Είναι ο Γιώργος Αλαβάνου παντοτινός ήghted λύκος που έφαγε το μυαλό του Αντρέα?

Πού ξέρεις εσύ ότι ο Αλαβάνος εκείνες τις εποχές είχε κάτι περισσότερο από χάρισμα ν' αγοράζει σιγουριές με μεταγραφές που έκαναν τις ομάδες πιάνο του αντιπάλου κι ύστερα να τις σπάει μια μια;; Τώρα βλέπεις τον Αντρέα σα βγαλμένο από ταινία τρόμου που προσπαθεί ν' ακολουθήσει τα βήματα του νταντά του κι καταλήγει μόνο να κουνάει το χέρι σα την τελευταία προσπάθεια πριν πέσει η αυλαία. Αυτός λοιπόν δεν ήταν θέμα τυχαίου πολιτισμού — ήταν θέμα κουλτούρας αγώνα. Εμένα εκείνο το πρωί στο Βουκουρέστι τον Αλαβάνου τον θυμάμαι σα λύκο που μύριζε αίμα πριν βγει ο ήλιος. Αλλά τώρα;; Μακάρι κανείς να μην ήταν εκεί όταν οι Λιβόρνο μπήκαν σα αγελαδίτσα στο γήπεδο του Ολυμπιακού. Τόσο πολύ δέχτηκαν φωτιά εκείνοι σα να είχε γκρεμιστεί η χώρα τους. Γιατί;; Γιατί εκείνη η ομάδα είχε χαρακτηριστικά — δεν είχε μόνο όνομα. Οι αντίπαλοι εκείνες τις χρονιές σηκώνονταν από το έδαφος σα ζόμπι μετά το πέμπτο γκολ. Σήμερα;; Κοιτάξτε το ρεκόρ εντός έδρας φιλοξενίας πρωταθλημάτων των τελευταίων τριών ετών. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα σεβασμού στον αγώνα. Και τώρα θέλεις ν' ανασύρεις το πνεύμα εκείνης της εποχής;; Μα βεβαίως — ξεκινήστε από το σπίτι σας. Κάντε κάτι μεγαλύτερο από το να στέκεστε στους προβολείς σαν φωτογραφίες στο μουσείο. Εσείς εκείνοι που λέγατε πως ο Μαρκinhos Σίλβα ήταν φάντασμα;; Αυτός εκείνες τις νύχτες έκανε τους τίτλους εργαστηρίου ν' ανατριχιάζουν πριν φύγουν στο γήπεδο. Σήμερα;; Δεν μπορείτε να κατοχυρώσετε ούτε μια νίκη σα γάτα σ' έναν σωρό ψυγεία. Ο Αλαβάνος εκείνες τις εποχές δεν είχε επιλογή — η ομάδα του έπρεπε να κερδίσει γιατί κάθε φορά είχε αυτοακυρωθεί αν έχανε. Του Αντρέα;; Αυτός έχει επιλογή: μπορεί ν' αλλάξει ρότα ή ν' ακολουθήσει την ιστορία σαν χαρτοπαίκτης που περιμένει την επόμενη φάση. Εσείς;; Εσείς έχετε γλώσσα — χρησιμοποιήστε την για κάτι πιο δυνατό από το να γράφετε αγώνες εδώ μέσα.

ΡΕΙΣ ΡΕ;;; Ο ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΛΥΚΟΣ;;; ΛΥΚΟΣ;;;; Τι άλλο;; Ο άνθρωπος εκείνος είχε την ομάδα γραμμένη στο DNA της, σα δαχτυλίδι στους γυμνούς ώμους της νύχτας!!! Τον θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη, πριν ξεκινήσουν οι δικοί μας στο Europa League εκείνης της χρονιάς! Είχα βγει στο μπαλκόνι μου κλεισμένος σα φυλακή ακόμα κι όταν χιόνιζε — ήταν κάτι ψυχρό εκεί πέρα, σα να είχαμε χάσει το σπίτι μας κι εκείνος μας πήγαινε πίσω με γροθιές! Οι φίλοι των Λάτσιο σα τρελοί, δικοί μας σα σκιές στους τοίχους! Και αυτός;; Αυτός βγήκε σα από βιβλίο τρόμου! Με αυτό το βλέμμα που έλεγες "θα σου φάω τη ζωή πριν ξημερώσει"!!! Κι ύστερα εκείνο το χτύπημα στον Ντολφίνο!!! Αυτός ο τίτλος ήταν βρόμικος μέχρι τότε — κανείς δεν τολμούσε ν' αγγίξει αυτές τις σφαίρες. Και εκείνος;; Την Κυριακή βρήκαμε έναν αριθμό στο Excel σα παντού... αλλά εμείς;; ΞΕΡΑΜΕ!!! Ξέραμε ότι όσο αυτός ήταν στον πάγκο υπήρχε ΑΓΩΝΑΣ αίματος!! Σαν την Κόλαση εκείνη είχε χαραχτεί στα έγγραφα — όχι σα αριθμός, σα μνήμα!! Και τώρα;; ΤΙ ΛΕΜΕ;;; Ο Αντρέας;; Αυτός είναι σα κάποιος που βρήκε ένα μουσείο μέσα σ' έναν ναό κι αντί ν' ανάψει τα κεράκια άρχισε να πετάει τις λάμπες πάνω στους τοίχους!! Ποιος είναι εκείνος ο φορμόν;; Πού είναι το σπουργίτι εκείνο που καθόταν πάνω στο φυλαχτό της ομάδας και τραγουδούσε;;; ΤΟ ΕΧΑΣΑΝ;;;;; Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους δικούς μας σα δορυφόρους στο γύρισμα ενός αγώνα πρωταθλήματος! Πίσω στο 2006 κάθοταν ο Μπλάγκοβιτς σα γίγαντας στους πάγκους όλων των ομάδων — σήμερα;; Οι αναλυτές μιλάνε για "απουσία ικανότητας ανάπτυξης παιχνιδιού" σα να μην υπήρξε ποτέ αυτός ο κύβος στις σκακιere!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ;;; Πώς γίνεται σήμερα να βλέπουμε μια ομάδα σαν τον Πανιώνιο να διαλέγει αγωνιστικά σα να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ;;;; Πού πήγε εκείνο το πνεύμα που έκανε τον ΠΑΟΚ στο Νικόλαιδη να πέφτει σα σακούλα αλεύρι μετά το πρώτο ημίχρονο;;;;; Ο ΑΛΑΒΑΝΟΣ;; Αυτός ήταν η ΦΩΝΗ της ομάδας!! Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους τίτλους της FIFA ν' ανατριχιάζουν όταν έβγαινε ο κατάλογος των προπονητών του μήνα!! Κι ο Αντρέας;; Αυτός είναι σα ένας καλλιτέχνης που έπαιξε σε μια ταινία πολεμικών περιπετειών μέσα σ' ένα βαγόνι θηριοτροφείου!! ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕ;;; Το σύστημα;;;; Οι προπονητές;;;; Οι παίκτες;;; ΟΧΙ ΡΕΙΣ!!! Φταίμε εμείς!! Γιατί όταν κάποιος φοράει την κληρονομιά σα παλτό ξεπουλημένο από το υποκείμενο γκαράζ;;; Δεν του γίνεται ν' ανήκει — γίνεται ν' αποτελεί αντικείμενο!! ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;; Γιατί αυτός ο σύλλογος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ!! Αυτός είναι ΜΥΘΟΣ!!! Κι ο μύθος ζει όταν οι νίκες γίνονται τραγωδίες κι όχι αριθμοί!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; Θα σηκωθούμε σα στρατιώτες παλιάς εποχής κι εμείς;; Ή θα συνεχίσουμε να κοιτούμε την ιστορία σα χρυσό ψάρι σε βάζο;;; ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΑΛΛΟ;; ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΘΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! 🦁🔥

Πέρασε δεκαετία από εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη, όταν η πόλη ήταν σκεπασμένη σα σιδερόφραχτη σημαία μιας χρονιάς που δεν ξεχνιότανε. Τότε λοιπόν ο Γιώργος βγήκε στους διαδρόμους πριν τον αγώνα σα να κουβαλούσε το σύνολο των ελπίδων μιας πόλης πάνω στους ώμους του — όχι σα νυχτερίδα που τουρτουρίζει στη νύχτα όπως λέει κάποιος εκεί πέρα, αλλά σα στρατιώτης που ξέρει ότι η επόμενη κίνηση θα γράψει ιστορία. Κι εκείνο το Γουέσλι Σκόλαρι σα να μην είχε ξαναδεί ομάδα τόσο ασίδευτη, λες κι αυτό το γκολ του Στολτίδη στον ΠΑΟΚ ήταν η τελευταία πράξη ενός έπους που ξεκίνησε από τον σπόρο εκείνου του τίτλου στο UEFA. Όσο για τον Αντρέα τώρα — αυτός βρίσκεται στον πάγκο σα ζωγράφος μπροστά σε καμβά αδιαπέραστο, με το πινέλο να χάνει κάθε χρώμα ανάμεσα στα χέρια του. Την ίδια ώρα οι άλλοι γουστάρουν σαν να έχουν υπογράψει συμβόλαιο με τον θάνατο κάθε αγώνα. Δεν είναι θέμα τύχης, ρε παιδιά. Είναι θέμα πως όταν σβήνεις την ίδια φωτιά που κάποτε σε ζέσταινε, μένεις μόνο με τις στάχτες μιας ιστορίας που δεν ξέρει πια πως γράφεται. Κοιτάξτε το πρόσφατο ρεκόρ στο πρωτάθλημα: εντός έδρας αγώνες χωρίς νίκη εδώ και δύο χρόνια σα να κολυμπάς σε θάλασσα που έχει ξεραθεί. Αυτοί εκείνοι οι αντίπαλοι που τότε σηκώνονταν σα ζόμπι μετά το τέταρτο γκολ τώρα κάνουν κανονικές βόλτες στο γήπεδο όσο αυτοί οι δικοί μας κοιτούν σαν τους νικητές της προηγούμενης μέρας μέσα σε βιτρίνα. Κι όλα αυτά ενώ η ομάδα είχε τον φορμόν εκείνον — τον Σίλβα — τον άνθρωπο που έκανε την άμυνα να μοιάζει με κλειστή πύλη μαζί του στη σύνθεση. Σήμερα; Οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν αγώνες σα να ψάχνουν λύπη στους αριθμούς ενός Excel αντί για νίκες στις κουκκίδες ενός χάρτη όπου το θρύλος έχει χαραχτεί με πυρωμένη σίδηρο. Εσύ λοιπόν, στάσου εκεί στο γήπεδο κάθε φορά σα να είναι η πρώτη κι ύστερ’ αυτού: τι κουβέντια κάνεις στην ομάδα όταν ο πονοκέφαλος δεν βρίσκεται στην άμυνα ή στην επίθεση, αλλά στο ίδιο το πνεύμα; Γιατί εκείνος ο Γιώργος δεν ήταν κάποιος σωτήρας — ήταν η έκφραση μιας ασίτας, ενός μουσικού μέρους αυτού του συλλόγου. Ο Αντρέας εκείνος; Ξέρεις τι είπε μια φορά ένας παλιάτσος στους πρώτους αγώνες; "Δεν φταίει η μπάλα". Κι όμως εκείνη έκανε όλα όσα έπρεπε εκείνες τις νύχτες — μόνο όταν η κληρονομιά γίνεται βερμούδα πάνω στους παίκτες τότε ξεχνάμε πως λέγαμε πως υπήρχε αγώνας σιωπής και αίματος πριν την κάθε σέντρα.

ρε παιδιά βγήκα από το σπίτι πριν δυο ώρες να πάρω τον αέρα κι έπεσα πάνω σ' έναν παλιό γνώριμό μου στη πλατεία των Συντάξεων — είχε τσάντα γυμναστική στην πλάτη σα βγήκε από σχολείο παιδί κι έκανε τις ασκήσεις του μπροστά στις ξύλινες κούνιες που έχουνε πάρει φωτιά από τον ήλιο. στάθηκε εκεί σα άλλος αγωνιστής πριν τον τελικό, σφίγγοντας τους γροθιές του στο κρύο και μετρώντας τις εισπνοές του σα να ήταν το τελευταίο του λόγο. του λέω «τι κάνεις ρε» κι αυτός γύρισε σιγά σα να τον είχε ακούσει ο ίδιος ο Αλαβάνος από το υπόγειο του Νικολαίδη «περιμένω να γίνει αυτός ο αέρας αγώνας», μου λέει, «γιατί αν σήμερα δεν γίνει τίποτα εδώ δεν γίνεται τίποτα πουθενά». κάτι τέτοιο ήταν τότε η ομάδα αυτή, σα μία πόλη μέσα στην πόλη που περίμενε τους τίτλους σα νερό μετά την αφόδευση — δεν υπήρχε βήμα δίχως νόημα, κάθε γκολ ήταν σαν να ανάβεις φωτιά στη συλλογική ψυχή και κάθε ήττα σα να σου σβήνουν τις σπίθες μέσα στην ίδια σου την καρδιά. θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που πήγαινες στο γήπεδο σα να μπαίνεις σε κάποιο μυστήριο — τον Φεβρουάριο του 2006 στο Βουκουρέστι, τους Λιβόρνο σα ζώα τυφλά μπροστά στα σαγόνια ενός τίγρη που είχε ονομάσει τον δρόμο του άλλη μία φορά νίκη, εκείνο το χτύπημα στον Ντολφίνο όπου ο αγώνας έγινε περισσότερο ζήτημα τιμής παρά οποιουδήποτε αριθμού στο βιβλιάριο, εκείνον τον Μάρκο Ασένσιο εκείνοι τους αγώνες σα ν' άκουγες ένα τραγούδι που δεν τελείωνε ποτέ γιατί ήταν γραμμένο στην ίδια του τη ζωή. κι ύστερα όλα αυτά τώρα σα να κοιτάμε την ίδια ομάδα μέσα από ένα θολό γυαλί — σα ο καθένας από εμάς φοράει ένα παλτό κάποιου άλλου που του είχε πει «δεν υπάρχει επόμενη φορά», σα η ιστορία της γράφεται ξανά αλλά όχι σαν την ξέραμε, σα κάτι γίνεται φάντασμα εκεί που πριν υπήρχε σάρκα ζωντανή. ο Γιώργος εκείνος δεν ήταν κάποιος σωτήρας ήταν η ίδια η ομάδα φορμωμένη σαν σφαίρα έτοιμη να σπάσει κάθε αντίσταση — όταν μιλούσε στους δημοσιογράφους μετά τους αγώνες είχε τη φωνή αυτού που ξέρει πως τον επόμενο αγώνα πρέπει να ξανακάνει αυτό που έκανε χτες γιατί διαφορετικά η πόλη ξυπνά σα νεκρή. τι έκανε λοιπόν; αγόραζε σιγουριές έτσι; λες και μπορούσε κανείς τότε να αγοράσει κάτι τόσο γνήσιο όσο εκείνο το πνεύμα που έκανε τον Ολυμπιακό να σηκώνει πανό στους ουρανούς σα να 'ταν φούρνος την ημέρα του ψωμιού. κι ο Αντρέας τώρα; στέκεται εκεί σα εκείνος ο καλλιτέχνης που δεν βρίσκει τον καμβά του — έχει τους παίκτες, έχει το όνομα, έχει την κληρονομιά ακόμα σωριασμένη στους ώμους του σα βουνό που δεν ξέρει πώς ν' ανέβει κανείς. εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοι που τότε έρχονταν σα να έχουν υπογράψει συμβόλαιο με τον θάνατο κάθε αγώνα τώρα κάνουν τις βόλτες τους στο γήπεδο σα να είναι η δεύτερη ομάδα ενός χωριού, σα να έχει σβήσει εκείνη η φωτιά που κάποτε έκαιγε τόσο δυνατά που φαινόταν από την άλλη άκρη της πόλης. εκείνος ο Μαρκinhos Σίλβα εκείνος σα γίγαντας στους πάγκους — τώρα τους βρίσκεις γραμμένους σ' ένα αρχείο Excel σαν αριθμό ανάμεσα στους υπόλοιπους, σαν κάποιος που έκανε την ομάδα να μοιάζει αήττητη μέχρι την ημέρα που ξέχασε πως η νίκη δεν είναι αριθμός αλλά αίσθημα αίματος στις φλέβες. τι έγινε λοιπόν; εκείνο που χάθηκε δεν ήταν μια γενιά παικτών ήταν η ίδια η γλώσσα του αγώνα — εκείνοι οι τίτλοι του UEFA, εκείνα τα πρωταθλήματα εκείνες οι νύχτες που έκαναν την πόλη να ξεχάσει πως υπάρχει χειμώνας. σήμερα βλέπω εκείνους τους πρωταθλητές μας να βγάζουν τους αριθμούς σα ν' ανοίγουν ένα βιβλίο μαθηματικών σ' ένα σχολείο που ξέχασε το μάθημα της ιστορίας. κάποιοι λένε «το σύστημα» κάποιοι «η απουσία μεγάλης προοπτικής» εγώ λέω πως φταίει εκείνο το μικρό σκοτεινό σημείο μέσα μας που κάποτε είχε σηκώσει το κεφάλι κι έκανε τον αγώνα πιο μεγάλο από τον ίδιο τον αγώνα. γιατί εκείνος ο Γιώργος ήταν παντοτινός λύκος; επειδή είχε μπει τόσο βαθιά στη ψυχή αυτού του συλλόγου που όταν έφευγε η ομάδα δεν έχανε μόνο έναν προπονητή έχανε το δικό της βλέμμα. ο Αντρέας τώρα βρίσκεται εκεί σα εκείνος ο ήρωας ενός τραγουδιού που ξέχασε τους στίχους — έχει την ομάδα, έχει το όνομα, έχει όλα όσα χρειάζονται εκτός από εκείνο το πράγμα που έκανε τον Ολυμπιακό μεγαλύτερο από κάθε αριθμό: το αίσθημα πως κάθε αγώνας ήταν μία τραγωδία που έπρεπε ν' αλλάξει την ίδια τη ζωή. κι εμείς; βρισκόμαστε ακόμα εδώ σα εκείνοι οι στρατιώτες που περιμένουν τον σάλπισμα ενώ γύρω τους η πόλη έχει αλλάξει χρώμα σα βγει ο ήλιος την επόμενη ημέρα. το ερώτημα δεν είναι «ποιός φταίει»; είναι «τι κάνουμε όταν η κληρονομιά γίνεται θλιβερό ρούχο που σέρνεται στο πάτωμα»; εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη σας θυμίζω όχι σα έναν αγώνα αλλά σα μία στιγμή που άλλαξε την ίδια την ουσία αυτού που σημαίνει Ολυμπιακός. σήμερα στέκουμε σ' ένα γήπεδο χωρίς εκείνη τη φωτιά — κι όμως εκείνη η φωτιά κάποτε έκανε τους αντιπάλους να σηκώνονται σα να είχαν πιει δάδες αντί για νερό.

Ρε μωρέ, θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο του 2007 σαν χτες — η ομάδα είχε μόλις γυρίσει από μια ήττα στα Τρίκαλα που είχε αφήσει την πόλη σα νεκροταφείο την Κυριακή πρωί. Ο Γιώργος βγήκε στους διαδρόμους πριν τον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης κρατώντας στο χέρι του ένα χαρτί μουτζουρωμένο όχι σα διοικητική κίνηση, σα καλλιτέχνης μπροστά στον καμβά που ξέρει πως αυτός είναι ο τελευταίος χρόνος για ένα αριστούργημα. Εκείνοι οι αντίπαλοι, εκείνοι οι γκρι υφάσματα στους πάγκους τους σα σκιά από σχολικό βιβλίο παλιάς εποχής — η ομάδα μας μπήκε στο γήπεδο σα να ξύπνησε από κάποιο μουρμουρητό που άρχισε στις σκοτεινές αίθουσες του τότε Ωρωπού πριν φτάσει σ' εμάς σαν σειρήνα πολέμου. Κι ύστερα εκείνος ο Μάκος σηκώθηκε σαν γίγαντας πάνω από τη μπάλα στην επέκταση, εκείνο το κεφάλι πάνω στο στήθος σα τείχος — δεν ήταν η πάσα εκείνη, ήταν η υπόσχεση ενός χρόνου που είχε σταθεί σιωπηρή μέχρι τότε σαν γέφυρα πάνω από έναν άδειο ποταμό. Μετά πήγε το πρώτο γκολ σα βρόντηγμα κεραυνού πάνω από την πόλη, μετά το δεύτερο σα νερό που ξεχειλίζει πάνω από φράγμα, μετά εκείνος ο Μισέλ εκείνος ο τρόπος που σήκωσε τα χέρια σαν να κρατούσε ο ίδιος τον ουρανό. Κι όταν έφυγα εκείνο το βράδυ σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά στον δρόμο της Καστέλλας, η μητέρα μου — Θεός της κάνει χρόνια πολλά — μου έφερε έναν καφέ σαν έκανε κάθε φορά μετά τους μεγάλους αγώνες εκείνης της εποχής. «Ρε γιο μου», μου λέει, «αυτή η ομάδα δεν έχει έναν προπονητή, έχει έναν ζωντανό οργανισμό». Κι εγώ τότε σηκώνοντας το στόμα μου πάνω από το ζεστό υγρό εκείνο κοίταξα το πορτοκαλί φως της πόλης σα να ήταν η ίδια φωτιά που έκανε όλους εμάς εκείνες τις νύχτες περισσότερο ανθρώπους παρά οπαδούς. Την επόμενη μέρα στο γραφείο ο λογαριασμός του ηλεκτρικού είχε μειωθεί κατά κάποιον τρόπο — σα να είχαμε μοιραστεί όλοι μαζί μία μόλις συνείδηση ότι κάτι μεγάλο είχε συμβεί εκεί που ελάχιστοι αντιλαμβάνονταν πέρα από τους αριθμούς μιας λίστας. Τώρα; Στέκουμαι σ' ένα γήπεδο όπου οι αναλυτές μιλούν για «δυναμική μπάλας» σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από έναν υπολογιστή ανοιχτό σε κάποιο δωμάτιο εκτός έδρας. Ποιος θυμάται εκείνον τον Άβραμ εκείνον τον χρόνο σα να έκανε ο ίδιος τη ομάδα να μοιάζει ζωντανός οργανισμός; Αυτός εκείνος που όταν η ομάδα έχανε δύο συνεχόμενους αγώνες έκανε αυτούς τους ανθρώπους στους πάγκους σα να είχαν πιει το ίδιο φάρμακο για την κούραση — όχι επειδή τους έδινε κάποια μαγική φόρμουλα, επειδή αυτή η ομάδα είχε γίνει οικογένεια εκείνους τους οποίους κάποιοι θέλουν σήμερα να τους βγάλουν νοκ άουτ σα αριθμούς. Κι ο Γιώργος εκείνος στέκονταν εκεί σαν εκείνος ο άνθρωπος που είχε δει τις πύλες της Ασίας ανοιγμένες — όχι επειδή ήταν τυχερός, επειδή είχε γίνει ο ίδιος η ψυχή εκείνης της ομάδας. Πώς μπορείς να αντικαταστήσεις μία τέτοια ψυχή; Με έναν καλλιτέχνη που χάνει τα χρώματα του;

Ρε παιδιά, έτσι σα λέμε;; Αφού πιάσατε το νήμα εκείνος ο Γιώργος ήταν παντοτινός λύκος — όχι σα μεταφορά φτιαγμένη στο Excel, σα νύχτα που είχε βγει έξω από βιβλίο τρόμου αλλά από την ίδια του την ψυχή. Το θυμάμαι σα τώρα εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη όταν έκανε τους Λάτσιο να σέρνονται σα σκυλιά δίπλα στους δικούς μας τείχους, όχι επειδή είχε γίνει κάποιος σωτήρας αλλά επειδή είχε γίνει η ίδια η ομάδα φορμωμένη σαν σφαίρα έτοιμη να σπάσει κάθε αντίσταση. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε "σύστημα", δεν υπήρχε "πρόγραμμα", υπήρχε μόνον εκείνος ο μύθος που ζούσε μέσα μας — κι εγώ, εκείνος ο Φεβρουάριος του 2006 στο Βουκουρέστι στέκονταν στον τελευταίο πάγκο σα να κοιτούσα τον ίδιο τον αγώνα σα τραγωδία γραμμένη στον ουρανό. Πώς μπορείς όμως να συγκρίνεις εκείνον με τον Αντρέα;; Δεν είναι μόνο ότι εκείνος έλειπε εκείνο το αίσθημα αίματος στις φλέβες της ομάδας — είναι ότι ακόμη κι όταν αυτή η ομάδα είχε τον Μαρκinhos Σίλβα εκείνον τον γίγαντα, ακόμη κι όταν είχε τίτλους σ' ένα UEFA σα ν' ανάβεις φωτιά κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του σ' ένα γήπεδο, ακόμη εκείνες τις στιγμές ένιωθες πως κάτι μεγαλύτερο συνέβαινε: πως αυτή η ομάδα δεν αγωνιζόταν για έναν τίτλο, αγωνιζόταν για την ίδια της την ύπαρξη. Σήμερα;; Βλέπω τον Αντρέα εκεί σα καλλιτέχνη μπροστά σε έναν καμβά όπου κανείς δεν θυμάται τους στίχους — έχει τους αριθμούς, έχει τους παίκτες, έχει ακόμα κι εκείνον τον τίτλο της προηγούμενης δεκαετίας σα βέρα πάνω στους ώμους του, όμως κάπου στη μέση χάθηκε εκείνη η γλώσσα του αγώνα. Πιστέψτε με, έχω μια προσωπική ιστορία γι' αυτό: πριν δύο χρόνια πήγα στο γήπεδο με έναν φίλο που δεν είχε ζήσει εκείνες τις εποχές. Του έδειξα εκείνον τον πίνακα της ομάδας του 2006 στην αίθουσα των τροπαίων σα να ανοίγω ένα οικογενειακό άλμπουμ. Εκείνος κοίταξε τους τίτλους σα αριθμούς κι εγώ προσπάθησα να του εξηγήσω τι σήμαινε εκείνο το σαξοφωνάκι του Πρέσπα τη νύχτα που η πόλη έκανε μία βουή σα θάλασσα — δεν κατάλαβε. Γιατί;; Γιατί εκείνο το αίσθημα δεν μεταφέρεται σ' έναν πίνακαExcel, δεν γράφεται στα papers των οικονομικών μιας ομάδας, υπάρχει μόνον όταν κάθε φορά που μπαίνεις στο γήπεδο αισθάνεσαι πως βρισκόσουν ξανά στη θέση εκείνου του ανθρώπου που περίμενε τον αγώνα σα νερό μετά την αφόδευση. Πώς λοιπόν μπορούμε να κάνουμε τον Αντρέα εκείνον τον καλλιτέχνη ξανά;; Πρώτον, πρέπει να ξεχάσουμε ότι οι τίτλοι είναι κάτι που αγοράζεται σαν ψωμί στη γωνία — αυτοί γεννιούνται όταν η ομάδα γίνεται οικογένεια σ' έναν αγώνα σα τραγωδία. Δεύτερον, πρέπει να βρούμε ξανά εκείνο το βλέμμα που έκανε τον Γιώργο να βγάζει αυτή τη φωνή εκείνο το βράδυ στη Ρώμη: αυτή η ομάδα δεν αγωνίζεται για να κερδίσει έναν αγώνα, αγωνίζεται γιατί αυτή η πόλη κάποτε άλλαξε χρώμα κάθε φορά που άφηνε τους τίτλους στους ουρανούς της. Κι εσείς;; Τι κάνετε εσείς όταν ακούτε εκείνους τους παλαιότερους να μιλούν γι' εκείνες τις νύχτες;; Κοιτάτε σα χρυσόψαρο ή σηκώνεστε σα στρατιώτες παλιάς εποχής;; Γιατί εκείνος ο οργανισμός λέγαμε ότι κάποτε υπήρχε — σήμερα χρειάζεται μόνο ένας σπινθήρας για να ανάψει και πάλι η φωτιά.

Αχ αυτά τα παλιά μου πόνεσαν την καρδιά τώρα… Ρε, περιμένετε, όταν λέτε πως ο Γιώργος ήταν εκείνος ο λύκος που μύριζε αίμα πριν ξημερώσει, έχω εικόνες σα από βιβλίο τρόμου… Αλλά ξέρετε τι άλλο μου λέει η ψυχή; Οτι εκείνος ο λύκος είχε μία ομάδα πίσω του σα φύλακες ζωντανοί — είχανε το DNA της νίκης στα κόκκαλά τους! Την Πόρτο εκείνες τις νύχτες, τον Ντολφίνο εκείνο το γκολ που έκανε τους αριθμούς να σβήνουν σα τσιγάρο στο δρόμο… Κι ύστερα βλέπεις τον Αντρέα και λες "γιατί αυτός έχει αυτό το βλέμμα σα να ψάχνει το κλειδί στον κάδο των σκουπιδιών;;;" Παιδιά, εγώ δεν λέω ότι ο Αλαβάνος ήταν ένας μάγος των μεταγραφών — λέω ότι εκείνον τον καιρό η ομάδα είχε έναν τρόπο: κάθε αγώνας ήταν σαν την τελευταία πράξη ενός δράματος όπου η νίκη γράφτηκε πριν καν ξεκινήσει η παράσταση. Τα νούμερα εκείνης της ομάδας έκαναν κακό στους αντιπάλους επειδή έβλεπαν στην κερκίδα μια πόλη ολόκληρη στέκεται σα στρατιώτες πριν τη μάχη! Σήμερα;; Οι αριθμοί είναι ψυχροί σα νούμερα στη λουρίδα ενός αγελάδας — δεν τους κοιτάμε σα τίτλους αλλά σα αποδείξεις μιας κηδείας χωρίς νεκρό! Κι ο Αντρέας;; Αυτός φοράει την κληρονομιά σα παλτό αποθήκης — μεγάλος, βαρύς, χωρίς ζωή. Εκείνον τον καιρό ο Γιώργος είχε έναν στόχο: να κάνει τους τίτλους να γράφουν ιστορία χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια. Σήμερα οι προπονητές μιλούν για "προγράμματα" σα να ήταν μία συνταγή κουζίνας… Αχ ρε αδέρφια μου, η ομάδα εκείνες τις εποχές έκανε τους πρωταθλητές να σηκώνονται σα ζόμπι επειδή είχανε ψυχή γερά σα τσιμέντο! Θυμάμαι κάποτε στο παιδικό γήπεδο εδώ στη Λάρισα όταν λέγαμε πως η ομάδα του Ολυμπιακού ήταν σαν την οικογένεια που δεν χωρίζει ποτέ — όχι σαν αριθμό σ' ένα Excel. Αυτόν τον χαρακτήρα εκείνος ο Γιώργος τον κουβαλούσε σα θρόνο πάνω στους ώμους του. Ο Αντρέας;; Αυτός στέκεται εκεί σα εκείνος ο καλλιτέχνης που ξέχασε πως η μπογιά πρέπει ν' αλλάξει χρώμα ανάλογα με την ψυχή του πορτραίτου. Πώς γίνεται όμως να ξαναβρούμε εκείνο το πνεύμα;; Ξεκινώντας από το ότι ο Αλαβάνος εκείνον τον καιρό δεν ήταν ο "ειδικός" — ήταν η ίδια η ομάδα φορμωμένη σαν σφαίρα που έπρεπε ν' ανοίξει τον δρόμο της μέσα από το σκοτάδι. Σήμερα βλέπουμε προπονητές που μιλούν για "δυναμική μπάλας" σα να είναι μια συνταγή fast food… Εσείς εκείνοι που λέγατε πως ο Μαρκinhos Σίλβα ήταν φάντασμα εκείνων των εποχών;; Εκείνος έκανε την άμυνα να μοιάζει σα τείχος της πόλης όταν οι αντίπαλοι έρχονταν σα τρελοί! Σήμερα;; Οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν ανέμους σα νούμερα σ' ένα φύλλο Excel! Ρε, κι εκείνο το περίφημο "ανάμεσα στις σειρές" εκείνον τον καιρό όταν η ομάδα έχανε δύο συνεχόμενους αγώνες;; Την επόμενη Κυριακή είχανε ξανά εκείνο το βλέμμα σα να μην είχε γίνει τίποτα… Αυτή ήταν η μαγεία εκείνων των χρόνων! Το σύστημα εκεί δεν ήτανExcel — ήταν μία πόλη που περίμενε την νίκη σα νερό μετά από πολύκαιρο ξηρασία! Ο Γιώργος εκείνος ήταν ο οργανισμός — όχι ο σωτήρας! Αυτό έχει σημασία! Την ίδια ώρα βλέπουμε τον Αντρέα εκεί σα καλλιτέχνη που προσπαθεί ν' αποδώσει ένα αριστούργημα χωρίς πινέλο… Και εμείς;; Εμείς περιμένουμε σα χρυσόψαρα σ' ένα βάζο ενώ η ομάδα γράφει ιστορία σα φυλακή… Αυτά τα λέω όχι σαν γκριφάκι αναλυτής — αλλά σα κάποιος που σηκώθηκε μία νύχτα εκεί στο Βουκουρέστι να δει τους τίτλους σα φωτιές στον ουρανό. Εκείνον τον καιρό δεν υπήρχε θέμα "ποιός φταίει" — υπήρχε μόνο η ερώτηση: "ποιός είναι ο επόμενος;" Σήμερα βλέπουμε ένα σύνολο σα μουσείο χωρίς επισκέπτες… Κι όμως εκείνη η φωτιά κάποτε έκανε τους τίτλους να γράφουν ιστορία σα τραγούδια! Όποιος έχει ακόμα εκείνο το πάθος ας σηκώσει το κεφάλι ψηλά — όχι σα χρυσόψαρο στο βάζο, σα στρατιώτης που περιμένει τη σάλπιγγα της νίκης! Γιατί εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη εγώ δεν έβλεπα έναν αγώνα — έβλεπα μία τραγωδία όπου η νίκη ήταν η μόνη έκβαση! Κι ο Γιώργος εκεί; Ήταν η ίδια η τραγωδία φορμωμένη σα λύκος! 🦁🔥

ΩΧ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΡΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕ ΠΟΤΕ!!! Εγώ εκείνον τον Αλαβάνo σα λύκο;;; ΝΑΙ ρε!! Γιατί είχε την ομάδα μέσα του σα αίμα! Όταν μπήκε στην αίθουσα των τροπαίων του UEFA εκείνο το βράδυ η Ρώμη σίγησε!! Κι ο Αντρέας;; Αυτός είναι σα τσάντζα που παίζει με τις σπιθές μιας φωτιάς σβησμένη χρόνια!! ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΣΑ ΖΟΜΠΙ;;; Μα τότε είχαμε τον Μισέλ σα βασιλιά στους πάγκους, τον Μαρκinhos σα τείχος, τον Στολτίδη σα θηρίο εκείνον τον καιρό στο Νικόλαιδη!! Τώρα;; Αυτοί οι αριθμοί στους υπολογιστές σαν να είν' ένα βιβλίο σχολικής ζωγραφικής!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! Κι εκείνο το ρεκόρ;; ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΝΙΚΗ;;; Μα όταν πέρναγε η ομάδα εκείνον τον δρόμο σα στρατιώτες πριν τον πόλεμο;;; ΤΩΡΑ;; Βλέπεις την ομάδα σα ζόμπι στο γύρισμα μιας ταινίας τρόμου!! ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; ΚΙ Ο ΑΝΤΡΕΑΣ;; Εκείνος στέκεται σα καλλιτέχνης μπροστά σ' ένα χαρτί που έχει ξεχάσει πως γράφει ιστορία!! Ποιος τον έκανε ν' αλλάξει;;; Το σύστημα;;; Η τύχη;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΦΤΑΙΕ!! Γιατί όταν κάποιος φοράει την κληρονομιά σα παλτό του γείτονα τσιγουροποιημένο;;; Εγώ εκείνο τον Ιανουάριο στη Ρώμη δεν θυμάμαι έναν αγώνα — θυμάμαι ένα ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΤΕΛΕΤΗ!! Ο Γιώργος ήταν ο ιερέας εκείνης της ημέρας κι εμείς οι οπαδοί οι πιστοί!! Τώρα;; Ο Αντρέας στέκεται εκεί σα εκείνος ο τύπος που δεν βρίσκει την εκκλησία σβήνοντας τις λάμπες!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ!! Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ!! ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ!!! Γιατί όταν η ομάδα πέραζε τη μεγάλη πύλη εκείνον τον καιρό εμείς πετάγαμε τριαντάφυλλα σα νεκροί ποιητές!! Κι εκείνοι οι αντίπαλοι;; Μα τότε έκαναν τόσα πολλά λάθη που έβγαζαν αυτομάτως χαρτιά από το βουνό!! Σήμερα;; ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΤΙ!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ!!! ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΘΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 🔴🦁🔥

σαν πέρναγα την πλατεία Κανάρη σήμερα το πρωί σα να πήγαινα για ψώνια στο κατάστημα του γείτονα μου είδα εκείνο τον δρόμο σα μια ταινία που παίζει αργά πίσω — τα γκράφιτι ακόμα εκεί σαν νεκρές μνήμες, οι φούρνοι ανοιχτοί σα στόματα να φωνάζουν «θαύμα» στις πέντε η ώρα το πρωί, κι εμένα μου ήρθε σαν σφυγμός πως εκείνο το μέρος κάποτε έκανε τον κόσμο να στέκεται ολόκληρος πριν καν ανοίξει το γήπεδο. ρε παιδιά, όταν στέκουμαι σήμερα στον Αποστόλο και βλέπω αυτή την ομάδα να κοιτάει σα ψάρι στη σακούλα, δεν κατηγορώ μόνο τον Αντρέα σα καλλιτέχνη που χάνει το πινέλο — κατηγορώ εμάς που ξέχασαμε πως ο Γιώργος εκείνος δεν ήταν ένας άνθρωπος ήταν η ίδια η ομάδα φορμωμένη σα μια σφήκα που τσιμπάει πριν καν καταλάβεις πως σου έχει εισβάλλει στο αίμα. τι έγινε εκείνο το 2005-2007;; έγινε αυτό: ένας οργανισμός σαν ζωντανό πράγμα που είχε την ίδια φωνή σ' όλο τον πλανήτη όταν γκρίνιαζε οι άνθρωποι στα γραφεία έκαναν νορμάλ εργασία επειδή είχαν μια πόλη σπίτι τους στέκονταν σωστά εκείνος τον Ιανουάριο στη Ρώμη δεν ήταν αγώνας ήταν τελετουργικό — εκείνος ο χώρος μέσα στον νου μας είχε κλείσει όλα τα άλλα πόρτες όσο εκείνοι οι παίκτες έκαναν την μπάλα λόγο όταν χτύπησε ο Στολτίδης στο Ντολφίνο ήταν σα ο ίδιος ο Θεός του Πειραιά να μιλάει σ' όλα εμάς σιγά σιγά. κι τώρα;; τώρα η ομάδα είναι εκεί σα θέατρο όπου οι ηθοποιοί ξέχασαν το ρόλο τους — ο Αντρέας στέκεται σαν εκείνος ο συγγραφέας που γράφει μια ιστορία χωρίς μέσα στίχους επειδή κανείς δεν του έδωσε χαρτί πριν αρχίσει το ανέβασμα του έργου. βλέπω τον Μαρκinhos Σίλβα εκεί σα μια φωτογραφία ανατολική τώρα πια στις διαφάνειες ενός powerpoint σα νούμερο ανάμεσα στους άλλους κι όμως εκείνος υπήρχε όταν η άμυνα του Ολυμπιακού ήταν τείχος που έκανε τις ομάδες να πεθαίνουν σιγά σιγά χωρίς να δουν καν τον ουρανό. αλλά αλήθεια τώρα; πώς ήταν εκείνες οι νύχτες;; όχι σα συγκεκριμένος αγώνας ήταν σα ζωή που έπρεπε να γίνει πριν ξημερώσει — ο Μάρκος εκείνος έπρεπε ν' ανασάνει πριν σηκωθεί η κερκίδα επειδή η πόλη είχε ήδη ξεκινήσει την προσευχή της στην είσοδο των φυλακών εκεί που κάποτε έκλειναν οι πόρτες στους οδηγούς των φορτηγών σαν έβγαινε η ομάδα στους διαδρόμους. κι εμείς;; εμείς σήμερα βγάζουμε αριθμούς σα νάνοι που προσπαθούν να κουβαλήσουν ένα βουνό — εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη εγώ ήμουν σ' εκείνο το γήπεδο όχι σα δημοσιογράφος σα άνθρωπος που είχε δώσει το αίμα του στη ομάδα πριν καν γεννηθεί. όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος ο χώρος μέσα μου έκλεινε σιγά σιγά σαν τζάμια σπάσματα γιατί ήξερα πως εκείνο το πράγμα που έκανα εκεί δεν ήταν ούτε λίγο αγώνας ήταν αφοσίωση σ' έναν οργανισμό που είχε γίνει σπίτι μου πριν καν γνωρίσω τι σημαίνει λέξη «πατριωτισμός». τώρα όμως;; όλοι αυτοί οι πρωταθλητές εκείνοι που γράφουν στα excel σα νάνοι που μετράνε ξυλάκια σ' ένα δάσος νεκρό — εκείνον τον Γιώργο δεν τον είχε μόνο η ομάδα είχε τον δικό του κόσμο εκείνος έφτιαξε κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο έφτιαξε έναν μύθο που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται στις τρεις το πρωί για να δουν ένα γκολ σα να ήταν η ίδια η σωτηρία τους. κι όμως εμείς;; εμείς στέκουμε εκεί σα χρυσόψαρα στο βάζο ενώ γύρω μας η πόλη έχει αλλάξει χρώμα σα νερό που χύνεται από σφουγγάρι — εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοι που πριν έκαναν λάθη σαν να είχαν πιει δάδες σήμερα κάνουν βόλτες σα νά έχουν συμβόλαιο ζωντανή ζωή επειδή εμείς οι ίδιοι τους δώσαμε την ψυχή της ομάδας χωρίς να κρατήσουμε καν κουρέλι από το κομμάτι εκείνο. τί έγινε λοιπόν;; εκείνο που χάθηκε δεν ήταν ένας προπονητής ήταν η ίδια η γλώσσα του αγώνα εκείνο το ξεχωριστό αίσθημα που έκανε τον κάθε αγώνα σα να ήταν ταινία τρόμου γυρισμένη σ' έναν δρόμο χωρίς συνέχεια εκείνον τον Φεβρουάριο του 2006 στο Βουκουρέστι εκείνες οι νύχτες όπου βγαίναμε σα στρατιώτες πριν τον πόλεμο επειδή ξέραμε πως όταν πέσει η πρώτη βολή η πόλη θα σηκωθεί σαν ένας άνθρωπος. κι έτσι σήμερα;; όταν ο Αντρέας στέκεται εκεί σα καλλιτέχνης που ξέχασε τους στίχους εγώ βλέπω όχι έναν άνθρωπο βλέπω έναν οργανισμό που έχασε τη γλώσσα του εκείνον τον οργανισμό που κάποτε έκανε τους αριθμούς να σβήνουν σα τσιγάρο στο δρόμο όταν η ομάδα μπήκε στους διαδρόμους σα στρατιώτες πριν τον πόλεμο. τι κάνουμε λοιπόν;; πρώτα πρώτα ξεχνάμε πως ο Γιώργος ήταν εκείνος ο λύκος ήταν η ίδια η ομάδα φορμωμένη σα πυρσός που δεν σβήνει ποτέ. μετά γυρνάμε πίσω στα γκράφιτι της πλατείας Κανάρη και βάζουμε φωτιά ξανά σ' εκείνες τις μνήμες επειδή εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν βραβεία ήταν χαρτιά από το οικογενειακό άλμπουμ που κάποιοι έκλεψαν από το σπίτι των ανθρώπων. κι εγώ;; εγώ ακόμη περίμενα εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη όχι σα αγώνα σα τελετή — γιατί εκεί που κάποτε βρισκόταν η φωτιά σήμερα υπάρχει μόνον στάχτη κι όμως εκείνη η στάχτη έχει μέσα τις σπίθες μιας ομάδας που κάποτε έκανε τον ουρανό να γέρνει προς το μέρος μας σα νά θυμόταν πως είμαστε μέρος του. μπορεί ο Αντρέας να βρει ξανά εκείνο το πινέλο;; μπορεί. αλλά πρώτα πρέπει να κουβαλήσουμε πάλι σπίτι μας εκείνον τον οργανισμό φορμωμένο σα σφήκα που τσιμπάει χωρίς δεύτερη σκέψη — επειδή εκείνον τον Γιώργο δεν τον είχε μόνο η ομάδα είχε τον κόσμο ολόκληρο όταν σηκώνονταν οι κερκίδες σαν μια πόλη να τραγουδάει έναν ύμνο χωρίς λόγια.

Ρε αγαπητοί, αυτό που μου κόβει την ανάσα δεν είναι οι τίτλοι, είναι πως εκείνον τον Δεκέμβριο του 2006 στο Ντόρτμουντ δεν βγήκαμε μόνοι νικητές - βγήκαμε σαν μία πόλη που είχε ανοίξει όλες τις πόρτες της βιοτεχνίας της και είχε ρίξει όλο το αίμα της στους δρόμους. Την επόμενη ημέρα στους δρόμους της Ομόνοιας είχαν ανοίξει καταστήματα μόνοι τους πριν καν ανοίξει η αγορά. Τώρα βλέπω τον Αντρέα εκεί σα εκείνον τον φύλακα ενός μουσείου που ξέχασε πως πρέπει ν' ανάψει τα φώτα τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Αυτό το μουσείο είχε παίκτες, είχε ονόματα, είχε ακόμη και έναν τίτλο στο ράφι πάνω δεξιά - όμως η ψυχή του έσβησε εκείνο το βράδυ που σταμάτησαν ν' ανάβουν τις φωτιές στους δρόμους πριν από τον αγώνα.

Τρεις φορές το βράδυ εκείνου του Ιανουαρίου στη Ρώμη ξύπνησα ξαφνικά σα από ηλεκτρικό σοκ. Τρεις φορές μόλις άκουγα εκείνο το σήμα από το κινητό πως είχε ανέβει κάποιο απόσπασμα της ομάδας μας, ξεχνούσα πως ήμουν άνθρωπος. Εκείνον τον αγώνα οι Λάτσιο ήταν θύματα — όχι επειδή η ομάδα έκανε κάτι ξεχωριστό, αλλά επειδή εμείς οι οπαδοί ήμασταν ήδη σ' εκείνο το γήπεδο σα να είχαμε αδειάσει τις ψυχές μας εκεί για χρόνια πριν ξεκινήσει καν η σέντρα. Αυτό το πήρες κι εσύ σωστά, SakisPAO: δεν υπήρχε μόνο ο Γιώργος εκεί — υπήρχε ένας οργανισμός που είχε γίνει οικογένεια τόσο βαθιά ώστε όταν έμπαινες στο γήπεδο νόμιζες πως επέστρεφες στο σπίτι σου. Μα εγώ ακόμα κρατώ κάτι άλλο πίσω από το φόρεμά μου εκείνων των εποχών: εκείνον τον Αύγουστο του 2005 στην Ανδόρρα μετά τον αγώνα, όταν η ομάδα επέστρεψε με το αεροπλάνο αργά τη νύχτα και όλοι μαζί μπήκαμε στο Πειραιά σα στρατιές πριν την μάχη. Δεν ήταν ο τίτλος — ήταν το γεγονός πως εγώ είχα ξαναδεί έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να σταθούν όρθιοι όχι επειδή είχαν λεφτά, αλλά επειδή είχαν σκοπό. Σήμερα όταν βλέπω τον Αντρέα εκεί σα καλλιτέχνη με σβησμένο πινέλο, νιώθω πως αυτό που λείπει δεν είναι η στρατηγική — είναι εκείνο το αίσθημα πως κάθε φορά που περνάς την μεγάλη πύλη, δεν μπαίνεις σ' ένα γήπεδο μπαίνεις σ' έναν ιερό χώρο. Μα έχω και μία μεγάλη επιφύλαξη. Το να λέμε πως εκείνος ο Γιώργος ήταν ένας οργανισμός φορμωμένος σα σφήκα που τσιμπάει χωρίς δεύτερη σκέψη, αυτό μπορεί να γίνει υπερβολή — σίγουρα είχε ανθρώπινες αδυναμίες σαν όλους μας. Εκείνον τον Μάρτιο του 2007 στο Κύπελλο όταν κερδίσαμε την ΑΕΚ εκείνος φώναζε στους διαδρόμους σα σπουδαστής που είχε ξεχάσει την παράδοση πως οι μεγάλοι αγώνες θέλουν ψυχραιμία. Μετά όμως, όταν η μπάλα έφτανε στους ποδιών τους και οι αντίπαλοι είχαν πιάσει τρόπο λόγο, τότε εκείνος μεταμορφωνόταν σα τον Μόρφειο όταν ξυπνάει — αυτή η δυναμική είναι που κάνει τον μύθο μεγαλύτερο από τον άνθρωπο. Όταν λοιπόν βλέπω τον Αντρέα σήμερα εκεί σα καλλιτέχνη που προσπαθεί να αναστήσει εκείνον τον οργανισμό χωρίς να ξέρει πως αυτός είχε δικό του DNA, δε με εκπλήσσει πως χάνει τις μπογιές — το σύστημα δεν μπορεί ν' αναγεννήσει αυτό που έχει ήδη πεθάνει μέσα στις ψυχές μας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν πρέπει να προσπαθήσουμε ξανά. Γιατί εγώ εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη όχι μόνο νίκησα μαζί τους — ένιωσα πως η πόλη μας έκανε επανεκκίνηση σα ένας ανθρώπινος οργανισμός που ξύπνησε από έναν μακρύ λήθαργο. Αν μπορούμε να ξαναζήσουμε αυτό το συναίσθημα, τότε ακόμη κι ένας σπινθήρας μπορεί ν' ανάψει την παλιά φωτιά. Κι εμείς πρέπει να είμαστε εκεί για να την ανάψουμε μαζί τους, όχι σα αριθμοί στους υπολογιστές αλλα σα οικογένεια που σηκώνεται ξανά στους δρόμους.

Ρε, μιλάμε τώρα κι εγώ εκείνο τον Φεβρουάριο στο Βουκουρέστι στέκονταν σαν μούμια μπροστά στην τηλεόραση στο σπίτι του θείου μου — εκείνο το γκολ εκείνου του γκλitschου Κριστιάν τον κάνει εμένα σήμερα ακόμα ν' αισθάνομαι πως κάποιοι τίτλοι δεν γράφονται μόνο στα papers αλλά πάνω στις ψυχές των ανθρώπων. Λοταρία είναι; Μα είναι ρε η ομάδα εκείνες τις εποχές έκανε τους τίτλους ν' ανθίζουν σα λουλούδια στον κάμπο αντί να κρέμονται σα μούμιες στους τοίχους. Κι ο Γιώργος εκείνος;; Τουλάχιστον έκανε την ομάδα να μοιάζει σα σφήκα που δεν χάνει ποτέ το τσίμπημα της — όχι επειδή ήταν σωτήρας, αλλά επειδή είχε κάνει την ομάδα του σπίτι του. Ακούστε με τώρα: όταν έκανα αργότερα εκείνο το σκασμό στο μεταξύ των εποχών και πήγα στη δουλειά μου σαν μάνατζερ εκείνης της μπουρδέλας των logistics, κατάλαβα πως ο οργανισμός εκείνος του Ολυμπιακού δεν ήταν κάποιος ιδιοφυής τύπος που είχε μπει στη ζωή μου — ήταν κάτι πιο βαθύ: ήταν η ίδια η πόλη Πειραιάς που είχε ανοίξει τις φλέβες της και είχε αδειάσει όλο της το αίμα εκεί στις κερκίδες. Κι ο Αντρέας;; Αυτός στέκεται εκεί σα εκείνος ο τύπος που έχει όλα τα νούμερα σωστά αλλά ξέχασε να ανάψει το σπίρτο. Ρε παιδιά, εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη δεν ήταν η ομάδα εκεί — ήταν όλος ο πλανήτης που περίμενε την έκρηξη εκείνου του γκολ σα νέα ημέρα. Σήμερα;; Οι αριθμοί είναι κρύοι σα πάγος στα πόδια σου όταν ψάχνεις για ζεστασιά — δεν λέει τίποτα όταν η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο σα νύχτα χωρίς φεγγάρι. Μα εγώ λέω κάτι άλλο: εκείνον τον οργανισμό δεν τον έφτιαξε ο Γιώργος εκείνον τον έφτιαξαν οι άνθρωποι. Εκείνος έκανε την ομάδα να μοιάζει σα ζωντανό πλάσμα — σήμερα όμως έχουμε έναν καλλιτέχνη που προσπαθεί να ζωγραφίσει έναν πίνακα χωρίς να έχει πινέλο. Κι εμείς;; Εμείς στέκουμε εκεί σα χρυσόψαρα στο βάζο περιμένοντας να μας δώσουν ψωμί ενώ η πόλη έχει ανοίξει όλα της τα παράθυρα σα νά θυμάται πως κάποτε έκανε την ιστορία να γράφεται με αίμα και όχι με Excel. 🤡💸

Πριν δεκαπέντε χρόνια εδώ στη γωνία της Λεωφόρου Ποσειδώνος όπου ο δρόμος κάνει εκείνο το μικρο ρόλο σα κάποιος πριν πει την τελευταία του λέξη, περίμενα τις νύχτες όταν οι τίτλοι μιλούσαν στους δρόμους σαν αστραπές που δεν τελειώνουν. Εκείνον τον Αύγουστο στη Λεωφόρο Αθηνών είχαμε μόλις διαβάσει πως η ομάδα μας είχε χάσει στο πρώτο ματς της περιόδου — όχι σα αποτέλεσμα, σα γεγονός σα ν' ανοίξαμε την πόρτα του σπιτιού και βρήκαμε τα φώτα σβηστά μέσα σ' ένα σπίτι που ξέραμε πως ακόμη ζούσε. Την επόμενη Κυριακή όμως πήγα εκεί που έκανα χρόνια πριν γυμναστήριο — εκεί που παλιά κάθονταν οι γέροι συζητώντας τη ζωή σα να ήτανν ένας αγώνας και τώρα είχαν γίνει οι ίδιοι εκείνοι οι τίτλοι που κάποτε κρέμονταν σαν σημαίες σ' έναν τοίχο. Κι όμως όταν η ομάδα μπήκε στους διαδρόμους εκείνον τον Οκτώβρη στέκονταν σιγά σιγά στις θέσεις τους σα στρατιώτες που ξέρουν πως η μάχη είναι δεδομένη αλλά πρέπει να ζήσουν αυτή τη στιγμή σαν να ήταν η τελευταία τους. Αυτό ήταν το πνεύμα εκεί — όχι επιτυχία, όχι τρόπαιο, εκείνο το αίσθημα πως οτιδήποτε μπορούσε να γίνει δικό σου επειδή εσύ ήσουν μέρος ενός οργανισμού που είχε γίνει σπίτι σου πριν καν γεννηθείς σ' αυτόν τον κόσμο. Κι εσείς σήμερα ρωτάτε πως έφαγε το μυαλό του Αντρέα εκείνος ο λύκος... αλήθεια τώρα; Αυτός ο οργανισμός είχε γίνει μία πόλη μέσα στην πόλη — είχε ανθρώπους σαν τους Μαρκinhos, Στολτίδης, Μισέλ που έκαναν την ομάδα να μοιάζει σα ζωντανός οργανισμός τόσο βαθιά ώστε όταν έμπαινες στο γήπεδο ένοιωθες πως πήγαινες σπίτι σου, όχι σ' ένα γήπεδο. Εκείνον τον Ιανουάριο στη Ρώμη δεν υπήρχε μόνο αγώνας — υπήρχε μία τελετή σα η ίδια η πόλη να ετοιμάζεται για το μεγάλο της μυστήριο. Ο Γιώργος εκεί δεν ήταν προπονητής ήταν το ίδιο εκείνο το DNA της ομάδας φορμωμένο σα πυρσός που καίει χωρίς να σβήνει ποτέ. Αλλά εγώ δεν λέω πως αυτό έγινε μόνο επειδή κάποιος ήταν ιδιαίτερος — έγινε επειδή εκείνος ο οργανισμός είχε γίνει οικογένεια τόσο βαθιά ώστε όταν η ομάδα έχανε δύο συνεχόμενους αγώνες την επόμενη Κυριακή είχανε πάλι εκείνο το βλέμμα σα να μην είχε γίνει τίποτα επειδή είχανε μέσα τους εκείνον τον οργανισμό που δεν χάνει ποτέ. Και τώρα βλέπω τον Αντρέα εκεί σα καλλιτέχνη που προσπαθεί ν' αναστήσει εκείνον τον οργανισμό χωρίς να ξέρει πως αυτό είχε γίνει σπίτι μας πολύ πριν από αυτόν — εκείνον τον οργανισμό που έκανε τους αντιπάλους να σηκώνονται σα ζόμπι επειδή είχανε μέσα τους τη μνήμη πως αυτή η ομάδα είχε γίνει μία πόλη σ' ένα γήπεδο. Εκείνον τον Φεβρουάριο του 2006 στο Βουκουρέστι όταν η ομάδα επέστρεψε και οι δρόμοι είχαν ανοίξει μόνοι τους πριν καν η αγορά ξεκινήσει την ημέρα της, εκεί ήταν η ψυχή αυτού του οργανισμού σα αίμα στις φλέβες όλων μας — όχι επειδή υπήρχαν τίτλοι, επειδή υπήρχε ένας τρόπος να υπάρχεις σ' αυτόν τον κόσμο σαν να ήσουν μέρος κάτι μεγαλύτερου από τον εαυτό σου. Μπορεί λοιπόν ο Αντρέας να βρει εκείνο το πινέλο; Ίσως, αλλά πρώτα πρέπει να καταλάβει πως εκείνον τον οργανισμό δεν τον έφτιαξε κάποιος προπονητής — τον έφτιαξαν οι άνθρωποι σ' αυτόν τον Πειραιά σαν μνήμες στις γειτονιές, σαν τραγούδια στα δρομάκια, σαν εκείνες τις νύχτες όπου η πόλη έκαναν μία μόνο κίνηση σα στρατιώτες πριν τον πόλεμο. Κι εκείνον τον οργανισμό δεν μπορείς να τον βρεις στις στήλες ενός Excel — τον βρίσκεις στις φωτιές που ανάβουν στους δρόμους πριν από έναν αγώνα σα εκείνες τις εποχές όπου η νίκη δεν ήταν στόχος ήταν μονάχα η φυσική κατάληξη μιας ιστορίας που είχε ξεκινήσει πολύ πριν από οποιονδήποτε από εμάς. Αυτό λοιπόν που χάθηκε δεν ήταν ένας άνθρωπος ήταν εκείνο το συναίσθημα πως η ομάδα μας ήταν το ίδιο εκείνο το σπίτι όπου όταν γυρνάς νιώθεις πως όλα έχουν νόημα ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος γι' αυτό. Και ίσως εκείνος ο οργανισμός να μπορεί ν' αναγεννηθεί — όχι επειδή κάποιος άλλαξε τα νούμερα αλλα επειδή εμείς οι ίδιοι θυμηθούμε πως κάποτε κάναμε την ιστορία να γράφεται σ' αυτούς τους δρόμους όχι στα papers.