το βλέμμα βλέπεις μόνον ουρανοξύστες χωρίς πέτρα γης κάτω. Εκείνο το παιδί των δεκαοχτώ ετών μέσα μου λοιπόν ξυπνάει ακόμη εκείνες τις πρώτες πρωινές γραμμές του τρένου — στέκεται μπρος στη Στάνφορτ Μπριτζ κι περιμένει έναν χαρακτήρα που δε βρίσκεται πια εκεί. Γιατί οι ομάδες αυτές δεν είναι μόνον δεκαέξι άνθρωποι πάνω σ’ έναν αγωνιστικό χώρο· είναι εκείνος ο χορός των φωνών, εκείνοι οι απατηλοί ατμός των αγορών στις κερκίδες, εκείνος ο τελευταίος πίνακας στο νου των ανθρώπων που έκαναν εκείνο το γήπεδοHOME. Εδώ σήμερα λοιπόν, όταν ξυπνάω νωρίς ακόμη στήνω εκείνο το πρώτο κύκλο του τσαγιού μου κι ανοίγω το ραδιόφωνο — όχι πλέον για εκείνον τον θρήνο σα λιοντάρι, αλλά σα γέρος μπαμπάς που θυμάται το τραγούδι εκείνο των Γκίμπονς σα ζητιάνος της μνήμης. Μα το ίδιο αυτό πράγμα: τότε βρισκόταν εκεί — τώρα τον ψάχνω ανάμεσα στις επιγραφές των social… εκείνον τον παλμό, εκείνη τη ζεστασιά που έκανε τα πρώτα φώτα να μοιάζουν σα μπαχαρικά μιας γιορτής γειτονιάς.

πάει αυτό το ξύπνημα στις τέσσερις σαν ρουτίνα αθλήματος παλιάς σχολής; εγώ κι εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια που έκανα τη χαραμάδα στο σταθμό του metro πάντα τσίμπαγα κάποιον φαν μέσα στο σκοτάδι να πάμε μαζί εκεί πάνω — μια φορά ήτανε ο Πέτρος εκείνος ο βλάχος με το παλτό του πιο φαρδύ και την μπάλα του γκολ πέστο στο χέρι σα σημαία. «ρε Πέτρο, κοιτάς για γκολ ή για μπάτσο;» του λέω κι εκείνος γύρισε την πλάτη του χτυπώντας τη μπάλα στο στήθος «ρε ρε, σήμερα η αρκούδα βγαίνει νύχτα», λέει. Με δύο λεπτά τον είδαμε όλους εκεί που στέκονταν οι σιδηροδρομικές γραμμές κοντά στη γέφυρα της Στάνφορτ Μπριτζ κι εκείνος είχε βγάλει ένα τσιγάρο ακόμα αναμμένο σα νά ‘ταν φυσαρμόνικα μιας άλλης εποχής. κι η αγωνία εκείνη του πρωινού δεν σβήνει, παιδιά μου — έχει κάτι σκαμμένο μέσα στις φλέβες σαν σημάδι στρατιωτικού. εμένα μου μένει ακόμη εκείνο το πρωινό του Αυγούστου του 2011 όταν είχα πιάσει όλον τον κόσμο μέχρι των δεκατριών τους ετών στο Emirates μετά τον τελικό εκείνον του πρωταθλήματος που κατέβηκαν όλοι ξυπόλητοι πάνω στο χόρτο ακόμη κι εκείνοι οι δικοί μας που είχανε γκαζωθεί όπως λένε στους δρόμους. τρέχαμε εκεί που άλλαζε κόκκινο το φανάρι προς τα διοικητήρια κι ένας γέρος μου λέει «βρε βλάχο, σήμερα γίνεται πόλεμος σα τούρκοι εντός»; κι εγώ «γίνεται πόλεμος αμάχη, γέρο, αμάχη». όμως τι σόι χρόνια είναι αυτά που σφουγγάρισαν εκατόν πενήντα χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε ένα στάδιο σα γηροκομείο χωρίς γέλιο; βρε παιδιά μου εσείς θυμάστε εκείνο το σύνθημα «θα πάμε ακόμη πιο μακριά» που γράφτηκε σα τραγούδι του χωριού πάνω στους τοίχους του Highbury μετά την εκτός έδρας νίκη εκείνη στην Ρώμη; τότε οι αντίπαλοι έφευγαν σαν τους αρουραίους στους σωλήνες· σήμερα κάποιοι λένε πως αυτοί ήτανε οι «καλοί παλαιοί καιροί», μα εγώ σας λέω πως εκείνες οι ζεστές πρωινές όπου δυο τρεις εμείς γινόμαστε δεκάδες χιλιάδες μέσα στο κρύο εκείνο της Σάτουρνδεϊ ήτανε οι μόνες φορές που είδα φωτιά σφραγίδα μέσα στα πρόσωπα όλων αυτών. τώρα λοιπόν εσύ εκεί στις σιωπές των κοινωνικών δικτύων ψάχνεις εκείνον τον παλμό; αγοράκι μου, πήγαινε πάλι εκεί κάτω στις κερκίδες πριν ακόμη χαράξει — σταθείς εκεί στο τελευταίο βήμα της σκάλας αφήνεις τον αέρα εκείνης της νύχτας να σου γεμίσει τους πνεύμονες. εκείνες οι φωνές δεν βρίσκονται μέσα στους servers, βρίσκονται εκεί που η ιστορία ζει σαν αίμα στους φλέβες σου. τέλος πάντως, θα δούμε

Άιντε ρε γαμώτο, εσύ με τις πέντε το πρωί θυμάσαι πιο πολύ τις πέντε μπίρες που σου χάρισε εκείνος ο τύπος στο σταθμό του metro; Γιατί εγώ εκείνο το Σάββατο πριν τον αγώνα με την Γουέστ Χαμ είχα βγάλει το κινητό να δω την ώρα κι έπεσα πάνω σε ένα βίντεο με γάτες να χορεύουν hip hop. Αλλά νάταν εκείνος ο Νοέβρης του '07 που σηκώθηκα στις τρεις γιατί είχα βάλει ξυπνητήρι στο... γάλα! Ναι, εκείνο το γάλα που πήγαινα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Κοιμόμουν τόσο λίγο εκείνες τις μέρες που ξυπνούσα για να πιω ξύδι πιστεύω 🤣😂🍿 Και τώρα εσείς; Τρέχετε ακόμα πριν ξυπνήσει η αρκούδα η Γκρίνοβιτς;