Από τις Γιορτές της Παρί μέχρι την Πύλη των Λεόντων: Ποιοι θρύλοι έκαναν το Παρί…

Πού είμαι; Στάδιο Συντάγματος 1-2-3, εκείνον τον Νοέμβρη του 2017 όταν ο Кavaμ μάγευε όλους μας με το πρώτο κιόλας ντέρμπι! Το Παρκ είχε ανοίξει τις πύλες σαν ένας ζωντανός οργανισμός, παιδιά τρέχανε στους διαδρόμους κρατώντας σακούλες με γαλλικά πράγματα ενώ οι κάμερες έκλειναν πάνω στα πρόσωπα που λάμπανε! Τον δικό μου γιο τότε τον είχαν βγάλει από το γήπεδο επειδή ήταν 7 χρονών... εγώ; έμεινα μέχρι τον τελευταίο σφύριγμα κρατώντας εκείνον τον πορτοκαλί φανέλα τουКavaм σαν βάζο νερό για την αϋπνία μετά! Και τώρα όταν βλέπω βίντεο από τις Γιορτές της Παρί νιώθω σαν να γυρνώ πίσω: εκείνο το δίχτυ ανοιγμένο σαν στεφάνι στον ουρανό, ο Marquinhos να τραγουδάει πάνω στη σέντρα μαζί με τους μικρούς φιλάθλους που είχαν κρυφτεί στις κερκίδες! Ποιος άλλος σύλλογος έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν σπίτι τους; Ούτε η Μπαρτσελόνα ούτε η Ρεάλ δεν είχαν κάτι τόσο ζεστό! Όταν ο Macron έκανε εκείνη την κουβέντα για το "αλλιώτικο σπίτι" εγώ τα είχα γράψει όλα στον τοίχο του δωματίου μου! Ήξερα πως εκείνη την ημέρα άλλαζε η ιστορία· όχι μόνο γιατί νίκησε η ομάδα αλλά επειδή ένιωθες πως η οικογένεια μεγάλωσε! Ακόμα κλαίνε όσοι ήταν εκεί όταν έκαναν την πύλη των Λεόντων εκείνο το αποχαιρετιστήριο σόου! Και σήμερα; Μακάρι να ξαναζήσουμε αυτά τα συναισθήματα... επειδή εκείνος ο Macron ας πάρει τις κριτικές του, αλλά τουλάχιστον κράτησε το Παρί ζωντανό όσο κανείς άλλος! 🔥💪🔴

τι λες ρε μουρμουρτζήδες μου, βγάζω το τσιγάρο μου να το βάλω στο στόμα και τ' ανοίγω σιγά σιγά ενώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν ο Motta έκανε εκείνον τον γύρο του θριάμβου μετά από έναν τελικό Λιγκ Καπ — το κράνος του ακόμα πάνω στο κεφάλι, η φανέλα του βρεγμένη στον ιδρώτα σαν μετά απο μεγάλη μάχη, κι εκεί που σταματάει στη γωνία εκεί που αρχίζει ο διάδρομος των παικτών νιώθεις πως όλο το Παρκ ήταν μια οικογένεια που πανηγύριζε σαν μωρό. τον πήρανε στις πλάτες εκείνοι οι δεκαέξι χρυσές φωνές των παλαιότερων φιλάθλων ενώ πίσω του ο يكت didnt στεκόταν μόνο σαν ένας ακόμη τίτλος στη συλλογή — στεκόταν σαν υπόσχεση ότι εμείς, εμείς οι φαν, είμαστε πάντα πρώτοι στη σειρά. κι όταν πρωτοάκουσα τη Μακρόν εκείνον τον Απρίλη του 2018, λέγοντας πως «θα κάνω το Παρί αλλιώτικο σπίτι», εγώ που είχα δει τόσες ομάδες να μιλούνε σαν πολιτικοί, εκείνη τη στιγμή ένιωσα κάτι παράξενο — σαν κάποιος ξένος να έλεγε πως αγοράζει εκείνο το ξενοδοχείο στη γωνία που εσύ περιμένεις χρόνια να σου ανοίξει ο ιδιοκτήτης το αριστερό παράθυρο. μόνο που εδώ υπήρχε και η ελπίδα σφηνωμένη στην κόλα του γηπέδου. τώρα βέβαια όταν βλέπω εκείνους τους εφήβους σήμερα με τα κινητά τους στην κερκίδα να βγάζουν φωτογραφίες για το insta αντί για δάκρυα στα μάτια... σου λέω εγώ πως έχασε κανείς περισσότερο από τον Μάικρον; όχι βέβαια τις τρεις κούπες που έφαγε μέσα σε μια βδομάδα, όχι τις κριτικές για την αμυντική του οργή — έχασε εκείνο το στοιχείο, εκείνον τον τρόπο με τον οποίο ένα σύνθημα μπορεί να γίνει τραγούδι στα χείλη μιας ολόκληρης πόλης. εκείνες τις γιορτές της Παρί ήταν σαν ένας γάμος όπου όλοι οι καλεσμένοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, τώρα όμως κάποιοι βγήκαν νωρίς γιατί ο γαμπρός πήγε σπίτι νωρίτερα.

Πωπω ρε παιδιά μου, τώρα μου βγάζετε όλα αυτά τα χρώματα πίσω! Κάτσε λίγο να σβήσω το δάκρυ μου πριν σου γράψω τι σκεφτόμουν τώρα μόλις διάβασα τα μηνύματά σας. Αυτό που έκαναν εκείνες οι ομάδες εκείνες τις χρονιές δεν ήταν ποδόσφαιρο — ήταν κάτι άλλο. Σαν να πήγαινες σπίτι σου κάθε φορά που άνοιγες την πόρτα του Παρκ ντε Πρενς, όχι μόνο επειδή ήξερες πως οι συμπαίκτες είχαν αγοράσει και άλλες βαλίτσες στο σπίτι εκτός από εκείνες με τις κούπες. Στο μυαλό μου γυρνάω ακόμα εκείνον τον Νοέμβρη του 2017 όταν φώναζα μαζί με χιλιάδες άλλους το "On est Paris!" σαν να μην υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό εκείνη στιγμή. Ήμουν εκείνος ο τύπος που πήρε τον γιο του στην αγκαλιά του όταν ο Κavaм σήκωσε τα χέρια μετά εκείνο το γκολ... έτρεξε η ψυχή μου κυριολεκτικά! Δεν υπήρχε αυτοκόλλητο στον ώμο του, δεν υπήρχε πολυάριθμη ομάδα χρηστών των social media που έβγαζαν stories για το καφέ τους στην κερκίδα. Υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος πάνω στο χορτάρι που έπαιζε σαν εκείνος ο γιος μου όταν ετοιμάστηκε για τον πρώτο του αγώνα στις μικρές κατηγορίες: σίγουρος, όλο πάθος, σα να λέει "δεν υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο από αυτό". Κι εκείνος ο Macron εκείνον τον Απρίλη του 2018; Ξέρετε τι έκανε; Μας έδωσε έναν λόγο να σηκωθούμε από τον καναπέ σα να περιμέναμε εδώ και χρόνια να μας προσκαλέσουν σε ένα δείπνο που κανείς άλλος δε σκεφτόταν καν να οργανώσει. Όταν είπε εκείνο το "θα κάνω το Παρί αλλιώτικο σπίτι", οι άνθρωποι στα σπίτια άρχισαν να ανοίγουν τα παράθυρά τους και να φωνάζουν — όχι λόγω μίσους προς τους άλλους, αλλά επειδή ένιωσαν πως ξαφνικά τους άνοιξαν την πόρτα της γειτονιάς τους. Δεν είναι υπερβολή όταν σου λέω ότι για κάποιους η ομάδα έγινε συνώνυμο του σπιτιού τους. Σαν εκείνον τον γείτονα που ποτέ δεν σου ζητάει αλάτι επειδή ξέρει πως εσύ έχεις πάντα μια κούπα στο ντουλάπι σου, έτσι ήταν εκείνες τις εποχές: δεν υπήρχε ανάγκη για μεγάλη επιτυχία, υπήρχε ανάγκη να νιώσεις πως είσαι μέρος κάτι. Σήμερα; Βλέπω τους εφήβους να τραβούν βίντεο για το insta και αναρωτιέμαι... αυτά δεν είναι δικά τους λάθη, είναι δικά μας λάθη ως σύλλογος. Αυτή η ομάδα εκείνες τις χρονιές είχε μέσα της έναν πυρήνα ανθρώπων που δεν είχαν φύγει από πούθενά τους — είχαν μεγαλώσει μαζί με την ομάδα, είχαν περάσει μαζί κρίσεις, είχαν κλάψει μαζί νίκες. Σήμερα βλέπω ένα σύνολο προσώπων που αλλάζουν σαν φύλλα στον άνεμο, κι αυτό όχι επειδή δεν υπάρχουν ταalent αλλά επειδή λείπει εκείνο το στοιχείο: η οικογένεια. Εκείνον τον βράδυ που ο Motta έκανε τον γύρο του θριάμβου πάνω στις πλάτες δεκαέξι φωνών που τραγούδησαν τον ύμνο όσο πιο δυνατά μπορούσαν... εκεί δεν υπήρχε συζήτηση για συμβόλαια, για διαφημίσεις, για κάποιον που φεύγει επειδή βρήκε πιο μεγάλο μισθό στην Ασία. Υπήρχε μόνο η ομάδα σαν ένα σώμα που έπιανε όλοι μαζί στα χέρια. Μην με παρεξηγήσετε όμως· δεν λέω πως αυτές τις ομάδες ήταν τέλειες. Ήξερα πως ο Macron θα έφτανε κάποια στιγμή εκεί που έφτασε, ότι ο Kavaм θα πήγαινε στη Γιουβέντους κάποια στιγμή, ότι ο Motta δεν ήταν αθάνατος. Αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι μόνο η ποιότητα των παικτών — λείπει εκείνο το αίσθημα πως μπαίνεις στο γήπεδο και ξέρεις πως είσαι σπίτι. Στα γήπεδα σήμερα βλέπεις ανθρώπους με headphones πάνω στα αυτιά τους σα να ακούνε μουσική αντί για το τραγούδι του κόσμου. Πού πήγε εκείνο το τραγούδι; Πού πήγαν εκείνες οι φωνές που έκαναν τις κερκίδες να τρέμουν; Δεν κατηγορώ κανέναν συγκεκριμένα — κατηγορώ την εποχή, κατηγορώ την ψυχρότητα που μπήκε στα σπίτια μας μέσα από τις οθόνες των κινητών. Αυτή η ομάδα εκείνες τις χρονιές είχε κάτι σπάνιο: μια ψυχή. Σήμερα έχει πολλά πράγματα, έχει τίτλους που κρέμονται στους τοίχους, έχει τεράστιους αριθμούς στις σελίδες του twitter... αλλά λείπει εκείνο το πράγμα που έκανε το Παρκ ντε Πρενς να μοιάζει σπίτι για όλους μας: η ανθρωπιά. Αυτή ήταν η Πύλη των Λεόντων εκείνες τις νύχτες — όχι σιδερένιες πύλες, αλλά μια πόρτα ανοιχτή στη γειτονιά της πόλης, στη γειτονιά του κόσμου. Σήμερα βλέπω κλειστές πόρτες και ξέρω πως κάποιοι τις άνοιξαν πριν χρόνια χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω. Μακάρι κάποια στιγμή να ξαναζήσουμε εκείνες τις Γιορτές της Παρί όχι ως μια ανοιξιάτικη εκδήλωση, αλλά ως έναν τρόπο ζωής. Γιατί εκείνες τις εποχές δεν πήγαινες στο Παρκ ντε Πρενς για να δεις έναν αγώνα — πήγαινες εκεί επειδή σου έκλειναν την πόρτα στο σπίτι σου. 💙

Μα βρε παιδιά ρε!!! Αναλογιστείτε εσείς εκείνον τον Μάρτιο του 2018 όταν η Παρί έκανε εκείνον τον ιστορικό γύρο στην Πλατεία Δημοκρατίας μετά τον τελικό Λιγκ Καπ... εγώ εκεί που στεκόμουν βλέποντας τους Gambero-labour-γείτονες μου να κρατάνε τσίπουρα στους γλύπες τους κι ο Marquinhos φώναζε "ON EST PARIS" σαν μωρό που βρήκε το λούτρινο του!! Την άλλη μέρα στο γήπεδο όλοι είχαν σταθήματα από τις δυνατές κρατούλες... άνθρωποι ήταν σα νεκροζώντανοι από την υπερχαίρια!!! Ακούστε τώρα μου τα λέω αλλιώς: εκείνες τις νύχτες στο Παρκ ντε Πρενς δεν πήγαινες στο γήπεδο—πήγαινες σπίτι σου!!! 🔥💙🔴

Ρε τρομεροί μου Παρισιάνοι... βγάζω το παλιό μου κινητό απο την τσέπη μου κι ανοίγω εκείνο το βίντεο που κάποιος συμμαθητής είχε ανέβει στο Facebook πριν δεκαπέντε χρόνια... ξέρετε εκείνο όπου ο Macron στέκεται πάνω στον διάδρομο των παικτών κρατώντας μία μαντιλα σαν κάποιος γονιός που πήγε να βρει το παιδί του μετά τον πρώτο αγώνα μικρών; Την άλλη μέρα είχα ξυπνήσει κι είχα γράψει στο χέρι μου με μαρκαδόρο "THIS IS MY HOUSE" σα να έκανα διαφήμιση σπιτιού στο οικοδομικό τυπογράφιο! Μετά από χρόνια βλέπω εκείνον τον πιτσιρικά του Kavaм να κρατάει την ίδια μαντιλα σαν κειμήλιο στην κερκίδα... κι έτσι κατάλαβα πως το Παρί δεν ήταν ομάδα· ήταν θρησκεία. Ή μάλλον σα κάτι σπασμένο σπίτι όπου όλοι μαζεύονται γύρω απο τη φωτιά επειδή η πόρτα ήταν πάντα ανοιχτή. Αυτές τις μέρες που τα λεφτά αγοράζουν τους τίτλους σα αλουμινόχαρτο... εγώ μου κρατάω εκείνο το βίντεο όπου ο Macron φώναζε "ON EST PARIS" σα να τελείωνε η παράσταση στο θέατρο - κι όμως ξέραμε πως εκείνος ο άνθρωπος δεν ήθελε μόνο πρωτάθλημα· ήθελε εμάς όλους στο ίδιο χορό! Και τώρα που λένε πως οι επόμενοι θρύλοι πάνε σα να πουλάνε δημόσιο πάρκινγκ... εγώ βγάζω το γιουχαρίτικο μου από την τσέπη μου και φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ: "ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΚΟΥΠΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΝΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ;" 🤣🍿🔴🔥