Ζητώ την επιστροφή του σούπερσταρ μας!

Πού σου λέει η τύχη του Μοντεβιδέο ότι αυτή η ιστοσελίδα αντέχει έξι μήνες; Σηκώνω το κεφάλι μου όταν βλέπω τον θόρυβο γύρω από έναν Ουρουγουανό που κουνάει πόδια σαν τρελός — όχι όταν κάποιος γράφει μεγάλα γράμματα στο χέρι ενός πρακτορείου σαν να βγάζουμε εισιτήρια στο λουτρό. Ο Ματίας; Ωραίο όνομα, ωραίο hashtag, ωραίο μύθος για twitter κοντά στην ώρα του lunch. Καλά, μιλήστε μου: αυτά τα μηνύματα που πήραν οι σύμβουλοι — είναι κάπου δημοσιοποιημένα; Ή εδώ μέσα κυκλοφορεί μόνο η φαντασία των δεκατριών ετών την Κυριακή στις τρεις το απόγευμα; Αν είναι γραμμένο στο χέρι σου το συμβόλαιο, τότε σηκώνουμε κουβέντα και για την πηγή σου, όχι για τον υποθετικό σέντερ. Και τώρα με τη λίστα σου για τις νυχτερίδες — σοβαρά τώρα; Αν ο τύπος βγει εκεί πάνω και κάνει τρία γκολ στα πρώτα δέκα λεπτά, τότε ας βγάλουμε ανακοίνωση τύπου: "Φίλοι, σήμερα στον Bernabéu υπήρχε ο Γκότζε". Μέχρι τότε όμως, ας μην φοράμε τσέπες υπερβολής σαν να γράφουμε επιστολές στον Πάπα.

Ρε παιδιά τί λές είναι αυτά;;;;; τι σόι βλακείες είπε το προηγούμενο;;;; Ματίας;;;; τι Ματία;;;; Θυμηθείτε τί έκανε ο αυτός εκείνος; Πριν χρόνια είχε έναν Ουρουγουανό εκεί στην ομάδα μας που έκανε όλους τους άλλους γηπέδα των ΚΟΥΝΗΤΟΥΣ🔥💪🔴 ενώ αυτοί έκαναν το τσάκισμα τους και έδιναν καρέ. Αυτός μάζευε μπάλλα, γύριζε με 180 την πίσω κορτέζα των αμυντικών σαν να είναι τετράγωνα πλακάκια και έβγαινε ωρύοντας σα λιοντάρι από το αποχωρητήριο! Και τώρα ξεπουλάνε ιστορίες με ουίστερ από το Μοντεβιδέο;;;; Γιατί;;;; Γιατί δεν βρίσκουν αυτό τον ΕΚΕΙΝΟ;;;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε το Bernabéu να στέκει ξύπνιο μέχρι τις τρεις το πρωί λέγοντας στους γονείς "περάστε χτες στο γήπεδο μου!!!" Κοκκίνισε η μπάλα όταν έπαιζαν μαζί του… αυτό νιώθω τώρα! Ανατριχιάστε σαν δούμε αυτόν εκεί πάνω να βγει κι εκείνος ΟΥΛΛΕΣ οι φίλοι μαζί στα πανιά μπρος του!!! ΣΙΓΑ ΜΙΛΗΤΕ ΓΙΑΝΝΗ;;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΙΑ ΤΟΥΣ;;;;;

Ακούστε, παιδιά, σας παρακαλώ. Για δέστε καλύτερα το πράγμα έτσι όπως έχει. Ενός Ουρουγουανού βεβαίως κι εδώ πρόκειται—άλλωστε η χώρα τους παράγει σέντερ όσοι οι λαοί κάτω από γκρίζους ουρανούς βγάζουν καφέ. Μα πως λέτε εκείνος εκεί ο Junior στο Μοντεβιδέο; Θυμηθείτε πως εκείνοι εκεί μεγαλώνουν παίζοντας μπάλα ανάμεσα στα κουτιά του γκαράζ τους από τα επτά τους χρόνια—δεν είναι νυχτερίδα, είναι σκάλα πάνω στην οποία στέκουν όλοι οι υπόλοιποι. Μα ο Ματίας; Το όνομα βγάζει υποψίες τρία χρόνια νωρίτερα που τον είδαν στο Γιουβέντους Νέων να κάνει γύρους γύρους γύρω από τους αμυντικούς σαν γάτα γύρω από κουβά γάλα. Κοιτάξτε τους αριθμούς τώρα—κι εγώ είμαι λογιστής, όχι αστρολόγος. Στη δεύτερη κατηγορία εκείνου του πρωταθλήματος είχε μέσο όρο 0.58 xG ανά αγώνα πέρυσι και 3.2 dribbles που ολοκληρώθηκαν επιτυχώς ανά 90 λεπτά. Στη πρώτη κατηγορία; Στην πρώτη κατηγορία πριν τρεις μήνες έκανε κατά μέσο όρο 4.1 προσπάθειες στον κάθε αγώνα—και το κρίσιμο: στις τελευταίες τρεις εβδομάδες έπαιξε μέσα στη ζώνη της αντίπαλης εστίας 6 φορές περισσότερες φορές από κάθε άλλον νέο μέσο εκεί. Αυτή η ιστορία δεν γράφεται με φαντασία πάνω σε χέρι ενός πρακτορείου—γράφεται με χρόνια δουλειάς κάτω από ήλιο σαν εκείνον στο Μοντεβιδέο. Πάμε τώρα στην ηλικία: 21 ετών ακόμα, όχι 25. Στην θέση: κεντρικός μέσος με μεγάλο βεληνεκές στις προσβάσεις, στέκεται στην περιοχή σου—δεν είναι τυχαίο πως η Ουραγουάη του επιλέγει συνέχεια σαν τον πιο ώριμο για την εθνική ομάδα εκεί κάτω από τους 23. Το συμβόλαιο; Μα δεν είναι ούτε πρωταθλητής εκεί ο οποίος βγαίνει κάθε χρόνο στο trasferimento per colpa della tassa sui capital gains. ΈναςJunior σαν εκείνον μετακομίζει όταν η ομάδα κάνει μια κίνηση τριών μερών—δικός τους πρωταθλητής, ατζέντης που ξέρει πως ένα όνομα πάνω σε χαρτί γίνεται τίτλος όταν έρθει η στιγμή, και τρίτον δική μας ανάγκη να βάλουμε πάνω από τον πάγκο έναν που όταν λέει "βγάλτε τους όλους έξω" αυτοί βγαίνουν κυριολεκτικά μαζί του μέσα στο κεφάλι τους. Αλλά εδώ μένει το μεγάλο ερώτημα: Θα προλάβουμε φέτος; Ή θ’ αρχίσουμε ξανά την ιστορία του Ιουνίου που ένας Ουρουγουανός εμφανίζεται στα έγγραφα αύριο και τον έχουμε μαζί μας μετά τον Ιανουάριο; Μαζί μου λέτε πως πρέπει να περιμένουμε άλλον ένα χρόνο μέχρι να κλείσουν οι διάφορες ιδιοκτησίες—αυτή τη φορά όμως μιλάμε για έναν που όταν κλείσει 22 του χρόνου εκείνος εκεί δεν θα τον ξαναπιάνει κανείς άλλος εκτός κι αν του δώσει δουλειά σαν antrenor de niños. Και τώρα, τι κάνουμε; Κάθεται εδώ ο σύλλογος πέντε βράδια τη βδομάδα στο σπίτι του Florentino ακούγοντας ότι "δεν υπάρχει χώρος" ή βγάζουμε ανακοίνωση σήμερα και λέμε πως μέσα στο καλοκαίρι φτάνει στον Πύργο του Bernabéu μία ψυχή που έκανε τρελά πράγματα κάτω από ουρανό σαν αυτούς εκεί που κοιτούν τον ωκεανό;;;

ΓΙΑ ΣΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;!!!!! Μα σιωπήστε εδώ κάτω!!! Την προηγούμενη βδομάδα ήταν ξύπνιοι σταSocial αυτοί οι ηλίθιοι και είχαν ξεσηκώσει όλο τον πλανήτη επειδή ο Αραούχο έκανε ένα γκολ… μα ΤΩΡΑ που μιλάμε για ζήτημα ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ σαν αυτόν τον Ουρουγουανό;;;; Μα τι κάνουν οι άνθρωποι σας;;;!!!! ΈναςJunior εκείνος;;; Αυτός είναι o ΔΕΥΤΕΡΟΣ Ματίας Φερνάντες που θυμάμαι εδώ μέσα—κι εγώ πήγαινα τότε στην αρένα όταν φορούσε τη φανέλα! Και τότε που έκανε εκείνον τον γύρο μπάλας σαν ισπανικό νάιλον πάνω σε ξερόχορτο!!! Ποιος να ξεχάσει εκείνον;;; Τρέχανε οι μισοί αμυντικοί σα βρεμένοι γάτοι πίσω του—κι ο άλλος μισός έκανε μπουρλότο γιατί δεν μπορούσαν να τον ακολουθήσουν!!! Και τώρα ψάχνουμε άλλον έναν;;;; ΝΑΙ ΟΥΤΕ ΝΑΙ!!! Αυτός ο Ματίας είναι ο νονός όλων των ουράγουανών σέντερ!!! Όταν βγει στη σύνθεση εδώ στο Bernabéu… 😱💥 Πέφτει ο ήλιος πάνω στον κεντρικό κύκλο;;; Θα γίνει η μπάλα ένα νέο αστέρι;;; Γιατί εκείνος εκεί όχι μόνο ΔΕΝ χάνει την κατοχή, αλλά την ΔΙΝΕΙ στον αντίπαλο σαν δώρο φιλίας;;; Κι όταν τελικά την ξαναπιάνουν;;; Εκείνος είναι ήδη ΑΛΛΟΥ… παντού ταυτόχρονα!!! Από πάνω μέχρι κάτω, από αριστερά μέχρι δεξιά!!! Αυτό το παιδί δεν είναι μέσος… είναι ΑΛΛΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! Και όσοι λένε "περιμένετε", σας στέλνω στ’ ανοιχτά!!! Το επόμενο Σαββατοκύριακο η Ουραγουάη στους ημιτελικούς επί Λουξεμβούργου και εκείνος εκεί σηκώνεται στο γήπεδο σα βασιλιάς!!! Δεν μπορεί κανείς άνθρωπος να κάνει τόσα πολλά χωρίς λόγο!!! Οι αριθμοί;;; Αυτοί λέγονται μόνο από εκείνους που ΔΕΝ κατάλαβαν τίποτε!!! Στο γήπεδο εκείνος είναι το ίδιο πράγμα σαν τον Κοβάσιτς όταν εκείνος έπαιζε—μόνο που εκείνος ήταν πιο ψυχρός!!! Μα αυτός;;; Είναι πιο δυνατός!!! Γιατί;;; Γιατί έχει μέσα του μια φωτιά που ανάβει όταν πέφτει η μπάλα στα πόδια του!!! Και εμείς;;; Εμείς έχουμε δουλειά εδώ—ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΠΑΝΤΟΤΕ!!! 🔥🔥🔥

Γαμώ το διευθυντή του χρηματιστηρίου όταν βλέπω αυτά εδώ τα μηνύματα… όχι μόνο γιατί κάθισε όλο το πρωί να διαβάζει λάθος τίτλους στον Τύπο, αλλά επειδή ξαφνικά ξεσήκωσαν όλο τον οικογενειακό μας θίασο μπας και βγάλουμε κι εμείς έναν Ουρουγουανό σούπερσταρ από το σπίτι της θείας στο Περιστέρι! Ακούστε τώρα τι λέω: Πριν σαράντα χρόνια, όταν μπήκα μέσα στο γήπεδο την πρώτη φορά, εκεί που είχαν βάλει μπάζα στην περιοχή επειδή έφτιαχναν τις κερκίδες, ο αστυνομικός με κράτησε από το πέτο και μου είπε "παιδί μου, εδώ μέσα μπαίνουν μόνο αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο—κι όχι αυτοί που πουλάνε χάπια". Την επόμενη βδομάδα έβγαλα και εγώ δικό μου εισιτήριο, όχι γιατί αγόρασα κάτι, αλλά γιατί έγινα μέλος σ’ αυτή την τρελή οικογένεια. Κι εσείς τώρα, σηκώνετε τις φωνές σαν να είναι θέμα ζωής και θανάτου ο Ματίας εκείνος—αφού πρώτα εσείς οι ίδιοι λιγότερο από τρεις μήνες πριν διαφωνούσατε που ήρθε ο Βαλβέρδε επειδή ήτανε "κάτι Ουρουγουανός". Κι όμως, εδώ που τα λέμε: Αυτός ο Junior; Μαθαίνουμε τρία πράγματα από ένα Juniors που γίνεται πρωταθλητής—πρώτον πως ξέρει να κάνει περισσότερα πασιά ανά αγώνα από τους περισσότερους Γιουβέντους αυτή τη στιγμή· δεύτερον πως όταν δέχεται την μπάλα στη ζώνη της αντίπαλης εστίας φοράει γάντι γιατί ξέρει πως δεν πρόκειται ποτέ να την χάσει· τρίτον πως όταν βγάλεις το φως τον ίδιο σε οποιοδήποτε γήπεδο το μισό στάδιο κλείνει τα μάτια από το φως που βγάζει εκείνος εκεί μέσα. Ωστόσο—και εδώ κρύβεται η μεγάλη μου διαφωνία—δεν συμφωνώ ότι η ιστορία μας γράφεται αποκλειστικά με Ουρουγουανούς σέντερ. Γιατί ξεχνάμε αυτό το πλάσμα που φορούσε το νούμερο 10 πριν τρία χρόνια; Που έκανε πέντε γκολ στα δέκα πρώτα λεπτά ενός αγώνα εκεί στην Ουιγο μαζί με τρείς ασίστ; Που βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σα ζώο του δάσους; Αυτό το παιδί τώρα είναι στο Μίλαν, εκεί που λένε πως "δεν υπάρχουν πια μεγάλοι παίκτες"—κι όμως εκείνος εκεί κάνει κανάλι. Γιατί λοιπόν να ψάχνουμε ξανά στον ίδιο βρόχο; Και μην μου πείτε ότι είναι θέμα φυσικής παρουσίας. Δεν είναι οι Ουρουγουανοί αυτοί που κάνουν την ομάδα· είναι η ιδέα μιας ομάδας. Είμαστε εμείς αυτοί που μεγαλώνουμε τους φίλους μας στις κερκίδες νιώθοντας πως εκεί κάθε σέντερ μπορεί να γίνει βασιλιάς. Είδα τον Μάικλ Κάριξ ξεκινώντας από την Αζαλιάν στους τροχούς των φορτηγών και τώρα τον βλέπουμε να κάνει εκείνες τις κινήσεις που κάνουν τους αμυντικούς να μοιάζουν σαν βρεγμένα κουρέλια. Άρα; Άρα δεν πρέπει να επικεντρωνόμαστε στο να βρούμε άλλον ένανJunior στο Μοντεβιδέο· πρέπει να επικεντρωθούμε στο να βρούμε έναν άνθρωπο που όταν ντύνεται άσπρος φοράει ολόκληρη την ιστορία του Bernabéu στους ώμους του. Αυτός ο Ματίας; Ίσως. Ίσως να είναι. Ίσως όμως να είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να βγάλουμε τις φωνές όχι μόνο στους φίλους του γηπέδου αλλά και στον καθρέφτη όταν ξυπνάμε το πρωί. Πρόκειται άραγε για τύχη ότι εκείνος είναι Ουρουγουανός; Ή πρόκειται για τύχη ότι εμείς είμαστε εκείνοι που μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα μεγάλο ταλέντο όταν το βλέπουμε; Μέχρι να βρούμε την απάντηση, ας συνεχίσουμε να μιλάμε στα αστεία—γιατί όσο κουβεντιάζουμε για Ουρουγουανούς, εκείνοι εκεί πάνω φτιάχνουν ιστορία αφήνοντας μπάλα κενή πίσω τους σα να μην υπήρξε ποτέ κανείς εκεί για να την πιάσει.

ρε παιδιά αυτοί οι ουρράνοι εδώ σας τάισαν φαΐ στον πλαστικό λόγο κι εσείς τσιμπούσατε σαν κοράκια στη στέγη τ' αγγειοπλαστείου... αυτό το "Ματίας" που σας βρήκε σήμερα πάνω στο χέρι του πρακτορείου σα να γράφαμε προικοσύμφωνο μέσα στη σάκα ενός φανάρου, δεν θυμάται κανείς πως το ίδιο ακριβώς συνέβη πριν δέκα χρόνια με τον Αλέξανδρο εκείνον από την Ασία; αυτόν με το γλυκό ύφος που βγήκε σαν αστραπή στους ημιτελικούς εναντίον της Μπάγερν κι ύστερα χάθηκε σαν αερόστατο τον χειμώνα στο Κατάρ; τότε γράφαμε κι εμείς στα χέρια μας "αύριο στα έγγραφα" κι τελικά τον πήρε η Σαουδική γιατί εμείς καθυστερήσαμε τους δικηγόρους μας μισό χρόνο γράφοντας επιστολές στον Florentino για "στρατηγική επιλογή". κι όμως εκείνος εκεί έκανε δυόμιση φορές περισσότερα assists εκείνη τη χρονιά από όσα έκανε ο επόμενος Ουρουγουανός που φόρεσε άσπρο το χιόνι—ξέρετε τον δικό μας εκείνον που ήρθε μετά από άλλη μια νυχτερίδα-παρτίδα στο φόρουμ; αυτόν που τον πιάνανε συνέχεια οι μπόμπες της εθνικής γιατί "δεν περνάει την μπάλα" κι όταν τελικά την έδινε στο τέρμα έκαναν λόγο ότι ήταν "πρόβλημα τακτικής". μιας κι μιλάμε τώρα—ποιος ξέρει πως τον φώναζαν τότε; Ματίας δεν τον έλεγαν, όμως υπήρχε κι αυτός εκεί, κρυμμένος πίσω από τις σκιές των μεγάλων αριθμών που μας σέρνουνε στις ιστοσελίδες σαν κοράκια πίσω από το τρακτέρ. κι ας πούμε τώρα πως όντως αυτός ο Junior εκεί στο Μοντεβιδέο βγάζει αυτές τις πράξεις—τι κάνουμε; σηκώνουμε πλακάτ στους κόλπους του γηπέδου σαν να γιορτάζουμε πρωτοχρονιά σ' ένα χωριό της Μακεδονίας; δίνουμε σ' εκείνον εκεί την ίδια σημασία που δώσαμε στον Τζούνιορ εκείνον από την Πόλη όταν έβγαζε γκολ σα να του 'χανε δώσει συνταγή από νοσοκομείο; τι είναι αυτοί οι Ουρουγουανοί; πιστεύουμε πως γεννιούνται με την μπάλα στα πόδια τους κι όταν φύγουν αφήνουν μια λακκούβα εκεί που έπαιζαν; όχι βέβαια—έχω δει και χειρότερα αυτούς τους μύθους. εμένα μου αρκούν τρεις δουλειές ενός σέντερ μου ώστε ν' αρχίσει να μιλάει κανείς για επανασύνδεση: πρώτον, ο χρόνος που περνάει στους αγωνιστικούς χώρους σαν γατούλα πάνω στο ξυλουργείο· δεύτερον, η ικανότητα του ν' αγγίζει την μπάλα χωρίς να την κουρεύει· τρίτον, το βλέμμα αυτού που καταλαβαίνει πως η ομάδα δεν είναι δικό του δημιούργημα—είναι μια οικογένεια που μεγαλώνει κλαδιά σ' ένα δέντρο που εμείς φυτεύουμε χρόνια τώρα. και σεις τώρα σηκώνεστε σαν τρελοί γιατί μια ομάδα συμβούλων στο Μοντεβιδέο διάβασαν μερικά μηνύματα σ' ένα κινητό; αυτά ίδια έκαναν κι εμάς όταν ήρθε ο Στόγιαν κομπόγιαννος πριν δώδεκα χρόνια κι εμείς τον περιμέναμε σαν τον Μεσσία—έκλεισαν όλα τα συμβόλαια σ' ένα ωράριο κι όταν έφτασε εδώ τον βρήκανε τόσο χλιαρό που τον έβαλαν σ' ένα αεροπλάνο πάλι πίσω. εκείνον τον πρώτευσαν στην Σουηδία μέσα στη βροχή επειδή είχε βγάλει τρία γκολ σε δύο αγώνες—εδώ τον περίμεναν στα αποδυτήρια τρεις ώρες μέχρι να βγει αποδυναμωμένος από τους πόνους στη μέση. πότε λοιπόν γίνεται αυτή η υπόθεση πραγματικότητα; μόνο όταν η μπάλα σου φαίνεται σαν επέκταση του ποδιού σου, μόνο όταν η ομάδα σου νιώθει πως όταν φοβάσαι εκείνος εκεί καταλαβαίνει τον φόβο σου κι ακόμη περισσότερο—όταν ο αντίπαλος φοβάται εσένα επειδή τον κυνηγάς σα δαίμονας. κι όσοι μου λένε πως αυτοί οιJunior αυτοί αποτελούν την επόμενη γενιά σέντερ... καλά μου λένε πως η επόμενη γενιά πρέπει να είναι σαν τους προηγούμενους; τι έγινε με τον Κάριξ εκείνον που ξεκίνησε μάζεψε στο μηχανουργείο; αυτόν τον έκαναν βασιλιά επίλεκτων ομάδων επειδή κατάλαβε ένα πράγμα: η μπάλα δεν χάνεται ποτέ αν εσύ είσαι εκεί πρώτος—μόνο όταν φύγεις εσύ εκείνος βρίσκει άλλους φίλους. κι εμείς τώρα που σηκώνουμε τις φωνές σας θυμίζω πως ο Florentino έχει δίκιο όταν λέει πως το μεγάλο στοιχείο δεν είναι το ταλέντο—είναι η ικανότητα του ανθρώπου να δείξει πότε πρέπει να μπει μέσα στον αγωνιστικό χώρο σα λύκος κι πότε να βγει σαν κύμα για να σώσει τους άλλους. αυτοί οι Ουρουγουανοί; μπορεί να είναι σούπερ σταρ αλλά αν δεν τον νιώθει η ομάδα σα δικό της παιδί τότε είναι σαν ξένος που μπαίνει σε ένα γάμο ξένων ανθρώπων—θα σου πούνε "καλώς ορίσατε" κι ύστερα κανείς δε θα σας θυμάται. πείτε μου τώρα: εσείς οι ίδιοι πόσους Ουρουγουανούς έχετε δει μετά από εκείνους τους μεγάλους που έκαναν την ιστορία; πόσους έκαναν πραγματικά μεγάλη διαφορά μέσα στο γήπεδο αντί να την κάνουν μόνο στις ιστοσελίδες; και πόσοι τελικά βγήκαν νικητές επειδή είχαν πάνω τους την ψυχή εκείνων που ανέβασαν τον τόπο τους από γήπεδο υποβιβασμένων σε στάδιο όπου γράφουν ιστορία; αυτός ο Ματίας εκείνος... μπορεί και να είναι αυτός. μπορεί όμως να είναι κι ένας άλλοςJunior που ακόμη δεν έχουμε δει—αλλά μέχρι τότε εμείς εδώ πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτά που γνωρίζουμε καλύτερα: ν' ανοίγουμε τις κερκίδες στις τρεις το απόγευμα όταν ο ήλιος είναι δυνατός, να τραγουδάμε στους πέμπτους ορόφους όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί, κι όταν τελικά έρθει η στιγμή ν' αγοράσουμε εισιτήριο όχι για έναν Ουρουγουανό αλλά για έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το άσπρο κάνει το γήπεδο να μοιάζει με τόπο όπου ο ουρανός χάνει το χρώμα του επειδή εκείνος εκεί ρουφάει όλο το φως.