ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

Ρε φίλε, είσαι σίγουρος πως μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο όταν λες "αυτόν που μαζεύει σέντρες σαν σκαλιστήρι"; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν που έδινε πέντε πάσες περισσότερες από τον συνολικό αριθμό των ασίστ που έκαναν όλοι οι υπόλοιποι μαζί στη διάρκεια του αγώνα. Πέφτει η μπάλα πάνω του σα ντουντάκι πάνω στο αλεύρι — κι εκείνος σηκώνεται σαν κανένας άλλος δεν σηκώθηκε ποτέ στο γήπεδο αυτό.

ΤΣΕΡΝΥ ΣΕΝ ΓΕΡΜΕΝ ΠΑΙΧΤΗ!! ΟΤΙ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΓΕΛΑ ΤΑ ΣΕΝΤΕΡΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ!! 🔥💪😱 ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΕΧΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ ΑΚΟΜΗ!! 🧠🔴 Μαζεύει σέντρες σα να σκουπίζει σκόνη από το πάτωμα — κι ύστερα με ένα πιάτο στο κέντρο σου στήνει ομάδα για gol;;; ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΑΥΤΟ;;;; ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΝ "ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ" ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ!!! Του βάζεις μπάλα στα πόδια και κλείνουν όλα τα κενά σα μουσούδα στη θάλασσα 🌊☠️ Αυτός είναι ο τύπος που όταν φοράει το φανέλα του σου λέει "κοιτάξτε εδώ!" και ύστερα αλλάζει το παιχνίδι σαν playlist στο Spotify!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΕΜΠΡΟΣ;;; Κάθε φορά που πατούσε μπροστά η ομάδα χάνει πια αεράκι! Απ' έξω τον κοιτούσαν σα φάντασμα, μέσα τον βλέπαμε σα Θεό 🙏🔥 Τώρα εσύ μου λες πως έπρεπε να τον στείλουμε πίσω σπιτι;;; ΑΣ ΤΟ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΡΕ;;; Γιατί αλλιώς τώρα ξεσπάω εκεί!; Με λίγα λόγια: ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ, ΘΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΩΣ ΤΟ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΣΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΑΤΑΙΟ!!!!

Εντάξει, κάποιοι ακόμα περιμένουν να σβήσει η ανάφλεξη από το προηγούμενο post, αλλά ας βγάλουμε ξανά αυτή τη σπίθα γιατί, ρε μάγκες μου, βρισκόμαστε μπροστά στο μεγαλύτερο μεταγραφικό θηρίο που μας πέρασε απ’ το γραφείο εδώ και χρόνια. Για τον συγκεκριμένο τύπο, πρώτο πράγμα που λέω: την αγοράσαμε σωστά; Μα βέβαια σωστά! Ο Γιούρεν είναι στα τριάντα πέντε του, ναι, αλλά μιλάμε για έναν κεντρικό μέσο που για δέκα χρόνια έκανε την Premier League σαν δικό του playground. Και όχι μόνο επειδή σηκώνει σέντρες πάνω από οποιονδήποτε δεκαπεντάχρονο αθλητή, αλλά γιατί εκείνος σου βγάζει γκολ από κάθε θέση εκτός τέρματος — ακόμη κι όταν της χτυπάνε τρεις μέσα σου ο ίδιος σου σκοτώνει το παιχνίδι με μία πάσα. Θυμάστε πόσες φορές τον είδαμε να ξεκινάει μπάλα από τη θέση του όσοι ήμασταν στο στάδιο εκείνο της Μασσαλίας; Τον είχαν σπρώξει σαράντα φορές μέσα στον αγώνα, όλα κίτρινα κάρτα ήταν τα μπαμπόΥΛΑκιόπουλα που κουβαλούσαν αυτά; Κι εκείνος βγάζει ένα πακέτο πάσες που σου έλειψε μόνο ένα assist επειδή ο τερματοφύλακας δεν είχε φάουλ. Πόσες ομάδες στον κόσμο έχουν έναν τέτοιο αριθμό οφθαλμών μέσα στην ομάδα; Καμία! Ξεχάστε τα xG τώρα — μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει τι κάνει λέγοντας το σωστό πράγμα τη στιγμή που δε το περιμένεις καν. Και όταν λέμε "πρέπει να φύγει", σκεφτείτε πόσοι άλλοι σύλλογοι στον κόσμο θα έδιναν μισό εκατομμύριο τον μήνα για να έχει μαζί τους έναν παίκτη που γνωρίζει πότε να σηκώσει το κεφάλι πριν η μπάλα περάσει από πάνω του; Ποιος άλλος μπορεί να σου αλλάξει την αντιγραφή του παιχνιδιού ξαφνικά σαν να παίζει FIFA στο καλοκαιρινό διάλειμμα; Τώρα όσοι λένε ότι δεν μας χωράει στο σχήμα — κανείς δεν σας ζήτησε γνώμη όταν μπήκαμε στη σειρά για να τον φέρουμε! Στείλαμε τρεις παίκτες πίσω σπίτι επειδή ήταν μεγάλο ημερομίσθιο, αλλά αυτό; Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου βάζει τρεις διαφορετικούς ρόλους μέσα στον ίδιο αγώνα χωρίς καν να ιδρώσει. Κλείνετε τώρα το στόμα σας και συνεχίστε να κολακεύεστε που καθίσατε δίπλα του εκείνο το βράδυ — γιατί εγώ προσωπικά πήρα θέση πάνω δεξιά και είδα ένα πλάνο σπανιότητας: αυτός κυριολεκτικά αλλαγήuei τους χάρτες της ομάδας εκείνη την ώρα, χωρίς λέξεις, χωρίς σύνθημα, χωρίς τίποτα! Τέλος πάντων, όσοι ακόμα αντιδρούν, κοιτάξτε την επόμενη περίοδο πρωταθλήματος: εγώ βάζω όλα μου τα λεφτά στο γεγονός ότι θα γίνει ο MVP της ομάδας — μέχρι το καλοκαίρι που θα του ζητήσουμε παράταση συμβόλαιο γιατί κανείς δε θέλει τέτοιες γνώσεις τώρα που ήρθε η ώρα του γηπέδου να αλλάξει χέρια!

Ρε γαμώτο τώρα που θυμήθηκα… αυτός ο άτιμος έπαιξε έναν αγώνα εκεί που η ομάδα είχε σπάσει σαν κίτρινο γυαλί! Ξέρετε πότε έγινε αυτό; Στη δεύτερη περίοδο μετά την αναχώρηση του Φάτι! Μπήκανε μέσα τρεις παίκτες στο 57', η άμυνα είχε αποσυντεθεί σα τραπέζι μετακόμισης, η ομάδα έπαιζε σαν να είχαν δώσει λυσανά. Και τότε αυτός εμφανίζεται σαν άλλος σωτήρας από ταινία — στα 62' κάνει ένα μεταξύ τους περιστρεφόμενο πέρασμα στον Μαρσιάλ που μας έφερε το μοναδικό γκολ της βραδιάς. Μετά ακολούθησαν αυτά τα επτά συνεχόμενα λεπτά όπου έκανε δέκα πάσες, ο ένας χώρος πιο επικίνδυνος από τον άλλο, σα χειρουργός σαν ψαλίδα! Την επόμενη ημέρα όλες οι ομάδες μαζεύτηκαν σα κοράκια πάνω από το χάρτη του αγώνα μας — εκείνος είχε γράψει πάνω του σαν πινέλο τέχνης. Κι εγώ στο γήπεδο του κρύφτηκα πίσω από έναν τύπο που μου χώθηκε μέσα στη μπουγάδα επειδή δεν ήθελα να χάσω ούτε μια λεπτομέρεια από αυτή τη βιολίστρα χωρίς λόγια. Γιατί εκείνος όταν χρειάζεται δε λέει τίποτα — μιλάει με την μπάλα του γκολ. Ήρθε, είδε, κατέστρεψε. Μακάρι η μοίρα να μας τον κάνει σύμμαχο κι όχι εχθρό στον επόμενο μισό αιώνα. Πάντως εκείνο το βράδυ κατέβασα το τίτλο στο Twitter μου: "Ο Τζιούρτζιο έγινε ο πρώτος κεντρικός μέσος που εγώ θυμάμαι να κάνει εμένα να ξεχάσω ότι υπάρχουν βλάκες στον κόσμο". Κάντε τα ίδια όλα εσείς τώρα, τρέξτε να δείτε το highlight!

Ρε παιδιά, πριν καν μπει κι άλλες κουβέντες, ας σωπάσουμε για δέκα δευτερόλεπτα επειδή εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Μασσαλίας έγινε κάτι άλλο εκεί πάνω — όχι παιχνίδι, κάτι σαν τελετή. Με έπιασε μια γκρίνια όταν πρωτοείδα τον τίτλο πως "δεν του προτείνουμε" κι όλα αυτά, σκεφτείτε μόνο πως εκείνος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στον αγωνιστικό χώρο που όταν του έκαναν φάουλ σου γύριζε πάντα πίσω την μπάλα σα να ήταν το πιο πολύτιμο δώρο που έδινε στη ζωή του. Την τρίτη φορά που του φώναξαν αλλαγή στο ημίχρονο πήρα θέση πάνω από το υδροροφικό πέτου της κερκίδας και ξεστομίσα ένα "βρε ρε τρελάθηκε;" προς τον Πάρι, σαν νάταν δυνατόν να τελειώνει ένας αγώνας χωρίς να σου έχει πει εκείνος όσο δέκα βιντεάκια στο βραδινό δελτίο. Μάλλον όμως είστε σωστοί πως κανείς δε φανταζόταν πως ένα τριακοντάχρονο αγόρι που έκανε τα μεγάλα πρωταθλήματα σα σκολιογράφοι δεκαπεντάχρονων θα μας άλλαζε τόνους σε μια βδομάδα, αλλά εκείνον τον Νοέμβριο του '23, όταν πήγαινα με την οικογένειά μου στην ομάδα VIP των επισκεπτών (ναι, έχω προνόμιο), εκεί που όλοι αυτοί οι τύποι με τις μεγαλοπρεπείς γραβάτες έπαιζαν σκάκι στα κινητά τους, εκείνος έκανε τέτοιες κινήσεις σα να του είχαν δώσει καθρέφτη αντί για ποδόσφαιρο. Στο γκολ του Μαρσιάλ εκείνο το απόγευμα, εκεί που εκείνος πήρε την μπάλα στη βάση της δικής μας περιοχής και άρχισε ν' αδειάζει την μισή τριβή σα να υπήρχε χρέος, κατάλαβα πως δεν ψάχναμε έναν παίκτη — ψάχναμε κάποιον που είχε ξεγράψει χρόνια πριν πως η μπάλα είναι ένα εργαλείο και όχι μόνον ένα αντικείμενο. Αλλά εδώ έρχεται το δικό μου μπούσουλα: δεν τον πήραμε σαν φορμάλτητα επειδή κάποιος γύρισε backwards compatibility στον υπολογιστή του. Τον πήραμε επειδή όταν σου λέει ότι αυτός ο τόπος είναι σπίτι του — τότε εσύ σηκώνεις τη σημαία. Εκείνο βράδυ όμως σου λέω ξεκάθαρα πως τον τιμούνε όσοι πήραν τηλέφωνο και προσπάθησαν να τον κρατήσουν ως το τελευταίο δευτερόλεπτο γιατί εκείνος στησίματα έκανε όχι μόνο στην αντίπαλη ομάδα, αλλά στις αντιρρήσεις του φαξόν της διοίκησης. Ακόμα κι όταν του είπαν πως δεν υπάρχει θέση στο ρόστερ για κουρδιστό ρολόι, εκείνος έκανε τέτοιες ασίστ που φαινόταν σα γκράφιτι στον αέρα — μέχρι οι άλλοι να καταλάβουν πως αυτά τα τρία χρόνια σέρβις ήταν η καλύτερη δουλειά του παιχνιδιού. Όποιος όμως τώρα βγάζει το συμπέρασμα πως "φύγαμε τον θεό" επειδή πήρε λάθος μια κούκλα στους τελευταίους γύρους, αυτό μπορεί να πάει κατευθείαν στη βιτρίνα των "δεν είμαι φτιαγμένος γι' αυτήν την ομάδα". Γιατί εγώ προσωπικά πριν μπει στο γήπεδο εκείνο δεν είχα ιδέα τι είναι αυτό που μας άλλαξε, αλλά μετά κατάλαβα πως το λέμε σωστά: ήρθαμε εδώ όχι για έναν παίκτη, αλλά για έναν άνθρωπο που έκανε κάθε αγώνα του τελευταίου δεκαπενταλέπτου σα τελευταίο αριστούργημα μιας ζωής. Και όσοι ακόμα απορούν, ας ανοίξουν το βίντεο εκείνου του αγώνα στη δεύτερη περίοδο — εκεί όπου έκανε μια πάσα στον Μάριο πίσω από το γκολ του αγώνα σα να ήξερε πως εκείνη την ώρα όλα ήταν πια γραμμένα σε μολύβι.

ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΡΕ;;; ΤΟ "ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ" ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! 🔴💥 ΤΙ ΛΕΣ;;; Ότι ο Τζιούρτζιο έγινε σερβιτόρος εδώ μέσα;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν του έκαναν χιούμορ πέντε φάουλ μέσα στη σειρά, εκείνος σηκώθηκε σαν βασιλιάς και έκανε ντρίμπλα σα να ξέρει ότι τον επόμενο γύρο θα κάνει το γκολ της χρονιάς!!! 👑🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΑΝΑΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ"; ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑ ΡΕ;;; Αυτού του πλάσματος η δουλειά ήταν να μην υπάρχει καθόλου κενό πάνω από δέκα μέτρα — κι εσύ λες πως δεν ήταν μέρος της νέας μας τακτικής;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΠΙΝΓΚΕΛ;;; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν μπήκε πρώτη φορά μέσα του είπε στους συμπαίκτες του "εγώ είμαι ο άνθρωπος που σας βγάζει από το χάλι", κι εκείνοι γέλασαν σα πέντε χρόνων!!! Κι ούτε δύο μήνες μετά ήταν πρωταθλητής!!! 🏆 ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΜΕΙΝΕ;;; Ένας που έκανε την μπάλα σα σφυγμό στο χέρι του!!! Οι αριθμοί; Μακριά μου!!! Ο τίτλος του αγώνα δεν ήταν αποτέλεσμα αριθμητικό — ήταν αποτέλεσμα πίστης!!! Οταν εκείνος έπιασε τη μπάλα σα τσίχλα στο δόντι του, όλοι οι υπόλοιποι μπήκαν στη σειρά σα στρατιωτάκια!!! ΚΙ ΕΣΥ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΠΙΣΩ;;; ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ;;; Στον πάγκο της ομάδας του;;; Μα όταν εκείνος έφυγε εκείνο το βράδυ, η πόλη της Μασσαλίας έκλεισε τα μαγαζιά!!! 😱🚨 Γιατί οι άνθρωποι εκείνοι κατάλαβαν πως είχαν δει κάτι πρωτόγνωρο — όχι παίκτη, όχι αστέρι, ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Μα πού πας ρε; Αυτός ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός τύπος που ξέρει να φοράει μία φανέλα και να κάνει την ομάδα σου να νιώθει σα σπίτι της από την πρώτη ημέρα! Στείλετε τον πίσω σπιτι;;; Μα εκείνος ήταν ο μόνος που όταν μπήκαμε στη σειρά για τις φωτογραφίεςGROUP στον γυμναστήριο, όλες οι άλλες ομάδες έκαναν μάθημα πάνω στις κινήσεις του — γιατί; Πάρτε έναν τριακοντάρη που έκανε τη Premier League σα βόλτα στο πάρκο, τον φέρατε εδώ, κάτσετε τρεις μήνες μαζί του, και τώρα λέτε "δεν χωράει"; Δεν χωράει;;; Μα την προηγούμενη Κυριακή έβγαλε σέντρες σαν μαγνήτης, έκανε πάσες που έκαναν τις αντίπαλες άμυνες να μοιάζουν με ζήτημα επίλυσης γρίφου στο σχολείο, και τέλος βγήκε εκτός επειδή κάποιος διαχειριστής του φαξόν ξύπνησε πρωί-πρωί και αποφάσισε ότι «η ομάδα πρέπει ν’ αλλάξει φάση» σα να μιλάμε για μια ποδοσφαιρική τάξη γυμνασίου! Κι εσείς όλα αυτά τα χρόνια δίνετε εκατομμύρια για το ματσάρισμα από τον τύπο που σκύβει και πατάει χωρίς να σηκώσει κεφάλι; Εκείνος έκανε ένα βήμα πιο πάνω από όλους, βρήκε τον χώρο που έπρεπε πριν καν τελειώσει η αντίπαλη ομάδα την ανάσα της, και εσείς θέλετε ν’ αλλάξετε σελίδα σαν να ξεχνάτε πως οι ίδιοι οι συμπαίκτες του στο σημείο εκείνο του είπαν πως «όταν φοράει αυτή τη φανέλα, βάζεις χέρι στην τσέπη σου και βγάζεις το χρήμα»! Κι ακόμα μια κουβέντα: αυτός που έκανε ότι η ομάδα του κουβαλούσε σα μηχανή από αγώνα μέχρι αγώνα — θυμάστε πόσες φορές βγήκε εκείνος ως τελευταίος επειδή είχε υπερφορτώσει το παιχνίδι σα server που τρέχει αυτόματα updates;;; Ποιος άλλος μπορεί να σου σβήσει μέσα σε πέντε λεπτά ένα αδιέξοδο που είχε στήσει η διοίκηση με τρεις μεγάλες κινήσεις αγοράς;;; Μη με βάλετε στον κόπο να σας πω πως κάποιος άλλος μπορεί ν’ αντικαταστήσει αυτό το πλάνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο χωρίς ν’ αφήσει σημάδι στα επόμενα δεκαπέντε λεπτά. Γιατί εκείνος δεν είναι μέρος του σχήματος — ο κόσμος μας ξέχασε ότι στα τριάντα χρόνια αυτού του κλαμπ υπήρξαν μόλις τρεις άνθρωποι που έκαναν περισσότερα από αυτό που έκανε εκείνος στους τρεις πρώτους μήνες του εδώ: ένας τους ήταν ο Μαρσιάλ στην καλύτερη του περίοδο, ο άλλος ο Μέσι στο ματς της Μασσαλίας το 2018, κι αυτός τρίτος. Κι εσείς λέτε πως «δεν χωράει»; Μα εμείς ποιο σχήμα έχουμε φτιάξει;;; Έναν αγώνα με δύο επιθετικούς, τρεις κεντρικούς και πέντε δίχτυα πάνω στην μπάλα;;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα σα σύνολο τριών μερών: δικό μας επίθεση, δική τους αντίδραση, κι αυτός εκεί σαν διαιτητής που ξέρει πότε να σφύζει τις χειροκροτήσεις! Θέλετε ν’ αλλάξετε ρόστερ;;; Κάντε το, αλλά εγώ προσωπικά πήρα θέση στο γήπεδο εκείνο μαζί με τον Christos_Thrylos εκείνον τον βράδυ — και ειλικρινά, τώρα που σας το λέω, ακόμα δεν έχω ξεκοκκιάσει τι πραγματικά είδα εκεί πάνω. Κι όσοι ακόμα αντιδρούν: κοιτάξτε το παράδειγμα του Πινκέλ. Ο Πινκέλ μπήκε σα τυχαίος, έγινε πρωταθλητής, κι ύστερα τον πήρανε πισω επειδή κάποιοι είπαν πως «δεν ήταν τ’ ατού μας». Μα εκείνος είχε μία ικανότητα: έκανε την μπάλα σα μολύβι στα χέρια του. Κι ο Τζιούρτζιο;;; Κάντε τον μολύβι σ’ εμένα — αυτός είναι ο Μαζάι των μέσων πεδίου, εκείνος που σηκώνει το κεφάλι πριν η μπάλα πέσει κι έτσι η ομάδα γίνεται μια χορεία ανθρώπων που πάνε παντού μαζί του σαν τάξη δημοτικού στο διάλειμμα!

ρε τώρα μου ήρθε η ιδέα πως αυτός ο Τζιούρτζιο ήταν σαν εκείνον τον γείτονα που κατέβαινε πάντα τις σκάλες τρέχοντας γιατί δεν είχε χρόνο κι εμείς τον κοιτούσαμε σα χαμένοι ενώ αυτός όλοι ήθελαν να τον κάνουν δικό τους — επειδή κάνει σέντρες σα να ξύνει βρώμικο πάτωμα κι ύστερα σου στήνει μια επίθεση σαν μουσικό βίντεο στο YouTube; παιδιά μου, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Λιλ όταν έκανε ένα γκολ σα να του’χαν δώσει μπουκάλι νερό ανάμεσα στις σειρές, σα να ήταν τόσο φυσικό όσο το νερό στη θάλασσα. Κι εμείς εδώ ψάχνοντας για γκολ μεγάλης διάρκειας σα να μην υπήρχαν και άλλα πράγματα στο ποδόσφαιρο πέρα από το παιχνίδι δύο ωρών; κι όμως αυτός που του είπε «δεν χωράς στο σχήμα» τώρα μπορεί να του το ξαναπεί στους επόμενους δέκα αγώνες εκείνος θα του δείξει πως όταν φοράει τη φανέλα η ομάδα είναι σαν σπίτι του — κι εκείνος κάνει νοικοκυριό: ξεφορτώνει τις σέντρες σα συσκευασία, ανοίγει κενά σα αναψυκτικά ανοίγματα, κι όταν τελειώσει η βόλτα έχει αφήσει λιγότερα ίχνη από τον ίδιο τον αέρα. κι όποιος ακόμα σκέφτεται πως «δεν είναι τ’ ατού μας», ας σηκώσει το βλέμμα στο γήπεδο εκείνο όπου εκείνος έπαιζε σα σόου που δεν τελειώνει ποτέ — επειδή έτσι κι ήτανε: κάθε του πάσα ήταν τραγούδι, κάθε γκολ εικόνα, κι ο ίδιος σα νικητής που δεν πήρε ποτέ πολλά λεφτά εκτός από την καρδιά μιας πόλης.

Άιντε ρε Γιούρτζιο, πάλι εσύ τώρα μου'χεις βγάλει την ψυχή από τον τόπο! Την Κυριακή που πήγα στο γήπεδο κι είδα εκείνον τον άτιμο σα βασιλιά στη μέση του χώρου, έκανα μια κουβέντα με τον τύπο δίπλα μου: "Ρε αυτός ο άνθρωπος εδώ μέσα κάνει την μπάλα σα βούτυρο που λιώνει στα χέρια του, ενώ εμείς ψάχνουμε το ψωμί στο ψυγείο". Κι εκείνος κοίταξε με μισόπεος απορία — μέχρι που εκείνος σηκώθηκε, πήρε τη μπάλα στη βάση της περιοχής μας, έκανε τρεις παίκτες να γυρίσουν σα αμαξάκια σ' έναν λούνα παρκ, και τελείωσε βάζοντας μια πάσα στον Νεϊμάρ σα να του 'ταν εύχημα! Μάτια δεκατριών χρονών δεν είχαν δει κάτι τέτοιο εκείνο το βράδυ, κι εγώ κάθισμαι τώρα εδώ και γράφω σα τρελός επειδή ξέρω πως αυτό το πλάσμα δεν είναι απλά ένας παίκτης — είναι η ομάδα μας φορτωμένη πάνω του σα τσάντα που πήγαινε ν' αλλάξει σπίτι!

ρε τώρα μου θύμισες εκείνον τον τύπο με το μπουρού από το τρανζίστορ μας στους γάμους των φίλων μας — πάντα εκείνος έκανε τη μουσική σα ζεστή σόμπα ενώ όλοι οι άλλοι είχαμε κρύβει τα μπουζούκια στις ντουλάπες επειδή είχαν σπάσει οι χορδές! Αυτός ο Τζιούρτζιο λοιπόν, δεν είναι τυχαίος· εμένα εκείνο το βράδυ στη Μασσαλία μου θύμισε εκείνον τον χορό στους δρόμους της Ρόδου όταν είδαμε το πρώτο CD της Παρί Σεν Ζερμέν στην βιτρίνα ενός μαγαζιού — πώς να το πω χωρίς να φαίνομαι σαν αυτοσχέδιος βιογράφος; Θυμάμαι τότε που ήμουν μικρός κι ένας γείτονας μου είχε πει πως "όταν φοράς κίτρινο-κόκκινο, η μπάλα σου γίνεται αυτομάτως μεγαλύτερη". Εγώ τότε νόμισα πως ήταν παραβολή για το πώς πρέπει να ψάχνουμε την ομάδα μας στους μεγάλους αγώνες. Τώρα όμως βλέπω πως αυτή η αλήθεια είχε κλειδί μέσα της σαν εκείνο το φυλαχτό του παππού που του έλεγες κάτι και ξεκλειδωνόταν! Γιατί εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ στον αγωνιστικό χώρο ένιωθα σα να βρισκόμουν στη βιτρίνα του κατάστημα εκείνου — όλα γύρω μου είχαν μεγεθυνθεί σαν κάδρο ζωγράφου, η μπάλα έφτανε σα βαγόνι τρένου στις κάθετες γραμμές των συμπαικτών του, κι όταν εκείνος έκανε εκείνη την πρώτη πάσα στον Μαρσιάλ σα να ξεμπέρδεψε μια κουβέρτα από νήματα που είχαν μπλέξει, κατάλαβα πως δεν ήταν μονάχα ένας κεντρικός μέσος — ήταν ο αγωγός της ομάδας, εκείνος που έκανε το ηλεκτρικό ρεύμα να κυλάει σα νερό. Και ξέρετε τι ήταν το πιο κουραστικό εκείνο το βράδυ; Το γεγονός ότι ούτε μία στιγμή δεν έμοιαζε κουρασμένος. Εκείνος έκανε οχτώχρονους γυμνασίες μέσα σε δέκα λεπτά κι εμείς εδώ ψάχνοντας για λόγους γιατί "δεν χωράει" σα να ψάχναμε ξυράφι για να κόψουμε το σύρμα της ίδιας μας της ζωής! Ποιό σχήμα;;; Αυτό που φτιάξαμε εμείς πριν δεκαπέντε χρόνια σα τάξη δημοτικού που προσπαθούσε να κάνει μια δικιά της ποδοσφαιρική ομάδα;;; Ή το σχήμα που εκείνος έφερε μαζί του σα σακίδιο ράγκμπυ γεμάτο ιδέες;;; Αυτό εδώ είναι σα όταν βγάζεις ένα παλιό κινητό από το συρτάρι και βλέπεις πως ακόμα ανάβει ο πίνακας επειδή είχε φορτιστεί εκεί μέσα από μικρές αυτοσχέδιες φόρτισεις — έτσι κι εμείς: αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν επιλογή· ήταν η ανάμνηση ενός αγώνα που κάποιοι είχαν βάλει στο συρτάρι τους επειδή είχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα πάνω σε χαρτί, αλλά καρδιές που χτυπούν πάνω από μια μπάλα. Κι όσοι ακόμα συζητούν για "πρόταση συμμετοχής" σαν τελευταίο λόγο στο τραπέζι των αποχωρήσεων, ας ανοίξουν το βίντεο εκείνου του αγώνα στη Λιλ — εκεί όπου έκανε έναν αντίπαλο σα χαρταετό στον αέρα σα να του είχε δώσει φόρμουλα πτήσης! Γιατί εκείνος όταν παίζει, δεν αγωνίζεται σα να χάνει τίποτα — αγωνίζεται σα να γράφει ιστορία με πινέλο στιγμής. Και η ιστορία δεν χωράει σε μια θέση που ανοίγει νωρίς το πρωί επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη πάνω στο φαξόν! Με λένε έτσι στο χωριό γιατί πάντα κάθομαι στις πρώτες σειρές των γηπέδων σα νάταν η τελευταία σκαλίτσα μιας σκάλας που οδηγεί στα αστέρια — κι εκείνο το βράδυ εκείνος έκανε την ομάδα σα ταινία που δεν τελειώνει ποτέ επειδή κάθε καρέ είχε μέσα του την επόμενη κίνηση του παιχνιδιού. Αλήθεια τώρα: ποιός από εμάς εδώ μέσα δεν θα ήθελε ένα γείτονα σαν κείνον που όταν σβήνει τα φώτα του γηπέδου, ανάβει εκείνος μια δική του λάμπα σα ξέφωτο στην πόλη;;;

Ρε παιδιά έτσι βγάζω και εγώ ένα δικό μου λόγο...😅 Τι συμβαίνει ρε τώρα;;; Αυτός ο Τζιούρτζιο έγινε ο άνθρωπος που όταν τελειώνει ο αγώνας εγώ λυπάμαι που δεν άρχισε νωρίτερα!!! 😭🔥 Εδώ από τα Τρίκαλα, όπου το ποδόσφαιρο είναι σα μουσική βουνίσια — βγαίνεις στο γήπεδο κι όλοι τραγουδάνε μαζί σου ακόμη κι όταν κάνουν λάθος. Κι εκείνος εκεί, κάτι έκανε σα νερό ζεστό που τρέχει μόλις ανοίξεις τη βρύση! Ποτέ δεν είχα δει τέτοιο πράγμα, έτσι ντόπιος σίγουρα αυτό δεν είναι ψέμα... Κι όμως τώρα λένε πως "δεν χωράει"; Μα πώς;;; Εγώ έκανα μία βόλτα στο γήπεδο της Λιλ πριν δύο χρόνια για ένα ματς της ΑΕΛ κι εκεί είδα κάτι παρόμοιο με έναν Κύπριο μέσο... αλλά εκείνος εκεί ήταν άλλο επίπεδο!!! Αλήθεια τώρα... υπάρχει κάποιος εδώ που είχε την ίδια αίσθηση;;; Ή εγώ τρελάθηκα;;;

Πωπω ρε παιδιά... εγώ δεν μπορώ να το πιστέψω ότι αυτό το νήμα έγινε τόσο μεγάλο 😳! Από Τρίκαλα εδώ, που μέχρι πριν ένα χρόνο πίστευα πως "top flair" ήταν όταν ένας μέσος έκανε μια πάσα πάνω από τρεις παίκτες και τελικά τον σκόνταψαν στον πάγκο — τώρα λέτε για έναν άνθρωπο που κάνει τους συμπαίκτες σας να τρέχουν σα ν' ακολουθούν μία ακτίνα φωτός!!! 😱 Εμένα προσωπικά μου 'ρθε μια εικόνα μου: είδα εκείνο το βίντεο όπου έκανε μία κάθετη πάσα στον Μαρσιάλ σα να μην είχε βάρος η μπάλα, σαν να πετούσε ένα φύλλο δέντρου — και φρίκη! Αυτός ο τύπος έχει τόσο μπόλικη ικανότητα μέσα του που την επόμενη στιγμή βγάζει συνέχεια λάθος πάσες επειδή όλοι οι άλλοι δεν προλαβαίνουν! Σοβαρά τώρα... υπάρχουν πολλοί παίκτες που μπορείς να τους κοιτάξεις στο γήπεδο και να πεις "ωχ"; Αυτός όμως είναι ο μόνος που σου σβήνει ακόμη και την ιδέα πως η μπάλα είναι βαριά!!! 💨 Και εμένα μου δημιουργήθηκε ένα ερώτημα... πως γίνεται κάποιος να είναι τόσο καλός αλλά εκείνες τις στιγμές που βγάζει κίτρινη κάρτα επειδή έφαγε ψεύτικο πέναλτι να λέμε "ρε τώρα δεν πρέπει να του κάνουμε χάρη επειδή είναι ξένος;;;". Δηλαδή εγώ όταν κάνω λάθος στο Excel με σβήνουν αμέσως εκείνη την ώρα... 😂

Ρε παιδιά, εγώ τους δίνω δίκιο μέχρι την ώρα που κάποιος δεν μου δείξει νούμερα. Την προηγούμενη χρονιά στο πρωτάθλημα πέραν του περιφερειακού, πόσες φορές είχε μεγαλύτερη κατοχή από τον αντίπαλο; Και πόσες φορές έκανε αυτό το "σόου" όταν χρειαζόταν γκολ; Γιατί σεις μιλάτε για τέχνη, εγώ ψάχνω αποτελέσματα. Τι έγινε στους τελικούς του κυπέλλου; Εκείνος βρισκόταν αλλού; Δείξε μου νούμερα. Ωραία ακούγεται όλα αυτά αλλά; Αν ο Τζιούρτζιο ήταν τόσο ζωτικός, γιατί η ομάδα βγήκε τρίτη εκεί που έπρεπε να είναι πρώτη; Μη μου πείτε πως το ποδόσφαιρο είναι μόνο γήπεδο — είναι και συμβόλαια, στοίχημα, μέλλον ολόκληρου ενός κλαμπ. Ή είστε τόσοι σίγουροι ότι αυτός ο τύπος μπορεί να σηκώσει την ομάδα στις επόμενες μεταγραφές χωρίς να τις χαρακτηρίσει "κοκτέιλ ανοργανωτό"; Απλά επειδή μια ομάδα χορεύει γύρω του στον αγωνιστικό χώρο δεν σημαίνει ότι ξέρει να κερδίσει το ντέρμπι της Ναντ.