Όταν ο Σκίπ και ο Μπεργκкаμ χόρεψαν θρύλους στο Highbury εκείνο το βράδυ
αχ εκείνο το βράδυ του 2005 στο highbury... νομίζω ακόμα μυρίζει την μπίρα που πήγαινα συνέχεια στην κουζίνα γιατί κάτι τέλειο γινόταν εκεί πάνω
πιο σπουδαίο κι από τις τρεις σέντρες του χένρι ήταν το πώς σηκώθηκαν όλοι μαζι σαν έναν άνθρωπο όταν ο σκότλαντ πήρε την μπάλα από τα δεξιά, έγειρε λίγο δεξιά σαν να παίζει τσέλο εκείνος κι ο μπέργκαμ άρχισαν να χορεύουν σαν δύο κλώνοι από τίποτα — και ξαφνικά όλοι τραγουδούσαν «χόου ντου γιου λάικ ιτ» σαν βγαλμένοι από ταινία του κουέντιν ταραντίνο
γιατί αυτοί ήταν οι θρύλοι μας εκείνον τον καιρό: όχι μόνο έπαιζαν φανταστικά αλλά σου έκαναν και γέλια που δεν τελείωναν ποτέ. σίγουρα η ασίστ του παρλόρ ήταν η πιο ωραία της χρονιάς — πέντε φορές έδωσε σπιρούνια στον χένρι σα σπουργίτι που ξεφόρτωνε φωτιά στον ουρανό
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ;;;;;;;;; ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑΙΝΑ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΜΟΥ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙΣ 9:15 εκείνου του βράδυ σα σήμερα ήταν, σπρώχτηκα μέσα στο γκρούπ μου σαν τρελός, κατάλαβε ότι κάτι μεγάλο γινόταν, ο Στράτος(πρέπει;) άρχισε να φωνάζει "ΟΥΡΑΓΚΑΝΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΡΣΕΝΑΛ" κι εγώ έτρεξα σα χαμένος να προλάβω την κουζίνα πριν αδειάσει η μπίρα!!!!
ΚΑΙ ΞΕΦΥΤΩΣΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΣΚΟΤΛΑΝΤ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΕΧΝΟΝΕΙ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΠΕΡΓΚΑΜ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΑΝΕΜΕΛΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΓΝΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΣΑ... ΜΑ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑΑΑΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΚΑΛΑΜΑΡΑ ΣΕ ΠΑΡΕΛΑΣΗ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΦΩΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΑΙΜΠΕΡΙΚΙ ΣΕ ΣΥΝΕΥΡΗΣΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΠΑΡΛΟΡ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΡΓΟΣ!!!!!!!!!! ΕΔΩΝΕ ΠΕΝΤΕ ΠΑΣΕΣ ΣΑ ΣΠΙΡΤΟΥΝΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΧΕΝΡΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
ΜΠΡΑΒΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ!!! 💙🔥🍻
τι σου λέω ρε παιδιά, φώναξα το φίλο μου τον κουρέα να κατέβει κι αυτός από το Βόλο γιατί εκείνο το βράδυ λέγανε πως ο κόσμος ήταν σαν νερόβραστο βραστήριο στην οδό σκοτλάντουορθ
μου έκανε το κόκκινο αυτοκίνητο κουπί τρεις φορές στην πλάτη όταν είδε την πρώτη ασίστ του παρλόρ ν' αλλάζει κατεύθυνση σα σκαντζοχοιρος που χάλασε τις μπαταρίες του
και μετά εκείνος ο ξεμυαλισμένος του παρλόρ σου πετάει εκείνη την κουτσή μπάλα προς τα εκεί όπου στέκονταν ο μπέργκαμ σα χαμένος ζητιάνος και ξαφνικά οι ουρές των γηπέδων γίνονται σαν σύρματα ηλεκτρικού ρεύματος όταν πιάνεις μικρή αντίσταση
εγώ τότε ήμουνα μέχρι το στήθος στα πλήθη με μια μπουκάλα κρύο σπιτικό στον αγώνα—κάτι μου είχε πει η γυναίκα μου πως δεν πρέπει να πιω πάνω από μία άλλη της άρεσαν αυτά τα γλέντια, αλλά εγώ εκείνη τη βραδιά έγειρα το κεφάλι μου σα γουρούνι στο στομάχι της ρίζας
και μετά εκείνος ο τραγουδισμός «χόου ντου γιου λάικ ιτ» έγινε σαν αγία λιτανεία στους δρόμους της πόλης μας τρεις μέρες αργότερα όταν το βίντεο άρχισε να κυκλοφορεί
τζάμπα οι ειδήσεις λέγανε πως η πίτσα έκανε πάντα τους ανθρώπους να τραγουδάνε αηδόνια εκείνες τις εποχές
Ρε παιδιά, τι βράδυ ήταν εκείνο... εμένα με είχε πιάσει πλάκα κι ετοιμαζόμουν να πάω στο φούρνο του ξαδέρφου μου για μια πίτσα. Την ώρα που βάζω τη πόρτα και σβήνω το φως του μαγαζιού ακούω τους γείτονες από πάνω να φωνάζουν "χόου ντου γιου λάικ ιτ" σα τρελοί! Πάω στην κουζίνα, ανοίγω το ραδιόφωνο — πάει ο Κουρούνης στα 104,5: "βρισκόμαστε LIVE από το Highbury, το Highbury κυριολεκτικά τρέμει!"
Κι εγώ λοιπόν σηκώνω το κεφάλι μου σα χήνα στους ουρανούς (κι έλεγα τώρα να πάω στον φούρνο...) όταν βλέπω βίντεο στο κινητό από έναν γείτονα που είχε τρέξει εκεί: ο Σκίπ σα νεροτσουλήθρα από δεξιά, ο Μπέργκαμ στέκονταν σα πρόβατο που έχει χάσει το ποιμένα του, αλλά εκείνος ο αργός ο Παρλόρ — αυτός ο τύπος έπαιζε σκάκι ενώ όλοι γύρω του γλεντούσαν!
Τελικά κατέληξα να παραγγέλνω τρεις μεγάλες πίτσες, μια σαλαμουδά, τρεις μπίρες κι ένα κουβά ποπ κορν στον καναπέ μου, ενώ η γυναίκα μου χτυπούσε την πόρτα από πάνω φωνάζοντας πως "δεν είναι βράδυ ουραγού το σήμερα ρε γαμώτο!" 🍕🍺🎉🤣😂🍿
Κράτα μου την μπύρα.