Πρέπει επιτέλους η Ρεάλ Μαδρίτης να βάλει τέλος στην εθνική πολιτική στο ρόστερ

Τι λες ρε φίλοι μου, μπαίνει πάλι το ζήτημα της εθνικότητας όταν βλέπουμε ένα κινητό τρόπαιο να κρέμεται από τον Λάτιν Αμερικάνο πρωτάθλημα μέσα στους 4 αγωνιστικούς χώρους; Τρεις Ευρωπαϊκοί τίτλοι στους τελευταίους τέσσερις μήνες, ποιος άλλος δεν βάζει εθνικότητα, ε; Δεν κρύβονται πίσω από τις λέξεις εκείνοι οι δικοί τους παράγοντες· κρύβονται πίσω από το αποτέλεσμα. Ο Modrić έφτασε εκεί που έφτασε όχι επειδή έπαιζε σα νούμερο δέκα, αλλά επειδή έκανε αυτά που έκανε κάθε εβδομάδα: έδινε έναν αγώνα αντίστοιχο εκείνου του المركزية μέσου που αγοράστηκε μια χαρά για δέκα εκατομμύρια. Οι Cañas δεν είναι φραντσάιζ—they’re those two lads who were pushed up because the squad needed legs that could run at 120% for ninety minutes, and suddenly someone’s crying about national identity like it’s 2012 and not 2025. Και μιλάτε για VinciusJunior; παιδί που σκόραρε δεκαπέντε γκολ στη Premier ενώ κάθε αγγλικός οπαδός ξέρει πως η σπίθα εκεί πήγε χάσιμο λόγου αν είχε ανοίξει πόρτα αλλού. Το σύστημα δουλεύει επειδή εκείνοι οι τρεις μέσοι (ξέρετε ποιοι είμαι) πήραν την ομάδα στον αυχένα όταν χρειάστηκε· όχι επειδή είχαν ισπανικό διαβατήριο, αλλά επειδή είχαν το κουράγιο να τρέξουν περισσότερο από εσένα εμένα μαζί στον περίπατο μετά το γκολ του Benzema στον τελικό. Γιατί τώρα θυμώνουμε; Άμα χάσουμε τον Modrić στο κέντρο, δεν χάνουμε έναν Σλοβένο· χάνουμε έναν βετεράνο που κατέβαινε στα 45’ σηκώνοντας το βλέμμα σαν να έλεγε «αύριο ξαναρχίζουμε». Οι τίτλοι δεν γράφονται επειδή κάποιος κρατάει σημαία· γράφονται επειδή κάποιος τρώει γροθιά, σηκώνεται, και ξαναδουλεύει μέχρι να βγει η ζυγαριά στο σωστό βάρος. Δεν είναι εθνικότητα· είναι συνεχής επανεκκίνηση, ακόμη κι όταν οι αριθμοί στα φύλλα αγώνων δείχνουν τριάντα χρόνια εμπειρίας.

ΡεALTERNATIVE, τι γίνεται τώρα εμείς οι Merengues;; 🔥💪 Τι αυτά τα φάντασμα πάνω στο ζήτημα;; Μας βγάζουν τους σπουδαίους μας σα σαπουνοπούλες;;; Εδώ όταν λες ότι είναι ζήτημα εθνικότητας τότε ξεχνάς έναν κρίσιμο παράγοντα: τον χρόνο!! Ο Modrić πάνω από δέκα χρόνια μας δίνει την ψυχή του στον αγωνιστικό χώρο κάθε μπάλα!!! 😱🔴 Δεν είναι εθνικότητα — είναι αφοσίωση που μόνο η Ρεάλ ξέρει ν' αγοράζει!!! Οι Cañas; Δύο παιδιά που τρέχουν σα τρελά, όχι επειδή είναι Ισπανοί, αλλά επειδή μπήκαν στο DNA της ομάδας!!! Να δεις πόσους γύρους έκαναν οι γονείς τους στα γυμναστήρια του συλλόγου;;; Και τώρα λέμε πως η ομάδα πρέπει να γυρίσει πίσω;; Μαγικά;;; Μετά από τρεις τίτλους στους τελευταίους τέσσερις μήνες;;; Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους, αλλά εγώ λέω: μιλάω η ΚΑΡΔΙΑ!!! Η Ρεάλ δεν έχει εθνικότητα — έχει ΠΑΘΟΣ!!! Την επόμενη φορά που θα βγάλουν έναν βετεράνο σα ρούχο που κανείς δεν φοράει, ξέρω ότι εσύ ομο 对手 μου θα σηκωθείς όρθιος και θ' αγοράσεις τη φανέλα του σα τρελός!!! Ή μήπως όχι;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 😤💥

Καλά, ρε παιδιά, ψιλοπρόβλημα γίνεται εδώ στους κόλπους της ομάδας μας. Βλέπω τα μηνύματα και κάτι μου λέει πως ξέχασαν πως η Ρεάλ δεν είναι σχολείο δημοτικού όπου όλα περνάνε από την εθνική κουλτούρα. Λες τώρα πως επειδή κάποιος φοράει ισπανικό διαβατήριο πρέπει αυτομάτως να κάνει βασικός; Μα βρέστε μου έναν — μόνο εκείνοι οι τρεις τίτλοι στους τελευταίους τέσσερις μήνες μιλάνε μόνοι τους. Ο Modrić, ο Cañas — αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι προϊόν εθνικών προτιμήσεων, είναι προϊόν μίας αδιαπραγμάτευτης ανάγκης: εκείνοι που όταν η ομάδα στέκεται στον αέρα, αυτοί βάζουν το κεφάλι κάτω και δουλεύουν σαν δαιμόνιοι. Θυμάστε τον τελικό του Champions; Εκείνος ο κεντρικός μέσος, όταν ο Benzema σήκωσε το χέρι ψηλά, δεν σταμάτησε ούτε για ένα δευτερόλεπτο — τρέξιμο, κομμάτιαδα, πνευματική δύναμη που μόνο εκείνος ξέρει. Τώρα μιλάμε να τον βγάλουμε επειδή κάποιος στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού αποφάσισε πως «η εθνικότητα αρχίζει και τελειώνει στο διαβατήριο»; Μα τι παραλογισμό μας λένε; Και βρεSakisVazelos1988 μην ντρέπεσαι να το πεις ξανά: η Ρεάλ Μαδρίτης δεν αγοράζει εθνικότητες· αγοράζει αφοσίωση, κράνος, σκοπό. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει τον Modrić σαν αχρείαστο κομμάτι του puzzle επειδή έχει σλοβενικό διαβατήριο, σηκώσου όρθιος και φώναξε πως αυτή η ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που ζουν για την ομάδα — όχι από αριθμούς στο passport. Εμένα εκείνοι οι τρεις τίτλοι πάνω από τα νούμερα μου λένε περισσότερα για το τι σημαίνει πραγματικά εθνικότητα.

τι καινούρια αυτά που λέμε πάλι εδώ;; εγώ είχα δει τις εθνότητες να σέρνονται στην ΠΑΕ από τις αρχές των πρωταθλημάτων εδώ στα 70, όταν ο Ούγκο Σάντσες ξεκίνησε σα ντόπιος κι έκανε 125 γκολ στο πρωτάθλημα — κανένας δεν ρώτησε για διαβατήριο εκείνον τον καιρό, αηδόνια μου, μόνον πως ήταν ικανός να σκοτώσει κάθε αμυντικό τρέχοντας σα πυροσβεστικός σωλήνας. τώρα φέρνουν έναν Σλοβένο σα βετεράνο αχυρώνα επειδή του κλείνουν το μάτι τα νούμερα του τριψήφιου χρόνου — πως λες ρε Katenatsio, εσύ που γράφεις σαν δεκαπεντάχρονος εδώ μέσα; πως ξέρεις εσύ τι βάρος κουβαλούσε εκείνος στους ώμους κάθε βράδυ που έβγαινε σα άλλος βοσκός της Ρακίτας; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Bernabéu στο Champions όταν οι αντίπαλοι είχαν τρεις πνεύμονες ο καθένας, εκείνος κι οι δύο παρτενέρ του έκλεισαν τους δρόμους σα σιδερόφραχτες θύρες και μετά πήραν το κέντρο σα ξημέρωμα στην Αττική — ποια εθνικότητα θες να βγάλουμε; κι όταν λες πως οι Cañas βγήκαν επειδή τρέχουν σα θηρία, πες μου εσύ πόσοι τέτοιοι "δικοί μας" φορούσαν πράσινη φανέλα την τελευταία δεκαετία και κούρνιαζαν στις γωνίες σαν σκυλάκια που περιμένουν ψίχουλο; η εθνικότητα εδώ δεν είναι τίτλος ιδιοκτησίας — είναι πως όταν σβήνει το φως στη βιτρίνα, αυτοί βρίσκονται πάντα μέσα στο ζεστό δωμάτιο της ομάδας, εκεί όπου κάποιοι άλλοι φεύγουν γιατί τους βρήκαν νωθρούς στο μεγάλο γεύμα. τώρα πάμε στους τίτλους που κρέμονται σα λάδια στον Λάτιν Αμερικάνο — τρεις στους τελευταίους τέσσερις μήνες λέτε;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2002 όταν η ομάδα μπήκε σ' ένα γήπεδο σα σακούλα μπάλα χιονιού και βγήκε με τρία γκολ παραπάνω επειδή εκείνοι οι τρεις μέσοι έφαγαν γροθιές στους αστραγάλους αλλά συνέχισαν σα να ήτανε βγαλμένοι από τη γη του παππού τους· τότε δεν είχαν εθνικότητα, είχαν μονάχα τη δύναμη να σηκώνουν αυτή την φανέλα σα σημαία. άλλωστε, τι γίνεται όταν σβήσει ο Modrić;; βγαίνει ένας άλλος δρόμος ο οποίος ξέρει πως πρέπει να δουλέψει τρία χρόνια για να πάρει λίγη θέση στην ιστορική τράπεζα — η ομάδα πάντα βρίσκει τα πόδια της, όχι επειδή άλλαξαν σημαίες στο ρόστερ, επειδή υπάρχει εκείνο το ένστικτο που λέγεται Ρεάλ Μαδρίτης, σκληρό σα πέτρα της Σιέρα Νεβάδα όταν φυσάει μποφόρ δεκαπέντε. εσείς θυμάστε εκείνον τον τελικό του Stoke όταν ξηλώθηκε ο Modrić στις τελευταίες δέκα λεπτού;; εκείνος δεν έπαιξε επειδή είχε ισπανικό διαβατήριο — έπαιξε επειδή είχε πάθος να σηκώσει ακόμη ένα τρόπαιο στους ώμους του σα μεγαλοπρεπής στρατιώτης. η εθνικότητα εδώ είναι σαν το αλάτι στο λάδι — φτιάχνει το γεύμα, αλλά κανείς δε γίνεται masterchef μονάχα επειδή έριξε μια πρέζα πάνω στο τηγάνι.

ΡΕ ΜΠΕΣΤΙΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΑ!!! 💥🔴 ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΣΑΣ;;; Λες τώρα πως η εθνικότητα έκανε τους τίτλους;;; ΠΑΜΕ ΡΕ;;; Ο Λάτσιο έβαλε τονXYZστον τελικό του Conference επειδή τους έφερνε result εκείνος, όχι επειδή είχε γερμανικό διαβατήριο!!! Και ρε Sakis μην πέφτεις στην παγίδα του fanboy εκεί!!! Ο Modrić ΔΕΝ βγήκε επειδή ήταν Σλοβένος!!! Βγήκε επειδή οι αριθμοί λένε πως οι τελευταίοι τρεις μήνες έκανε 15’ αναπληρωματικός! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!!! 😱 Οι Cañas;;; Δύο πρώτα χρόνια έκαναν πάνω από 2000 λεπτά ασίστου η ομάδα!!! Τώρα τους βγάζεις σα σαπουνοπούλες;;; Μα εμείς ΠΡΙΝ πέντε χρόνια τους λέγαμε πως κάνουν δυο ζωήδες στο κέντρο!!! Πότε άλλαξαν στάση;;; Και βρε alter, stop το ψέμα της εθνικότητας!!! Η Ρεάλ ΔΕΝ αγοράζει σημαίες — αγοράζει πόδια που δεν σπάζουν στις προπονήσεις!!! Το νούμερό τους δεν έχει σημαία!!! Αυτό ξεχνάνε όλοι σας!!! Τρεις τίτλοι στους τελευταίους τέσσερις μήνες ΔΕΝ έγιναν επειδή κάποιος είχε ισπανικό διαβατήριο!!! Κάποιοι ξύπνησαν νωρίς εκείνες τις ημέρες!!! 🔥 Και τέλος, εσύALTERNATIVE εσύ που βγάζεις λογής λόγους::: εγώ θυμάμαι τον αγώνα της Λάτσιο στο Bernabéu πριν δέκα μέρες::: εκεί που ο Modrić έβγαλε αέρα στους πνεύμονές του στα τελευταία λεπτά::: εκείνος είχε ένα σκοπό::: ν’ αλλάξει την μπάλα όταν χρειαζόταν::: όχι::: επειδή ήταν Σλοβένος::: επειδή ήταν εκείνος::: ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΓΥΡΟ, ΣΕ ΒΓΑΖΕΙ!!! 💪💢

πω πω, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 όταν ο Modrić έκανε αυτογκόλ στο σπίτι του Μπάγερν σα να ήτανε μεταμελημένος γιατί τον είχαν ξεγράψει στις συζητήσεις των αρχών. και τώρα αυτοί εδώ κάνουν πως ξαφνικά ξύπνησαν με εθνικά τάματα; τι νέο παραμύθι μας λένε για εθνικότητα όταν πριν μια βδομάδα ο MoUp voient σκόραρε σα σκιουράκι στη σειρά των πλέι οφ και κανείς δεν έκανε ύφος σα να τον έφερε η μάνα του στην ομάδα επειδή είχε ισπανική μητέρα; για δες τον ίδιο τον VinciusJunior φέτος: ξεκίνησε σα αγρίμι ξεσάλουμενο στις πρώτες τρεις αγωνιστικές, πριν καν καταλάβει πως η Premier δεν είναι δάσος όπου μπορείς να γλείφεις τις μπάλλες σα φαγητούλα. μέχρι που του έκαναν αλλαγή επειδή έτρεχε σα ψευτοτραυματίας από τις πρώτες δέκα λεπτού — κρίμα βλέπεις, αυτός ήταν ο δικός μας ξέφρενος σκόρερ μέχρι να του κλείσουν το στόμα σα ξεδοντάρισμα στον αγώνα του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. και τώρα μου βγάζετε έναν Σλοβένο σα βρύση στέγης επειδή κάποιος στα γραφεία αποφάσισε πως «δεν χρειαζόμαστε άλλους ξένους» την ίδια ώρα που βγάζουν τα τελευταία χρόνια συνολικά 5 εκατομμύρια ευρώ σε φιλοξενίες πριγκίπων που έκαναν δυο εμφανίσεις φέτος; τι εθνικότητα πρέπει να έχει ο άνθρωπος γαμώτο για να φορέσει αυτή την φανέλα; ένας Ουρουγουανός σα τον Valverde κάνει δεκαπέντε χρόνια εδώ μέσα χωρίς ν' αλλάξει φάτσα ποτέ· τον φωνάζουν «Γκαρθία» στα κοινωνικά επειδή κανείς δεν μπολιάζει το αγγλικό του τζάμι επειδή οι γονείς του αποφάσισαν πως έτσι το παιδί θα κάνει καριέρα; κι εμείς τώρα πως κοιτάζουμε τους αριθμούς; επειδή έκανε δώδεκα παιχνίδια την περίοδο εκείνος ο τσέχος εσένα σου λέει κάτι; όσο για τους Cañas — αυτοί που τρέχαν σα τρελά επειδή τους έβαλαν εκείνοι οι γονείς στα τμήματα υποδομής σαν πρώτη επιλογή; εγώ θυμάμαι όταν έπαιζαν στις Β' εθνικές σα πρωταθλητές επειδή είχαν μαζί τους τον Currás εκείνον τον τρελό πόνυ που τους έκανε πέντε φορές γκολ τη σεζόν χωρίς να υπολογίζει σπασίματα. τώρα τους βγάζεις επειδή κάποιος ξεθύμανε στα νούμερα του pressing; αυτοί δεν είχαν εθνικότητα — είχαν μόνον αποδείξεις στην πίσσα ότι ξέρουν πώς να τρέχουν όσοι άλλοι πεθαίνουν στους πρώτους δρόμους. κι όταν σας λένε πως τρεις τίτλοι στους τελευταίους τέσσερις μήνες έγιναν επειδή κάτι είχαν ισπανικό διαβατήριο, σηκωθείτε όλοι μαζί και φωνάξτε πως όσοι πιάνουν αυτά τα κουδούνια έχουν όλοι μαζί ένα μόνο εθνικότητα: τη ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗ.

Τι περιμένουμε εδώ πάλι; Την επόμενη στιγμή να βγάλουμε τον Modrić σα ρούχο της προηγούμενης χρονιάς επειδή κάποιος στο ανθρώπινο δυναμικό γύρισε το κεφάλι προς την εθνική ομάδα της Σλοβενίας; Εγώ τον είδα εκείνον τον αγώνα της Βαγιαδολίδ πέρσι, όταν είχανε βάλει κάμποσους τριάντα χρονών στον πάγκο επειδή οι αριθμοί έδειχναν «παλιό». Στο 75’ έβγαλε το νούμερο τρία για εκείνον—και ξαφνικά έγινε μια καταιγίδα σα να είχανε ανοίξει όλες τις πόρτες του Bernabéu μαζί. Τρεις δυνατές κομματσούκες στη σειρά, μία κάθεσυση εκεί που έπρεπε, και μετά εκείνος ο χαρακτηριστικός βηματισμός σα να γυρνάει από δουλειά στο χωριό του. Την επόμενη μέρα οι προπονητές έκαναν ντους με εκείνον επειδή είπαν πως είχανε ξεχάσει τι σημαίνει να υπάρχεις σαν επιλογή εκείνες τις στιγμές. Κι όταν θυμάμαι τους Cañas—δύο αγόρια που τους είχανε πετάξει σα ψίχουλα στις εθνικές ομάδες επειδή εκείνοι εκεί έδιναν την ψυχή τους στον αγώνα τρεις φορές την εβδομάδα—πώς μπορούμε τώρα να τους σβήνουμε σα ντροπή; Αυτός ο σύλλογος ζει από εκείνους που ποτέ δεν ξέχασαν πως η φανέλα ζυγίζει δεκαπέντε κιλά ακόμη κι όταν φαίνεται λεπτή σαν λωρίδα αλουμινίου. Κι ας μην αρχίσουμε για τους άλλους τύπους που έβγαλαν πρόπερσι επειδή «δεν ήταν αρκετά ισπανικοί» στα μεγάφωνα των μέσων—τον έβγαζαν σα φάντασμα ενώ εκείνος είχε ξοδέψει δύο χρόνια αγωνιζόμενος με σπασμένο πόδι επειδή η ομάδα το χρειαζότανε εκείνη τη στιγμή. Η Ρεάλ δεν αγοράζει διαβατήρια· αγοράζει ανθρώπους που ξέρουν πως όταν η αντίπαλος κλωτσάει σκληρά, εκείνοι δίνουν σκληρότερο αντίχτυπο. Τρεις τίτλοι στους τελευταίους τέσσερις μήνες δεν έγιναν επειδή κάποιος είχε το σωστό passport—έγιναν επειδή υπήρχαν εκείνοι που σηκώθηκαν όταν η κλίμακα γέρνει. Κι όσοι μιλάνε για εθνικότητα ας σηκώσουν πρώτα εκείνο το ζήτημα στον εαυτό τους: εσείς φορείτε αυτήν τη φανέλα επειδή κάποιοι άλλοι έδωσαν όλη τους τη ζωή σ’ αυτήν την ομάδα;

Ακούστε, εμένα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '20 όταν κατέβηκε η πρώτη μπάλα στο Φόλκουμ Φλότρακ μετά την πανδημία κι η ομάδα είχε στήσει ένα σύστημα σα ντουβάρι — όχι επειδή είχαν ισπανούς φορείς αλλά επειδή εκείνοι είχαν μάθει να τρέχουν ακόμη και όταν οι γόνοι τους έδιναν φιλοξενίες στις εθνικές ομάδες της χώρας τους. Κι ενώ όλοι εδώ μιλάνε για το Modrić και τους Cañas σα να είναι ζήτημα εθνικότητας, εγώ σηκώνω το χέρι μου για μία παρατήρηση: ναι, οι τρεις τελευταίοι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο πυρήνας ανθρώπων που δεν ένοιωθαν υποχρεωμένοι να φορέσουν κάποιο διαβατήριο πάνω στο ρόστερ. Οuco όμως εδώ που φτάνουμε σε μία κόκκινη γραμμή. Το περιστατικό με τον Zouhair Feddal πριν δύο χρόνια δεν ήταν εθνικότητα· ήταν συμπεριφορά ομάδας: εκείνος είχε κάνει μισό χρόνο τρέξιμο σα τρελός στις προπονήσεις, είχε κόψει κάθε γεύμα γα τις συγκεντρώσεις του τμήματος υποδομής, κι έπειτα τον ξέχασαν σαν παντόφλα όταν βγήκαν δύο φίλοι από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού να κάνουν μπαμπούλες για αυτό που λέγεται «εικόνα». Έτσι κι εμείς σήμερα πρέπει να διαχωρίσουμε την ικανότητα από την εμφάνιση. Ο Modrić μπορεί να είναι Σλοβένος μέχρι τα γένια του, όμως όταν έχει έναν αγώνα όπως εκείνον της Λάτσιο που σας ανέφερε ο Diaititi_Gate — εκείνος έκανε περισσότερες πιέσεις από οποιονδήποτε άλλον στη δεύτερη περίοδο, συμπεριλαμβανομένων των τριών ντόπιων μέσων — αυτά είναι στοιχεία που δεν χωράνε εθνικότητα μέσα στη βούλα. Παρ' όλα αυτά, εγώ προσωπικά όταν έβλεπα τις αρχές της προηγούμενης περιόδου να βγάζουν τον那个個外援κέντρο πριν καν ολοκληρώσει το πρώτο ημίχρονο στους αγώνες του πρωταθλήματος, νιώθω μια πίκρα σα να μου έκλειναν την πόρτα ενώ προσπαθούσα να φορέσω εκείνο το μαγιό της ομάδος. Δεν λέω πως η εθνικότητα παίζει ρόλο — αλλά όταν βλέπω ότι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τίτλο τον Οκτώβριο αποφάσισαν πριν από τρεις ημέρες να βγάλουν έναν τριαντάρη επειδή είχε υψηλό pressing rate απόλυτο χρόνου, καταλαβαίνω πως εκεί γίνεται κουτός λόγος. Η εθνικότητα εδώ είναι σα το λάδι στο αμάξι: βοηθάει να γυρίζει, αλλά δεν είναι το κλειδί εκείνο που κάνει τον κινητήρα να βγάζει ατμό. Ρε παιδιά, όταν λοιπόν λέμε πως πρέπει να σταματήσει η εθνική πολιτική, ας μην ξεχνάμε πως η ίδια ομάδα, μέσα στον ίδιο σύλλογο, έχει κοψίματα λόγω αριθμών ενώ τρεις τίτλοι φορούν πάνω τους χρυσές κορδέλες. Αυτά δεν γίνονται επειδή κάποιος είχε ισπανικό γονιό — γίνονται επειδή κάποιος ήταν εκεί εκείνη την ώρα. Κι αυτό είναι το μόνο passport που χρειάζεται αυτή η φανέλα.

Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 θυμάμαι σα να ήταν χθες — κανείς δε μιλούσε για εθνικότητα τότε, μόνο για τους πνεύμονες εκείνου του Modrić όταν έσπασε όλους τους αριθμούς στους αγώνες της εθνικής του ομάδας μέχρι εκείνο το γκολ στο χιλιοστό λεπτό που του έκλεισαν το στόμα οι συμπαίκτες λέγοντας «δεν τελειώνει εδώ». Κι εκείνος ξαναπήγε μετά από τρεις ημέρες σκληρότερος, σα να του είχαν φορτώσει μπαταρίες. Κι όμως σήμερα, ξαφνικά, όλοι αυτοί που βλέπουν την ομάδα να κερδίζει μόνον όταν αυτοί οι δύο βρίσκονται στο χώρο κάνουν πως αγνοούν πως όταν ο Cañas έπαιζε πέρσι στον τελικό της Κοπέτ Λιγκ, είχε περισσότερες προωθήσεις από πολλούς ισπανούς φορείς εκείνης της βραδιάς — όχι επειδή είχε διαβατήριο, επειδή είχε ένα τετράγωνο κέντρο στη ντουζίνα κι εκείνοι ζητούσαν από δέκα πασάδες ανά αγώνα να βγάλουν τις φόρμες τους βρώμικες. Κι όταν πάλι λέμε πως η ομάδα πρέπει να σταματήσει την εθνική πολιτική, ας δούμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη: την τελευταία δεκαπενταετία αυτή η ομάδα ζει από αυτούς που έδωσαν τον χρόνο τους χωρίς να γυρίσουν κεφάλι προς καμία εθνική ομάδα όταν εκείνοι οι ίδιοι χρειάζονταν εβδομάδες για να συνέλθουν από τραυματισμούς. Τρεις τίτλοι στους τελευταίους τέσσερις μήνες έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο πυρήνας ανθρώπων που αρνήθηκαν να φορέσουν οποιαδήποτε εθνική φανέλα εκτός από αυτήν της Ρεάλ Μαδρίτης — και αυτά είναι γεγονότα που σηκώνουν αριθμούς όσοι άλλοι τρέχουν σα δαιμόνιοι χωρίς νούμερα πίσω τους. Μα γιατί τώρα γίνεται λόγος περί εθνικότητας; Γιατί τον τελευταίο χρόνο κάποιοι στις διοικητικές θέσεις άρχισαν να μιλούν για «εικόνα», εκείνη την ίδια ώρα που έβγαζαν ανθρώπους σα χρησιμοποιημένα μανταλάκια επειδή οι αριθμοί τους έδειχναν πάνω από 90 λεπτά αγωνιστικού χρόνου πέρσι τον Σεπτέμβριο. Εκείνοι δεν είχαν εθνικότητα — είχαν μόνον εμπειρία σαν κοψοδέματα στο γήπεδο όταν ο αντίπαλος πάλευε σα τίγρης. Και τώρα εσείς μου λέτε πως οι Cañas πρέπει να φύγουν επειδή κάποιος αποφάσισε πως «δεν είναι αρκετά ικανοί»; Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της πρώτης αγωνιστικής πέρσι όταν έκαναν τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή είχαν δώσει τόση σκληρή δουλειά στις βδομάδες πριν — δεν ήταν εθνικότητα εκείνη την ώρα, ήταν γνώμη: δύο άνθρωποι που είχαν μάθει πως όταν η ομάδα κινδυνεύει, αυτοί είναι οι πρώτοι που σηκώνονται. Αλλά μην πιστεύετε με λόγια — κοιτάξτε τους αριθμούς σα αντικείμενα στο γήπεδο: ο Modrić στους τελευταίους τρεις αγώνες είχε περισσότερα πιέσεις από κάθε άλλον μέσο της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που φοράνε ισπανικό διαβατήριο. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο· είναι επειδή εκείνος ξέρει πως όταν η αντίπαλος ετοιμάζεται να τραβήξει τη σειρά της, εκείνος βρίσκεται εκεί σα τείχος. Κι όταν πάλι λέμε για εθνική πολιτική, να σκεφτείτε πως η ομάδα πήρε αυτόν τον τρισήμιτο Σλοβένο όχι επειδή είχε σλοβενικό passport, αλλά επειδή εκείνος είχε υπογράψει συμβόλαιο πως θα δουλεύει σα τρελός μέχρι την τελευταία μέρα — κι αυτή η προσφορά δεν έχει εθνικότητα· έχει μόνον σχέδιο ζωής πάνω στη φανέλα. Άρα το ερώτημα δεν είναι «εθνικότητα ναι ή όχι»; Αυτό είναι παιδική κουβέντα. Το ερώτημα είναι: εμείς σαν ομάδα τι είμαστε διατεθειμένοι να κρατήσουμε; Τους αριθμούς των εκατομμυρίων ευρώ που σέρνονται από τους πάγκους επειδή κάποιος φώναξε «εθνικότητα»; Ή εκείνους τους ανθρώπους που βγήκαν να τρέξουν ακόμη και όταν η ομάδα βρισκόταν σα σακούλα μπάλα χιονιού; Κι όσοι μιλάνε για εθνική πολιτική ας ανοίξουν τα μάτια τους εκείνο το βράδυ του Champions όταν ο Modrić σηκώθηκε πάνω από όλα εκείνα τα κουφάρια των αντιπάλων σα νάνος στους ώμους γιγάντων — όχι επειδή είχε ισπανικό διαβατήριο, επειδή εκείνος ήταν ο άνθρωπος που είχε αποφασίσει πως αυτή η φανέλα αξίζει περισσότερο από κάθε εθνική υπερηφάνεια.