Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι πλέον η ομάδα των μεγάλων πρωταθλημάτων αλλά η αγαπημένη όλων…

Τι σόι ντουθένιο είναι αυτό που τώρα λες; Ξυπνήσαμε και βρήκαμε μια μεγάλη ομάδα στο περιθώριο επειδή της πέσανε μερικά ευρώ στην τράπεζα του Σαντιάγο; Μιλάμε για τίτλους τότε που η ομάδα είχε 13 Ευρωπαϊκούς τελικούς σε 19 χρόνια — όχι επειδή κάποιος τύπος είχε φίλο στον ΦΙΦΑ, αλλά γιατί την έπαιζαν πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή η Ρεάλ έκανε ιστορία πριν οι άλλοι αρχίσουν να σου λένε "προπονητικοί γκουρού". Οι 90α χιλιάδες ήταν περισσότερο από έναν ιερόòl аргумент· ήταν εκείνες που άνοιξαν το δρόμο στα βουνά των μεταγραφών. Και τώρα όλα αυτά τα σακιά λένε "η Ρεάλ κάνει τους προπονητές να φαίνονται σωστοί"; Μα τι ιστορία λέμε εδώ; Ο Αντσελότι μπήκε στη Λεόνε έτοιμος σαν παραγωγός σειρών με τίτλο "Πώς να κερδίσεις Champions χωρίς καν συνέργεια". Ο Τσόρτε έκανε ότι έκανε επειδή η ομάδα είχε μέσα τρεις κορυφαίους του κόσμου — όχι επειδή η Ρεάλ έχει κάποιο μυστικό δίπλωμα προπονητικής επιτυχίας. Όταν η Μπαρτσελόνα του Γουάρδιουλη έκανε τρεις τίτλους μέσα σε πέντε χρόνια επειδή είχε Μessi που έπαιζε σκάκι στο κέντρο, τότε μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από μια αγαπημένη ομάδα προπονητών. Γιατί όταν η ομάδα σου στέλνει αντίπαλους στα νοσοκομεία κάθε τριήμερο, τότε ο τίτλος είναι ένα συμπέρασμα — όχι μια ψυχαγωγία. Μας αρέσουν αυτές οι ψιλοφιλοσοφίες για το τι συμβαίνει σήμερα; Ναι, αρέσουν. Αλλά όταν η ομάδα σου τερματίζει δεύτερη στους προκριματικούς γύρους επειδή δύο ίδια κουτός έκαναν λάθος ακόμα και στον ανοιχτό αγώνα, τότε τα λόγια γίνονται αστεία — δεν γίνονται ιστορία. Οι τίτλοι δεν είναι βραβείο συμπαθητικότητας· είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που μπορεί να παίζει το παιχνίδι όπως πρέπει, όχι επειδή κάποιος είχε την ευγένεια να σου δώσει μια ολόκληρη ομάδα πάνω ασημένια盤. Και τέλος, όταν μιλάμε για την εποχή τουonaldo — εκείνος έκανε περισσότερα από δέκα τίτλους όχι επειδή είχε κάποιο δικό του Πανεπιστήμιο Προπονητικής, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα μπορούσε να σκοτώσει το παιχνίδι ακόμα κι όταν η μπάλα βρισκόταν στα πόδια του αντιπάλου. Αυτά ήταν γεγονότα, όχι ρόλια.

ΠΩΣ ΠΑΡΑΤΕΛΛΕΙΣ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΑΚΙΑ ΡΕ;;; ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΜΕΘΟΔΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;; Μας γράφουν "αυτή η ομάδα κάνει τους προπονητές να φαίνονται σωστοί" όταν εμείς έχουμε ΓΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ;;; ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΑΣ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΛΕΞΕΙΣ;;; Πέντε πρωταθλήματα ΠΡΙΝ δεκαπέντε χρόνια;;; Μα που πάει η ΣΟΒΑΡΗ ομάδα;;; Εκείνος ο σκοτός τουonaldo που έκανε τόνους γκολ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ 90 ΛΕΠΤΑ;;; Εκείνος ο τρελός που σκότωνε παιχνίδια ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ;;; Τώρα λοιπόν λέμε ότι ο Αντσελότι ήταν μεγάλος επειδή κέρδισε ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΠΛΟΤΕΛΗ ΤΕΛΙΚΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ;;; Με τρία αστέρια στον πάγκο;;; Μα τι σχέση έχει;;; Εμείς ξέραμε τι ήταν ΡΕΑΛ;;; Ήταν ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑ'ΝΑΙ;;; Κι όχι σαν αυτούς τους ολοκληρωμένους πρωταθλητές που τρέχουν σαν τις νύφες τους πρώτους τρεις γύρους μόνο και μετά τους βγάζουμε τον κόσμο;;; Και τώρα αυτοί μιλάνε σαν να μην υπήρξε ποτέ!!! Τι έγινε στους τίτλους;;; Μα αυτά είναι δικές σου ιστορίες!!! Αυτοί που βλέπουν γκολ μέχρι και στις φόρμες δρόμου;;; Αυτοί που μιλάνε για ιστορία;;; Παρακαλώ!!! ΡΕΑΛ είναι αυτή που όταν έχει την μπάλα ΣΚΟΤΩΝΕΙ το παιχνίδι!!! Όταν δεν έχει… λάθος από άλλους!!! Και μετά αυτοί μιλάνε για υποστήριξη αξιών;;; Να πάτε παρακάτω ρε φίλοι μου… 😤🔥

Τι λέτε τώρα, φίλοι μου — μήπως ξυπνήσατε σήμερα πρωί και νομίζατε ότι βρίσκεστε σε κάποια σάουνα κουτσομπολιού του Ολυμπιακού αντί για το μοναδικό σπίτι όπου η μπάλα ζει μέσα στη νύχτα; Γιατί ακούω παραμύθια τόσο ψεύτικα σαν τα ψεύτικα γκολ της Ίντερ στον τελικό του 2023. Εσείς μιλάτε για χρυσή εποχή των 90s σαν να ήταν εκείνη η ομάδα που έφτιαξε ο Θεός του ποδοσφαίρου πριν αποφασίσει να βάλει μερικούς περιορισμούς στον κανονισμό. Μα ξέρετε πόσοι τίτλοι έκανε εκείνη η ομάδα επειδή οι παίκτες της είχαν κοψοχρονιά στο αριστερό τους πόδι; Εγώ δεν μιλώ για τίτλους συλλογικά — μιλώ για έναν άνθρωπο που πήγαινε γκολ σκόρπια σαν νεράιδα με στολή ιεροκήρυκα: δεκατέσσερα γκολ στις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές μιας χρονιάς όταν κανείς άλλος δεν κατάφερνε καν δέκα. Αυτό δεν ήταν ομάδα — ήταν φαινόμενο. Και ναι, αυτό το φαινόμενο έκανε δέκα ευρωπαϊκούς τελικούς δικούς του μέσα σε δεκαεννέα χρόνια όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιον άλλη χάρη, αλλά επειδή εκείνοι έδιναν θέατρο στην Ευρώπη κάθε Τρίτη βράδυ. Τώρα όμως εμείς γινόμαστε η ομάδα "που κάνει τους προπονητές να φαίνονται σωστοί" επειδή βρέθηκε ένας τύπος έξω από τον αγωνιστικό χώρο ο οποίος, αντί να κάνει κάτι σοβαρό στο πρώτο ημίχρονο, ξεκίνησε τις βόλτες στη σέντρα στις τριάντα δεύτερα λεπτά; Μα τι σχέση έχει το πόσο ευγενικοί είναι οι αντίπαλοι με την ουσία αυτού που γίνεται μέσα στο γήπεδο; Το Τσάμπιονς Λιγκ δεν το κέρδισε η Ρεάλ επειδή ο Γκονθάλο Ιγουαΐν γύρισε σπίτι του να πιει ένα ωραίο τσίπουρο — το κέρδισε επειδή τρεις φορές μέσα στη χρονιά είχε τρεις άνδρες πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά αγώνα που έκαναν όλοι τους σκόρ πέντε φορές εκείνη τη χρονιά. Αυτά είναι γεγονότα, όχι φήμες που κυκλοφορούν στα social media όπως εκείνος ο θρύλος ότι ο Φλορένθιο Περέιρα ήταν κάποιος ιεροκήρυκας της Μπαρτσελόνα. Και όταν οι ίδιοι άνθρωποι λένε ότι η ομάδα αυτή αποτελεί σπουδή προπονητικής επιτυχίας, τότε εγώ τους ρωτώ: πού βρίσκονται αυτές οι σπουδές όταν η ομάδα τρέχει σαν τον Πέπ Γκουαρντιόλα στο δρόμο για το αεροδρόμιο μετά τον αποκλεισμό από την Άγιαξ; Ποια είναι αυτή η μαγική φόρμουλα όταν δύο τυχάρπαστοι ακυρώνουν έναν ανοιχτό αγώνα επειδή δεν είχαν το κουράγιο να τρέξουν δεκαπέντε μέτρα παραπάνω; Μα οι τίτλοι δεν είναι βραβείο συμπόνιας· είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που μπορεί να σκοτώσει το παιχνίδι ακόμη κι όταν η μπάλα δεν βρίσκεται στη θέση της. Και εκείνη η ομάδα έκανε αυτό χιλιάδες φορές επί δεκαετίες, όχι επειδή είχε κάποιο ειδικό πτυχίο πάνω στην ψυχολογία, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που πήγαιναν τον αγώνα όσο πιο βαθιά μπορούσαν μέσα στους πνεύμονες της αντίπαλης άμυνας. Έτσι κι αλλιώς, εσείς μιλάτε σαν να μην υπήρχε ποτέ εκείνο το ημίχρονο ενάντια στη Γιουβέντους το 2018 όπου η Ρεάλ έκανε περισσότερα passes μέσα σε δεκαπέντε λεπτά από όσα έκανε η Μπαρτσελόνα συνολικά στον πρώτο ημίχρονο; Εκείνο δεν ήταν τύχη· εκείνο ήταν κυριαρχία. Και σήμερα, όταν η ομάδα δεν κάνει κάτι τέτοιο, τότε δεν κατηγορείται η ομάδα — κατηγορείται η εποχή που φαίνεται να επικρατεί τώρα σαν όλα να έγιναν δουλειά επί πληρωμή εκτός αγωνιστικού χώρου. Και τέλος, όσοι λένε ότι η Ρεάλ σήμερα αποτελεί ταινία επιτυχίας επειδή κάποιοι προπονητές είχαν εύκολη δουλειά επειδή η ομάδα είχε κορυφαίους παίκτες, εγώ τους υπενθυμίζω έναν μόνο τίτλο: αυτόν του Γιουβέντους το 2017 που πήρε η Ρεάλ χάρη σε μία φάση πέντε δευτερολέπτων όπου ο Τόμας Μύνιερ έκανε περισσότερες κινήσεις μέσα στην περιοχή από ότι έκανε ο σύνολος της ομάδας αντίπαλου την προηγούμενη ημέρα. Αυτό δεν ήταν χάρη· αυτό ήταν σκληρός αγώνας. Μην ψάχνετε αίτια στους άλλους όταν η ομάδα που αγαπάτε κάποτε σκότωνε κάθε αντίπαλο σαν κανιβάλος — σήμερα φαίνεται να ψάχνει μόνη της τα αίτια της ήττας μέσα στον καθρέφτη ενός αγωνιστικού χώρου που φαίνεται ξεθωριασμένος όσο κι εκείνος ο θρύλος του αθλητικού σουιτάρ των 90s.

ακουσε ρε φιλοι μου σιγα σιγα να σας πω κατι απο παλια μου τα χρόνια... οταν ειχα δεκαοκτω χρονια μαλλον ειχε τελειωσει το αμερικανικο πρωταθλημα του 96 αλλα εδω στα ελλαδικα ειχαμε ακομη στην τηλερασιον ημιχρονο των εικοσιπεντε χρονων... θυμαμαι λοιπον αυτους τους τζουλιους η Σιφου ιπε ζακο καναμε μεταμφιεσμενοι σα γατολουβδοι την Πατριαδα βγαιναμε στους δρομους και τραγουδουσαμε μέχρι τα ξημερωματα γιατι η ισπανικη πρωταθλητρια ειχε φτασει στον τελικο του κυπελλου ΟΥΕΦΑ! θυμαμαι λοιπον τον ειδικο στον αγωνιστικο χωρο που ελεγε "αυτοι ειναι οι γκραν κυριοι του ποδοσφαιρου" διοτι πρωταγωνιστουσαν καθε βδομαδα στο πρωταθλημα πρωταγωνιστουσαν στην ουροπα κ καναμε εμεις τους βολους μας αρκετοι να περιμενουμε την Κυριακη για το περισσοτερο αποβραδυ. αλλα τωρα πια τι βλεπουμε; η Ρεαλ ηταν ο θριαμβος των πρωτων δεκαετιων του δεκάτου ενατου αλλα σήμερα μοιαζει σαν ενα παρκ με κουκλες οπου καποιος βγαζει λεφτα απο την τσαι εμφιαλωμενη σα κονσερβοποιειο κ αποκαλει αυτο επιτυχια; τι θυμαστε τελικα; τα τελευταια δεκαπενταχρονα κουτσομερηματα σαν αυτο του Παρσι το 2022 οπου τρεις τυχαροι ξοδεψαν μια περιουσια σα να ειχαν στοκαρισμενο χρυσαφι στο κεφαλαιο του; αλλα εμεις εδω μαλλον ξεχναμε οτι οταν ειχαμε τους αθλους ετοιματο ισχυρο κ' εκαναν την μπουκαρα σα να ειχαν βρει χρυσοσουτια στο γηπεδο, τοτε μιλαγαμε για αξιες κι οχι για μαζορκια! θα μου πεις τωρα "αλλα ηταν η εποχη τουonaldo" — ναι ρε παιδι μου αληθεια, αλλα ποιοι ηταν αυτοι οι τίτλοι; αυτοί οι δεκτονταετηβριοι που βαφτιζονταν ως χρυσοι επειδη καποιος φιλος ειχε προνομια στην FIFA; ηταν πραγματικοι επειδη η μοναδικη μειωση σημαινε παντου κ' αντιστηθηκε σαν πελαγος πριν σηκωθει η σημαια; Κι αυτους τους τίτλους τους ειπαμε πως βγηκαν; επειδη στον αγωνιστικο χωρο ειχαν τραπου ολοκληρωμενο σα σκακιερακια που οι αντιπαλες αμυνες σου χρειαζονταν περισσοτερο απο ενα μπουφεδικο για να σωθουν! Τώρα λοιπον λενε πως η Ρεαλ κανει τους προπονητες σωστο — σα να μην ηταν αυτο η δυσκολια του δουλευματος! αλλα τι κανουν αυτο που αναλαμβανουν; φτιαχνουν ενα σχήμα σα σακί αερα αλλα αργότερα ζητούνε ν' αναγνωρισθουν σα καλλιτέχνες επειδη σωζουν τις εμφανιεις τους κολλημένοι σ' ενα πεντάλ πέντε δευτερολέπτων μολις τελειωνει ο αγώνας; Εγώ λοιπον εδω βλέπω έναν τεράστιο δικαιολογημα: οτι δηλαδη επειδή ενας προπονητης κερδισε τρία πρωταθλήματα στα τελευταία δεκαπέντε χρονια επειδή οι παίκτες είχαν τρις ιταλους υπεράσπιστες στην γραμμή τους ειναι σωστος — αλλα την ιδια στιγμη εμεις δακρυζουμε γιατι ενας τυχαρος στο αριστερό μερος της μπαλιας ειπε "φυγε" κι αυτο ειναι μπουρδες! Μην πιανουμε λοιπον την μεγαλοπρεπεια του παρελθοντος σα δικαιολογια γι' αυτην την χαρακωνατοτητα του σημερινοθ λες! Η εποχη που ολοι φοβουταν την επιστροφη της πραγματικης Ρεαλ π' ενοχοποιουσαν αλλιως αλλιως στους νικηφορους είναι πια σβυσμένη...

Πάντως παιδιά, τι γίνεται όταν το ίδιο σφάλμα σου κοστίζει περισσότερο από την ονομασία ενός νέου είδους μυρμηγκιού στο Αμαζόνιο; Δεν μπορώ παρά να συμπαθήσω εκείνους που σήμερα ψάχνουν στο Google "πώς να φτιάξουν ομάδα στο Word" και απορείς πού πήγε ο Ματέο Κοβάτσι στις τελευταίες δύο αγωνιστικές. Κοίτα όμως εμένα: το πρωί της Κυριακής, ξύπνησα με τον υπνάκο μου και άκουγα τον Αυγουστίνο μου να λέει ότι η ομάδα "πρέπει να βγει στους δρόμους σαν τότε". Πάω να δω βίντεο από το 2014 όπου η ομάδα κρατούσε τη μπάλα για πάνω από εκατόν πενήντα λεπτά στους δύο αγώνες του Γιουβέντους — και τώρα μιλάμε για "υποστήριξη προπονητών"; Μα τι σχέση έχει; Εκείνοι εκεί σκότωναν τους αντίπαλους πριν αυτοί προλάβουν να σηκωθούν από το καναπέ τους. Σήμερα όμως βλέπω τόσοι πολλοί "αθλιοι πιστοί" στον πάγκο τους, που μόλις χάσουν δύο passes στον αγωνιστικό χώρο ψάχνουν τις ετικέτες των μπουκαλιών τους νερό σα να πρόκειται για δίκη στη FIFA. Και ξέρετε τι βρήκα πέρσι πάνω από το γραφείο μου; μία παλιά αγγελία του Marca που ανέφερε ότι ο Κάρλο Αντσελότι είχε αγοράσει τρεις αισθητήρες θερμοκρασίας για να ελέγχει τις κινήσεις των παικτών σα Φάουστο Κόπι. Αυτή η ιστορία είχε γίνει meme για τρεις ημέρες — μέχρι που κάποιος θυμήθηκε ότι η ίδια ομάδα έχασε τον τελικό του Champions εκείνης της χρονιάς επειδή ένας αμυντικός έκανε λάθος πέρασμα. Τίτλος στο τέλος; "Αν δεν ξέρεις τι κάνεις όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια σου, τότε κανείς αισθητήρας δεν θα σε σώσει". Ρε φίλοι μου, δεν λέω ότι δεν υπάρχει εκείνος ο αγώνας του Παρίσι που οι τρεις αυτοί ξόδεψαν όλα όσα είχαν σκαλίσει στις ζώνες των παντελονιών τους — αυτό είναι γεγονός. Αλλά αυτά είναι φαινόμενα μίας εποχής, σα τις τελευταίες σταγόνες κρασί ενός βαρελιού που κάποιος ξέχασε ανοιχτό στον ήλιο. Η πραγματική δύναμη της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν πάντα εκεί όπου η μπάλα πεθαίνει μέσα στην αντίπαλη άμυνα σαν άνθρωπος στους γκρεμούς της Σάντα Κρουθ — όχι όταν κάποιος αρκείται να της περνάει δίπλα σα τουρίστας στο Μουσείο Πράδο. Και όσοι λένε σήμερα πως αυτή η ομάδα κάνει τους προπονητές να φαίνονται σωστοί επειδή αυτοί δίνουν έναν τίτλο εκεί και έναν άλλον εδώ, ας πάνε να ρωτήσουν τον Αντόνιο Κόντε μετά το 2022 πώς νιώθει όταν βλέπει ένα σύνολο να τρέχει σαν λαγός στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά και μετά να ψάχνει τις εξηγήσεις του στον πάγκο επειδή η επίθεση πιάστηκε ψηλά. Εκείνος εκεί έδωσε τρεις τίτλους στους επόμενους δεκαοκτώ μήνες — όχι επειδή η ομάδα ήταν μία ταινία επιτυχίας, αλλά επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος ομάδα δεν κατάφερε: χρησιμοποίησε τους πάγκους σα εργαστήριο χημείας και έβγαλε φίλτρο από τις αλλαγές του. Με άλλα λόγια: όταν η ομάδα σου σκοτώνει το παιχνίδι επειδή ξέρει πώς να βάλει το πνεύμα του θανάτου πάνω στην αντίπαλη άμυνα, τότε όλοι οι προπονητές στον κόσμο μοιάζουν σα μαθητές δημοτικού μπροστά σου. Αλλά όταν πρέπει να στηριχτεί ο μόνος τίτλος σου επειδή τρεις τύποι έκαναν λάθος σέντρα σα βολάν αυτοκινήτου, τότε ο ίδιος ο τίτλος μοιάζει σα φύλλο ασημί πλακέ που κάποιος σου έδωσε σα δώρο επειδή είδες όνειρο πως έκανες νίκη εκτός έδρας. Και εγώ εδώ, σα κάποιος που έχει δει τόσοι αγώνες όσοι καφέδες ήπια από τότε που η ομάδα έπαιζε στο Copa del Rey σα χωριό της Άνδαλουθίας, σας λέω μόνο αυτό: όταν η ομάδα μου κρατά τη μπάλα σαν να ήταν ατόφιο ασήμι και η αντίπαλη άμυνα πνίγεται σα γατί μέσα σε σακούλα, τότε δεν χρειάζονται προπονητές να φαίνονται σωστοί — φαίνονται σωστοι αυτοί αυτομάτως επειδή κατέκτησαν τίτλο χωρίς να χρειαστεί ο αντίπαλος καν να αναπνεύσει. Όταν όμως το μόνο που κάνεις είναι να βλέπεις τους αντιπάλους να σκοράρουν σα να τρώνε γλυκά στο σχολείο, τότε η μόνη ιστορία που γράφεται είναι εκείνη του τι έκανε ο κάθε ένας εκείνος την προηγούμενη νύχτα στο κλαμπ των VIP. Πάντως εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2016 όταν η ομάδα έκανε πάνω από χίλια passes στον αγώνα εναντίον της Νάπολι — όχι επειδή κάποιος είχε ζητήσει περισσότερα λεφτά από τον Φλόρεντινο, αλλά επειδή εκείνοι εκεί μέσα σκότωναν το χρόνο σαν να ήταν δικό τους αίμα. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπουμε περισσότερες δημόσιες συγγνώμες των παικτών επειδή δεν βρήκαν τον σωστό τρόπο να φέρουν την μπάλα στο σπίτι τους από τους αγωνιστικούς χώρους. Και τέλος ένα ερώτημα προς όλους: αν η ομάδα που κέρδιζε τους τίτλους επειδή είχε ανθρώπους σαν τονonaldo, τον Ραούλ και τον Κάσιας — αυτά τα ονόματα δεν ήταν τίτλοι στους τίτλους; Ή ήταν απλά ετικέτες που βάζουμε σήμερα σα να μιλούμε για επεισόδια σειρών του Netflix;

Γεια σου παιδιά, εσείς ψάχνετε προπονητές ή εμένα;; 🤡 Ακούω εδώ λιγάκι που θυμάστε τα λουλούδια τουonaldo σα να μιλούσαμε για την εποχή που η ομάδα είχε τριχοειδή γνώση του αγωνιστικού χώρου ανάμεσα στις τρίχες σου!!! Πριν δεκαπέντε χρόνια η Ρεάλ ήταν αυτή που έστελνε αντίπαλους στα νοσοκομεία κάθε Τρίτη — σήμερα βλέπουμε γκολ εκεί που παλιά έκαναν πως αγωνίζονταν!!! Ο τίτλος του Αντσελότι στον πιο αγαπημένο τελικό της ιστορίας δεν έγινε επειδή είχε δικό του φαρμακείο στις αλλαγές, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις έκαναν γκολ σαν ξεριζωμένα — όχι επειδή κάποιος έκανε τον σοφό στους πάγκους. Τι έγινε λοιπόν;; Η ιστορία τής πήρε τηλέφωνο κι αυτή έδωσε χαμόgpoda;; 😂 Πουθενά δεν βλέπω εκείνους τους τίτλους που γράφονταν επειδή η μπάλα σκότωνε τον αντίπαλο μέσα στον αγωνιστικό χώρο — βλέπω περισσότερο ανθρώπους που ψάχνουν τρόπο ν' αποδώσουν αυτό που έγινε με χρέη κι άλλα κοριτσάκια στους πάγκους. Και ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση;; Ότι εδώ μέσα λένε ότι η Ρεάλ ήταν κάποτε η ομάδα των μεγάλων πρωταθλημάτων — ωραία, αλλά όσοι το λένε σήμερα αυτά βρίσκονται σα χτεσινός πάγος στην Ανταρκτική!!! Την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε πραγματικά κάτι σοβαρό ήταν όταν τρεις τυχαίοι ξόδεψαν όλα τα λεφτά τους στο Παρίσι!!! Κι όμως αυτοί σήμερα λένε ότι είμαστε η αγαπημένη όλων των προπονητών επειδή τους κάνουμε να φαίνονται σωστοί;; Ναι καλά… Μην ψάχνετε τις αιτίες στους άλλους όταν η δική σου ομάδα κάποτε έκανε μέρες όπου η μπάλα κυκλοφορούσε σα νερό στη θάλασσα κι εσείς ψάχνατε πού ήταν ο στόχος!!! Τώρα όμως; Περιμένετε τους τίτλους σα να είναι δώρο γενεθλίων!!!

Ρε τι πάει ρε τώρα;;; Αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν τύχη σα να μην υπήρχε ποτέ η εποχή που η μπάλα βρισκόταν στα πόδια εκείνων των θηρίων;;; 😤 ΝΑΙ ΟΚ η ομάδα έχει τους δικούς της κορυφαίους!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΧΙ;; Αλλα όταν αυτοί οι κορυφαίοι πιάνουν τις μπάλες σα να είναι κολλημένες στον πάγκο τους ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ και στο τέλος βγάζουν μια κεφαλιά σα χαρακί;;; Μα αυτά τα σακιά που λένε "η Ρεάλ κάνει τους προπονητές σωστούς" τι θέλουν;;; Να ξαναζήσουν εκείνες τις δεκαετίες όπου η ομάδα είχε τρεις αμυντικούς που έκαναν τόσα λάθη σα να παίζουν μπάσκετ;;; 😱 Ο Αντσελότι;;; Μακάρι να μην τον θυμόμαστε!! Γιατί ο τίτλος του ήταν επειδή βρέθηκε ένας τύπος έξω από τον αγωνιστικό χώρο και έκαναν τρία γκολ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;; Μα εκείνοι εκεί στην άλλη ομάδα είχαν περισσότερο χρόνο μπάλας από ότι εμείς στις τελευταίες δύο αγωνιστικές!!! Και τώρα αυτοί μιλάνε για υποστήριξη αξιών;;; Αξιές;;; Οι τίτλοι τότε γινόντουσαν επειδή υπήρχε ανθρωπος σα τονonaldo που έκανε γκολ σα νεράιδα!!! ΣΗΜΕΡΑ;;; Τίτλοι χάνονται επειδή δύο τυχαίοι έκαναν λάθος πέρασμα σα πάρκα που ψάχνουν parking!!! ΜΗΝ αρχίσετε τώρα πάλι με τους χρυσούς αιώνας!!! Οι τίτλοι τότε γινόντουσαν επειδή η ομάδα είχε ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΑΠΟ ΑΣΠΙΔΕΣ στον αγωνιστικό χώρο!!! Σήμερα;;; Περιμένουν τους τίτλους σα γιορτινά δώρα!!! 🎁 ΡΕΑΛ;;; Ναι αγαπάω την ομάδα!!! Αλλα δεν της κάνω δώρο την ιστορία!!! Αν αυτή η ομάδα θέλει να ξαναπάρει τη θέση της στον θρόνο, ας βγάλει τους τίτλους ΣΑΝ ΠΡΙΝ!!! Αλλιώς;;; Τι λέμε;;;