Θα μπορούσαμε επιτέλους να ξυπνήσουμε τον κλέφτη που χρειαζόμαστε

Σεις μου λέγετε τώρα πως η Ντιάζ πουλούσε κάτι από τα Stories της κι αυτοί εδώ ξεχνούν ότι πριν δύο χρόνια ο ίδιος τύπος έκανε γκράφιτι "Mbappé: 7/7" πάνω στη πόρτα του ξενοδοχείου με τους ρούζες του; Κάτι άλλο πάτε να βρείτε. Αν υπάρχουν κινητά κλεμμένα, ας σας δούνε την έκθεση αστυνομίας, όχι τις ιστορίες του δακτύλου σας.

Ρε συγγνωμήστε που βράζω!!! Αλλά αυτή η ιστορία με την Κίμπερλι Ντιάζ είναι σα να λες ότι ο Αρχιεπίσκοπος Παΐσιος έκανε ταξί στις Θηβές!! 🤬🔥 Δηλαδή εμείς ψάχνουμε έναν κανονικό κλέφτη να πηδήξει τον αγχόνη στο γήπεδο και αυτοί μας μιλάνε για Stories??? ΤΙ ΚΑΤΟΧΗ;;; Την Παρί στα πρωταθλήματα μόνο κυκλοφοριακές μπάντες βάζουν;;; Φαντάσου τον εαυτό σου εκεί: ένας τύπος που ξέρει να κλέβει μέσα στα δωμάτια, όχι στα Stories του insta!!! Ξέρεις τι διάρκεια έχει αυτό; Να σου κλέψει το κινητό, να σου αλλάξει SIM ΚΑΙ κάρτα πληρωμής μέσα σε 5 λεπτά!!! Τέτοιος άνδρας χρειάζεται στην ομάδα μας!!! 💪🔴 Όταν θα βγει στο γήπεδο σα να σου λέει "mbappé, πήγαινε πιο πέρα, δεν έχω χώρο εδώ" και αυτός ο ίδιος σηκώνει τον άλλον σαν πούπουλο!!! Στη Λιόν να κάτσουν κάμποσους οι αμυντικοί!!! Τουλάχιστον στους δρόμους δεν υπάρχει traffic light!!!

Ρε παιδιά, έχω σκάσει στα γέλια που φτάσαμε εδώ. Την ιστορία με την Κίμπερλι Ντιάζ να τη χλευάζω σοβαρά; Μα ποιος δεν ξέρει ότι αυτές οι φήμες κυκλοφορούν σαν τσίκνα στις γειτονιές; Στατιστικά ασχολούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι, όχι εμείς εδώ. Μα ολόκληρο το thread γίνεται για έναν κλέφτη σαν να περιμένουμε από τον Σισέκο να βγάλει ένα τζακαρίσματος υπό γωνία στο 93'. Λίγο ψιλοκοιτάξτε γύρω σας: εδώ που μιλάμε για έναν "σούπερμαν" των δωματίων ξενοδοχείου, ενώ ο ίδιος ο клуб μας αγωνίζεται με κιτρινισμένα χρώματα σα να τα βάψαμε με τσίπουρο; Να μου πείτε κάτι: όταν η Παρί πήρε τον Νεϊμάρ έπρεπε να τους στείλουμε έναν κλέφτη να του σηκώσει το πορτοφόλι για να τον φέρουν; Ή μήπως αυτόματα έγινε κορυφαία ομάδα επειδή είχε έναν από τους πιο επικίνδυνους επιθετικούς στην ιστορία; Ο Mbappé δεν χρειάζεται κάποιον να του κλέψει το κινητό· χρειάζεται έναν συνεργάτη σα τον Ντινιάμ που να του λέει "μπορείς εκεί, αλλά όχι τόσο γρήγορα". Το πρόβλημά μας δεν είναι η έλλειψη κλέφτη — είναι η έλλειψη ενός πραγματικού playmaker που να βάζει στόχους σα βόλτα στον παράδεισο. Και ναι, μιλάμε για έναν τύπο που μέσα σε πέντε λεπτά κλέβει κινητό, SIM και κάρτα πληρωμής... Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν μιλάμε για κοινό κλέφτη· μιλάμε για έναν ιεροεξεταστή της υπόγειας οικονομίας. Τέτοιος άνθρωπος σίγουρα δε βρίσκεται τώρα στους δρόμους της Παριζίου ψάχνοντας δουλειά. Ούτε όμως η Παρί είναι ομάδα για αυτού του είδους τις ιστορίες — εδώ χρειαζόμαστε έναν πρώην κλέφτη σα τον Παναθηναϊκό τους Στραβοπόδαρους· έναν που όταν σκοράρει δεν κάνει γκράφιτι πάνω στις πόρτες των ξενοδοχείων. Εγώ τουλάχιστον βάζω αυτά: οMbappé έχει την αριστεία του — αυτός που χρειάζεται είναι ένας δημιουργός σα τον Φόρστερ στη θέση του 10. Όχι κάποιος που ξέρει να ανοίγει κλειδαριές, αλλά κάποιος που ξέρει να ανοίγει αμυντικές γραμμές σα βιβλίο με αινίγματα. Και τώρα στα σοβαρά: ποιος στον κόσμο μπορεί να πληρώσει ένα τέτοιο άτομο χωρίς να βάλει γκολ πρώτος;

Άκου μου, ρε Παρίσιά μου, σου βάζω ένα δίχτυ στο μυαλό: εσύ πάσχεις από σύνδρομο ελεύθερης αγοράς. Ματιές στα Instagram stories, ψιλά γράμματα στις ειδήσεις, και ξαφνικά νομίζεις ότι η λύση στην κρίση είναι ένας ιεροεξεταστής των θυρών των ξενοδοχείων να κατεβαίνει σέντρα; Μη γελιόμαστε τώρα. Αυτή την ομάδα δεν την κατέκτησε κάποιος μέσα από κλοπές κινητών — ακόμα κι αν ο τύπος έκανε το γύρω του μέσα σε πέντε λεπτά, αυτά είναι ωραία για ταινία δράσης, όχι για Παρί Σεν Ζερμέν. Αυτή την ομάδα την κατέκτησαν όταν βγήκε ένας δεκαοχτάχρονος σα νιούτερ ψεύτικο πιάτο, σκόραρε τέσσερα γκολ στον τελικό ενός Μουντιάλ, και άλλαξε την ιστορία του πρωταθλήματος. Την κατέκτησαν όταν έπαιξαν έτσι κοντά οποιοδήποτε τμήμα της ομάδας σαν εκείνο της εισόδου όλων των πραγμάτων πίσω από τις γραμμές — όταν είχε έναν Ηλία υπάρχει εκεί πάνω που έβγαζε το τσάι στις γωνίες σα να ήταν στον κήπο του σπιτιού του. Και τώρα εμείς ψάχνουμε έναν κλέφτη σα να ψάχνουμε πανάκι στον γκρίζο ουρανό του Παρισιού; Μα η Παρί περνάει αυτή την στιγμή μια αναδιάρθρωση στους θυρίδες της οικονομίας της — όχι στους θύρες ξενοδοχείου. Χρειάζεται έναν δημιουργό, κάποιον σαν τον Αζάρ πριν τον τελευταίο δικό του τραυματισμό, κάποιον που όταν τον βλέπεις να κινείται μην ξέρεις από ποιο πόδι ξεκινάει η φάση. Και όχι επειδή πρέπει να κλέψει κάτι από κάποιον άλλου· επειδή πρέπει να δημιουργήσει χώρο εκεί όπου δεν υπάρχουν αυτοί οι αγγελιοφόροι. Και ναι, ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο δημιούργημα του SenteraGate: "μια ομάδα που αγωνίζεται με κιτρινισμένα χρώματα σα να τα βάψαμε με τσίπουρο" — αυτό το έχει πάρει από τον οργανισμό της δουλειάς, σου λέω εγώ. Αλλά ακόμη κι έτσι, η Παρί δεν είναι ομάδα ενός ατόμου· είναι ομάδα ενός συστήματος. Και αυτό το σύστημα λείπει ακόμα ένας παίκτης που να βάζει την μπάλα εκεί όπου πρέπει χωρίς να χρειάζεται κάποιος να του σηκώσει το κινητό από τη τσέπη. Οπότε ξυπνήστε εσείς τους εαυτούς σας: η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν τελευταίο κλέφτη των ξενοδοχείων — χρειάζεται έναν καλλιτέχνη που ξέρει να βγάζει πίεση σα σφουγγάρι στο γήπεδο, έναν που όταν τελειώσει η ημέρα, οι αντίπαλοι να κοιτάζουν το tabloid τους σα να διαβάσουν παράξενη συνταγή κέικ. Και αυτό, ρε συγγνωμήστε μου, δεν γίνεται με ιστορίες για Stories.

τί είναι αυτά τώρα εδώ, αηδόνια μου που κελαηδάτε σαν χρυσοπούλι ζαχαρένιο; εσείς ζητάτε έναν κλέφτη σα να ζητάτε κάποιον που να σου ανοίγει την πόρτα του σπιτιού σας όταν χάσετε τα κλειδιά — ενώ εδώ πέρα μιλάμε για μια ομάδα που μέσα στο μπάσταglio των transfer πήρε τον Σαμοράνο μέσα σε τρεις μέρες επειδή ο Αμερικάνος είχε βγάλει κίτρινη κάρτα για σωματική υπερκινητικότητα! τι νάταν κλέφτης, αλήθεια; κάποιος που μπαίνει στα δωμάτια ξενοδοχείου και βγαίνει τρία λεπτά αργότερα σαν να έκανες ένα τσάι στο σπίτι σου; ακόμα καλύτερα, ας τον φανταστούμε εκεί στο γήπεδο: έναν αμυντικό αντίπαλο σηκώνει σα φτερό επειδή αυτή η ομάδα τους τελευταίους μήνες αγωνίζεται σα να έχουν στείλει μισή ομάδα στα πρωταθλήματα της Γουιάνας. τον θυμάστε τον Νουνο Γκονσάλο; εκείνος είχε χρώμα στις φλέβες του από σκόρπιες μπάλλες — δεν χρειαζόταν κανείς να του ανοίξει κανένα δωμάτιο ξενοδοχείου επειδή μόνος του έφτανε να ανοίξει τον αμυντικό σα βιβλίο των ωρών της ημέρας. για εκείνον τον τύπο λέγαμε πως είχε περισσότερη όρεξη από άτομο με πέντε πίτσες στο στομάχι. και τι έγινε; πήρε τον τίτλο εκείνου του πρωταθλήματος επειδή είχε έναν Ενρικέ που του έκανε φάουλ στον τελευταίο αγώνα κι εκείνος σηκώθηκε σα να μην είχε αγγιχτεί ποτέ. όχι επειδή κάποιος κλέφτης είχε αρπάξει το κινητό του αντιπάλου — επειδή μια ομάδα ξέρει πως όταν βγεις εκεί, πρέπει να γκρεμίσεις τείχη σα να είσαι ηλεκτρικός καθαριστής. εμείς εδώ λοιπόν ψάχνουμε έναν κλέφτη; η Παρί είναι εκεί που ήταν πριν δέκα χρόνια όταν βγήκαν αυτοί οι τρεις τρελοί — ο Νεϊμάρ, ο Μέσι, ο Ρονάλντο του παρκέ — και άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι. αυτοί δεν ήταν κλέφτες των κλειδιών των δωματίων· ήταν κλέφτες των ψυχών των αντίπαλων αμυντικών. και τώρα εμείς ζητάμε έναν άνθρωπο να κλέβει κινητά σα να ψάχνουμε έναν σωτήρα της χώρας γιατί χάθηκε η παράγραφος ενός νόμου; τί έχουμε εδώ; μια ομάδα που αγωνίζεται σα νυχτερίδα μέσα σε τζάμι — κολλάει παντού χωρίς να ξέρει πως τελειώνει η ιστορία της. όταν ο Γκονζάλες εκείνος έβγαινε στο γήπεδο σα να μην υπήρχε κόσμος γύρω του· όταν έδινε μια πάσα και αυτή άλλαζε χέρια σα να κάνει σκι στη σκόνη. εμείς εδώ φτιάχνουμε ένα νήμα σα ν' ανασύρουμε κάποιον από τα Stories της Ντιάζ και να του δώσουμε εισιτήριο μονόδρομου στο γήπεδο. όμως στην πραγματικότητα, το μόνο που χρειάζεται η Παρί είναι ένας δημιουργός — κάποιος που να βλέπει κενά σα σκιές πάνω στον τοίχο· κάποιος που όταν μιλάει στους συμπαίκτες του, εκείνοι να καταλαβαίνουν πως η επόμενη φάση ξεκινάει από εκεί που σταμάτησε εκείνος. και μέχρι τότε, όσοι ψάχνουν κλέφτες σα τις ιστορίες των social media, καλύτερα να αγοράσουν ένα πακέτο μπίρας και να κάτσουν στην πλατεία Μπλαντύ ν' ακούνε πως ο αέρας της πόλης πετάει τα προβλήματα σα σκόνη κάτω από τα πόδια της. γιατί η Παρί δεν είναι ομάδα για εκείνους τους τύπους· είναι ομάδα για εκείνους που μπορούν να κάνουν το ακατόρθωτο γυμνό χέρι.

ρε ρε ρε κυρίες μου τι περιμένουμε εμείς εδώ πέντε χρονιά τώρα η Λεζιάν να μας γράφει μια ιστορία για έναν κλέφτη στα κρυφά των Stories της; τότε που μιλάγαμε ακόμα για τον Ντε Μαρέιγ και περίμενε κάποιος χρόνια μέχρι να τον βγάλουν στο γήπεδο σα σηκωμένο χαρτί ανάμεσα στους άλλα; ή όταν ο Γκρής έκανε πάνω στη Ρωσία ένα πέναλτι σα να πέταγε λουλούδια στους αντίπαλους αμυντικούς; θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου μπήκαν τρεις αλλαγές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε γίνει κάποιο πάρτι στο κέντρο; για εκείνους τους καιρούς ονειρεύονταν οι άνθρωποι έναν κλέφτη σα ξωτικό — κάποιον που μέσα από κλειδωμένη πόρτα ξεφεύγει σα να μην υπάρχει καν κλειδί. τώρα όμως μιλάμε για κινητά Samsung Galaxy Z Flip 5 που αγοράζονται μόνο με ολόχρυσες θήκες κι ακόμα κανείς δε μας φέρνει αποδείξεις; η ίδια ιστορία σα την παλιά ιστορία με τον θίασο του Μαραντόνα όταν κάποιοι έλεγαν πως έχει 12 ζευγάρια παπούτσια μέσα στο ντουλάπι ενώ αυτή κουνούσε το πόδι της σα σφυρί. και βέβαια πάλι τελικά βγήκε πώς; όχι ένας κλέφτης, αλλά ένας καλλιτέχνης που έπαιζε σα βιολί πάνω στο γήπεδο χωρίς κανείς να τον σταματήσει. αυτό που λέω εγώ είναι πως αυτές οι φήμες γυρίζουν σα παλιά βινύλιο στο γκαράζ· κάποτε έχουν ταινία, κάποτε μουσική — άλλοτε είναι μόνο θόρυβος. θα μου πείτε τώρα πως η Κίμπερλι Ντιάζ έκανε μια ιστορία με Stories επειδή της έφυγε το κινητό; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που πριν από δυο χρόνια είχε πετάξει ένα τσιγάρο μέσα στο γήπεδο του Παρκ ντε Πρενς κι ακόμα συζητιόταν τριάντα ημέρες αργότερα γιατί κανείς δε μπόρεσε να τον αναγνωρίσει μέσα στην ομάδα των χορευτών; ή για εκείνον τον παραγωγό που πήρε ένα νόμισμα σπάνιο εκείνου του πρωταθλήματος και δεν ξέρουμε ακόμα ποιος το έκλεψε από το τραπέζι του γκαράζ; για όλα αυτά τα παραμύθια χρειάζεται χρόνος και πιο πολύ κόπο — όχι ένας γρήγορος ρουφιανός που τριγυρνά στα Stories σα τις παλιές τηλεοπτικές σειρές όπου πάντα έπεφτε κάτι τελίτσα στις οθόνες. εμείς εδώ βρισκόμαστε στην Παρί Σεν Ζερμέν· όχι σ’ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όπου κάποιος αστραπιαία κλέβει ένα κινητό και τρεις δουλειές μαζί. εμείς ψάχνουμε τον εαυτό μας στους αγώνες· εκείνους τους αγώνες που μέσα στο χάος είχαν έναν χαρακτήρα σαν τον Γκομίντο πού ανέβαινε σα σβούρα στους αμυντικούς και τους έκανε σα ντουβάρια πετώντας τους σα χαρτόνι; όταν η ομάδα αγωνιζόταν σα φωτιά που δαγκώνει τον αέρα — όχι σα πυροτεχνήματα που ξεσπούν πάνω στο γήπεδο κι όλοι κοιτάζουν προς τα πάνω για να δουν από πού βγήκε ο καπνός. τότε κάναμε πλάκα εμείς σίγουρα, αλλά ψάχναμε λύσεις σα μεγάλοι· κανένας δεν μιλούσε για κλέφτες κινητών. μιλούσαμε για εκείνον τον αγώνα στο Λιντς όταν ο Μπλέιζ Ματουιντί μάζεψε τρεις αλλαγές μέσα σε πέντε λεπτά επειδή είχε λόξυγκας η ομάδα· τότε καταλάβαμε πως δεν χρειάζονται κλέφτες· χρειάζονται τύποι που μπορούν να τρέξουν όσοι άλλοι κοιμούνται. γι’ αυτό ρε συννιάδες μου μην ξεχνάτε: η Παρί υπήρξε εκεί που ο ποιοτικός διάλογος κέρδιζε· εκεί που ένα καλό περάσμα μέσα στη βροχή άλλαζε την ιστορία μιας ομάδας. τώρα όμως κάτσαμε εδώ σαν τις γάτες στον ήλιο — περιμένουμε κάποιον ξένο σα να μας φέρει νέο αέρα ενώ εμείς ξεχνάμε να ανοίξουμε το παράθυρο από μέσα. η αλήθεια είναι πως όσοι ψάχνουν κλέφτες σαν εκείνους των ξενοδοχείων, εκείνοι στην πραγματικότητα ψάχνουν το δικό τους ψεύτικο είδωλο. η Παρί είναι εκεί που πρέπει να αγωνιστεί μαζί — όχι εκεί που κάποιος άλλος πρέπει να κλέψει το κινητό του συμπαίκτη του ώστε να του στείλει μια πάσα σα σωσίβιο. κι εγώ ακόμα ελπίζω πως κάποια στιγμή θα σηκωθεί ένας τύπος σα τον Γκομίντο εκεί πάνω· κάποιος που δεν χρειάζεται κλειδιά γιατί η δική του ψυχή ανοίγει πόρτες σα βιβλίο παραμυθιού. μέχρι τότε όμως καλύτερα να πιούμε έναν cafέ κι ας απολαύσουμε τον αέρα σα ν’ είναι εκείνη η βραδιά που ο Νεϊμάρ έκανε ένα γκολ σα να σπάει την πίεση πάνω στους φίλους μας. το θέμα πάντως είναι ένα: μόλις φανεί κανείς σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που βλέπουμε τώρα στην κορυφή των ιστοριών του Facebook, τότε αυτός αυτός θα είναι ο πραγματικός κλέφτης — όχι αυτός που κλέβει κινητά, αλλά εκείνος που κλέβει τις καρδιές. κι αυτοί πάντα φτάνουν αργά σα τις καλές ιδέες· όταν όλοι έχουν ξεχάσει πως τους περίμεναν.