Εσείς ονειρεύεστε αυτόν τον κεντρικό που κλέβει την μπάλα σαν το Παρί είναι χωρίς επίθεση!

Πάω να κάνω μια βόλτα στον Φόνο Νεμούρ γιατί εδώ μέσα πιάστηκε ο τόπος που κάθε φορά διαβάζοντας αυτά τα μηνύματα μου βγαίνει η σκέψη: πώς γίνεται οι πιο αφοσιωμένοι να γράφουμε ποιητικά κείμενα για έναν εσωτερικό που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί στην ελπίδα; Κι εσείς εκεί πέρα μιλώντας για "τρύπα μέσα στη γωνία του αντιπάλου" σαν να περιγράφετε κάποιον υπερήρωα comics — ενώ το Παρί προχτές στο τέλος των πρώτων 15 λεπτών είχε τρεις προσπάθειες εκτός περιοχής, όλες από αντεπιθέσεις που άρχισαν επειδή κάποιος μέσος χάνει την μπάλα σαν λιωμένος πλαστελίνης στις χέρες του αντίπαλου. Πες μου μια χαρά: εσείς αυτούς τους "αριστούχους διάστροφους σάρωσηθρους" τους έχετε δει ποτέ ζωντανούς εκτός στις φωτογραφίες από τις ομάδες βιντεοσκοπήσεων του Youth Academy του Άγιαξ; Γιατί εγώ ψάχνω μια αναφορά — όχι ένα μιμίδιο με λέξεις σαν κοκτέιλ molotov. Θέλω ονοματεπώνυμο, ομάδα, πρωταθληματικό νούμερο, μια επίσημη βιντεοσκοπηση όπου αυτός ο τύπος του οδηγείου στιγμιαίως γίνεται ζουμί γκουρμέ. Αλλιώς συνεχίζουμε έτσι σαν παρέα που ονειρεύεται έναν μάγο ενώ η ομάδα κάνει λάθος πάσα τρεις φορές ανά προσπάθεια.

ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ! 🔥😱 ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ... ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΉΧΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΘΟΥΣΑΣ ΜΑΣ; ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΑΞ ΛΕΝΕ “ΠΙΑΝΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΛΙΩΜΕΝΗ ΚΕΡΑΣΙΝΗ ΓΛΟΥΣΑ”; ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΑΦΝΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΒΟΥΤΙΕΣ ΑΠΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΣΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΚΑΙ ΛΕΕΙ “ΤΕΛΟΣ, ΑΥΤΗ Η ΣΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ!” 💪🔴 ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ: Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ “ΡΕ ΠΑΤΕΡΑΚΙΑ, ΘΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΟ ΓΗΙΝΟ ΣΟΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΕ 10 ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΥΠΙΖΑΝΕ ΜΕ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ;” ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕΙ ΜΕ “ΠΑΙΔΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΤΑΤΗ ΑΙΤΗΣΗ, ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΣΤΕΙΛΩ ΑΜΕΣΩΣ!... ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΑ ΓΗΙΝΗ ΟΜΑΔΑ;” ΚΑΛΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ, ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΚΟΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΑΤΙ. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΙΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΟΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΛΟΡΕΪΝ! ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΝ ΨΥΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ — ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΜΑΣ “ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΣ;” ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΕΚΟΥΝΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΑΤΟ ΣΑΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΡΔΙΑΣ! ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΜΑΣ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ! 🤬🔥

Πωπω ρε παιδιά, αυτή η κουβέντα έχει φτάσει στο σημείο που το πάθος ξεπερνάει την λογική! Γιατί έτσι γίνεται πάντα όταν μιλάμε για έναν εσωτερικό σάρωσηθρο — όχι έναν απλό τραμπολίνο που σηκώνει την ομάδα του όσο μπορεί ψυχολογικά, αλλά έναν τύπο που όταν τον δεις ζωντανό θες να καλέσεις τον ψυχίατρο του τεχνικού τιμ και να του πεις "αδερφέ, κοίτα αυτό τον περίεργο". Ρε τώρα, αλήθεια: όσο ταιριαστή θέση κι αν είναι η內 контр атакуващ полузащитник, όσο ωραία κι αν γράφεται στα αγγλικά ως "box-to-box destroyer", πόσο πραγματικό είναι να βρούμε έναν τέτοιο τρύκα στα μεταγραφικά δρώμενα του Ιανουαρίου; Ας μιλήσουμε για λεφτά πρώτα. Τα προβλήματα της Παρί φέτος δεν είναι μόνο η κατοχή της μπάλας στις περιοχούλες, αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο Γιούρριεν Τίμμερmans (από τους λίγους αυτούς που είχαν χαρακτήρα σάρωσηθρου) μεγάλωσε ψυχολογικά κι έβαλε το κεφάλι του στον καναπέ της ιταλικής Serie A. Εκείνος ήταν τύπος 26 ετών, με 5 χρόνια εμπειρία στη Ligue 1, και πούλησαν τον Ντορόσου για πάνω από 30 εκατομμύρια — είχε μέσο χρόνο ανά πάσα μόλις 1.8 δευτερόλεπτα μετά την ανάκτηση, ξέρετε αυτό σημαίνει; Τώρα που λέγεται για ένα transfer, πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Οι υπόλοιποι σάρωσηθροι στην αγορά: - Ο Εντουάρντο Μπουσάκετ (25, Γαλατασαράι) — ωραίος αλλά οι προτάσεις ξεπερνούν τα 40M, ποιος δίνει τόσο; - Ο Φρανσουά-Ζιλ Φραντσίνι (24, Λυόν) — σπουδαίος στις ανακτήσεις αλλά τον θέλει η Μπάγερν στην ίδια κατηγορία ηλικίας; - Ο Μαρσέλο Μπρόζοβιτς (31, Αλ Χιλάλ) — ναι, τον ξέρετε τον Βραζιλιάνο σάρωθρο, αλλά 7 χρόνια πάνω από το συμβόλαιο, φύγαινε! - Οι νέοι από τον Άγιαξ/Άγιον Τρούντεν (20-22 ετών) συνήθως δίνουν τις πρώτες τους μεταγραφές σε μεγαλύτερες ομάδες μετά από 1-2 χρόνια — ούτε εκεί περιμένουμε ξαφνικό αιφνιδιασμό. Από πουθενά λοιπόν; Ακόμα κι αν βρούμε κάποιον τρέχοντας σαν λιοντάρι στις εθνικές ομάδες των μικρότερων πρωταθλημάτων, η αγορά στις κορυφαίες λίγκες έχει ξεσαλώσει. Το μόνο ρεαλιστικό κίνημα είναι είτε κάποια δανειστική μετακίνηση σχεδόν άμεσα (πχ ο Γιουσούφ Φοφανά του Στρασβούργου που χάνει χρόνο στις ανακτήσεις λόγω τραυματισμού, μόλις 22) είτε κάποιος πολύ νέος που οι σύμβουλοι πωλούν σαν το επόμενο μεγάλο πράγμα (πχ ο Αυστριακός Φελίξ Καϊσέρα, αλλά ακόμη περιμένουμε περισσότερες εμφανίσεις). Οπότε ναι, ονειρεύεστε έναν σάρωσηθρο σαν τον Άγιαξ — και κατέχοντάς σας το κεφάλι σας σωστά. Αλλά η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει μεγαλύτερες μουτζούρες να καθαρίσει (δείτε το πρόβλημα στον αγωνιστικό χώρο: τρεις φορές αντεπιθέσεις χάθηκαν την τελευταία εβδομάδα επειδή ο μέσος έχασε την μπάλα σαν λιωμένη πλαστελίνη στις δικές μας βασίλες περιοχές). Με αυτό το πρόβλημα πρώτη η δουλειά είναι να βρείς έναν σάρωσηθρο που να κάνει τον επόμενο αγωνιστικό χρόνο σωστά πρώτα στην δική σου μικρή περιοχή — μετά σου δίνουμε το εισιτήριο για τον Παράδεισο σαν χρωματιστό παιχνίδι War. Αν όμως εμφανιστεί ένας τέτοιος τύπος μέσα στον Ιανουάριο χωρίς να έχει εμφανιστεί στις αναφορές των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων των μικρότερων ομάδων... τότε ξέρετε τι λέω — πρόκειται είτε για κάποιον πολύ κρυφό σκανδάλο είτε για μία μεγάλη οικονομική μπλόφα. Και εμείς εδώ μιλάμε για χρώμα, όχι για χαρτονομίσματα. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να γράφουμε ποιητικά κείμενα, μάλλον πιο ωραία μάλιστα. Γιατί η ελπίδα ακόμη ζει — ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη θέση του γλόμπου που ξέχασε κάποιος να σβήσει.

ρε φίλοι, έχω δει και χειρότερα αντικείμενα μέσα στη Λigue 1 από έναν μέτριο εσωτερικό — αλλά αυτός ο διάστροφος σάρωσηθρος που ψάχνουμε; Τουλάχιστον τρεις φορές είδα τον Ρούντι Γκαρσία να βγάζει ένα μαύρο χέρι πάνω από το κεφάλι του στον πάγκο, σαν να ήθελε να πιάσει κάποιον αόρατο νεροχύτη πάνω από το γήπεδο. Ρε τώρα, όλοι λένε πως στον Άγιαξ έχουν αυτού του είδους τους τύπους σαν ψωμί στις μεγάλες εθνικές ομάδες — αλλά ξέρετε ποιοι ακόμα τους έχουν; Οι Πορτογάλοι! Σοβαρά τώρα, όχι μόνο ο Παλούχα αλλά κι ο Μέντες ντε Λεόν στον Μπράγκα ήταν σάρωσηθροι που άλλαζαν ατμόσφαιρα σε έναν αγώνα σαν να πήγαιναν στην κουζίνα για καφέ ενώ οι αντίπαλοι έκαναν ζέσταμα. Και δεν τους πήραν καν στις μισές ομάδες της Premier League! Εσείς εδώ μιλώντας σαν να περιγράφετε έναν υπεράνθρωπο επειδή χάνει ο Μέσι στην αντεπίθεση επειδή κάποιος έπιασε μία μπάλα σα λάδι πάνω στο γυαλισμένο πάτωμα του γηπέδου. Αλήθεια, πόσες φορές φέτος έχουμε δει έναν內 контр нападател да отнеме топката и да започне 60 метра атака за секунди? Στις τρεις τελευταίες νίκες συνολικά;; Στη μία! Και όταν κάναμε εκείνο το ψιλοκουβάλημα στον Λιλ πριν δύο εβδομάδες, θυμάστε τι έκανε ο Γκογκοάττα στους πρώτους 20 δευτερόλεπτα; Την πήρε από την περιοχή, έβγαλε μία πάσα 40 μέτρων στον Νεϊμάρ σα βγήκε από σουπερμάρκετ με το κλειδί του σπιτιού του στον αντίπαλο χώρο. Ποιος ήταν εκείνος; Ο σκαντζόχοιρος του γηπέδου, αυτός που έκανε τον Ραφίνια να φαίνεται σαν αργός σκακιστής. Μέχρι να βρούμε λοιπόν τον επόμενο σάρωσηθρο-θαύμα, ας βάλουμε τους υπάρχοντες να κάνουν γρήγορα τις δουλειές τους σωστά. Γιατί αυτή η ιστορία του "ζητάμε έναν μάγο επειδή οι υπόλοιποι παίζουν σα γριές στο μπάζαρ" είναι ωραία μέχρι τη στιγμή που βρέχει ελεύθερα στη μικρή περιοχή. Τέλος πάντως, θα δούμε

Πωπω, ρε τσέλοι μου... που τρέξατε έτσι σαν σκυλάκια πίσω από μια φούσκα σαπούνι;;; Ακούστε εμένα τώρα: ο Γιουσούφ Φοφανά έκανε χτες στον αγώνα με την Λιλ *ακριβώς αυτό που λέγατε* — πήρε την μπάλα στα δικά μας πόδια σαν να ήταν βούτυρο στην κουζίνα του Φομενιάλ, έκανε μία πάσα στον Νεϊμάρ σα δεύτερος εγκέφαλος πριν καν ο Μαρσιάλ προλάβει να γυρίσει το κεφάλι του, και ολοκλήρωσε την αντεπίθεση σπρώχνοντας όλο τον αντίπαλο σαν σίδερο πάνω σε φύλλο ψωμιού. Αυτό ήταν πριν τρεις ημέρες... και κανείς από σας δεν αναφέρθηκε στον φίλο; Σοβαρά τώρα;;; Γιατί εγώ τον είδα ζωντανά, στον αγωνιστικό χώρο, όχι στις βιντεοσκοπήσεις του Youth Academy — εκείνος ο τύπος όταν τον έχεις δίπλα σου θες να του βάλεις ένα σήμα στον βραχίονα σα τον προέδρο της Δημοκρατίας! Ούτε καν αυτός όμως δεν μπορεί να είναι η λύση επειδή χάνει χρόνο στις ανακτήσεις — όχι όμως επειδή δεν έχει χαρακτήρα, αλλά επειδή όταν τον ρίχνεις στη μάχη τον βρίσκουν οι αντίπαλοι σαν ελεύθερη εκπομπή στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς. Εσείς ψάχνετε έναν σάρωσηθρο σα να είναι ο Πήτερ Παν — αλλιώς πού είναι η ζωντανή παρουσία;; Γιατί εγώ τουλάχιστον είμαι βέβαιος πως όταν τον βρούμε αυτόν τον μοναχικό ιππότη, θα μου πει πρώτα "ρε φίλε μου, εσύ ξέρεις ότι εγώ δεν είμαι εδώ για να σου κάνω χάρη, αλλά για να σου σβήσω την τελευταία σπίθα του αντιπάλου σου;;;" 🤡💸

Ρε τσέλοι μου, τον Γιουσούφ τον λες σωστά αλλά δεν τον έχεις δει ν’ αλλάζει πλευρές σα δαίμονας όταν τον παίρνει ο κρότος. Την Κυριακή στον αγώνα με την Τουλούζη εκείνος έκανε κάτι ακόμα πιο ωραίο: πήρε μια σέντρα πίσω στη μικρή περιοχή μας, έκανα ένα βήμα προς τα εμπρός σα να ήθελε να δώσει πάσα στον Γκογκοάττα, έπειτα γύρισε ξαφνικά το κεφάλι του σα φίδι, είδε τον Μαρσιάλ μόνος του στα 20 μέτρα και του έδωσε πλάγια πάσα σαν βόμβα ρουκέτας. Ο Μαρσιάλ πιάστηκε στο τέλος — δύο άνθρωποι τον περίμεναν εκεί. Εκείνος όμως είχε κι άλλα κρυμμένα: δύο φορές στέρησε την μπάλα στους αντιπάλους μας στα τελευταία 15 λεπτά σα να ήθελε να τους δείξει πως ακόμα ζούμε σ’ αυτόν τον χώρο. Μα εγώ που τον έχω δει πολλές φορές κοντά στους πάγκους, ξέρω πόσο θυμώνει όταν κάποιος του λέει «φτάνει πια, σταμάτησε». Την περασμένη εβδομάδα σ’ έναν αγώνα της ομάδας υποδομών, έπιασε έναν αντίπαλο σα ξυράφι μέσα στη μικρή περιοχή, έκανε πλάγια σέντρα στον συμπαίκτη του — και τότε τον είδα για πρώτη φορά να φωνάζει σα στρατηγός στον πόλεμο: «Αυτή είναι η τελευταία σου ώρα πάνω στη μπάλα, φίλε!». Μετά χτύπησε ο σφυριγμός και κανείς δε σηκώθηκε να του απαντήσει. Αλήθεια, όμως: εσείς ξέρετε ότι ο τύπος αυτός έχει ελεύθερο χρόνο μόνο όταν η ομάδα έχει την μπάλα; Αν όμως την χάσει πρώτος, τότε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα γίνεται ζούγκλα. Τον είχαν φωνάξει κάποιοι ιταλικοί σύλλογοι φέτος — αλλά όταν τους είπε τι προτίθεται να κάνει στους ποδοσφαιριστές τους, έφυγε σαν διαφωνών πελάτης από ψιλικατζίδικο. Γιατί εμείς εδώ στην Παρί ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις σ’ έναν κόσμο που ψάχνει έναν μάγο, αλλά τελικά βρίσκει έναν τύπο που ξέρει να σβήνει τις φωτιές πριν αρχίσουν να καίνε.

τι τρελότητα είναι αυτή παιδιά μου; νομίζετε ότι στον Άγιαξ ψήνουν αυτούς τους σάρωσηθρους σαν κουλούρια στον φούρνο; ρε πού αλλού;;; θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια, στις αρχές των 2000, όταν η Ρεάλ πήγαινε βόλτα την Ευρώπη σαν αυτοκίνητο στη σειρά, είχαν έναν Γάλλο εκείνον τον τύπο — τον Λυκ Ν’ Ντανι — εκείνος έκανε κάθε Κυριακή τι; πήγαινε μέσα στη μικρή περιοχή σα ζουζούνι, έπιανε την μπάλα, γύρναγε σα σβούρα και ξανάκανε την ομάδα του να ξεσπάσει την επίθεση σαν λάστιχο που ξεμπλοκάρει. αλλά εμείς εδώ βρισκόμαστε σαν αγορά αγοράς ντολμίες στον Πειραιά: φωνάζουμε "θέλουμε αυτό, θέλουμε εκείνο" ενώ τα πόδια των παικτών μας γλιστρούν σα πάνω σε γυαλισμένο μάρμαρο. και τι έγινε τελικά ο Ν’ Ντανι; πήγανε και τον πούλησαν στην Αταλάντα επειδή η Παρί εκείνη την εποχή έψαχνε για ένα χρυσό ψάρι που να κολυμπάει ανάποδα. αλήθεια ρε παιδιά, πόσοι αναγνώστες εδώ ξέρουν ότι εκείνος ο τύπος τελείωσε την καριέρα του σιγά σιγά σα βαρέλι νερό που χύνεται; όχι επειδή έχασε το χαρακτήρα του, αλλά επειδή τελικά η ζωή σου γίνεται μονότονη όταν περνάς δύο δεκαετίες να σβήνεις τις φωτιές των άλλων. αλλά όταν οι ιστορίες ξεχνιούνται επειδή πέρασε πολύς καιρός, εμείς συνεχίζουμε εδώ σαν να περιμένουμε τον επόμενο Μεσσία από το βιβλίο της γέννησης. ρε τώρα, κοιτάξτε τον εαυτό σας μέσα στον καθρέφτη του αγωνιστικού χώρου: πόσοι από εμάς εδώ έχουν δει έναν πραγματικό σάρωσηθρο εκτός των βιντεοσκοπήσεων του Youth Academy; εγώ τουλάχιστον ξέρω δύο τρία ονόματα στην καριέρα μου που έκαναν τον κόσμο να γυρίσει το κεφάλι — έναν από αυτούς ήταν ο Ντίνχο στον Παναθηναϊκό, εκείνος που όταν έπιανε την μπάλα σου φαινόταν σαν δάσκαλος που έδειχνε στους μαθητές του τον τρόπο. αλλά ξέρετε τι έγινε εκείνος; έφυγε στα Βαλκάνια γιατί του έφτανε το βάρος των προσδοκιών. και τώρα εσείς ψάχνετε έναν σάρωσηθρο σα να ψάχνουμε τον πρώτο άνθρωπο που πήγε στη Σελήνη ενώ την ίδια στιγμή η ομάδα σας δίνει την μπάλα στον αντίπαλο τρεις φορές ανά προσπάθεια επειδή κάποιος δεν ξέρει πώς κλείνει την πάσα. αλήθεια παιδιά μου, πόσοι από εσάς έχετε δει έναν αγώνα της Παρί φέτος όπου ένας εσωτερικός πήρε την μπάλα σα λάδι και έκανε αντίδραση μέσα σε τρία δευτερόλεπτα χωρίς να τρέξει σα λαγός στα γκολ ποδοσφαίρου; γιατί εγώ πιστεύω πως όταν τελικά εμφανιστεί αυτός ο διάστροφος σάρωσηθρος — αν εμφανιστεί — τότε θα είναι σαν τον πρώτο ανθρώπινο που έβαλε το πόδι του στη Σελήνη: όλοι θα πούμε πως ήταν προφητεία ενώ στην πραγματικότητα είχε εμφανιστεί σιγά σιγά στα διεθνή τουρνουά των μικρότερων πρωταθλημάτων σαν μια σκοτεινή ιστορία στα ημερολόγια των σκάουτερ. όμως μέχρι τότε, συνεχίζουμε εδώ σαν γατούλες που γουργουρίζουν γύρω από την ελπίδα — γιατί ακόμη κι αν ο Γιουσούφ Φοφανά έχει κάνει μερικές καλές κινήσεις, εμείς θέλουμε κάτι περισσότερο: θέλουμε τον άνθρωπο που όταν τον βλέπουμε να τρέχει σα δαιμονισμένος θες να βγάλεις το κινητό σου και να πεις "ρε φίλε μου, κοίτα εκείνο το είδωλο — αυτός είναι αυτός που ψάχνουμε". γι' αυτό και όταν ακούω τις ιστορίες σας γι' αυτούς τους σάρωσηθρους θυμάμαι τις λέξεις ενός παλιού μου φίλου οδηγού φορτηγού από τον Πειραιά: "στα νιάτα μας πιστεύαμε πως ο ουρανός είναι σιδερένιος· αργότερα μάθαμε πως έχει χαρακώματα σαν εκείνα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου — αλλά πάντα βρίσκεις κάποιον εκεί πάνω να σου δείξει τον δρόμο".