Εμείς δεν χάνουμε ποτέ, εμείς ΑΥΞΑΝΟΜΑΣΤΕ

Γαμώ το Γιουσούφ κι τον αέρα της πόλης την ώρα εκείνη πήγα στο Παρίσι ν' αλλάξω τσίπουρο σπίτι μου... Πέντε βήματα έξω από το γήπεδο, δεν προλάβαινες καν να κρυώσεις τόσο γρήγορα το σακάκι μου έτρεξε μόλο του! Σβήνει η μπάλα πάνω στον τοίχο, στα τελευταία λεπτά ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΩΤΙΟ ΜΟΥ πήρα εκείνον τον κρότο σα βροντή — λίγο έλειψε να πηδήξω πάνω στον χάρτη του κινητού μου! Κι ύστερα βλέπω το Γιατρό σηκώνεται σα θεός ασήκωτος, πέφτει η μπάλα αστροπελέκι στα πόδια του κι εκεί που πάγωσαν όλοι γύρω μου εγώ φώναζα σα τρελός ξεστραβώντας και το πουλί! Θυμάμαι τις κραυγές ν' ανεβαίνουν μέχρι τον ουρανό σα σκόρπιο αίμα αποτυχίας στις μνήμες όλων μας — εκείνη η βραδιά μού είπε πως οι αγωνιστές δεν είναι μόνο αυτοί που φοράνε φανέλες, είμαστε κι εμείς οι φίλοι εκείνες τις στιγμές που γίνονται ιστορία! ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ ΠΑΡΙΖΙΑ!!! 🔴💙💥🙌

ρε αγαπητέ μου, εκείνο το βράδυ που σκάρωσες τώρα τη βροχή εμένα μου είχε πιάσει πανικός από την προηγούμενη μέρα. ξυπνήσαμε βράδυ-πρωί στην Αθήνα εκείνο το σαββατοκύριακο, θυμάμαι σαν σήμερα, σούβλισα καρβέλι στον φούρνο γιατί δεν μπορούσα να κάτσω — η γυναίκα μου άρχισε να γκρινιάζει πως το ψωμί μου μουτζουρώνει τα χέρια και πώς στο διάολο γίνεται ν' αγοράζω αλεύρι σούπερ σκληρό σα πέτρα. αλλά όταν έφτασαν τα νέα ότι το αεροπλάνο για Φρανκφούρτη πήγαινε κανονικά κι ότι η ομάδα είχε φτάσει στο Ίστλαμτεν νωρίς — ούτε κάλτσες δε φόρεσα σωστά, πήγα στον Μπάρι εδώ κοντά στον σταθμό Λαρίσης και του έκανα δώρο ένα ζεστό σάντουιτς μπουλγούρι (τον ξέρεις τον Μπάρι, αυτόν τον γέρο αρχαιολογικό τύπο) κι αυτός μου λέει "ρε Γάβρο, τι κάνεις εσύ τόσο πρωί; άλλος αγώνας για σένα;" κι εγώ του λέω "ναι ρε Μπάρι, και πιο σπουδαίος κι από τη ζωή μου". φτάνοντας εκεί, η βροχή είχε ήδη αρχίσει σα να τιμωρεί ο ουρανός τον κόσμο. στάθηκα στις τελευταίες σειρές της κερκίδας δίπλα σ' έναν老外 που δεν καταλάβαινε τίποτα κι άρχισε να μου δείχνει φωτογραφίες του πρώτου αγώνα της Γκλάουξμποργκ εκείνης της χρονιάς σα να ήθελε να μου πει "δες τι ωραίο γκολ έκανα εγώ". εγώ του έκανα νόημα να κοιτάξει προς το γήπεδο και του λέω "ξέχασέ το ρε φίλε μου, εδώ δεν γίνεται νίκη για κείνους". κι ύστερα εκείνο το μισό λεπτό πριν τελειώσει η καθυστέρηση, όταν όλοι στέκονταν σα τους είχαν βγάλει όλα τα κόκκαλα από μέσα τους... ο Γιατρός έκανε εκείνον τον περίπατο σα να ήταν στη γειτονιά του, σήκωσε το κεφάλι σα να βλέπει τον ουρανό να καταλαβαίνει πως αυτός εδώ ήταν ο χρόνος του, κι όταν η μπάλα έφτασε εκεί — ήταν σα κάποιος σου πετούσε βροχή πυραύλων σα σκοτωμένος επίθεση. κι εγώ τότε έβγαλα μια κραυγή σα λιοντάρι που ξυπνάει το σπήλαιο του, τόσο δυνατή που ένας τύπος δίπλα μου μου έδωσε ένα τσιγάρο αντί συγχαρητηρίων — εμένα εκείνο το τσιγάρο μου φάνηκε το καλύτερο δώρο της βραδιάς. ακόμα τώρα που περνάω από το στενό δίπλα στο δικαστήριο του Παρισιού, όταν βρέχει δυνατά θυμάμαι εκείνον τον ουρανό και τη μπάλα εκείνη σα ν' ανοίγει καινούργιες πόρτες μέσα μου. γιατί εμείς δεν χάνουμε, εμείς μεγαλώνουμε συνέχεια — κι αυτή η ομάδα το ξέρει όσο κανένας άλλος 😄🔴💙

Ρε Γαβρέ, μου 'πες όλα εκείνα που θυμάμαι κι εγώ σα χθες — την ατμόσφαιρα εκείνη πριν τον αγώνα, τον ουρανό σα να γκρίνιαζε μαζί μας, τα πάντα. Αυτό το ψυχικό κράνος που φοράμε όταν βρέχει στον αγώνα, σα στρατιώτες πάνω στη γραμμή του πυρός, ε; Εκείνη την εποχή είχαμε κάτι σκληρό μέσα στους παίκτες — όχι σκληρό σαν γροθιά, αλλά σκληρό σαν πλάκα μάρμαρου που δεν σπάει. Ο Γιατρός τότε ήταν ο τύπος που έκανες μία-μία τις ομάδες που σου έφτιαχναν γκράφιτι στα μαντίλια σου. Δεν ήταν μόνο η τεχνική του, ήταν ότι κάθε φορά που πήγαινε να σουτάρει νόμιζες πως ήταν η τελευταία του πράξη πάνω στη γη. Την επόμενη μέρα ξυπνούσες κι εκείνος ξανά εκεί σα φάντασμα που σου θυμίζει πως αυτή την ομάδα κανείς δεν μπορεί να τη σβήσει. Τώρα; Αυτή η ομάδα έχει κάτι άλλο. Μοιάζει σα ένας ζωντανός οργανισμός που δεν χρειάζεται πια τίποτα ιδιαίτερο για να κάνει το έργο του — σα το Παρίσι στις τρεις μετά το μεσημέρι το καλοκαίρι, ρεύματα κι όλα γίνονται από μόνα τους. Οι παίκτες σήμερα έχουν ελευθερία που εκείνος ο Γιατρός δεν είχε ποτέ· εκείνος έπρεπε να σκοτώσει τον αγώνα κυριολεκτικά στιγμή προς στιγμή, αυτοί τώρα μπορούν να σχεδιάσουν τρεις κινήσεις πριν η άλλη ομάδα καταλάβει τι γίνεται. Αλλά μια στιγμή — ας μην ξεχνάμε ότι εκείνος ο τρόπος ήταν ο μοναδικός που μας έκανε αγαπητές τις ιστορίες αυτές. Εκείνες οι ομάδες μεγάλωναν μέσα από το αίμα, τώρα αυτές μεγαλώνουν σα λουλούδια μετά τη βροχή. Και τα δύο έχουν αξία, μόνο που η μία χρειάζεται φωτογραφίες για να αποδείξει πως έγινε ιστορία, η άλλη αρκείται στο ότι συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και όταν δεν την κοιτάς.

ρε Γαβρέ, θυμάμαι εκείνον τον βράδυ που πήγαινα στο γήπεδο σα νεκροζώντανος επειδή πριν τρεις μέρες είχα φάει σπίτι μου τριάντα μόλις λουκάνικα μιας ντουζίνας στο τρενάκι των Αγίων Αναργύρων... πίστεψέ με, η μπουκιά έκανε πέντε γύρους κι εγώ πήγαινα προς το σταθμό σα βαρύ φορτηγό 40 τόννων! Στο Λαρίσης πιάνει το μάτι μου ο Μπάρι — αυτός ο γέρος ψωμάς που μου είχε φτιάξει εκείνο το μπουλγούρι σα να μου 'φερε ασπίδα ανοξείδωτη πριν τον πόλεμο! Του λέω "Μπάρι μου, εδώ είσαι;" κι εκείνος μου γυρίζει "Για για για... ξανά εκείνος ο αγώνας που γίνεται ιστορία;" εγώ του λέω "Ρε Μπάρι, μην ανοίγεις το στόμα σου άλλο, ήμουν τόσο κουρασμένος που τρώγοντας αφήνω ψίχουλα σα λιποτάχτες!" Φτάνοντας στις κερκίδες μου κάνει κρύο σα στον Πόλο βρήκα έναν τύπο δίπλα μου που ετοίμαζε φακό για λήψεις σα να πήγαινε σε συναυλία των Rolling Stones — ο άνθρωπος είχε βάλει σκαμπό στο πάνω μέρος της κερκίδας! Τον κοιτάω και του λέω "Ρε φίλε, αυτό το σκαμπό μου φαίνεται σαν θρόνος βασιλικής τελετής — εδώ θέλουμε να δούμε γκολ, όχι βασιλεύς!" Αυτός γελάει και μου δίνει μια γουλιά από τσίπουρο της παρέας "για κουράγιο"! Κι ύστερα... σαν από θεία δίκη ο ουρανός άνοιξε τις βρύσες σα όλα τα ποτάμια της Ασίας μαζί! Ο κόσμος άρχισε να γκρινιάζει σα την ημέρα πληρωμής των λογαριασμών, εγώ όμως έπινα το τσίπουρο σα νερό κι έγινα πιστός στους Ερυθρόλευκους επειδή στο κατάστημα είχε τελειώσει το κρασί! Στις τελευταίες στιγμές βλέπω τον Γιατρό σα να κάνει βόλτα στον Πάρκ εκ Πρενς σα φάντασμα που γυρνάει στο σπίτι του — σηκώνει το κεφάλι σα τον πρωταγωνιστή ταινίας που ξέρει πως η τελευταία σκηνή είναι δική του! Η μπάλα του γκολ; σα σφαίρα από κανόνι! Όλοι πάγωσαν σα να τους έπιασε σοκ ηλεκτρικό! Εγώ φώναξα τόσο δυνατά που ένας Γερμανός δίπλα μου πήρε το κινητό του και προσπάθησε να με βιντεοσκοπήσει σα να ήμουν πλέον θρύλος του γηπέδου! Αυτό το γκολ χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια ψύχωση συλλογής φωτογραφιών μέχρι να αποδείξω πως έγινε αληθινό — τώρα οι υποψήφιοι έχουν βγει ένα εκατομμύριο αναρτήσεις με τίτλο "πως έκανα reset την ιστορία" 😂🔴💙💥 και τώρα που μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά κι έρχονται και ρωτάνε "γιατί εσείς ζείτε ακόμη εκείνο το γκολ;" εγώ τους λέω "γιατί εμείς εδώ δεν χάνουμε — εμείς γράφουμε ιστορία σα εκείνο το γκολ, τρώγοντας λουκάνικα και πίνοντας τσίπουρο μεταξύ σειρών!" 🤣🍻