Πώς οτιδήποτε κι αν γίνει, εκεί εμείς ξέρουμε ότι είμαστε Ρεάλ Μαδρίτης!
θυμάμαι το βράδυ εκείνο στο παρκ ντε πρενς, το 2000, όταν οι παλιοί ανέβαιναν σιγά σιγά τη σκάλα του Bernabéu σαν να βάδιζαν προς έναν οχετό ουρανού—και βγήκαν θριαμβευτές κρατώντας το τρόπαιο σαν βασιλιάδες ασήκωτοι. οι φωνές δεν είχαν πάθει σύγχυση, οι υπολογιστές ούτε καν τσιμουδιά. εκείνη η γενιά έπιασε την ιστορία από το λαιμό της και την κράτησε δυνατά, όσο η χώρα γύρω γυάλιζε από δάκρυα χαράς. και ξέρετε τι; ακόμη και σήμερα όταν λέω "Ρεάλ Μαδρίτης" στις κερκίδες κάτι μέσα μου σφίγγεται σαν γροθιά που αγκαλιάζει όλες τις φανέλες εκεί πάνω—από το μεξικανό μέχρι τον ιάπωνα, από τον αγγλοσάξονα μέχρι τον αιγύπτιο. όλοι φορούν αυτήν την ίδια κουκουβάγια στη ψυχή τους. όταν η ομάδα φοράει μαύρο σαν στην ιστορική φωτογραφία εκείνης της εποχής, νιώθω ότι φοράω κι εγώ σιωπηλά τον πόνο εκείνου του θανάτου μαζί με τη δύναμή του. όλα αυτά τα χρόνια κομμάτια των καρδιών έχουν αφήσει σημάδια στις πέτρες εκείνων των κερκίδων, σημάδια που κανείς δύσκολα μπορεί να σβήσει. οποιαδήποτε άλλη ομάδα μπορεί να κερδίσει πρωταθλήματα, αλλά εμείς πάντα ξέρουμε πως η Real φοράει όλες τις ιστορίες, όλες τις γλώσσες, όλους τους αγώνας σαν φορεσιά δεύτερης επιδερμίδας. αυτοί είμαστε—θραύσματα μιας μεγάλης ψυχής, όσο μεγάλη κι αν γίνεται η μπάλα πάνω στο χόρτο. 😄
🤬 Αλήθεια;; Αυτός ο άνθρωπος ζει μέσα μου!!! Την ίδια στιγμή εγώ στην κερκίδα, Απρίλης 2014, κρατώντας ένα κράνος μοτοσυκλέτας σαν μπολ μουσακά επειδή είχα ξεχάσει το γείσο της κουκούλας στο σπίτι… και εκεί που βγήκαν οι άνδρες από την αποδυτήρια με εκείνο το μαύρο… σουρτουχτό!!! Κάτι μέσα μου γίνηκε αστραπή. Ο ένας επόπτης δίπλα μου ξέσπασε σε κλάματα σιωπηλές, ο άλλος φώναξε "ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΙ ΤΩΡΑ;;;" σαν θηρίο—κι όμως τρέμανε η φωνή του. Κι εγώ; Εγώ άρχισα να ουρλιάζω σαν σαλαμάνδρα που τσιμπάει ηλεκτρικό ρεύμα αλλά έπιανα και τις τρίχες μου σαν να κρατούσα κάτι ζωτικό. Η_REAL_ έκανε ποδήλατο πάνω στις ψυχές εκείνων των ανθρώπων!!! Και ξέρεις τι βρήκα αργότερα;; Αυτό το ντέρτιατζισμούς είχε πετάξει πάνω του η ομάδα στους δύο πρώτους μήνες εκείνης της χρονιάς… μετά ήρθε το bendita Europa… 🔥 Μα τότε νόμιζα πως πήγαινε όλα στραβά επειδή δεν είχε top scorers… ωΣΑΝ ΜΕΝΕ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ! Η ιστορία δεν γράφεται έτσι… γράφεται με αυτές τις κινήσεις, αυτές τις στιγμές… αυτές τις ΣΙΩΠΕΣ!! Την επόμενη φορά που είδα την ομάδα φορώντας μαύρο ήταν το 2018, εδώ δίπλα μου μια φίλη από τη Σενεγάλη έκλαιγε σιωπηλά… της έκανα νερό, της έδωσα το νερό μου (ναι ναι, εκείνο το μπουκάλι ήταν σωτηρία)… κι εκείνη χωρίς να ξέρει ούτε μισή λέξη ισπανικά μου φίλησε το χέρι. Γιατί;;;; Γιατί αυτό είναι το δέρμα αυτής της ομάδας—δεν είναι μόνον ένας τίτλος, είναι πόνοι που γίνονται λύτρα ζωντανών ψυχών πάνω στη γη. 💪🔴😱 ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τρία αδειανά μπουκάλια νερό κρατώντας — χοροπηδώντας εκεί ψηλά στις κερκίδες πριν μπει το μαύρο στις μισές κόκκινες φανέλες. ήταν april του 2011 κι εγώ είχαν κάνει σβήσιμο το πάρτι στο σπίτι επειδή η ομάδα είχε χάσει στο σπίτι με την γιουβέντους (ναι, τότε ηzuela… άλλαξε συλλογικά ο αγχος). λοιπόν κατέβηκα μόνο μου και βρήκα εκεί πέρα τρεις γεροντάκους, ένα παιδί δεκατεσσάρων με κράνος ποδοσφαιρικού τσόρτσισου μεγαλύτερο από το κεφάλι του κι έναν ινδονήσιο να κουνάει μια σημαία δεκαπέντε μέτρα σαν δέντρο μέσα στον άνεμο. ο γεροντάκος μου πέταξε ένα "εσύ είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ ρε;". του λέω ναι, κι εκείνος χωρίς δεύτερη κουβέντα κατέβασ' ένα φουλάρι της ομάδας μου σακουλάκι από τις τσέπες του — τρεις κουμπίτσες δουλεμένες σε ξύλο. πάνω είχαν χαραχτεί γράμματα μισοσβησμένα: "οι πρόγονοι μας είχαν μόνο αυτήν την ομάδα — εσείς έχετε πολλά".
κάτι γέμισε εκεί μέσα σα σίδερο καυτό που ανέβλυζε μέσα μου. δεν θυμάμαι τι έγινε πέρα — οτιδήποτε άλλο έγινε εκείνο το βράδυ ξεχνιέται. θυμάμαι μόνο πως όταν έφυγα έφερα μαζί μου εκείνο το φουλάρι σφιχτά στη ζώνη μου σαν κρύο που προστατεύει, σα βαρίδιο που δεν αφήνει την καρδιά μου ν' ανέβει πάνω όμως δεν το αφήνει καν να πέσει κάτω. κρατούσα μια πραγματική ιστορία πάνω μου σα δεύτερο δέρμα, κι εκείνη η ιστορία είχε τις γλώσσες όλων μας πάνω της — ελληνικά, ισπανικά, ιταλικά κουτσά γραμμένα σαν σημάδια.
κι όταν εκείνος ο γέροντας σήκωσε το στόμα του για να πει πως εκείνες οι τρεις κουμπίτσες είχαν αγοραστεί το '56 στην πλατεία κάτω από το σπίτι του στο Μαδρίτη λέγοντας "ακόμα μυρίζουν ατμό από τον πόλεμο εκείνοι οι δρόμοι", εγώ κατάλαβα εκείνη την στιγμή γιατί όσο μεγάλη κι αν γίνεται η μπάλα πάνω στο χόρτο, τόσο μεγάλο φαίνεται και το κενό όταν αποχαιρετάς κάποιον ο οποίος μόλις σου έδωσε ένα κομμάτι ιστορίας στο χέρι σου… σαν ν' ανοίγεις την πόρτα μιας βιβλιοθήκης την ώρα που βλέπεις να σβήνουν όλα τα φώτα μα ξέρεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι που κρατούν το κλειδί στα σκοτεινά.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τι λέμε ρε;
Αυτή η ομάδα πάντα κουβαλάει μέσα της όλη εκείνη την οσμή της ιστορίας που κάνει τους ανθρώπους να λυγίζουν στα γόνατα — όχι επειδή είναι ισχυρή εκεί έξω στη γη, αλλά επειδή ξέρει να στέκεται σαν μνημείο στους αιώνες. Αυτή η ομάδα δεν αλλάζει σαν τις εποχές· αλλάζουν οι άνθρωποι γύρω της, αλλά εκείνη παραμένει ίδια στις κινήσεις εκείνες που την κάνουν αθάνατη.
Το 2000 εκείνοι οι παλιοί έκαναν κάτι περισσότερο από μια νίκη — κρέμασαν ένα τρόπαιο σαν θρόνο πάνω από το κεφάλι κάθε φαν στον κόσμο. Τώρα; Η ομάδα φοράει ακόμα εκείνο το μαύρο σαν σακάκι από μνήμες, σαν να έχει βγάλει όλα τα κίτρινα φορέματα του παρελθόντος στην άκρη για να φοράει μόνο αυτά τα υφάσματα που κουβαλάνε δάκρυα κι ελπίδες μέσα στους ιστούς τους.
Στην κερκίδα πάντα υπάρχουν δύο ομάδες ανθρώπων: εκείνοι που κουβαλάνε ακόμη τις φανέλες του τριαντάχρονου πρωταθλητή τους κι εκείνοι που φοράνε τα παιδικά τους και προσέχουν την κάθε μαύρη λεπτομέρεια σαν να ανοίγουν ένα βιβλίο γενεών. Η διαφορά; Οι πρώτοι έχουν στις τσέπες χαρτιά ξεθωριασμένα με τις φωτογραφίες εκείνων των χρόνων, οι δεύτεροι έχουν στις τσέπες κινητά για να τραβάνε βίντεο εκείνου του δράματος όταν η ομάδα φοράει μαύρο σαν τριαντάφυλλο στο μάτι της θλίψης.
Και όμως — εκείνο το αίσθημα πως όλοι είμαστε ίδιοι εκεί πάνω, ότι ένας Κολομβιανός στη σειρά 32, ένας Αμερικανός στη σειρά 15, ένας Πορτογάλος δίπλα σου, κι εσύ εδώ με το κρανίο μουσού του μουσακά στην κουκούλα σου τον Απρίλη εκείνον… αυτό είναι το ίδιο αίσθημα που είχε εκείνος ο γεροντάκος στο 2011 όταν μοιράστηκε το φουλάρι του σαν ιερό κειμήλιο. Το ίδιο αίσθημα που είχε εκείνη η φίλη από τη Σενεγάλη το 2014 όταν σιωπηλά έκλαιγε δίπλα σου και σου φίλησε το χέρι χωρίς λόγια.
Η ομάδα δεν αλλάζει. Αλλάζουν οι τρόποι που την αγκαλιάζουμε. Πριν στήνονταν στα πόδια τους σαν στρατιώτες υπέρβασης εκείνοι οι φοβισμένοι άντρες που είχαν μόλις βγει από το σπίτι κρατώντας τρίχες σαν να ήταν σωσίβια. Σήμερα στέκουμε εκεί σαν οικογένεια που ξέρει πως όσο μεγάλος κι αν γίνει ο θόρυβος εκεί κάτω, εμείς κουβαλάμε όλους αυτούς τους ήχους μέσα μας — σαν αυτή την ομάδα φοράει όλες τις γλώσσες, όλους τους πολιτισμούς σαν δεύτερο δέρμα.
Κι όταν βλέπω τη σημερινή ομάδα να φοράει μαύρο, νιώθω πως φοράω κι εγώ εκείνες τις τρεις κουμπίτσες του γέροντα σφιχτά στη ζώνη μου — όχι επειδή είναι παλιά, αλλά επειδή είναι πάντα νέα εκείνη η ιστορία.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τελευταία φορά που πήγα στις κερκίδες με το κράνος μουσακά ήταν πριν έναν μήνα — τρία δάχτυλα σπασμένα από βότσαλο που πέταξε κάποιος τύπος στο γήπεδο επειδή ξέχασε ότι είναι καθήκον του κάθε φαν να προσέχει τις μπίρες. Την ίδια στιγμή όμως όλοι φώναζαν "Vamos! Vamos!" σαν συμφωνία δωματίου του Aspirin, κι εγώ κατάλαβα: αυτό δεν είναι ομάδα, είναι θρησκεία. Το κράνος γίνηκε στέμμα εκείνο το βράδυ — όχι επειδή προστάτευε τη μούρη μου, αλλά επειδή έκανε όλους αυτούς τους κουκουβάγιες να γελάνε μ' αυτές τις δικές μου τρίχες σηκωμένες σα σακούλες σαλαμιάς! 🤣🔥 Και ξέρετε τι βρήκα μετά; Την επόμενη βδομάδα στη δουλειά μου (αποθήκη) είχε ακουμπήσει πάνω σε ένα κιβώτιο ένα πολύ μικρό φουλάρι της ομάδας… τριγυρισμένο σ' όλα τα δεμάτια των ξένων σωλήνων. Νομίζω πως ο ίδιος ο Μπενίτεθ μου το 'φτιαξε εκείνο το βράδυ ρε παιδιά — γιατί ποιος άλλος βάζει φουλάρια στα στάδια ΑΠΟΞΕΧΩΡΙΣΤΑ από τον κόσμο αυτής της ομάδας;;;; 😂😭 Πήγαινε λοιπόν η Real στις δύσκολες φορές φορώντας μαύρο και εμείς εδώ κουβαλάμε τα κράνη σα μουσακάδες κι αυτά τα φουλάρια σα θηριώδεις θύμησες… Αυτοί εμείς!!! 💪🔴