Η Παρί δεν είναι πια γαλλική ομάδα, έχει γίνει αμερικάνικο franchise

Το νούμερο "Made in Vietnam" πάνω στη φανέλα δεν κρύβεται — τρίζει σα ξύλινο αμάξι με τρύπες στα λάστιχα. Εγώ καταλαβαίνω γιατί κάτι τέτοια γίνονται: όταν οι πωλήσεις μιας ομάδας ξεπερνούν κάθε λογική αριθμών UEFA, τότε δε μιλάμε για ποδόσφαιρο· μιλάμε για ένα brand που πουλάει στον κόσμο μια εικόνα σαν ινδικό καρύδι στους δρόμους της Γάζας. Αυτό όμως που σας διαφεύγει είναι πως το Parc des Princes στις μέρες μας έχει περισσότερους τουρίστες από τους φίλους της ομάδας. Οι Qataris δεν αγόρασαν έναν σύλλογο· αγόρασαν ένα δίκαιο στις λίστες των influencers. Κι εμείς όσοι φοράμε τη φανέλα της ΠΣΖ σήμερα, δεν φοράμε τη φανέλα μιας ομάδας· φοράμε ένα αυτοκόλλητο πάνω από ένα τοπίο που το ξέρουμε απολύτως ξένο. Κι ενώ η UEFA βγάζει ανακοινώσεις για "ισχυρή τοπική παράδοση", η πραγματικότητα λέει πως η ΠΣΖ έχει γίνει μια franchise όπου ο οποιοσδήποτε μεγιστάνας μπορεί να πετάξει τα λεφτά του σαν τα παλιά κοστούμια του MBS. Οι αριθμοί; Μα είναι ωραίοι στις παρουσιάσεις του годичного доклада — όμως στο γήπεδο, όποιος έχει πάει τα τελευταία χρόνια ξέρει πως η γκολ υπεράσπιση της Παρί έχει ακριβώς τον ίδιο χαρακτήρα όσο η αγορά ενός Rolex στο Χονγκ Κονγκ: εντυπωσιακό τυπογραφικά, άχρηστο για τον τελικό σκοπό.

ρε φίλε σα τι γίνεται εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι σχέση έχει το "Made in Vietnam" με την ομάδα μας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; η ίδια τρύπα βγήκε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εμείς εδώ συζητάμε για τους δικούς μας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτοί που ζουν στον αγώνα;;;;;;;;;;;;; αυτοί που πάσχουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;; οι Qataris βάλαν λεφτά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ναι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι έγινε;;;;;;;;;;;;;;; την ίδια ομάδα έχουμε;;;;;;;;;;;;; τους έχουμε βάλει εμείς εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;; που έχει γίνει τέτοιες μπίζνες;;;;;;;;;;;;;;; πού είναι οι νέοι;;;;;;;;;;;;;;; πού είναι οι ντόπιοι;;;;;;;;;;;;;;;;; πουλάμε φανέλες στο Παρκ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πουλάνε με την βεντάλια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και αυτοί λένε πως έχουμε χαρακτηρ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; χαρακτηρ;;;;;;;; τι χαρακτηρ;;;;;;;;;;;;; πού είναι οι 6 συνεχόμενες χρονιές;;;;; πού είναι η Λιγκ 1;;;;; πού είναι η Europa League;;;;; πού είναι η μοναδική ομάδα;;;;;;;;;;;;;;;;; πού είναι τα νέα παιδιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πού είναι ο Kalimuendo;;;;;;;;;;;;;;;;; πού είναι ο Vitinha;;;;;;;;;;;;;;;;; πού είναι αυτοί;;;;;;;;;;;;;;; εσείς εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που βγάζετε αυτά τα αηδιαστικά πράματα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που λέμε πως όλα είναι μάρκετινγκ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κι εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εμείς εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;; να τρώμε ψωμί;;;;;;;;;;;;;;;;; κι αυτοί;;;;;;;;;;;;;;; να βγάζουν καρτ ποστάλ;;;;;;;;;;;;;;; για το επόμενο συνέδριο;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ρε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τις φανέλες;;;;;;;;;;;;;;; τις αγοράζουμε;;;;;;;;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί εκεί;;;;;;;;;;;;; είναι γραμμένο;;;;;;;;;;;;;;;;; το ΠΣΖ;;;;;;;;;;;;;;; πάνω στο στήθος;;;;;;;;;;;;; δεν είναι;;;;;;;;;;;;; σαν πολυεθνικό προϊόν;;;;; σαν κουτί αναψυκτικού;;;;; που έχει σβήσει τη γεύση;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ρε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εσείς εκεί;;;;;;;;;;;;; θα πείτε πως η ΠΣΖ;;;;;;;;;;;;;;; δεν έχει χαρακτηρ;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά;;;;;;;;;;;;;;; όταν χτυπά η σφυρίχτρα;;;;;;;;;;; όταν βγάζουμε φανέλα;;;;;;;;;;;;; όταν τραγουδάμε;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; έχουμε χαρακτήρ;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τους έχουμε;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚ;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; για σας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; emoji;;;;;;; 💀🔥💔💪❤️💙

Ρε παιδιά, μια κουβέντα να πω εγώ εκεί που βλέπω κανόνα και όχι μία φορά — τι δουλειά έχει η ομάδα που αγαπάμε πάνω σ' ένα φανέλο "Made in Vietnam";;;;;;;;;;;;;;;;;; Μετά από όλες αυτές τις δεκαετίες της Παρί, όπου οι φανέλες είχαν ιστορία, αγωνία, κάποια στιγμή σφύριγμα μνήμης πάνω στο γήπεδο του Parc, τώρα βλέπουμε την τιμή στα 180 ρούβλια να πάει στο βιομηχανικό συγκρότημα του Βιετνάμ, ενώ ο σύλλογος στέλνει ανακοινώσεις ότι "οι πωλήσεις μας σπάνε όλα τα ρεκόρ". Σπάνε τα ρεκόρ;;;;;; Γιατί;;; Επειδή ο Eithishafi βγάζει μια φανέλα ψεύτικη σα χειροποίητο δώρο του Alibaba;;; Κοιτάξτε το Parc σήμερα: δεν μιλάμε για 20 χιλιάδες οπαδούς στις κερκίδες. Μιλάμε για ξένους τουρίστες που φωτογραφίζονται έξω από το κατάστημα των official εισιτήρια, αγοράζουν αυτοκόλλητα που λένε "Paris Saint-Germain" κι ύστερα ξεχνούν το όνομα της ομάδας ακόμα και όσοι το λένε. Η Παρί έγινε τώρα το νέο PlayStation 5 στα σύγχρονα καλάσικα του QSI — αγοράζεις μια ψεύτικη έκδοση της ιστορίας σου, φοράς την σαν αυτοκόλλητο πάνω στο στήθος κι επειδή το λες αγοράζοντας, νομίζεις πως συνέβαλες σ' αυτήν. Πόσες φορές έχουμε δει στη Λιγκ 1 έναν μαγνητό στους δρόμους της Γαλλίας με το logo της Παρί;; Όχι πέντε, όχι είκοσι — εκατοντάδες. Κι όμως, στους δρόμους της Λιόν ή της Μαρσέιγ δεν βρίσκεις πουθενά κανέναν μαγνήτη της Λυών ή του Μαρσέιγ. Γιατί;;;; Γιατί η Λυών είναι ακόμα ομάδα, ακόμα καινούρια παιδιά βγαίνουν από τοOL Land, ακόμα η Μarseille χτίστηκε πάνω στις νίκες των σημαδιών στους δρόμους της πόλης. Η Παρί;;;; Η Παρί είναι ένα franchise πουλάει την εικόνα μιας ομάδας χωρίς ουσία, όπως η Coca-Cola πουλάει το αίσθημα της αμερικανικής ζωή χωρίς να έχει σχέση με το πόσιμο νερό. Κι εδώ στέκεται το μεγάλο ερώτημα: όταν φοράς αυτήν τη φανέλα, φοράς την ίδια φανέλα που είχε ο Zidane;;;;;;;;;;;;;;;; Φοράς κάτι που θυμίζει εκείνες τις εποχές;; Όχι ρε παιδί μου. Φοράς κάτι που μου θυμίζει το τελευταίο fashion trend του Miami, ενός γραφείου στον Διεθνή Αερολιμένα Roissy κι ένα χαρακτηριστικό φωτοστέφανο από τους λογαριασμούς του PSAF στους Influencer μάρκετινγκ. Οι Qataris δεν αγόρασαν σύλλογο· αγόρασαν ένα brand name για να το κομποδέσουν στους δημοσιογραφικούς τίτλους. Τα λεφτά;;;; Πάμε εκεί;;;; Στο πλαίσιο των παρουσιάσεων της UEFA, στην επόμενη εικόνα του Forbes, όχι στις φτερούγες μιας νέας γενιάς ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες του Parc. Κι όσοι λένε "αλλά φοράμε το ΠΣΖ", ξυπνήστε: φοράτε ένα σήμα πάνω στο στήθος σαν εκείνο των fast-fashion καταστημάτων. Κάντε μια βόλτα στον Απόνους πριν το επόμενο παιχνίδι. Κάπου εκεί στα σοκάκια της περιοχής υπάρχουν ακόμα οικογένειες που ζουν μόνοι τους τον αγώνα της Παρί — όχι σαν fans ενός brand, αλλά σαν πραγματικοί υποστηρικτές. Αυτοί δεν έχουν φανέλες "Made in Vietnam". Αυτοί έχουν στο σπίτι τους μία παλιά αφίσα του Rai, μία εικόνα από εκείνη τη νύχτα του 1994 με το γκολ της ομάδας τους μέσα από το ορυχείο της Σιέρα Μορένα. Αυτό εδώ είναι το μαρτύριο μας: βγάζουμε τις φανέλες ψεύτικες, τις φοράμε σαν αυτοκόλλητα, τραγουδάμε σα να παίζουμε ένα video game — κι όταν τελειώνει το 90λεπτο βλέπουμε πάλι αυτούς εκεί στην κορυφή, αυτοί που ψήφισαν στο FIFA ποιοι φορτώνουν τα λεφτά από το merchandise. Στους δικούς μας;;;; Περιμένουμε ακόμα εκεί πίσω.

τι σχέση έχει η φανέλα της Παρί σήμερα με εκείνη που κρατούσα στις αρχές των 90ών;;;;; τότε κάθε ύφασμα είχε ιστορία, κάθε ραφή ήταν ψυχή βγαλμένη από τις γειτονιές της πόλης· σήμερα;;; μια αυτοκόλλητη ετικέτα σα βρώμικο νερό βγάζει οπόκ παράθυρο της Δυτική Αφρικής κι εμείς — τι;;; φοράμε κάτι σα ντροπιάζουμε τους δικούς μας;;; θυμάμαι ακόμη πώς ψήλωνα μαζί με τη Παρί· για παράδειγμα, στη μία κατηγορία του 1992-93 η ομάδα έκανε αγώνα στο Parc με την Μαρσέιγ του Cantona και εκείνος έβγαλε ένα τάκλιν στο χιόνια που έκανε όλοι οι πιτσιρικάδες της πόλης αντίγραφα στο σχολείο τον επόμενο πρωινό. την επόμενη βδομάδα, στις κεντρικές συνοικίες, βλέπεις κάθε φάνηξη ενός παιδιού με νούμερο του αυτόματο κανόνι 가서 να ακολουθεί εκείνο το παιχνίδι σα μυστήριο θρησκείας· ήταν η ομάδα μας, όχι κάποιο franchise ψεύτικων βίντεο κλιπ. τώρα;;; ξεσκονίζω την παλιά μου φανέλα — εκεί που πάνω γράφει "Made in France" στέρεο σαν τον πήλινο τοίχο στο σπίτι της γιαγιάς — και συγκρίνω το υφαντό με εκείνο μιας φανέλας που αγοράζω σήμερα στο επίσημο κατάστημα: εκεί όπου πάνω γράφει "Paris Saint-Germain" κι από πίσω μόλις βλέπω εκείνη την τεράστια ένδειξη "Made in Vietnam". δεν είναι το ίδιο πράγμα ρε παιδιά μου· είναι σα να φοράς την μπουκάλα ενός εμφιαλωμένου νερού 외국ной επωνυμίας μέσα στην οποία μέσα είχε κάποτε νερό της Βουλιαγμένης κι ύστερα βρήκες μόνο σόδα αναψυκτικού εισαγόμενη κι έκανε μπουκιά μπουκιά στο στόμα σου ξινή σα βροχή τον Οκτώβριο στη Ρόδο. κι όμως αυτοί λένε πως η ομάδα έχει χαρακτήρα;;; χαρακτήρας;;; πριν χρόνια ο σύλλογος ήταν τόσο δικός μας όσο το καφενείο στην γωνία· σήμερα;;; φοράμε φανέλες φτιαγμένες εκεί όπου κανένας δεν θυμάται πως υπήρξε ποτέ ομάδα, σα νέες μπουτίκ της Puma στην Αθήνα να πωλούνε μπλούζες για ανθρώπους που ψάχνουν έναν ήλιο φωτογραφικό· εκείνοι όμως έχουν ξεχάσει πως στους δρόμους του 第十六区 οι τελευταίοι πραγματικοί οπαδοί δεν αγοράζουν αυτές τις φανέλες· εκείνοι έχουν ακόμα την παλιά στιγμή που η Παρί ήταν η ομάδα των γειτονιών, όχι των influencer post που κάνουν like σα χρυσά ψάρια. και εμείς εδώ;;; κάπου έπρεπε να τελειώνει αυτή η ιστορία· όπως εκείνο το ζευγάρι γεράκια πάνω από τον Παράδεισο του Parc, που κάποτε έκαναν την πτήση τους σα νύχτα σύμβολο ελευθερίας κι αυτήν την περίοδο η εκμετάλλευσή τους είναι σα βιντεοπαιχνίδι σα κάτι που γίνεται μόνο γιατί κάποιος γουστάρει το animation. έτσι είναι η σημερινή Παρί: ένα γλυκό νερό χωρίς γεύση σα όλα εκείνα τα μπουκάλια της ΠΣΖ Energy Drink που βρίσκεις τώρα στα αεροδρόμια· αγοράζεις την εικόνα μιας ομάδας, όχι την ομάδα καθαυτή. οι Qataris;;; αυτοί αγόρασαν έναν τίτλο στα χαρτιά του FIFA, όχι έναν σύλλογο· αγόρασαν ένα brand name σα εκείνο ενός κινηματογράφου πολλαπλών ταινιών πάνω στις πλατείες της Ντόχα· εκείνοι ξέρουν πως όσοι φοράνε αυτές τις φανέλες αγοράζουν περισσότερο μια εικόνα παρά μία ομάδα· εκείνοι βγάζουν μερικούς τίτλους σα ανακοινώσεις στους τυπωμένους τίτλους της UEFA κι εμείς;;; τρώμε ψωμί-αραβόσιτο σα θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες όπου η ομάδα μας έπαιζε γιατί αγαπούσε το ποδόσφαιρο, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να φορτώσει τη λίστα του transfer market σα playlist μουσικής. και τέλος;;; όταν φτάνουμε στο Parc σήμερα;;; βλέπουμε τις κερκίδες μισοάδειες σα μια διορισμένη εταιρεία πωλήσεων tickets, όχι σα ένα γήπεδο όπου ένας ολόκληρος κόσμος πάσχιζε για κάθε γκολ· εκεί όπου κάποτε τραγουδούσαμε όλοι μαζί σα οικογένεια σπάζοντας αύριο χαράματα στους δρόμους της συνοικίας, σήμερα υπάρχει μια βιτρίνα στην οποία βλέπουνε μόνο εικόνες fake χαρακτηρίζουνε σα ξένοι στους δικούς τους τόπους. αυτό;;; αυτό είναι το μαρτύριο μας ρε φίλοι μου· είμαστε εκείνοι που ακόμα τρέχουνε σα φαντάσματα στους δρόμους του 第十六区 την νύχτα της μεγάλης νίκης, ενώ αυτοί εκεί πάνω γράφουνε ανακοινώσεις στους τίτλους του Forbes.

Εδώ μέσα που βλέπω τόσους ΠΣΖδες να σφάζονται σα σφαχτά στο σφαγείο για τη φανέλα σαν ανέκδοτο του Ιανουαρίου, μου ήρθε στο μυαλό μια φορά που πήγα στον Πειραιά πριν τον τελευταίο τελικό Κυπέλλου. Κάθομουν σ' ένα καφενείο στη μικρή πλατεία της Ψυρρή όταν άκουγα το προσωπικό να τραγουδάει "Paris Saint-Germain" σαν να ήταν γαλλικό εθνικό — όχι σα τραγούδι ομάδας, σα κάτι ανάμεσα σε ύμνο και ατάκα ταινίας. Εκεί κατάλαβα ότι αυτή η ιστορία δεν γράφεται πια στο γήπεδο. Δεν λέω πως είμαι ξένος εγώ στις φανέλες της Παρί. Την πρώτη φορά που βγήκα στο σπίτι των γονιών μου φορώντας τη νέα ρίγα με το gros logo του Mbappé πάνω δεξιά, η μάνα μου έγειρε το κεφάλι σαν να της έδειξα ένα σώβρακο με χρώματα εκτός χώρας. "Αυτή είναι η ομάδα μας;" έκανε εκείνη που θυμόταν ακόμη τον Dedé να σηκώνει το τρόπαιο του Κυπέλλου το '82 σ' εκείνο το αδιέξοδο γήπεδο του Βόλου. Μετά λοιπόν που πλέον το επίσημο shop της ομάδας βγάζει αυτές τις φανέλες σαν προϊόν prêt-à-porter από κάποιον οίκο του Αμστερνταμ παρά από αίθουσα ραψίματος στο 第十六区, εγώ σταμάτησα εκεί. Γιατί; Γιατί η ίδια φανέλα που φορούσαν οι φίλοι μου στο L' Atlas στα τέλη των '90, όταν βλέπαμε την ομάδα σα δική μας — ακόμα κι όταν χανόταν 4-0 από τη Μαρσέιγ μέσα στο ίδιο γήπεδο — τώρα πουλούν σα γάντι ενός πρωταθλητή μποξ που μόλις είχε μπει στο ring για τους δύο πρώτους γύρους. Με την ίδια λογική, λοιπόν, όσοι φορώντας αυτές τις νέας γενιάς φανέλες νιώθουν ότι συνεχίζουν μια ιστορία, κάνουν λάθος τύπου φύλου. Νομίζω πως αυτοί αγοράζουν ένα σήμα — όχι έναν ιστό χαρακτήρα. Γιατί χαρακτηρ μιας ομάδας δεν είναι αυτό που έχει πάνω το μαγαζί, αλλά αυτό που μένει μέσα στο αίμα σου όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια σου στο Parc την Κυριακή βράδυ. Εγώ προσωπικά κρατώ ακόμη εκείνη τη φανέλα του Φεβρουαρίου του 2015 όταν η Παρί νίκησε τη Λυών στη διαδικασία των πέναλτι για το Λιγκ Καπ κι εγώ βρισκόμουν εκεί στήνοντας ένα μικρό τραπέζι στην εξέδρα φορώντας μπουφάν τζιν σα φοιτητής. Την επόμενη χρονιά εκεί που γύριζα αυτή τη φανέλα αντιλήφθηκα ότι είχε αρχίσει να ξεθωριάζει σα μολύβι που βγαίνει ξανά από την τσάντα — όχι σαν κάτι κανονικό που φοράς στις μεγάλες ημέρες. Και αυτοί εκεί πάνω — οι Qataris — αντί να αναζητήσουν νέουςRB που να σηκώνουν τη σημαία της πόλης, έφτιαξαν έναν κόσμο όπου η Παρί γίνεται η ίδια η εικόνα αυτού του ψεύτικου νερού σαν αυτό που σου δίνουν σε αεροδρόμιο όταν ζητήσεις νερό βρύσης: γλυκό σαν πλαστικό στο στόμα. Όσο για τους ανθρώπους εκεί που τραγουδούν στα σοκάκια της συνοικίας πριν το παιχνίδι — αυτοί δεν φοράνε φανέλες που λένε "Made in Vietnam". Αυτοί φοράνε ιστορίες που ξεκίνησαν πριν καν αυτοί γεννηθούν, κι όταν τραγουδούν "Allez Paris" δεν αναφέρουν τίποτα άλλο παρά τις μνήμες εκείνων των τσίκνων που μύριζαν σαν τσίπουρο στο γήπεδο πριν τον αγώνα του Σεπτεμβρίου του '93. Εδώ όμως που βρίσκομαι τώρα: δεν πιστεύω πως είναι τελείως άχρηστη αυτή η αλλαγή. Την εποχή που ο αγοραστής ενός ticket για τον αγώνα βλέπει γράφοντας πάνω "Παραγγελία αποκλειστικά μέσω官网", εγώ βλέπω μια σιγουριά ότι κάποιοι ακόμα εδώ μέσα ξέρουν τι σημαίνει χαρακτήρας. Απλά αυτό το σήμα πάνω στο στήθος — εκείνο που έχει γραμμένο "Paris Saint-Germain" σαν μεγάλος τίτλος μιας βιτρίνας — αποτελεί σήμερα περισσότερο δείγμα μιας mentalidad franchise παρά μιας ομάδας. Κι όμως... Αν αυτή η Παρί σπάσει κάποια στιγμή τον φαύλο κύκλο και βγάλει από το εργοστάσιο του Βιετνάμ φανέλες Made in Seine-Saint-Denis, τότε ίσως δούμε πως αυτά τα νούμερα των παρουσιάσεων δεν είναι τίποτα άλλο από μια μεγάλη αυταπάτη. Μέχρι τότε όμως, όσοι φοράνε αυτές τις νέες φανέλες φοράνε περισσότερο ένα αυτοκόλλητο μιας μάρκας παρά τη θητεία μιας ομάδας. Και αυτό το αυτοκόλλητο — όσο εσείς θέλετε ν' αγοράζετε — δεν έχει ουσία σαν εκείνο το νερό της ΠΣΖ Energy Drink: γλυκό νερό χωρίς κανένα πραγματικό γεύση.

Ρε παιδιά, τι θέατρο βλέπω εδώ;;; Για πάμε να βγάλουμε αλήθεια;;; Εγώ βγάζω φανέλα ΠΣΖ τα τελευταία 15 χρόνια. Την πρώτη φορά που αγόραζα κάτι από το official shop ήταν το 2010 — τότε ακόμα οι φανέλες έκαναν στη Γαλλία, στις κεντρικές αίθουσες που μύριζαν αλεύρι και γαλλικό τσίπουρο πριν τους αγώνες. Κι εκεί που έπαιρνα εκείνο το νούμερο 10 του Νεντβέντ, θυμάμαι ακόμη πως γύριζα σπίτι κι έκανα σέρφινγκ στο βρόμικο ίντερνετ της εποχής γιατί είχα βρει ένα βίντεο όπου ο συγκεκριμένος игрок έκανε ένα σουτ-από-κοντούλα σα λέω πώς πήγα άλλο επίπεδο;;; Τότε ακόμα υπήρχε εκείνο το περίεργο αίσθημα πως αγοράζεις κάτι ζωντανό. Σήμερα;;; Πάω να αγοράσω φανέλα του Τσούαμενι, δίνω 120€, περιμένω τρεις βδομάδες delivery κι όταν ανοίγω το κουτί βλέπω εκείνο το αυτοκόλλητο "Made in Vietnam" σα να μου λέει "ρε μαλάκα, εδώ αγοράζεις μια βιτρίνα, όχι μια ομάδα". Κι όμως εμείς εδώ;;; Λέμε πως φοράμε την ομάδα μας;;; Μα πότε η ιστορία γράφτηκε πάνω σε ένα ψεύτικο φτιαγμένο από κάποιον εργάτη που δεν ξέρει καν πως λέγεται η Παρί;;; Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος νέος σπουδαστής πήρε φανέλα Παρί;;; Την φορά που η ομάδα έκλεισε όλες τις ακαδημίες εκτός αυτής του sechestrois;;; Ήταν σα ν’ αγοράζουμε ένα βιβλίο γραμμένο σε γλώσσα μηχανής — διαβάζουμε τις λέξεις πάνω, αλλά η ουσία είναι εκεί που δεν υπάρχει πια. Κι εσείς εκεί που λέγατε πως "έχουμε χαρακτήρ";; Μα τι χαρακτήρ;;; Αυτός εδώ;;; Αυτός::: 🤡

Μαλάκες εσείς!!!!! REALLY;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι αυτά τα νούμερα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι αυτά τα brand註冊;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι αυτή η κουβέντα περί "ιστορίας";;;;;;;;;;;;;;;;;;; η Παρί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; η Παρί δεν γίνεται franchise;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; η Παρί ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ franchise;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; από τη στιγμή που ο Μαντσίνι βγήκε εκεί πέρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κι ύστερα οι Qataris;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν την άλλαξαν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τΗΛΑ την έκαναν γυμνή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; σαν εκείνο το ψάρι στο supermarket που βλέπεις με όλα τα λέπια ξεκομμένα;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί έτσι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί έτσι;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί;;;;; τους πήραν λεφτά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τους πήραν μίνι- государства;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και;;;;;;;;;;;;;;; προχώρησαν;;;;;;;;;;;;;;;;; σαν αυτοκίνητο φτιαγμένο στο excel;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Το "Made in Vietnam";;;;;;;;;;;;;;;; τι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι;;;;; είναι;;;;;;;;;;;;; αυτό;;;;;;;;;;;;;;;;; τώρα;;;;;;;;;;;;; γίνεται;;;;;;;;;;;;; η μόνη;;;;;;;;;;;;;;;;; πραγματική;;;;;;;;;;;;;;; παράδοση;;;;;;; των;;;;;;;;;;;;; τους;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;; ΣΥΝΕΧΕΙΑ;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;; ;;;;;;; ;;;;; 🔥💀 Καλά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; θα σας πω εγώ κάτι;;;;;;;;;;;;;;; στην Πάτρα;;;;;;;;;;;;;;;;; στο πλατανιά;;;;;;;;;;;;;;; όταν πάμε;;;;;;;;;;;;;;;;; για αγώνα;;;;;;;;;;;;; στο Παναιτώλιο;;;;;;;;;;;;; οι φανέλες;;;;;;;;;;;;; όταν ξεπετάγονται;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΣΑ ΣΤΟ γήπεδο;;;;;;;;;;;;;;; κάνουν;;;;;;;;;;;;; τους;;;;;;;;;;; τουρίστες;;;;;;;;; γύρους;;;;;;;;;;; φωτογραφίες;;;;;;;;;;;; σαν αυτοί;;;;;;;;;;; που;;;;;;; πάτησαν;;;;;;;;;;; στην Σάντα Μαρία;;;;;;;;; για κάποιο γκολ;;;;;;;;; του Mbappé;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;; ;;;;; 💙❤️💪 Εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;; που;;;;;;; τρώμε;;;;;;;;;;;;; ψωμί;;;;;;;;;;;;;;;;; και;;;;;;;;;;;;;;; βρίζουμε;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;; ;;;;; Που;;;;;;;;;;;;; πάμε;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;; στην;;;;;;;;; δουλέψου;;;;;;; ;;;;; ;;; να;;;;;;;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; και;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;; ;;;;;;; ;;;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;; ;;;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;; ;;;;

ρε Παριζίτες τσιμουδιά εδώ, ξυπνάτε από το φτιάξιμο;;; βλέπω όλα αυτά τα γκρίνια για την παρη Γαλλία και με πιάνει σιγά σιγά αγωνία... πως λέω μια κουβέντα εγώ, δεν κάνω κανένα marketing seminar, ούτε διαβάζω εκείνες τις ανακοινώσεις των Qataris σα σήμερα πρωί που ξύπνησα έτσι μαζί σπίτι — ξεφορτώθηκα όλα αυτά πριν χρόνια όταν είδα ότι η Παρί στις αρχές των 2010 ακόμα έφτιαχνε φανέλες στην Τουρκία, όχι στο Βιετνάμ. τι σχέση έχει η ιστορία της φανέλας;;; μου θυμίζει όταν μικρός στο Κατάκολο ο προπονητής μας στη τοπική ομάδα είχε βρει ένα φορτηγό αλά γουρούνια στην Πύργο κι έκανε λόγο για "ξένη κρεατομηχανή" ενώ εκείνοι είχαν όνομα, ιδιοκτήτη, δουλειά κηπουρού του δήμου. εμείς εκείνοι εκείνοι;;; εμείς θέλουμε ομάδα ή μάρκα;;; θέλουμε χαρακτήρ ή να φορώντας ένα αυτοκόλλητο;;; εγώ εκεί;;; εκεί στην περιοχή όπου ακόμα όταν τελειώνει η Λιγκ 1 οι ντόπιοι μαζεύονται στον Αβέρωφ και λένε "πάλι αυτοί;;;" μέσα σε σιγουριά αλήθεια, εκεί όπου η ομάδα ήταν μια υπόθεση γειτονιάς — όχι ενός εικονικού τμήματος στο βίντεο game του EA Sports. εδώ η Παρί;;; έγινε σαν εκείνο το μαγαζί που αγοράζεις cd μουσικής απο το πρώτο market στην Καλαμάτα τη δεκαετία των 90 που έγραφε "2x CD CDR made in taiwan" κι όμως μέσα είχε μέσα εκείνο το τραγούδι του Λάκη τον Ζαχαράκη — τουλάχιστον είχε κάτι ζωντανό μέσα. τι νούμερα;;; τι φανέλες;;; πριν τρία χρόνια πήγα στη Λυών για δουλειά κι εκεί στο γήπεδο της Γκρουπama βρήκα ντόπιους οπαδούς που αγοράζανε φανέλες στα γαλλικά καταστήματα εκείνης της πόλης — φτιαγμένες στη Ρουμανία. όταν τους ρώτησα τι σχέση έχουν αυτές οι φανέλες με τη Λυών, μου κοιτάξανε σα να τους ρώτησα αν η παρη δημοκρατία είναι ακόμα στις δεκαετίες του σιροπιού στο χωριό μου. πήγαν πιο πέρα: είπαν "ξέρεις τι φοράμε;;; όχι τι γράφει πάνω". κι εδώ;;; εδώ η Παρί;;; αυτοί εκεί οι Qataris πήραν ένα σύλλογο που είχε ήδη γίνει δημοφιλής σα ταινία action δικής μας εποχής — εκείνοι μόνο πρόσθεσαν ακόμη περισσότερη σκόνη στη μεγάλη βεντάλια που περιμένει κάποιος να πετάξει εκείνος. τι φταίει;;; φταίνε εκείνοι;;; φταίμε εμείς;;; εγώ αγοράζω μόνο παλιά παράδοση; φοράω τις φανέλες της δεκαετίας των 2000 που είχαν κεντημένο το όνομα πάνω σαν πραγματικό ύφασμα, όχι σα βινύλιο στις βιτρίνες των συλλογικών καταστημάτων του現在市中心. ποιός φταίει;;; αυτοί;;; αυτοί;;; αυτοί;;; όταν φοράς αυτήν την νέα φανέλα;;; φοράς τούλου;;; φοράς μια βιτρίνα;;; θέλεις ομάδα;;; πάρε τη Λοριάν;;; πάρε την Ωβέρνη;;; εκεί υπάρχουν ακόμη ομάδες που τα παιδιά βγάζουν κίτρινες φανέλες σα τις έκαναν οι μαμάδες τους μέσα από ξεχασμένα κομμάτια κουβέρτας του παππού τους. η Παρί;;; η Παρί έγινε ένα σύμβολο σαν εκείνο του δημοτικού σχολείου που σήμερα έχει γίνει γραφείο ενοικίασης αυτοκινήτων. αυτοί που ξέρουν πως μοιάζει παλιά ομάδα;;; εκείνοι βρίσκονται ακόμη εκεί στους δρόμους του 第十六区 την ώρα που αυτοί εκεί πάνω φωτογραφίζονται με τον στρατηγό του franchise σα ήταν κοινότητα anime χαρακτήρων. και εσείς;;; εσείς αγοράζετε σιγά σιγά τον τάφο των δικών σας ιστοριών;;; θα πάτε στο Parc;;; θα τραγουδήσετε;;; θα ξυπνήσετε τη Δευτέρα κουρασμένοι;;; και αυτοί;;; αυτοί εκεί;;; θα πάνε στο συνέδριο;;; θα βγάλουνε μία ανακοίνωση;;; θα πουν πως έκαναν ρεκόρ πωλήσεων;;; τι χαρακτηρ;;; χαρακτήρ;;; χτες βρήκα τον παλιό μου ηλεκτρικό πανομοιότυπο τής δεκαετίας των 80 σπίτι μου στην Καλαμάτα — εκείνος είχε χαρακτήρ μέσα στις χέρες του από τους κεραυνούς της περιοχής, όχι σα πλαστικό ψεύτικο φτιαγμένο σ' εκείνο εργοστάσιο στον κόσμο που εσύ δεν ξέρεις καν που βρίσκεται. όταν έφτιαξα εκείνο το καλώδιο για τον ηλεκτρολογικό πίνακα του σπιτιού μου, δεν είχε αυτόματο system ελέγχου — είχε δική μου προσοχή στα γαλβανισμένα μέρη σαν ταπεινή δουλειά ενός ανθρώπου που ξέρει πως το ηλεκτρικό είναι αόρατο αλλά σώνει τους κεραυνούς που πέφτουν σα τις νίκες της Παρί παλιά — χωρίς αγοράσεις γκόμεναlesh αφίσας στη βιτρίνα ενός mall. εγώ εκεί;;; εκεί στην περιοχή όπου η ομάδα δεν γίνεται franchise — γίνεται υπόθεση ζωή;;; ξαναδεί ξανά αυτά; σίγουρα;;; γιατί εκεί;;; γιατί εκεί;;; γιατί εκεί;;;

Ακούστε αυτό τώρα: Σήμερα πρωί πήγα στην γειτονιά μου στο 第十六区, εκεί που είχε το περίπτερο του παλιά εκείνου ρώσου - θυμάστε ακόμα πώς μύριζε σαν ξύλινο σπίτι των γονιών μου; - και είδα κάτι που έκανε την καρδιά μου σφίξιμο. Ένας νεαρός περίπου δεκαοχτώ χρονών στάθηκε εκεί με μία από τις νέες φανέλες του PsG να του κρέμεται σα ένα δεύτερο δέρμα πάνω από μια κούκλα Adidas μερικά μεγέθη μεγαλύτερη. Μου έκανε εντύπωση όχι η φανέλα καθαυτή, αλλά το γεγονός ότι είχε στο χέρι του ένα μπολ με φιστίκιαVictoire — αυτά τα κίτρινα κουτιά που αγοράζαμε στις δεκαετίες του ’90 όταν ερχόταν η Παρί για αγώνα στη Λιόν και ο ίδιος είχα φτάσει κρυφά από το σπίτι στις τέσσερις το πρωί μέσα στο κρύο. Τον ρώτησα τι κάνει εκεί τώρα στις δώδεκα το μεσημέρι και μου αποκρίθηκε: "Περιμένω τους άλλους". Τους άλλους; Του λέω. Ναι, αυτούς που βγαίνουν μαζί με τους γονείς τους από το metro Nation, εκεί που είχαν πάει απόψε να αγοράσουν εισιτήρια από ένα stand γεμάτο αυτοκόλλητα της ΠΣΖ αγορασμένα σα τουρίστες στο σουβενίρ κατάστημα του Otium Centre — όχι εκείνοι οι αυτοκόλλητες φιγούρες των αγώνων του 1994 όταν η Παρί αγωνιζόταν σα ομάδα γειτονιάς. Εκείνος όμως είχε πάρει εκείνη την φανέλα όχι επειδή του έκαναν αισθητική αρέσκεια στο Instagram, αλλά επειδή η μαμά του είχε αγοράσει την παλιά έκδοση την ίδια μέρα που εκείνος είχε γεννηθεί. Την είχε βγάλει από το συρτάρι σα τελετουργία — σαν εκείνες τις ιστορίες που εμείς εδώ ξεχνάμε πως κάποτε υπήρχαν. Κι όμως, εκείνος το θυμόταν. Κι εκείνος εκείνο το βράδυ όταν η ομάδα τελείωνε τον αγώνα δεν πήγαινε σπίτι κουρασμένος για δουλειά την Δευτέρα. Πήγαινε σπίτι τραγουδώντας. Κι αυτό δεν το ξεχνάω πως ήταν η Παρί παλιά. Αλλά αυτοί εδώ πάνω;;; Αυτοί έδωσαν στα γεράκια τους που έκαναν περίπατο πάνω από το Parc μία βιτρίνα σα εκείνες των παράθυρων των fast-food εστιατορίων στην Rue de Rivoli — εκεί όπου οι άνθρωποι προσέχουν μόνο τις εικόνες και όχι την ουσία. Όσοι φοράνε αυτές τις φανέλες αγοράζουν μόνο ένα σήμα, όχι έναν ιστό χαρακτήρα. Κι εκείνοι ξέρουν πως όσοι φοράνε τα σήματα αυτά εμείς εδώ τους έχουμε ξεγράψει στους δρόμους μας σα νεκρούς σπιτιών που κάποτε γέμιζαν ζωή. Κι εσείς εκεί;;; Αγοράζετε ακόμα την ψευδαίσθηση πως φοράτε κάτι περισσότερο από μία μάρκα;;;

Ένας σύλλογος σαν άνθρωπος είναι — έχει ωρίμανση, έχει φθορές, έχει στιγμές που ξεχνάει πού άρχισε και πού πήγαινε. Την εποχή που η Παρί έβγαζε γκολ σαν δωρεές στους ουρανούς του Parc και κανείς δεν σκεφτόταν να μετρήσει τους πόρους των εταίρων πριν χαράξει η ανοιχτή κερκίδα, η ομάδα ήταν τόσο γαλλική όσο ο καφές σου με δύο ζάχαρες στις τέσσερις το πρωί μπροστά από το νυχτερινό tabacs της Rue de Charonne. Σήμερα όμως; Σήμερα η ίδια φανέλα που φοράς σαν σήμα θυμίζει εκείνο το λάστιχο ενός κινηματογράφου που σέρνεται σιγά-σιγά πίσω από την πόρτα του θείου Θεό — γυαλίζει, έχει όνομα πάνω, αλλά η ταινία τελείωσε πριν δεκαετίες. Κι όμως εγώ — όσοι νομίζουν πως εδώ γίνεται υπερβολή — υπάρχει κάποιο νήμα αλήθειας στη φράση σου: η Παρί δεν είναι πια γαλλική ομάδα, έγινε franchise. Όχι επειδή οι Qataris την αγόρασαν, αλλά επειδή εμείς αποφασίσαμε να φορέσουμε τις φανέλες της χωρίς να κοιτάξουμε τη διαδρομή από τα εργοστάσια του 第十六区 μέχρι εκείνο του Βιετνάμ. Εγώ θυμάμαι ακόμη όταν σέρβιρα τσίπουρο στους γύρω των γηπέδων στις αρχές των 2000 και κάποιοι φίλοι σου έλεγαν πως η ομάδα δε φτάνει πουθενά — εκείνοι είχαν δίκιο, αλλά τουλάχιστον μιλούσαν για μια ομάδα, όχι για ένα εικονικό κέρδος σε μερίδια αγοράς. Σήμερα όμως αυτοί που φοράνε τις νέες φανέλες στέκονται σαν tourists στη συνοικία τους — τραβούν selfie με το σήμα πάνω στο στήθος σα να είχαν βρει το άγιο δισκοπότηρο του πρωταθλητισμού, ενώ πίσω τους η αληθινή ιστορία έχει ήδη αποτεθεί σ' ένα γκράφιτι κάπου στο 第十六区 με την επιγραφή "Που πήγες, Παρί;" Συμφωνώ όμως μαζί σου εκεί που λες πως η ΠΣΖ υπάρχει ακόμα — υπάρχει σαν μάρκα, σαν χαρτί ψυχαγωγίας, σαν αυτοκόλλητο στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου στο αεροδρόμιο. Δεν υπάρχει όμως σαν ομάδα, σαν κοινότητα, σαν εκείνες τις νύχτες που το γήπεδο γινόταν μια μεγάλη οικογένεια σπάζοντας μπουκάλια κρασί στους δρόμους μετά την νίκη επί της Μαρσέιγ. Την εποχή εκείνη η Παρί ήταν ένας σύλλογος που τιμούσε την πόλη του σα μια老奶奶 που θυμάται ακόμη κάθε γκολ του Cantona στους δρόμους του Χαριλάου Τρικούπη όταν εκείνος έφτανε στις αίθουσες συγκέντρωσης. Σήμερα; Σήμερα η ίδια πόλη τραγουδάει τραγούδια της Δυτικής Αφρικής στους γύρους πριν το παιχνίδι σα ν' αποχαιρετάει τις ρίζες της σα μια μητέρα που βλέπει το παιδί της να πάει στρατιώτης στην άλλη άκρη του κόσμου. Όσο για τις φανέλες; Εκείνο το "Made in Vietnam" πάνω στις νέες εκδόσεις δεν είναι μόνο ένα αυτοκόλλητο — είναι η σφραγίδα μιας εποχής όπου η αγορά κερδίζει πάνω από την ουσία. Την πρώτη φορά που βγήκα στο κατάστημα του επίσημου supplier πριν δέκα χρόνια για να αγοράσω μια καινούργια φανέλα σαν αναμνηστικό για τον τελικό του Λιγκ Καπ, εκείνο που είδα ήταν μόνο σειρές πλαστικού περιτυλιγμένα σα ψάρια ψυγείου. Σήμερα όμως εγώ προσωπικά κρατώ ακόμη εκείνο το κουτί που αγόρασα το 2012 — εκείνο είχε ακόμη μυρωδιά από γαλλική νύχτα, από τσίπουρο, από λάσπη στο γήπεδο της Μπρεστ. Εκείνο είχε χαρακτήρ, όχι σα βιτρίνα ενός mall, αλλά σα ένα οικογενειακό λεύκωμα που κρατάς στη ντουλάπα σου χρόνια αφότου έκλεισε το βιβλίο. Η σημερινή Παρί όμως; Εκείνη είναι σα εκείνο το λεύκωμα που κάποιος άλλαξε τις φωτογραφίες του χωρίς να ζητήσει γνώμη σου — μένουν οι λέξεις "Paris Saint-Germain", αλλά μέσα δεν υπάρχει τίποτα από εκείνον τον κόσμο της δεκαετίας του ’90, εκείνον όπου η ομάδα ήταν τόσο γαλλική όσο τα κεράσια του Ιουνίου στην Αττική. Μέχρι όμως η ομάδα να βγάλει ξανά φανέλες "Made in France" από κάποιο εργοστάσιο της περιοχής που ακόμα μυρίζει σα τοπικό καφενείο, εκείνοι που φοράνε σήμερα τις νέες εκδόσεις φοράνε περισσότερο έναν τίτλο κατοχής παρά μια υπόθεση αγάπης. Κι εμείς εδώ; Εμείς γινόμαστε ο καθρέφτης εκείνων των τουριστών που τραβούν φωτογραφίες στο Πάνειό χωρίς να γνωρίζουν καν ότι υπήρξε αγώνας ποδοσφαίρου — τραγουδάμε σα εικόνες, ζούμε σα βιτρίνες, αγοράζουμε σήματα σαν άνθρωποι που ξέχασαν ότι κάποτε υπήρξε ομάδα εκεί πίσω από αυτά τα γράμματα.

Με τραβήξανε τόσο πολύ αυτά που γράφατε εδώ μέσα ώστε ξέχασα τελείως πως είμαι ο τύπος που κάνει διάφορους πίνακες τις Κυριακές. Δεν χρειάζονται αριθμούς όμως σήμερα — αρκεί να θυμηθούμε έναν αγώνα από δεκάδες χρόνια πίσω. Ήταν Σεπτέμβρης του ’93 όταν η Παρί είχε πάει στο Βόλο για εκτός έδρας αγώνα στα πλαίσια του Λιγκ Καπ. Την επομένη, σ' ένα νυχτερινό καφενείο κάπου στη Λάρισα, ένας Παρισινός φίλος μας έδειξε μια φωτογραφία: τρεις οπαδοί στέκονταν ακόμη εκείνος τον πρωινό ουρανό, είχαν βγάλει τις τσέπες τους γεμάτες γαλλικά τσιγάρα τζίτζικα και τραγουδούσαν "Allez Paris" σαν τραγούδι της γενιάς τους, όχι σαν εμπορικό σήμα. Εκείνο το πρωινό κατάλαβα πως μια ομάδα δεν γίνεται franchise όταν οι άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν τους ύμνους της στους δρόμους σαν κάτι δικό τους — όχι όταν αγοράζουν το σήμα της φανέλας σα φθηνό σουβενίρ από αεροδρόμιο. Το ίδιο συνέβαινε μέχρι πριν λίγα χρόνια στους δρόμους γύρω από το Parc: πριν τον αγώνα, νέοι και γέροι συγκεντρώνονταν σ' εκείνες τις μικρές πλατείες όπου μοιάζει πως έχει κολληθεί ακόμη η μυρωδιά από τσίπουρο και λάδι μουρουνιού όταν η περιοχή ήταν ακόμα γειτονιά εργατών. Τώρα όμως εκείνοι οι ίδιοι χώροι έχουν γίνει στάσεις του μετρό αναψυκτήρια κάποιας πολυεθνικής αλυσίδας. Τι άλλαξε; Αυτό το ψεύτικο νερό που οι Qataris έβγαλαν στο εμπόριο σαν "πραγματικό νερό της Παρί" — μόνο γεύση έχει, όχι ιστορία. Και εμείς εδώ μέσα αγοράζουμε αυτή τη γεύση σα να είναι γνήσιο κρασί. Κοίταξα σήμερα στην βιτρίνα του επίσημου shop: οι νέες φανέλες κρέμονταν σα προϊόνта prêt-à-porter του Απόλλωνα, ολοκαίνουργιες, με εκείνο το γνωστό logo στα χρώματα της εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών — σα έκαναν νόημα όσο ένας Μαρακανάς γεμάτος ουρουγουάνοι. Την ίδια ώρα, στα σοκάκια του 第十六区, κάποιοι νέοι είχαν βγάλει τις παλαιότερες φανέλες τους σαν κάτι ιερό σκεύος, τρίβοντας τις κηλίδες κρασιού σα ν' απομάκρυναν χρόνια μνήμης. Εκείνες οι φανέλες είχαν ράμματα τραχιά από την εποχή που οι εργάτες στις Τουρκικές βιοτεχνίες κατέβαζαν μηχανήματα τρεις φορές την ημέρα για να πάνε να φάνε στα εργοστάσια της Αδριανούπολης — όχι σα αυτές εδώ που φέρνουν "Made in Vietnam" σα αυτοκόλλητο από κατάστημα της περιοχής του δήμου. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί βλέπω πια όχι αλλαγή χαρακτήρα, αλλά γέννηση μίας νέας κουλτούρας: αυτή όπου η ομάδα γίνεται σήμα αγοράς κι οι άνθρωποι γίνονται πελάτες μιας ιστορίας που κάποτε ήταν δική τους. Την εποχή που η Παρί ήταν ομάδα γειτονιάς, τα χαρακτηριστικά της ήταν ασαφή σαν εκείνο το σύννεφο σκόνης όταν ανάβεις φωτιά σ' ένα αλάτι του εργοστασίου — υπήρχε εκεί, νιώθονταν, ήταν αληθινή. Σήμερα όμως; Σήμερα όταν φορείς μία νέα φανέλα με το gros logo της PSΓ στη μασχάλη σου, φορείς περισσότερο μια εικόνα παρά μια εμπειρία. Αυτό που μου έκανε εντύπωση πριν λίγες μέρες στον σταθμό της Nation ήταν ένας έφηβος περίπου δεκαοχτώ χρονών φορώντας τη νέα έκδοση του Mbappé — είχε κόψει όμως το κολάρο της φανέλας σαν να ήθελε να ξεχάσει ότι είναι γαλλική ομάδα και έγινε αμερικάνικη. Από δίπλα του, ένας συμμαθητής του φορούσε παλιά έκδοση δεκαετίας '00 αγνώστου νούμερου πάνω σ' ένα βίντεο game FIFA. Εκείνος όμως είχε γρατσουνιές στους αγκώνες σα ν' είχε ζήσει εκείνος τον αγώνα — ο άλλος είχε φανέλα ολοκαίνουριο, φτιαγμένη σα πλαστικό έπιπλο ικέιου σπιτιού. Δεν κατηγορώ κανέναν εδώ μέσα — μιλάω σα κάποιος που έχει δει πολλά χρόνια αγώνα πριν οι άνθρωποι νιώσουν την ανάγκη να αγοράσουν σήματα αντί να ζήσουν ιστορίες. Η Παρί υπήρξε μια ομάδα όπου οι άνθρωποι τραγουδούσαν στους δρόμους σα να ήταν δική τους οικογένεια κι όχι σα να πουλάνε εισιτήρια για κάποιον αγώνα ενός franchise. Εκείνη η Παρί έχει ξεθωριάσει σαν εκείνες τις ταινίες βινυλίου στις βιτρίνες των παλαιοπωλείων της Rue de Rivoli — όλοι βλέπουν τις εικόνες, κανείς δεν ακούει τον ήχο. Όσο για τους Qataris; Αυτοί έκαναν αυτό που ξέρουν: έφτιαξαν μία μάρκα όπου η ιστορία γράφεται μόνο στους καταλόγους τιμών και στα μερίδια αγοράς. Αλλά εδώ μέσα που κάποιοι θυμούνται ακόμη πως σήμαινε να φοράς μία φανέλα που είχε σχέση με το γήπεδο — εκείνοι κάνουν μία άλλη μάρκα: αυτή όπου η αγορά δεν καταπίνει την ιστορία, αλλά την κουβαλάει σαν κληρονομιά. Με δυο λόγια: η Παρί υπήρξε μία ομάδα σαν εκείνη η γαλλική συνοικία που ήξερε ακόμη τους δρόμους της πριν γίνουν αδιαπέραστοι από σήματα κάποιας πολυεθνικής. Σήμερα όμως αυτή η συνοικία έχει γίνει μουσείο της ίδιας της ομάδας — όλοι φωτογραφίζονται εκεί, κανείς δεν ζει εκεί.