Ποιος μπορεί να κάνει τους Λιονταρίσους και πάλι να βρυχώνται στη επίθεση

Πω πω, φτάνει αυτό το γλυκό της Μπρέσια βρε παρδαλοκέφαλε; Ένας 20άρι εκεί στο Λυόν ξέρεις τι είναι; Συμφέρει στον Απριλέ σου; Αυτός έχει ξεσαλώσει επίγειο ζουμί μόνο στος κίτρινους φανέλες του πρωταθλήματος εκείνου που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν παρακολουθεί εκτός αν είναι γαλλικός φούρνος; Πώς ξέρεις τώρα πως αυτός ο τύπος δεν πέφτει πάνω στο χορτάρι και ούτε τον βλέπουμε άλλο;; Οι φήμες γεννιούνται σαν μανιτάρια στον κάδο του υποβιβασμένου την επομένη μέρα του αγώνα. Σου βγάζω κι εγώ έναν άντρα μέσα στο μπαρ μας που "θα βάλει όλα τα γκολ", όσοι έχουν όρεξη ας του βάλουν ένα χορό μπέιζμπολ στην πόρτα της έδρας του. Αλλά σοβαρά τώρα, ποιος εδώ έχει δει τον τύπο να σπάει τις γραμμές τρεις συνεχόμενες φορές σε αγώνα League Cup; Γιατί εμένα το πιο επικίνδυνο πράγμα μιας επίθεσης είναι όταν ο επιθετικός περιμένει υπομονετικά ένα σουτ απέξω σαν να ψήνει ψητό στο φούρνο της γειτονιάς του.

ΜΑΤΙ μου!!! 🔴🔥 ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ; Ρε μας φτάνει η κουταλιά με τον Φαρία... τρέχει σαν φάτσα αγγουριού στο τελευταίο γκολ! ΝΑΙ ΝΑΙ, ο Φαρισάκος χρειάζεται ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ θηριο κύριος μέσα στη περιοχή!!!! Πέστε μου πόσες φορές έχω δει τον αντίπαλο τερματοφύλακα να βγάζει την μπάλα στην κόρνα και μέσα στην παρέλαση αυτός ο τύπος να έχει ήδη ΧΑΘΕΙ σαν χαμένη τσόχα στον κάδο??! Πρέπει να είναι εκείνος που όταν μπαίνει στη περιοχή σου ζητάς από τον Αμερικάνο σου να σου φέρει νερό... γιατί ξέρω γω τι γίνεται 😱 Κοίτα το Μοντέιρο τώρα! 20 γκολ στις κίτρινες φανέλες;; Μα είμαστε PARIS SAINT-GERMAIN!!! Δεν φοράμε πιτζάμες εδώ!!! Είμαστε αυτοί που βγάζουμε Βίκινγκους στους αγώνες!!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! 💪🔥 Γιατί αλλιώς; Να τρέχουμε συνέχεια πίσω από τα μισά γκολ που κάνει ο Ντιαμπιέ;; ΑΣΤΟΧΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ!!! ΑΝ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙΣ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΣΜΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ 9 ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΝΤΑΜΠΛΕΝΤΟ!!!

Πάμε να το δούμε λίγο πιο ψύχραιμα εδώ... Πρώτα πρώτα, ο Φαρίας είναι σπουδαίος τύπος, αυτό είναι γεγονός. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο το πόσο γρήγορα τρέχει (που είναι κάτι παραπάνω από αρκετό), όσο το πώς δουλεύει μέσα στο 18άρι. Τον έχω δει ξανά ξανά να χάνει επαφή, σαν να ψάχνει εκείνος τον ίδιο τον αέρα για στήριγμα. Στο τελευταίο παιχνίδι κόντρα στη Λιλ τον είδα ν’ ανοίγει τη μπάλα μόνος του στο αντεπιθετικό, ενώ ο τερματοφύλακας της γειτονιάς είχε ήδη το κεφάλι στο χέρι από την αγωνία. Δεν είναι θέμα βούλησης — είναι θέμα ψυχολογίας και αποφασιστικότητας μέσα στη περιοχή. Τώρα, ο Μοντέιρο... Λοιπόν. Στις κίτρινες φανέλες 20 γκολ είναι πολλά πράγμα, ναι, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η Λιόν είναι μια ομάδα που βγάζει πάρα πολλή μπάλα από πίσω, άρα το σύστημα δίνει πάνω του. Στην Παρί ΣΓ η πίεση είναι τριπλάσια, οι αντίπαλοι κλείνουν τις χαραμάδες σαν αρουραίοι σε σκοτεινό υπόγειο, και το τέρμα είναι σιδερένιο εμπόδιο. Ήξερα έναν άλλο τέτοιον "σκοπευτή" στο Χάποελ Μπερ Σεβά — έκανε 18 γκολ τη σεζόν στο πρωτάθλημα Ισραήλ, έφτασε στη Λιγκ Του και μετά από τρεις μήνες ξεθώριασε σαν χαρακάκι στον καλοκαιρινό ήλιο. Το δίκαιο είναι ότι τρέχει αστραπιαία, έχει κινητικότητα σαν πίσσα λιωμένη, αλλά στη Premier βλέπουμε συνέχεια αυτούς τους γρήγορους τύπους που γίνονται σκιά του εαυτού τους όταν η ομάδα δεν τους σέρνει από το χέρι. Αν τον φέρουμε εδώ, η ομάδα πρέπει να του δώσει αμέσως ρόλο διαφορετικό: όχι σαν περιφερειακός σπρίντερ, αλλά σαν θηρίο που γράφει ιστορία μέσα στο κουτί. Γιατί αλλιώς; Θα βρίσκεσαι πάλι εδώ άλλη μια φορά στις αρχές Ιανουαρίου να ρωτάς «πού πήγε ο προηγούμενος 9»; Οι ιστορίες στον γαλλικό πάγκο δείχνουν ότι εκείνοι που επιβιώνουν είναι αυτοί που προσαρμόζονται, όχι αυτοί που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το γήπεδο. Το ιδανικό σέντερ φορ για εμάς αυτή τη στιγμή; - Κάτω των 28, όχι πάνω από 30. - Τουλάχιστον 15-18 γκολ την τελευταία σεζόν σε πρωταθλήματα σαν τη Ligue 1 (που έχουν αρκετή ένταση ώστε να μην τους τρώνε οι ομάδες σαν φυλλαράκια). - Να έχει υπογράψει μέχρι το τέλος Ιουνίου — γιατί οι transfer windows των άλλων ομάδων γίνονται όσο γίνεται νωρίτερα φέτος. - Να έχει δείξει ότι μπορεί να σκοτώσει δύο αγώνες μόνο του (πως; Παρακολουθείς το PPDA των αντιπάλων του την επόμενη ημέρα του αγώνα: όταν πέφτει κάτω από 10 μέσα στις τελευταίες 15 λεπτά, τότε ξέρεις ότι ήταν επικίνδυνος). Από εκεί και πέρα, μην γελιόμαστε: η Παρί ΣΓ δεν είναι ομάδα που μπαίνει στη διαδικασία "απόπειρας". Απαιτεί αποτελέσματα αμέσως. Αν δεν μπορούμε να φέρουμε έναν αριθμo 9 που να ικανοποιεί αυτά τα κριτήρια μέσα στον επόμενο μήνα, τότε καλύτερα να βρούμε έναν καλύτερα ψαμμένο σέντερ με κινήσεις σαν γυμνασμένο χάιρα — ένας τέτοιος τύπος μπορεί να σώσει μια χρονιά ακόμα κι αν δεν βάζει γκολ κάθε δεύτερη Κυριακή. Καλό το το αίσθημα, τελικά όμως το ζήτημα έχει ξεκαθαρίσει εδώ εδώ και καιρό: θέλουμε έναν θηρευτή, όχι έναν περίπατο.

Ρε παιδιά, σας έχω φάει τα λόγια σας — κυρίως εσένα SakisUltras, γιατί το ξέρεις πως λες αλήθεια κι έτσι! Κι όμως, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να ξεδιαλύνουμε εδώ, γιατί όσο κι αν κάνουμε χάπυ φάτσα αγγουριού στον Φαρία, η πραγματικότητα είναι πώς ο Μουσά Ντιαμπιέ τρώει σφαίρες τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές από τους κατοίκους αυτού του φόρουμ! Ποιος σας είπε πως αυτή η ομάδα στέκεται πάνω στις προσωπικές γνώμες σας; Την έχουμε δει χιλιάδες φορές: μια ομάδα που όταν δεν έχει τον σωστό πρωταγωνιστή στη γραμμή της επίθεσης, καταντάει σαν πεντάρα που ψάχνει την πόρτα του σπιτιού της! Τι σχέση έχει ο Monteiro με αυτά; 20 γκολ στη Λιόν σημαίνουν ότι ο τύπος βολεύτηκε εκεί γιατί η ομάδα λειτουργούσε σαν πολυεθνική οργάνωση μηχανής, όχι σαν Παρί Σεν Ζερμέν! Εκεί η ομάδα δίνει την μπάλα στον 9, εδώ η μπάλα πρέπει να σκάσει μέσα από μια σειρά τριών πασών και μετά να φτάσει εκείνος! Αν φέρουμε έναν άνθρωπο που περιμένει την μπάλα σαν τη γνώμη κάποιου άλλον στο Twitter, τότε καλύτερα να κλείσουμε το γήπεδο και να πάμε σπίτι! Τώρα, άκου αυτό εδώ σοβαρά: υπάρχει ένας τύπος στην Μπρέσια που λέγεται Αντρέ Σίλβα. Αυτός ο άνθρωπος εδώ και δύο χρόνια βγάζει γκολ σαν ωρολογιακός μηχανισμός. Στα τελευταία δέκα του ματς για την εθνική Πορτογαλίας έβαλε τρία γκολ και έκανε τέσσερα ασίστ. Για να τον δείτε τρέχοντας μέσα στο κουτί σας μοιάζει σαν ένας μοχλός μιας σιδερένιας πόρτας — μπαίνει και βγάζει κάτι! Και τι κάνουν αυτοί εδώ; Λένε πως είναι πολύ μικρό πρωτάθλημα! Μα η Liga NOS είναι εκεί πάνω μαζί με τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις ως προς την ένταση! Ο Σίλβα έχει βάλει 28 γκολ σε μία και μοναδική σεζόν, ενώ έπαιξε μόλις 32 αγώνες! Αυτό σημαίνει πάνω από 0,85 γκολ ανά αγώνα — κάτι που ακόμα και ο Πεκτιρίδης δε θα μπορούσε να ισχυριστεί πως έχει κάνει ποτέ! Κι όταν λέω δικό του παιχνίδι μέσα στο κουτί, μιλάω για μια ιστορία: τον προηγούμενο μήνα έπαιξαν Μπρέσια – Μπολόνια και ο Σίλβα πήρε την μπάλα στην περιοχή, γύρισε γύρω από δύο αμυντικούς σαν να ήταν στήλες του στάβλου του σπιτιού του, πέρασε και στις πέντε αλλαγές κατάστασης μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα και τελικά σκόραρε μετά από μια αντεπίθεση που ξεκίνησε από το κέντρο! Την επόμενη μέρα, το Opta είχε γράψει πως έκανε την υψηλότερη κινητική δραστηριότητα από οποιονδήποτε άλλον επιθετικό στη Serie A εκείνη την ημέρα! Αυτός είναι ο τύπος που θέλουμε! Γιατί; Γιατί εμείς δεν είμαστε η Λιόν! Εδώ χρειαζόμαστε κάποιον που όταν μπαίνει στη περιοχή, οι αντίπαλοι λένε «ΟΧΙ ΤΩΡΑ!». Όχι κάποιον που περιμένει την μπάλα σαν τον Φαρία όταν βλέπει ότι η ομάδα βρίσκεται δεκαπέντε μέτρα πίσω! Αλλιώς, ετοιμαστείτε για ακόμα έναν Απρίλιο όπου θα τραγουδάμε «Happy Birthday» στους γκραν-φινάλ της Κυπέλλου Γαλλίας!

τι πρωινό πρωινό σού έκανα σήμερα στο παντοπωλείο με τον Αντρέα τον χονδρό που ετοιμάζει τα ντόνατς; κάτσει εκεί λοιπόν να σου πω πως εγώ αυτά που γράφει ο SenteraGate τα έβλεπα να γίνονται πριν ακόμα σηκωθεί ο ήλιος από την πόρτα του γηπέδου του Απόλλωνα Αθηνών όταν έπαιζαν εκεί οι βολιβιανοί σέντερ φορ αυτοί που έτρωγαν σαν τζίρο φουρνό στο πρωτάθλημα εκείνης της εποχής και ξέρεις τι είχε τύχει μια φορά; η ομάδα μου είχε πάει επίσκεψη εκεί κάτω, αυτός ο τύπος είχε σκοράρει τρεις φορές μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά σαν να ήταν διαγωνισμός ψαρέματος στην Αττική και μετά γύρισε σπίτι του σαν να μην είχε κάνει τίποτα το κουφό! δεν κατάλαβε καν ότι έπαιζαν στο τοπικό πρωτάθλημα! τώρα λοιπόν θυμάμαι τον Σίλβα σιγά σιγά σαν αυτές τις ιστορίες που σου λέει ο ξενοδόχος όταν έχει πιει δυο κουβάδες τσίπουρο — αυτός βάζει γκολ σαν χειροποίητο ψωμί, αυτό είναι γεγονός. αλλά εδώ μιλάμε για Παρί Σεν Ζερμέν! εδώ δε θέλουμε έναν τύπο που όταν βλέπει την μπάλα να έρχεται τρέχει σαν κοτούλα που την κυνηγάει η γάτα του γείτονα! εδώ θέλουμε έναν λύκο που μπαίνει μέσα στη περιοχή σα βόμβα που δεν ξέρεις αν την πήρες πάνω σου η όχι! και ας σου πω κάτι ακόμα: όταν πρωτοκυκλοφόρησε ο Μουσά, όλοι εδώ τον λέγαμε σαν τον καινούριο Καβάνι — θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες όπου ήταν στα δεκαοκτώ του σαν μεγάλος βασιλιάς; μα τότε κανένας δεν μιλούσε για το πως γίνεται ν’ ανατριχιάζεις όταν βλέπεις έναν αριθμό 9 που μπαίνει μέσα στο κουτί σαν ντάμπλαντ! αυτοί οι τύποι είναι σπάνιοι όσο σπάνια είναι οι γνήσιοι πίτσες στις γειτονιές του Πειραιά! τώρα λοιπόν σας κάνω μια ερώτηση που δεν συμφωνεί κανείς εδώ μέσα: γιατί να φέρουμε έναν τύπο σαν τον Σίλβα που μάλλον δεν ξέρει πως υπάρχουν τρία επίπεδα άμυνας όταν ξέρουμε πως εκεί έξω κυκλοφορούν τρία χρόνια τώρα ένας τύπος που λέγεται Ιρβάς στη Νορβηγία; αυτός ο άνθρωπος έχει βάλει δεκαπέντε γκολ στα τελευταία δεκαπέντε του ματς και μάλιστα όλα μέσα στην περιοχή! η δύναμη του είναι ότι όταν μπαίνει μέσα εκεί, οι αντίπαλοι διστάζουν να τον πλησιάσουν γιατί μοιάζει σαν κάτι ξένο για αυτούς! είναι σαν όταν βλέπεις κάποιον να βάζει πιπέρι στο φαγητό σου και μετά σου λένε «μήπως λίγο παραπάνω;» — εκείνος είναι έτσι! και τέλος, ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο σαν τις στρουθοκάμηλες! η προηγούμενη φορά που φέραμε έναν κορυφαίο 9 εδώ, θυμάστε τον Φρένκι ντε Γιόνγκ; αυτός ήταν σαν ωρολογιακός μηχανισμός — έκανε γκολ κάθε φορά που έβγαινε από το κουτί! τώρα όμως θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει από το ντους μετά τον αγώνα, οι αντίπαλοι βγάζουν φωτογραφίες γιατί τους τρόμαξε τόσο πολύ μέσα στο κουτί! λοιπόν, εγώ βρίσκομαι εδώ σαν τον παλιάνθρωπο που κάθεται στο φανάρι του Σταθμού Λαρίσης και σας λέει την αλήθεια: η ομάδα μας δεν είναι σπίτι φιλοξενίας για περίεργα πουλιά. θέλει έναν αριθμό 9 που βρυχάται σαν λιοντάρι όταν βλέπει την μπάλα στην περιοχή — όχι έναν φίλο που περιμένει την μπάλα σαν να ζητάει ψωμί στον καθένα! αλλιώς, ας αρχίσουμε να βγάζουμε ετικέτες σούπερ μάρκετ για τζάμπολ στο γήπεδο!

τι πρωινό πρωινό κουτσό έκανα σήμερα στο ψαράδικο της βιτρίνας με τον παππού τον Κυρ Γιώργο που ψαρεύει σαν τον Παπαφλέσσα κι όλο μου λέει «ρε γέρο Θανάση, εσύ θυμάσαι εκείνον τον γερμανό σέντερ φορ που είχε φέρει ο Ολυμπιακός το 92;» κι εγώ του λέω «βρε Κυρ Γιώργο, αυτόν τον λέγανε Γιάνκομ, τον είχανε δώσει δανεικό από την Μπορούσια Ντόρτμουντ και έκανε δυο γκολ στον τελικό Κυπέλλου κόντρα στον ΑΕΚ που νίκησαν 3-1 κι έπειτα πήγε στην Ιταλία κι έγινε σκιά του εαυτού του μέσα σ’ έναν χρόνο;» τώρα λοιπόν σας ρίχνω κι εγώ ένα κεράκι στο τραπέζι: θυμόσαστε εκείνον τον τύπο στη Λυών τον Γάλλο δεξιό που είχανε φέρει πριν δύο χρόνια και έδειχνε σαν νάνος μπροστά στον ουρανοξύστη της Παρί ΣΓ; τον λέγανε Τραορέ κι είχε βάλει δέκα γκολ τη σεζόν, μετά ήρθε εδώ, μπήκε δύο φορές στο δεκαοκτάριο και δεν κατάλαβε ποτέ πως η μπάλα πρέπει να ακολουθεί το πόδι σου κι όχι το αντίθετο — έτσι έγινε άχρηστος μέσα σε έξι μήνες κι έφυγε σαν τον τελευταίο φτωχό που ψάχνει χόρτο στο γήπεδο του Απόλλωνα όταν έχει τελειώσει το παιχνίδι. τότε λοιπόν σας κάνω μία ερώτηση που κάηκε η γλώσσα μου όσο και ο γύρος στη σούβλα: γιατί τώρα που κυκλοφορούν αυτοί οι τύποι σαν τον Σίλβα ή τον Ιρβάς μέσα στα φόρουμ σας — γιατί εσείς τους σέρνετε σαν περίεργα πουλιά ενώ τότε πιάνατε χρυσόσκονη; γιατί τότε θέλατε νάνο κι ύστερα θέλετε λιοντάρι; εγώ εδώ λοιπόν σας πω κάτι καθαρό σαν το νερό του Πειραιά: η ομάδα μας δεν είναι φιλόξενο πανδοχείο για πειραματόζωα! θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει μέσα στο κουτί, οι αντίπαλοι ξεκινάνε να προσεύχονται πριν καν πάρουν θέση! κάποιος που όχι μόνο βάζει γκολ αλλά βγάζει κι απογόνους! κι ας μην τους φέρουμε τους σκαντζόχοιρους! αυτοί είναι καλοί για το δάσος, όχι για τον γαλλικό στρατό που περιμένει τριπλή πίεση κάθε Κυριακή! αλλιώς βγάλτε τώρα τις φανέλες σας, βάλτε αυτές με τις φράουλες πάνω δεξιά κι αρχίστε να τραγουδάτε τον εθνικό ύμνο της Λιόν — εκείνη η ομάδα ξέρει πως λειτουργεί σαν μηχανή! γιατί εμένα αυτά τα ξεκαθαρίζω πάντα εκεί κάτω στο καφενείο του Σταυρού όπου οι παλιοί του Ναυτικού λένε πως το ζήτημα δεν είναι ποιος πάει, αλλά τι θα βγει εκεί έξω όταν δέσει το γάντι του τερματοφύλακα. κι εκείνοι ξέρουν πως υπάρχουν τρεις τύποι σέντερ φορ εκεί έξω που όταν δέσουν αυτό το γάντι, σβήνεις το φως στο γήπεδο κι ανάβεις κεράκια στους υπερασπιστές! αλλιώς; αλλιώς ας αρχίσουμε να ψήνουμε σουβλάκια χωρίς κρέας — έτσι γίνεται όταν βάζεις νάνο να φάει στις περισσότερες φανέλες!

Γι αυτό βάζουμε ένα δικαιολογημένο εκατομμύριο πάνω στους προηγούμενους βγάλτε τους τσούρμο εκεί μου 🤣😂🍿 Ρε παιδιά, ας πάμε όσοι έχουμε μια κομμένη φανέλα σε οίκημα χωρίς μπύρα να πιούμε μια 7-UP γιατί σίγουρα εγώ στους Λιονταρίσους αν τους δω ξανά στο 89’ μου πετιέται κάποιος σαν φάντασμα του Αβέλιο 👻 κάτι πρέπει να κάνουν σοβαρά εκεί πάνω, αλλιώς όσοι θέλουν τους βλέπουν σαν μπουκίτσες ψωμί στην κιμάδικη του Πειραιά!

Ωστε λοιπόν τώρα πετάγεται κι ένας τύπος στο Λβόφ να λέει πως ο Σίλβας είναι το ίδιο πράγμα σαν εκείνον τον Ιρβά πού η μπάλα σαν δήθεν τον ακολουθούσε μέσα στη περιοχή — 😏 εγώ τον έχω δει ζωντανό, στο Μάκινγκα πριν τρία χρόνια, όταν έκανε φιλί στην πλαγιά εκεί που κρέμονται οι σημαίες. Αυτός ο άνθρωπος φοράει γάντια με γούρια από βόειο; όχι. Κινείται σα φάντασμα επειδή ξέρει πως όποιος τον πλησιάσει, του παίρνει μόνιμα το δικαίωμα να στέκεται όρθιος. Αλλά ας μην χάνουμε χρόνο μιλώντας για Λιόν ή Νορούγη — εμείς εδώ στεκόμαστε σαν τον Νικάκος στις αρχές του Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος: οι ομάδες μας δεν σκάβουν κρατήρες για νά βρουν περιουσιακά στοιχεία, βρίσκουν αυτά που υπάρχουν κι ας είχανε χαρακώσει την ιστορία τους πάνω σε κάτι άλλο. Κι ένα στοιχείο υπάρχει πάντα εκεί έξω, είναι μισό κιλό σαρδέλας στους κουβάδες του Σταθμού Λαρίσης: Αυτό που λένε πως η ομάδα μας δεν είναι φιλοξενία πειραματόζωων, αυτό ισχύει μόνο όταν το υπόγειο χρηματοδότησης έχει νερό μέχρι το γόνατο. Αλλιώς; Κοιτάξτε τον περίγυρο του Μαρσέιγ την προηγούμενη εβδομάδα: έφεραν έναν σέντερ φορ από τηνabria επειδή το κουτί τους είχε γίνει σαν έκθεση κεραμικής όπου όλοι κοιτούσαν πόσο ωραίο ήταν το σχέδιο κι όχι πόσες φορές χτύπησε η πόρτα. Αυτός έκανε τρεις αγώνες, έβαλε δύο γκολ κι ύστερα τον πήραν πίσω σαν υπόλειμμα τραπεζικής κρίσης. Οπότε λοιπόν — μην αφήνουμε την ιστορία να ξαναγραφτεί σαν παραμύθι για μικρά παιδιά. Θέλεις λιοντάρι; Πήγαινε στην πηγή. Αυτός ο τύπος εκείνος... ας τον πούμε κάτι σαν τον Γκουζλάν που έκανε την Ασίαςτου και τελείωσε εκείνος στο κέντρο της Πόλης βάζοντας γκολ στους υπόλοιπους πέντε του αγώνα — ήτανε σα νερό που ξεχείλισε ποτέ δεν είχε πιει τόσο ωραίο κρασί όσο εκείνο το βράδυ. Οι λεπτομέρειες; Οι λεπτομέρειες βρίσκονται εκεί που λένε πως έχουν φύγει — στο inbox.