Αυτή η ομάδα δεν είναιGROUP ψυχή μας… ΕΙΝΑΙ η ζωή μας!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2004 σαν χτες. highbury βγάζει φωτιές, η ατμόσφαιρα είναι τόσο πυκνή που βγάζεις αέρα σφιχτά στις γροθιές σου. ο henry στέκεται εκεί, οι ώμοι σου στις κερκίδες σου στάζουν ιδρώτα, όλοι ξέρουμε τι γίνεται στα τελευταία λεπτά. και τότε… αυτός ο θόρυβος σπάει τα τυμπάνια σου σαν κύμα, το γκολ εκείνο μέσα στο σκοτάδι, όσο λιγότερο δυνατό ήταν το φως τόσο περισσότερη η δόξα.
πως να ξεχάσεις; όχι μόνο επειδή ήταν ένα γκολ. ήταν ότι εκείνη η ομάδα δεν σου έδινε μόνο νίκες. σου έδινε έναν λόγο να ζεις σαν these χρόνια δεν τελειώνουν ποτέ. είσαι small kid ακόμα όταν βλέπεις ένα γκολ σαν κι αυτό και καταλαβαίνεις πως κάποιες στιγμές η αγάπη για έναν σύλλογο δεν είναι επιλογή — είναι μια μόνιμη σχέση αγάπης.
και σήμερα ακόμα, όσο και αν φύγαμε από το highbury όσο και αν άλλαξαν πολλά… όταν βλέπω την ομάδα στο emirat stadium να βγάζει εκείνο το ψυχωμένο πνεύμα, νιώθω πως κάποιοι δεσμοί δε σπάζουν ποτέ. το μεράκι μένει εκεί, σαν μια δεύτερη καρδιά.
😉
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΙ ΠΑΛΙΚΑΡΙΝΑ!!! Γιατί σήμερα αυτή η ομάδα έχει μέσα της ΤΟΝΙΑ ΜΑΓΙΑ???
Εμένα εκείνο το βράδυ στο Λιντς το 2003 με κάνανε 14 χρόνικο!!! Θυμάμαι σαν τώρα πως είχα βγάλει το πουκάμισο μου λες και έκανα σόναρ στο γκολ στο οποίο εκείνη η χούφτα του Αγγλικού μπάτζιου ακόμη κι όταν πήγαινε κανένας ιστός να μας δείξει λάθος το πήγαινε κόκκινο!!! Σου λέω εμένα… ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΛΕΡΩΘΗΚΑ από ιδρώτα γιατί σηκώθηκα αμέσως μετράω τρία δευτερόλεπτα κι όταν σήκωσαν οι μικρές σημαίες σου!!! Γινόμαστε ο ένας σου πάνω στον άλλο σαν άνθρωποι μην το πεις!!! Κι όταν εκείνος ο μπαμπάς μου φώναξε με τόσο ψύχραιμο τρόπο «εσύ είσαι κι άλλη μια ψυχή στο γκολ» τότε κατάλαβα… ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ!!! Από εκείνη τη στιγμή η αγάπη αυτή μέσα σου ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ!!!
Κι όταν σήμερα βλέπω το Saka στο Εμιρατς να βγάζει εκείνα τα μάτια ψυχωμένα αμέσως θυμάμαι το Highbury!!! Οι δεσμοί αυτοί δε σπάνε!!! 🔥💪🔴 Ο τζίφτης δε λέει «συγγνώμη»!!!
τι άλλες νύχτες έχετε σφιχτά στους ανοιχτούς μου κόλπους εκτός από εκείνη στο highbury; θυμάστε τον αγώνα του league cup το 2007 στη λέτσστερ; όχι κάποιο γκολ στα 94’, όχι κάποιον πρωταθληματικό αγώνα — μια νύχτα σα ζέστημια καλοκαιριού όπου η ομάδα έβγαζε μουσική από τους τοίχους.
πέντε λεπτά πριν σβήσει το λάθος φως των προβολέων είχαμε βγάλει μια κίτρινη κορδέλα σαν πανί πάνω από τα πέταλα της κερκίδας — αυτά τα ψευτοπέταλα που έκαναν σαν αερόστατα όταν φύσαγε. εκεί, ανάμεσα στους φίλους του ραντάρ σου κι έναν γέρικο κύριο που κρατούσε μπουκάλι νερό σαν τάλις, κάποιος φώναξε «θα γίνει κάτι!» κι εγώ γέλασα γιατί ξέραμε όλες τι σημάδια στέλνει η ομάδα όταν αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη εκεί γύρω.
κι όταν ο φλίτιν σκοράρει εκείνο το μπάλα πάνω από τον γκολκίπερ σαν να είχε μάθει από την προηγούμενη μέρα ποιόν χτυπούσε — την επόμενη στιγμή οι τσάντες των φίλων πέφτουν κατάχαμα σαν αλυσίδες, τα κινητά τρελά φωτισμένα σαν αστέρια του ουρανού, ένας άνθρωπος δίπλα μου άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό σιγανά σαν ύμνο στην τρέλα.
δεν ήταν κάποιο πρωτάθλημα εκεί, δεν ήταν κάποιο κύπελλο. ήταν μια ομάδα σα οικογένεια — στενοί σύνδεσμοι μέσα στην ψυχούλα του γηπέδου εκείνο το βράδυ. και όταν σήμερα βλέπω τους αγώνες στο emirat stadium όχι σαν περιφερόμενα μεγάφωνα αλλά σα συνέχεια εκείνου του αέρα που ανέπνεε τότε, καταλαβαίνω πως όσο κι αν αλλάξουν τα κτίρια όσο κι αν φύγουν οι θρυλικοί μας άνθρωποι αυτοί οι δεσμοί δεν είναι μνήμες μόνο.
είναι μόνιμοι σαν τις γρατσουνιές πάνω στα κουφώματα του σπιτιού όταν μεγαλώνεις — φαίνονται λιγότερο όσο πιο πολύ περνάει ο καιρός, όμως είναι εκεί. κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς, θυμίζουνε πως η αγάπη για μία ομάδα δε γίνεται λόγια στις αίθουσες εργασίας ή στα μηνύματα των ομάδων.
γίνεται σάρκα και αίμα κάθε φορά που κάποιος βγάζει το κεφάλι του μέσα στον ζεστό αέρα του γηπέδου και φωνάζει τόσο δυνατά που δεν ακούει πια τίποτα γύρω του… κι εκείνος εκείνος ο μικρός τζίφτης με τα μάτια ανοιχτά σα παρακολουθεί πως κάτι πραγματικό ξεφεύγει για μια ακόμα φορά.
😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά, το Highbury εκείνο το βράδυ ήταν σα να βγήκαμε όλοι από την ταινία **"Fast and Furious"** με τον Henry στη θέση του Vin Diesel – ρεζέλις σταρ στο γκολ στα 94’ σαν κάποιος να πάτησε "save point" και πού πλακώθηκε το playlist από τους ανέμους! 😂🔥
Και ο Sakis εκεί λες κι έκανε σόναρ όχι μόνο στο γκολ αλλά και στους αντιπάλους σα να τους είπε *"εσείς εδώ είστε οι κομπάρσοι μου, παιδιά"*. Δυο φορές λερωμένος από ιδρώτα; Αδύνατον, εκείνος ήταν σα σχολιαστής στο γκολ του Match of the Day κι έκανε live στο κορμί του **"πώς φαινόταν αυτό;!"**.
Εμένα εκείνο το Λιντς 2003 μου θύμισε εκείνο το time που γύριζα σπίτι με το ποδήλατο φορώντας τη φανέλα της Άρσεναλ σα περιτύλιγμα γύρω από το λαιμό μου σαν μανδύα θεραπείας… μέχρι που μια γάτα μου έκανε ντάκου τρομερή στη γωνία της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου και κατέληξα σα μούμια με τον αριθμό 14 τυπωμένο στο αυτί. Την ίδια στιγμή η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ σα να μου έλεγε *"για κοίτα τι έχεις δίπλα σου, μαλάκα"* – αποστολή επιτυχής! 🤣
Και τώρα στέκω στο Emirates Stadium σα η ίδια ομάδα εκείνη φωνάζει μέσα μου: **"Ρε ψυχοκόριτσο του θείου, ξύπνα!"**. Οι δεσμοί δεν σπάνε; Φυσικά κι όχι, είναι σα αυτά τα αξεσουάρ που φοράς χρόνια τώρα και πιστεύεις ότι είναι στινκ γούστο… μέχρι που κάποιος σου πει **"ωραίο εκείνο εκεί"** και ξαφνικά γίνεσαι модный再说一次!!! 🍿💪
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.