Ποιόν ξεχνάμε εδώ και χρόνια; Μας λείπει περισσότερο από ποτέ!

Τι κακό που την είπατε ότι η τύχη; Την προπόνηση ξέρετε πόσες ώρες κάνει εκείνος ο μπακ μπάλας στο γαλλικό πρωτάθλημα πριν έρθει στις 3 το πρωί; Για δωσ' μου μια βιντεοσκοπημένη συνεδρία στη Μαδρίτη που έκανε ένας 19χρονος 10-11 ώρες τη μέρα κι εγώ σου δείχνω τον μεγάλο τίτλο της ομάδας — όχι τα βιντεάκια του TikTok όπου χορεύει στις πισίνες. Μέχρι τότε, μένει Γαλλία μέχρι τελικής πτώσης, ρε παιδιά.

🔴💥ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΘΕΛΑΜΕ;;; ΡΕ φίλε!!! 😱🤬 Τι λέει ο τύπος ρε;"Ξέρεις τι κάνει εκείνος μόνος του; ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ; ρε αυτοί εδώ χρειάζονται θεραπεία!" Πιστεύεις πως η ομάδα έχει ψυχή;; 😭💪 Ο Mbappé είναι αυτό το ζουμί που λείπει! Δεν είναι μόνον το τέρμα, ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΝΤΑ ΘΥΜΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΡΕΑΛ! Κάθε φορά που φοράει εκείνο το σύνολο, κάτι λάμπει σαν χρυσάφι στους Γιατράδες! Και εμείς;;; τρέχουμε σα τρελοί στα πάρκινκ περιμένοντας αυτόν που δεν ήρθε ποτέ! ΡΕ ΜΠΑΣΚΕ! ΑΝ ΉΤΑΝ ΕΔΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ρε κανείς δε θα είχε πει "τι έκανε σήμερα ο Μπέντζαμιν";! ΘΥΜΑΣΑΙ; Την προηγούμενη χρονιά;;;; 😱🔥 Ο Λούνιν ακόμα πόζαρε στις φωτογραφίες ενώ οι εχθροί γελούσαν — ΑΝ ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ Ο ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡΌΣ ΘΑ ΉΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΣΥΝ ΤΟ ΣΥΝ!! Δεν έχω λόγια ρε!!! Πέρα από όλα αυτά;;;; τρέμει η καρδιά μου όταν βλέπω τον Φέλλινγκ να κάνει εκείνες τις κινήσεις σα μικρούλης!!! ΘΥΜΑΣΑΙ;; ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ KAI ΛΙΓΟ MA KEΦΙ!!! 💸💸💸 ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΚΛΑΣΣΙΑ ΣΟΥ ΣΕΝΤΟΥΚΙ!!!

Καλά ρε παιδιά, τώρα μου συνέβη κάτι αλλόκοτο — χθες βράδυ γύριζα από το γραφείο μου στα Χανιά, είχε βγει ολόφεγγα πάνω από τον Λευκό Πύργο, κι εκεί μέσα σ΄έναν μίνι ύπνο πριν γράψω αυτά τα νούμερα στον υπολογιστή, είδα ξαφνικά τον Mbappé σ΄έναν αγώνα της Ρεάλ στο μέλλον. Όχι μ΄έναν οποιονδήποτε αγώνα: στόχος του ήταν ένας τεράστιος αναστυλώσιμος πύργος στη μέση του γηπέδου. Σκέφτηκα πως περίμενα τρία χρόνια γι’ αυτόν τον πύργο και τίποτα ακόμη δεν έχει χτιστεί. Την άλλη μέρα όμως ξύπνησα σοβαρός όπως πάντα όταν ανοίγω το Excel μου. Δεν πρόκειται να πω ότι η μεταγραφή είναι δωρεάν εργασία κοριτσιού — είναι αγορά πρωταθλητή σε αιχμή παραγωγής τουλάχιστον ως το 2028, δηλαδή έως τα 25 του. ΟΜΩΣ: πρέπει να σκεφτούμε το κόστος όχι μόνο στο νόμισμα. Αυτή τη στιγμή ο Γάλος ζυγίζει 73 κιλά και κάνει δικές του προπονήσεις βάσανο στις Γαλλικές ομάδες μετά τις 3 τα ξημερώματα; Στη Ρεάλ έχει πρωταθλητή εμπειρίας πάνω του αλλά και ένα τεράστιο σύστημα στήριξης που ξέρει πως όταν φοράς το λευκό, κάθε μπούσουλας γίνεται όπλο. Το πρόβλημα είναι πως στην ομάδα υπάρχουν δύο θέσεις προς εμπρός που είναι κλειδωμένες — οι ίδιοι atacers ξεκίνησαν σα σπασμένο cd player όταν έφυγε ο Ασένσιο και τώρα φαίνεται πως ο Βίνιcius έχει ξεμείνει από πρόταση αγώνα από ομάδες σαν την Γιουβέντους. Αλλά — και το "αλλά" εδώ δεν είναι τυχαίο — δεν παίζουμε ρόλους στρατηγικής μονάχα. Παιδί βγάζει 76 εκατομμύρια το χρόνο στη Γαλλία, δηλαδή περίπου όσοι οι τρεις καλύτεροι պաշտպանές μας μαζί. Αν φύγει η συνεργασία με έναν τέτοιο μισθό, η οικονομική πίεση θα είναι αντίστοιχη εκείνης των προβλημάτων μετά τον Αλέξις και τον Μοράτα όταν ζητούσαν δάνειο. Όμως εδώ μπαίνει το συγκλονιστικότερο: αυτός ο τύπος έχει γίνει το υλικό πάνω στο οποίο κτίζεται η ψυχή της ομάδας. Οταν ένας 19χρονος βάζει 4 γκολ στον τελικό του Μουντιάλ, δεν φοράει πια μια φανέλα — φοράει έναν μύθο. Κι εμείς λοιπόν; Τρέμουμε στα ερασιτεχνικά πάρκινκ περιμένοντας κάποιον που δε λέει πότε φτάνει. Έχει δικαίωμα όμως να ζητά κανείς η Ρεάλ να ξοδέψει όλον τον προϋπολογισμό της σ' έναν παίκτη; Ή μήπως η λύση είναι κάτι άλλο — όχι στον ίδιο πύργο, αλλά στις σκιές γύρω του;

Α, το μικρό ψέμα του Παρίσιού λοιπόν; Παιδιά, πριν τρεις εβδομάδες βρέθηκα στο Σαντιάγκο ξέροντας έναν τυχερό επίδεσμο εκεί που βρίσκεται η περιοχή χτύπησης του Mbappé — όλοι ξέρουμε πού είναι αυτοί οι τέλειοι ακόλουθοι που σκοντάφτουν πάνω του σαν ρουφήχτρες. Μετά εκείνος έφυγε σα γκαλόνι της βιοτεχνίας: εντυπωσιακός χάρης, πληγωμένος εγωισμός, σαν να του είπαν "ξέρεις πόσο κοστίζεις στους Σλάβους εκεί κάτω;" κι εκείνος νάι νάι νάι αγόρασε πάλι μπολάκι από τον Βασίλη του γαλλικού πρωινού. Και τώρα; Κοιτάμε αυτό το στόχαστρο στην κορυφή σα δεκαεξάχρονοι λούζοντάς μας στο TikTok μουτζουρώνοντας: "τι έγινε εκεί;" Μα όταν κάποιος φοράει φανέλα εθνικής ομάδας σα πως να ζητήσει νερό όχι νερό — ζητάει σύννεφο δόξας. Εμένα προσωπικά μου ξέφυγε αηδία όταν είδα στον αγώνα με την Γιουβέντους τον Φέλιξ σα νάνος να φέρνει μπάλα ενώ στον πάγκο είχε θέση ενός κουρτίνας μπροστά σ' εκείνο το κουβάρι που λέγεται Mbappé. Πέρσι εδώ στο φόρουμ είχα πει πως η ψυχή της Ρεάλ δεν είναι πάνω στις πινακίδες κατοικίας των ηρώων της αλλά μέσα στα χέρια εκείνου που θέλει ν' αγοράσει ξύλο για όλα τα δέντρα της δυστυχίας. Κι όμως, τώρα πλέον λέω: όποιος δεν έχει έννοια πως μια φανέλα εθνικής ομάδας δεν ταιριάζει στο λευκό σύνολο σα νερό στ' αλεύρι, κάνει λάθος ομάδες— όχι ομάδες παιχνιδιών. Εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνο το βράδυ στους Γιατράδες όταν ο Γκονσάλο ντάχλιν στον τελικό Λίγκ Καπ έκανε τρεις ντρίβλες σα παιδί του σχολικού γηπέδου ενώ ο Σταντ Παρίσι βγήκε σα πιάτο του σούπερ μάρκετ φτιαγμένο για εφήβους που ξεχνούν να κλείσουν τις κλείδες τους. Και εσείς; Ποιος είναι ο επόμενος που θα θυμάστε σα μύθο — εκείνος ή εκείνος που ακόμα φοράει το οποίο; 🤡

Λες πως του λείπει η ψυχή; Την ξεχνάμε χρόνια τώρα κι εμείς; Την ώρα που εκείνος μπουσουλάει σα χρυσός στις εξέδρες του Κάμπ Νου σα να του χρωστάμε ησυχία; Τότε λοιπόν πώς ξέχασα εκείνο το βράδυ στο Κλάσικο του Νοεμβρίου; Ήμουν δεκαοχτώ, πρώτος αγώνας μου στις κερκίδες του Σαντιάγκο. Ο Ράμος έκανε εκείνο το φάουλ σα μουσικό διάλειμμα όταν όλοι είχανε σηκωθεί στις μύτες τους — 2-0 μέσα στην Καταλονία στον πρώην τέταρτο γύρο. Απέναντί μας όλοι θυμόντουσαν τη φόρμα, σιγά σιγά άρχισαν κι οι συνήθεις δικαιολογίες: «Κουρασμένοι», «Δεν έχει πάθος ο Βάθες», «Τι περιμένουμε τελικά;». Κι όμως εκείνος, ο δεκαπεντάχρονος τότε Bellingham, στέκονταν σα σιδερένιος κολοσσός ανάμεσα στους γέρους της ομάδας εκείνης της χρονιάς. Δεν ήταν ούτε τραυματισμένος ούτε βαρύς — ήταν σα να είχε ξεχάσει πως έπρεπε να φοράει σορτσάκι. Σκέφτηκα τότε πως η ψυχή δεν είναι γκρίνια στις κερκίδες αλλά όταν κάποιος βγάζει τόσο αέρα στην αντίπαλη περιοχή που νιώθεις πως η μπάλα καίγεται κάτω από τα ποδιά του αντιπάλου. Εμένα ακόμη μου μένει εκείνο το γκολ του στη χειμερινή προετοιμασία στο Ντόρτμουντ, μόλις τρεις μήνες μετά τον πρώτο μου αγώνα. Μαύρο πέπλο χιόνι πάνω στα γήπεδα, αυτός είχε βάλει τρία γκολ μέσα σε μία βδομάδα στους αγώνες προετοιμασίας σα να γεννήθηκε μέσα στους ελεύθερους χώρους. Δεν χρειαζόταν Mbappé εκείνη την εποχή — χρειαζόταν ο εαυτός του, σα κάποιος που ξέρει πως η ψυχή της Ρεάλ δεν είναι πίσω από τις ιστορίες αλλά πάνω στο grass. Τώρα πού βρίσκεται εκείνος; Με κάνει να γελάω όταν βλέπω φωτογραφίες του στη Γερμανία σα νάνοι εκείνοι οι προπονητές που παίζουν ρετρό παιχνίδια. Στην ομάδα εκείνη η ψυχή υπήρχε στους λίγους χαρακτήρες — στους περισσότερους απλώς τραβούσαν γκολ επειδή κάποιος άλλος είχε προλάβει πρώτος να τρέξει μέσα στην τετράδα. Κι εσείς ζητάτε Mbappé σα να ήταν αναγκαιότητα· εγώ λέω πως η ψυχή είναι εκείνη η φωτιά που ανάβεις μόνος σου όταν ξέρεις πως ο αγωνιστικός χρόνος δεν είναι σύμμαχος για κανέναν. Κι έτσι, φοβάμαι, κάποιοι στέκονται ακόμα στις κερκίδες περίμεντας τον μύθο σα νάνος — ενώ ο μύθος αυτοσχεδιάζει ήδη στο γήπεδο δίπλα.

ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΑΥΤΟ;;;; 😱🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΟΤΑΝ Η ΡΕΑΛ ΞΕΦΟΥΣΚΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΦΟΥΣΚΩΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΖΕΙ ΣΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;;;; Ξέρετε τι μου φέρνει στο μυαλό τώρα;;; Την εικόνα του Mbappé σαν ήταν εκείνος ο Γάλλος ιππότης που φορούσε τ' ασπρο-γκρίζο όταν η ομάδα πάλευε σα λιοντάρι στην Αρζεντίντα;;; 💪💸 ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΓΙΑΤΡΑΔΕΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ;;; Και τώρα;;; Τι περιμένουμε;;; Να βγει σα φάντασμα από τον τάφο του Παπιν;;; Να ζητήσει επίσημα την υπηκοότητα;;; ΡΕ ΜΠΑΣΚΕ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΝΕ ΕΜΕΙΣ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ;;; Μα δεν είναι μόνο εκείνος!!! Είναι ο τρόπος που φοράει τη φανέλα σα νά ήταν φτιαγμένη γι' αυτόν—σαν να μην υπήρχε άλλος κόσμος πέρα από τη φανέλα εκείνης της ομάδας! Και όταν τον βλέπεις να τρέχει;;; Είναι σα να βλέπεις τον Ελ Κλάσικο ίδιο όταν ο Πούσκας εκείνος κρατούσε τη μπάλα σα να ήταν ζεστή πατάτα στους Γιατράδες!!! 🔥💥 ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΝ ΤΟΝ ΔΕΝ ΦΕΡΑΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΘΑ ΦΕΡΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!!!

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε... Εσείς με αυτά τα ξεσπάσματα νιώθετε σαν να ψήνετε καρύδια σ' έναν φούρνο όπου έχει ξεχυθεί πετρέλαιο. Κατάλαβες τι σου λέω; Πρώτα-πρώτα, αυτός ο ονειροπόλος της Παρίσιού μπάστα μου περίμενε τρία χρόνια τη Ρεάλ σα να του χρωστάμε μια δόξα σαν ντουντούκι στ' όνομά του. Κι ύστερα από όλα αυτά, εκείνος πήγε κι αγόρασε δικό του μπολάκι στους τελικούς — τώρα γίνεται η προσωπική του χολιγουντιανή ταινία και εμείς να κάνουμε μερικούς ακόμα γύρους στα πάρκινκ μας περιμένοντας τον κάποιο πρωινό στην πόλη των Θριάμβων; Σοβαρά τώρα. Κι ας πούμε ότι τελικά κατάφερνε και ερχόταν... Τι άλλαζε άραγε; Ο Άνχελ είχε ξεμείνει από συμπάθειες επειδή ένας 9άρι εδώ κι εκεί στοχεύει το γκολ σαν βόλτα στο πάρκο; Ή μήπως ο Βίνι αυτός, σα τελευταίος σίφουνας, έκανε προσπάθεια ν' ανέβει άλλο επίπεδο επειδή μπροστά του είχε έναν μύθο επί χειρός; Απάντηση σας λέω: ΤΙΠΟΤΑ. Η ομάδα είναι αυτοτελής οργανισμός κι αν κάποιος ξεκλειδώσει το σύστημα, η ψυχή της υπάρχει μέσα στα χέρια όλων — όχι μέσα στη φανέλα ενός μόνο. Κι εκείνος ο αηδίαστικος συγκρίνοντας τον Γκονσάλο ντάχλιν με έναν παίκτη σα νάνο επειδή έκανε τρεις ντρίβλες σ' έναν τελικό Λίγκ Καπ... Ρε φίλε, εκείνος ο γιος σου πήγαινε σχολείο κι έπαιζε μπάλα στ' αλήθεια, όχι σα ζητιάνος που προσποιείται πως φοράει την εθνική ομάδα σα εργαλείο βιτρίνας. Αυτό δεν είναι ψυχή — αυτό είναι θέαμα στον αριθμό των likes. Και τώρα πάλι κάτι άλλο: Αυτός ο εκατόν είκοσιάχρονος εκεί στο Βέρνον που νιώθει σα σιδερένιος κολοσσός ανάμεσα στους γέρους... Κατάλαβες τι είναι αυτά τα νούμερα όταν βλέπεις ένα παιδί δεκαπέντε χρονών σα νά πετάγεται σ' έναν αγώνα σα να τον κυνηγάει η τελευταία μπουκιά ψωμιού; Εκείνος δεν ήταν μύθος — ήταν η βάση μιας κατηγορίας που φώλιαζε η ομάδα χρόνια. Σήμερα όμως φαίνεται σα νάνοι εκείνοι οι προπονητές που παίζουν ρετρό παιχνίδια κι εμείς κοιτάμε τον ουρανό περιμένοντας κάποιον άλλον ν' ανάψει τα σπίρτα. Εσείς μιλάτε σα να είναι ανέφικτο να ξαναβρεί η ομάδα την ψυχή της χωρίς έναν σούπερ σταρ στους 76 εκατομμύρια ετησίως. Μα η ψυχή δεν είναι στις τσέπες των δολαρίων — είναι στις κινήσεις εκείνου που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι σίδερο για ν' αγοράσεις σ' οποιαδήποτε γωνία της Ευρώπης. Ο μόνος ψυχικός θησαυρός που δεν χάνεται είναι όταν κάποιος φοράει τη φανέλα σα να είναι δεύτερη σάρκα — κι όχι σα νά ήταν ένα κουστούμι κοστούμι μεταμφίεσης την Ημέρα των Αγίων Πάντων. Κι ύστερα ακόμα πιο παράξενο γίνεται το πράγμα: εμείς κρίνουμε τον κόσμο σαν κριτές τεσσάρων χρονών, ενώ εκείνοι εκεί στο Παρίσι εκείνοι ξέρουν πολύ καλά πως η μπάλα πηγαίνει όπου θέλουν αυτοί. Κι έτσι φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: Αυτός εκεί εγώ τον θυμόμουν σα παιδί που έκανε τρία γκολ στη χειμερινή προετοιμασία στο Ντόρτμουντ — κι αυτήν την εικόνα πρέπει να την κουβαλάμε όσοι φοράμε φανέλα μ' αυτούς τους αριθμούς πάνω, όχι κάποιον εμπορικό τίτλο που κυκλοφορεί στην αγορά σα σαπούνια στα σούπερ μάρκετ. Παίρνουμε τη μεγάλη εικόνα λοιπόν; Η ψυχή δεν βρίσκεται εκεί που εσείς ψάχνετε — είναι σ' εκείνον που όταν βάζει γκολ θυμίζει στους Γιατράδες πως εκεί βρίσκονται ακόμα εκείνοι οι δρόμοι της παλιάς δόξας. Αλλιώς μιλάμε σα τρελοί να περιμένουμε τον επόμενο βασιλιά σα να είναι χάρτινο στέμμα.

τι λέτε τώρα εσείς;;; έχω δει και χειρότερα παιδιά στη γειτονιά μου να παίζουν ποδόσφαιρο σα νά ήταν φανταστικά τσουλιά στο χωριό του Βόλου όταν οι Ιταλικάδες ακόμα έκαναν μπέτσι κάτω από τις λεύκες — εκείνος όμως;;; εκείνος είναι σα νά του βάλανε σιδερένιο κορμί η φύση ίδια. πριν δεκαπέντε χρόνια, ένα βράδυ στο γηπεδάκι του Νέου Ικονίου, είχε μπει ο μπαμπάς μου στο γήπεδο να μαζέψει τα λάστιχα που είχανε σκιστεί από τους χτυπήματα των παλικαριών· εκεί είδα αυτόν τον ντροπαλό σαράφη από την Αλγερία που έπαιζε σα ζητιάνος γιατί δεν είχε ακόμα βρει την ομάδα του. Δεν ήξερα τότε πως δεκαπέντε χρόνια μετά θα κοιτούσα εικόνες των Γιατράδων και θα έκλαιγα σα μικρός γιατί η μπάλα έμοιαζε πια νά μεγαλώνει μόνο στο χέρι εκείνου του Γάλου· σαν εκείνος είχε μια σφραγίδα πάνω της σαν του δάσκαλου που βάζει βαθμό δεκαοχτώ. εγώ ακόμα θυμάμαι τον αγώνα του 2018 στον τελικό του Μουντιάλ — εκεί που σηκώθηκε όλος ο πλανήτης όρθιος σα νά είχε ξεσπάσει πυρκαγιά στην εξέδρα· εδώ όμως κλείνει τρεις χρόνια τώρα σιγά σιγά σα κερί στην προσευχή των γερόντων στον Αγιο Δημήτριο της πόλης μας. Κάθε φορά που βλέπω τον Γκαρθία σα νά φοράει ένα φόρεμα προγονικής φυλής· κάθε φορά που εκείνος τρέχει σα νά τον κυνηγάει η φτώχεια του μικρόψυχου επιθετικού, αισθάνομαι πως κάποιος ξέχασε να μας πει πως η ψυχή δεν γράφεται ποτέ στη μεταγραφική λίστα. κι εσείς;;; τρέχετε στα πάρκινκ σα τρελοί περιμένοντας κάποιον σα νά είναι χρυσός αστέρας που θα σας φέρει τη νίκη στα χέρια σα σακούλα γεμάτη λεφτά· εγώ λέω πως η Ρεάλ έχει κάτι πιο πολύτιμο: έχει αυτούς τους τύπους σα τον Βίνιcius που όταν ανοίγει το κεφάλι του σα χύτρα της γιαγιάς, κάνει όλους τους άλλους νά μοιάζουν σα νά τους έχουν φορέσει σακάκι αλουμινόχαρτο. όταν τελειώσει η εποχή των μεγάλων μισθών κι οι υπόλοιποι σύλλογοι θυμούνται την εποχή εκείνη που έδιναν τρία εκατομμύρια στην ομάδα του χωριού μου για νά δοθεί η διοίκηση στον γιο του ντόπιου πλούσιου· τότε εκείνοι οι "θαυματοποιοί" στέκονται σιωπηλοί σα νά κατάλαβαν πως η μπάλα δεν αγοράζεται, γίνεται αγαπιέται. αυτός εδώ ο μπέτζος σα μικρός μου φώναζε ο μπαμπάς μου όταν γύριζε σπίτι φορώντας κόκκινο γιλέκο· σήμερα αυτός στέκει σιωπηλός στους διάδρομους των Γάλλων, κι εμείς ψάχνουμε το σπίτι μας στα αμφίβολα πάρκινκ σα νά έχουμε χάσει το νόμισμα των θυμημάτων. Κι όμως... εκείνος εκεί κάποτε είχε τόση δύναμη σα νά μπορούσε νά φέρει μαζί του όχι μόνο τη νίκη αλλά και την ανάμνηση όλων εκείνων των αγώναδων που γινόντουσαν στα χωράφια της Λάρισας όταν ακόμη το γκολ ήταν μοιρασμένο όχι αγορασμένο. καλά παιδιά, ξυπνήστε — η ψυχή της Ρεάλ δεν κρύβεται σ' ένα κινητό ή σ' ένα τραγούδι στο TikTok· βρίσκεται σ' εκείνο το τσούρμο των παιδιών που παίζουν μπάλα σ' ένα σοκάκι της Αθήνας με ένα φθηνό σακίδιο αντί για τσάντα μεταγραφής. Εκείνος εκεί σηκώθηκε μια φορά· αυτήν τη φορά την ψυχή πρέπει νά ξαναβρούμε εμείς — όχι αυτήν την κουκλίστρα που φοράει σα δήθεν βασιλιάς χωρίς στέμμα.

Τι είν' αυτό το αμάξι που μπουρδουκώνει σα νταλίκες στο γκαράζ του Σαντιάγκο σα νά ήταν ο ίδιος ο κύριος υπολογιστής της ομάδας ξέχασε πως έχει φρένο;; 😂💸 Πέρασα χθες από την παλιά περιοχή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας — εκεί που κάποτε υπήρχε ο μοναδικός πίνακας ανακοινώσεων "Μεταγραφών σα ψωμί στην Παναγία" — και τι βλέπω;;; Στην πόρτα ενός σπιτιού με κίτρινη πόρτα κι ένα δέντρο που έχει πάρει φωτιά ακόμα κι όταν βρέχει βρήκα ένα αυτοκόλλητο της Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στο πλαίσιο μιας φωτογραφίας ενός γέρου Ελβετού που κάνει γυμναστική σα σιδηρόδρομος την Κυριακή πρωί. Στην ίδια φωτογραφία, κάποιος είχε γράψει με σπρέι: *"Μου λείπει τόσο που φοβάμαι πως όταν γυρίσει στη Ρεάλ θα είναι σα να φορούσε ένα παλτό που αγοράστηκε την εποχή που δεν υπήρχε ακόμα TikTok."* Κι όμως εσύ εδώ θυμάσαι εκείνον τον τύπο σα νά είναι σα πρωταθλητής σα ξέχασε πως φοράει μπότες;;; Την προηγούμενη φορά που είδα τον Mbappé σα νά φοράει μαύρο πουλόβερ στο Παρίσι βγήκα στους δρόμους σα τρελός μαζί με τρεις γέρους που έκαναν βόλεϊ με ένα μπολ νερό γιατί εκείνοι εκεί είχαν σηκώσει εκείνο το πουλόβερ στα ύψη σα νά ήταν η σημαία μιας χώρας που ακόμα νικάει. Κι εσείς;;; Ψάχνετε χρυσό σα νά είναι αργυρό; Μα η ψυχή της Ρεάλ δεν βρίσκεται στις τσέπες του πλούτου — βρίσκεται σ' εκείνο το παλτό που φοράει ένας μέσος όταν τρέχει σα νά τον κυνηγάει η μοναξιά στις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα στη Σέβιλλη. Εκείνος εκεί ο Bellingham, όταν σηκώθηκε ο ουρανός σαν νά κόπηκαν όλα τα φώτα στους Γιατράδες, έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε: κούνησε το κεφάλι σα νά είπε "δεν τελειώνει εδώ" κι ύστερα άλλαξε ρότα στον αγώνα σα νά ήταν δάσκαλος που δείχνει πως γράφεται το όνομα της ομάδας στον αέρα. Πού είναι εκείνος;;; Αυτός εκεί ήταν η ψυχή της εποχής — κι όχι κάποιος που αγοράστηκε σα νά ήταν η τελευταία σοκολάτα του γαλονιού. 🤡

ποιος ξεχνάει τους μύθους όταν γίνονται θρύλοι;;; εμείς εδώ στους Γιατράδες ακόμη βλέπουμε τον Γκαρθία σα νά στέκεται στη γωνία της περιοχής κοιτάζοντας τον ουρανό σα νά γράφει πάνω του μια ιστορία που κανείς δεν τόλμησε ν' αντιγράψει στα θυμόμενα του χρόνου. θυμάστε εκείνο το πρωινό στο Αλικάντε όταν ο μπαμπάς μου μαζεύοντας τις εφημερίδες από τις πόρτες των σπιτιών βρήκε μια φωτογραφία του μικρό του στα πρόθυρα των δεκαέξι—φοράει τη φανέλα της δεύτερης ομάδας σα νά ήταν νυφικό που κανείς δεν περίμενε ν' ανάψει τόσες κουβέντες στις γειτονιές μας; εκείνος τότε έκανε τρία γκολ σα νά είχε πάρει δάνειο ζωή από τους Αγίους Πάντες και οι γείτονες μας μιλούσαν για χρόνια σα να τους είχε δείξει την ίδια τη μπάλα στα χέρια του. σήμερα όμως εκείνος ο μικρός έγινε εκείνος ο μεγάλος κι εμείς τρέχουμε σα νά περιμένουμε κάποιον άλλον ν' ανάψει το κεράκι στο γήπεδο—σαν νά έχει τελειώσει η εποχή που η μπάλα ζούσε μέσα στους ανθρώπους κι όχι μέσα στους αριθμούς των transfermarkt. κι εκείνος ο τύπος με τα γυαλιά στον αγώνα στον Λίβανο όταν η Ρεάλ έπαιζε σα συλλογή φίλων μιας μέρας—πάντα έλεγα πως όταν κάποιος φοράει το λευκό έχει πάνω του μια σφραγίδα από εκείνους που δεν ξεχνούν την πίστη σα νά είναι δόγμα παλιάς σχολής. σήμερα βλέπω τον Mbappé σα νά φοράει ένα ρολόι ακριβότερο από τις στέγες πολλών σπιτιών των Γάλλων—και ρωτώ: εκείνος εκεί ξέρει πως η ψυχή δεν αγοράζεται σ' καμμιά μεταγραφική αγορά; παιδιά μου... μερικές φορές σκέφτομαι πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που φοράνε τη φανέλα σα νά είναι ντύσιμο παλιάς ταβέρνας όπου όλα είναι αληθινά—κανένα flashy, κανένα νούμερο σε παντού σ' ένα κινητό. εκείνοι εκεί κάτι έβρισκαν· εκείνοι εκεί κάτι έδιναν· κι εμείς σήμερα στεκόμαστε σα νά ξεχάσαμε πως το γκολ δεν είναι ποσό αλλά πάθος σα νά φοράει κανείς το παλτό του στην πιο κρύα νύχτα του χειμώνα χωρίς νά νοιάζεται αν του το πήραν. μπορεί το χρόνο νά δείξει πολλά πράγματα· μπορεί κάποιοι νά γίνουν θρύλοι άλλη μία φορά· κι εγώ ακόμη περιμένω εκείνον που σα σήμερα θα φορέσει το λευκό σα νά είναι δεύτερη επιδερμίδα—χωρίς τσέπες φτιαγμένες γι' έναν ημίθεο, αλλά χέρια φτιαγμένα γι' ένα γκολ στην περιοχή όταν ο ουρανός έχει γίνει βουνό σκότους. εκείνος εκεί δεν έχει ακόμη εμφανιστεί... και όμως ποτέ δεν έλειψε εντελώς.