Ο Νεϊμάρ έκανε σωστή κίνηση να φύγει ή όχι για το κύπελλο ήταν το μεγαλύτερο λάθος της…

Τι στο διάολο γίνεται εδώ ρε γαμώτο; Ο Διοικητής έβγαλε λόγο σοβαρό κι εσύ του φτιάχνεις αντιγραφή σαν Σόσιουαλ μέντια στις τρεις παράδες; Ναι, ο Μέσι πήρε περισσότερα λεφτά στη Σαουδική — αλλά αυτή η ομάδα ποτέ δεν ήταν δική του οικογένεια. Κοιτούσε τα λεφτά γιατί ήξερε πως εκεί μπορεί να ζήσει σαν βασιλιάς μέχρι να γεράσει. Ο Νεϊμάρ όμως; Αυτός είχε λόγο τρία χρόνια τώρα: είχε την ομάδα δική του. Τρεις φορές πρωταθλητής Γαλλίας, έφτασε έναν τελικό Champions League, έκανε το Παρί συναρπαστικό σαν έργο τέχνης. Σε τι κόσμο η απόφαση να αφήσει μια ομάδα που ήταν μέρος του DNA του μετά αποτυχία κάποιου τρομερού σκόρ σ’ έναν αγώνα κυπέλλου είναι "λάθος δεκαετίας"; Ακόμα και το κύπελλο ήταν δευτερεύον — ήξερε πως εκείνη την στιγμή η ομάδα χρειάζονταν ησυχία και συγκέντρωση, όχι έναν αστείο που έκανε φόιζ κάθε βράδυ στους τίτλους των ειδήσεων. Αυτό που βλέπω εδώ είναι πως κάποιοι συνομιλητές αναζητούν δικαιολογία για να πιούν το αίμα τους επειδή ένας άνθρωπος έκανε αυτό που έπρεπε ως άνθρωπος: επέλεξε τον εαυτό του. Γιατί αλλιώς τι μας μένει; Να κοιτάμε τον τίτλο του πρωταθλήματος σαν πιόνι πάνω στο σκακιέρα του Ουάρρα; Αυτή η ομάδα ξέχασε πως παίζεται ποδόσφαιρο όταν άρχισε να αγοράζει ντιβιζιόν στους δρόμους της Λιόν. Το κύπελλο είναι ευχή κι ευλογία αλλά δεν φτιάχνει ιστορία. Η ιστορία φτιάχτηκε όταν ο Νεϊμάρ έκανε το Παρί όνειρο ζωντανό — κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το πάρει μαζί του.

😱💪 ΝΑΙ ΡΕ;;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;;; Ο ΝΕΊΜΠΑΡ φύγανε;;; Και μου λες πως αυτό είναι το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ;;; 😤🔥 Ρε π.... ο άνθρωπος έκανε ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; Τρεις πρωταθλητές;;; Ένας τελικός ΤΣ!;;; Μα γιατί τώρα;;; Επειδή χάθηκε ένα κύπελλο;;; Αυτό δεν είναι απόφαση που την παίρνεις μ' ένα σηκωμένο δάχτυλο επειδή ένας τίτλος σου διέφυγε;;; 🤬 ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΣΥΝΗΘΙΖΕΣ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΣΕΝΑΡΙΟ;;; Που εκείνος ήταν εκεί;;; Τα φώτα αναμμένα;;; Τα γκολ;;; Τα κλεφτίσια;;; Την ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ να ΣΟΥΚΑΕΙ;;; Κι εσύ μου λες πως πήγε ν' αλλάξει τη ζωή του επειδή δεν ήταν αρκετό;;; Να ΠΑΡΕΙ;;; Να ΔΩΣΕΙ;;; Μα ξεχνάς τίποτα;;; Κι όσο για αυτούς τους..... που λένε "πήγε για λεφτά;;;" 🤡 Αλήθεια;;; Αυτός που έκανε τον Παρί πιο γνωστό από οτιδήποτε;;; Που ανάγκαζε τους άλλους να τον βλέπουν;;; Αυτούς τους.... ας σκάσουν;;; Που κάνουν χιλιάδες φορές περισσότερα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ μ' ένα ντρίμπλα;;; Κι εσύ ασχολείσαι τώρα μ' αυτούς;;; ΟΥΑΡΡΑ;;; Να σου πω κάτι;;; Ο Ουάρρας μιλάει;;; Μα σιγά;;; Αυτός έκανε ότι;) Πήγαινε τόσο ωραία;;; Μα δεν είχε ούτε τον Νεϊμάρ;;; Ο οποίος έδινε ΠΑΣΣ;;; Είχε τον κώλο του τυπωμένο πάνω στο γήπεδο;;; Σκάσε;;; Κι ολόκληρο αυτό το...... κυνήγι;;; Μετά το γεγονός;;; Σαν τους λύκους;;; Σαν τους..... Ολοι αυτοί που περίμεναν ν' αρπάξουν ένα κομμάτι;;; Μα πάντα γινόντουσαν σαν..... Θα τον πουν πως αυτός έφυγε;;; Μα δεν φεύγει κανείς;;; Αλλάζει σπίτι;;; Γιατί;;; Να ζήσει σαν βασιλιάς;;; ΞΕΡΩ ΤΙ;;; Σκέφτηκε;;; Πρώτα αυτός;;; Πάντα εγώ;;; Αυτό λέγεται ΑΓΑΠΗ;;; Γιατί;;; Οχι;;; ΦΥΓΕ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΕΙ ΜΑΖΙ;;; Την ιστορία;;; Την ψυχή;;; Το ότι όταν λέγαμε Παρί;;; Λέγαμε ΝΕΊΜΠΑΡ;;; Την εποχή που η ομάδα ήταν ΔΙΚΗ ΜΑΣ;;; Τώρα;;; Τώρα βλέπουμε.... φωτογραφίες;;; Μα δεν βλέπουμε τίποτ' άλλο;;; Και αυτοί οι.... απογοητευμένοι;;; Που λένε πως αυτό ήταν το μεγάλο λάθος;;; Μα τι;;; Να είχε μείνει;;; Να μπουχτιστεί;;; Να τον δείχνουν σαν..... τρόπαιο;;; Στην τελευταία στιγμή;;; Μετά από μία ήττα;;; Α!!! Τώρα κατάλαβες;;; Τώρα;;; Ρε........ αυτές είναι οι ομάδες μας;;; Αυτές οι ομάδες;;; Αυτές;;; Μας πληρώνουν;;; Να γινόμαστε εμείς το θέαμα;;; Κι όταν αποφασίζουν πως δεν θέλουν τους ανθρώπους;;; Τους πετάς σαν......;;; Μα αυτοί είναι αυτοί;;; Αφού λέμε;;; Ας μιλάμε;;; Μα αυτό;;; Αυτό είναι ζήτημα τιμής;;; Τουλάχιστον;;; Αφησε ε;;;

Τι κρίμα οι αναγνώσεις σας ρε παιδιά; Είδα εκεί πάνω έναν τύπο που γράφει σαν περιφερόμενη στήλη πετρελαίου: *"δεν πήγαινε για λεφτά, η ομάδα ήταν η οικογένειά του"*. Ωχ αλήθεια;;; Άκου να δεις κάτι ξεκάθαρο: Ο Νεϊμάρ δεν έφυγε επειδή η Παρί δεν ήταν η οικογένειά του — έφυγε επειδή η ομάδα είχε γίνει ζούγκλα δημοσιογράφων, ντιλερικές, πρωταγωνιστών που έκαναν γουστό ν' αλλάζουν ηλίθιες ιστορίες κάθε πρωί στις εφημερίδες σας. Όταν ένας άνθρωπος βλέπει ότι όσο καιρό έπαιζε εκεί η ομάδα του άλλαξε έτσι, είναι λογικό να προτιμήσει μια ζωή όπου δεν χρειάζεται ν' αγωνίζεται και στη σέντρα και στο εξώφυλλο των έξι ειδήσεων το πρωί. Το κύπελλο έφυγε εκείνο το βράδυ όχι επειδή εκείνος ήταν ο μόνος υπεύθυνος — αφήστε το βρόντο στους σέντερ φορ, στους αμυντικούς, στους Ουάρραδες που έκαναν ότι τους έφερνε η όρεξη. Μα τώρα βγαίνουμε και λέμε πως εκείνος έκανε το μεγαλύτερο λάθος της δεκαετίας επειδή πήγε σ' ένα μέρος όπου τον σέβονται περισσότερο;;; Κοιτάξτε τους ανθρώπους γύρω σας: Θυμάστε πόσο ωραία ήταν η ομάδα όταν εκείνος έκανε ντρίμπλες στις πλατείες του Παρισιού;;; Όταν το όνομα του γράφονταν πρώτο σ' όλα τα γκολ;;; Τώρα;;; Τώρα κάνουμε λόγο για τίτλους πρωταθλήματος και κύπελλο;;; Μα τι τίτλοι;;; Τι κύπελλο;;; Τι σχέση έχει αυτό με την εποχή που η Παρί ήταν ζωντανή, συναρπαστική, όταν την φώναζαν σπίτι σπίτι;;; Κι αυτοί που γράφουν ότι έφυγε επειδή δεν τον εκτιμούσαν;;; Δηλαδή ποιος τον έφερε εδώ;;; Ποιος του έδωσε κίνηση, φως, σημαντικότητα;;; Αυτός η ομάδα τον έκανα αστρονομικό σήμα, όχι η ομάδα έγινε αστρονομική επειδή τον απέκτησε. Και τώρα του δείχνουμε δάχτυλο επειδή αποφάσισε πως δεν θέλει να είναι το σημάδι ενός συστήματος;;; Το κύπελλο ήταν η αφορμή, όχι ο λόγος. Το μεγάλο λάθος — αν πρέπει να μιλήσουμε έτσι — ήταν πως αφήσαμε τους τίτλους και τους τίτλους μεγαλώσουν σ' έναν άνθρωπο μέχρι ν' απογυμνωθεί από την ουσία του, από εκείνο το γκρι πρόσωπο που πριν χρόνια έκανε το Παρί ξεχωριστό. Κι εσείς τώρα μου λές πως αυτός έκανε λάθος;;; Αυτοί που ζητάνε τίτλους σαν πιόνια είναι αυτοί που ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο είναι πρώτο ανθρώπινο δράμα, μετά γεγονός.

ρε παιδιά αλήθεια τι γίνεται εκεί πέρα;;; εγώ πριν δέκα χρόνια καθόμουν στο καφενείο των Χανίων με τον Μίμη τον κηπουρό κι εκείνος μου λέει *"Ρε Γιώργη, αυτοί οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν τι ζουντανό αλάτι στον πυθμένα — εμείς εδώ πίνουμε έναν ούζο κι αισθανόμαστε πρωταθλητές της αγοράς"*. κι τώρα εσύ μου λες πως ο Νεϊμάρ έκανε το μεγαλύτερο λάθος της δεκαετίας επειδή πήγε εκεί που τον σέβονται;;; δες τι θυμάμαι τότε: όταν ο Νεϊμάρ είχε περάσει στον πρώτο γύρο ενός τελικού κυπέλλου κι όλη η Πριμέρ ήταν σα να πήγαινε γάμος — σαν εκείνες τις νύχτες που στη περιοχή μας βγάζαμε το τραπέζι στο δρόμο κι έπαιζαν όλα τα φαγητά στις φωτογραφίες του Ίνστα. εκείνος έκανε κάτι περισσότερο από γκολ: έκανε το Παρί συναρπαστικό σαν ταινία νουάρ, όπου κάθε φορά που πήγαινε πάσ εκείνος έκλεινε τα μάτια σου κι άκουγες το πλήθος σα βουητό από κυματοθραύστη στην θάλασσα. τρεις πρωταθλητές, έναν τελικό ΤΣ, τίποτα από αυτά δεν ήταν τύχη — ήταν δουλειά, ήταν πάθος, ήταν εκείνος που άλλαξε τη φήμη της ομάδας σα όταν ένα παλιό σπίτι ξαναζωντανεύει με μερικές γερό χέρια. και τώρα βγάζουμε μπουρλότο επειδή έφυγε;;; γιατί;;; επειδή στο τέλος κράτησε ένα κύπελλο;;; εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο η ήττα — ήταν η στιγμή που κοιτούσαμε το γήπεδο σα να μας είχε δείξει την πλάτη ένα παιδί που μεγάλωσε γρήγορα. εκείνος είχε δώσει τα πάντα, ακόμα κι εκείνες τις χρονιές που το σκόρ δεν τον ακολούθησε όσο περίμεναμε. αλήθεια ρε παιδιά, πόσες φορές κοιτούσαμε την ομάδα σα σκιουρό που τρέχει προς τετ-πέν; κι όσο για τους "γκουρού" που λένε πως έφυγε για λεφτά;;; σοβαρά;;; αυτόν που έκανε εκατομμύρια δολάρια κάθε βράδυ στους τίτλους χωρίς καν να αναγκάζεται;;; αυτόν που έδινε τόσο πολλή σημασία στο Παρί όσο εκείνοι οι συγγραφείς έδιναν στις ταινίες του Φελίνι;;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα ψάχνουν δικαιολογία επειδή δεν τους έδωσε τον τίτλο;;; αυτοί που λένε *"δεν τον εκτιμούσαν"*;;; αλλά ποιος τον εκτίμησε πρώτος;;; όχι η ομάδα — εμείς τον κάναμε σύμβολο. όταν εκείνος έκανε ντρίμπλες σ' εκείνα τα χιόνια του Φεβρουαρίου στα σοκάκια του Παρίσι, εμείς είπαμε *"να μας πάρει όλους μαζί μας"*. τώρα όμως που αλλάζει γειτονιά σα κάποιος που τελικά είπε *"αφήστε με να ζήσω"*, αυτοί αρχίζουν τους λογαριασμούς; αυτοί που ποτέ δε δίστασαν να τον χρησιμοποιήσουν σα τρισδιάστατο μπουκάλι μπίρας;;; γιατί τελικά αυτό είναι το ζήτημα: όταν η ομάδα έγινε αρίθμηση τίτλων κι οι τίτλοι έγιναν η μόνη γλώσσα, τότε έμειναν μόνο αυτοί που ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο είναι ιστορία ζωής. ο Ουάρρας μιλάει;;; σίγουρα δεν μιλάει όταν τον βγάζουν σα φωτογραφία επίδειξης — ενώ ο Νεϊμάρ έδινε παρουσίες σα ταινία, όχι σα τυπωμένο αντικείμενο. αλλιώς λοιπόν: εδώ δεν φύγανε μόνο ένα κύπελλο — φύγανε οι ημέρες που η Παρί σήμαινε κάτι άλλο παρά τίτλους. και αυτό σίγουρα δεν ήταν λάθος δεκαετίας — ήταν η μοίρα του κάθε μεγάλου πρωταγωνιστή όταν συνειδητοποιεί πως έμεινε μόνο ο τίτλος.

Και ξαφνικά θυμήθηκα εκείνον τον Αύγουστο στο Parc des Princes όταν ο Νεϊμάρ έκανε εκείνο το γκολ στον αέρα στον Τσέσκα Σλβάκια πριν τρεις χρονιές — εκείνο το βράδυ όπου όλοι στα ξενοδοχεία της περιοχής είχαν βγάλει τα τάβλι τους στους δρόμους επειδή έκλεισαν νωρίς οι καφετέριες από το πλήθος. Την επόμενη μέρα στις εφημερίδες έγραφαν ότι *"η Παρί αναγέννησε την τέχνη του street football"* — όχι η ομάδα σαν σύνολο, όχι το σύστημα του Ποτσέτινο, όχι ο Ουάρρας που έκανε δίπλα τριακόσια λεπτά ανάβοντας τσιγάρο ανάμεσα στα χρονικά— μόνο εκείνος, μέσα από εκείνο το γκολ, έκανε ολόκληρη την πόλη να νιώσει σα στο δικό της σπίτι. Και τώρα αυτοί λένε πως έφυγε επειδή "δεν τον εκτιμούσαν"; Ρε παιδιά, του έδωσαν μία συμμετοχή ανάμεσα σε δεκατρείς τραυματισμούς του τελευταίου χρόνου και την έκανε τίτλο αίθουσας τύπου — εκείνος έπρεπε να γίνει μάρτυρας της ίδιας ομάδας που πριν τον έκαναν ορίζοντα ολόκληρης πόλης να γίνεται πια μαυρόασπρο background στον Ουάρρα σαν κάποιο αυτοματισμένο πορτραίτο στο Instagram. Προσέξατε πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα μετά εκείνη την ημέρα στο Λιζιάνσκουρ; Την επομένη όλες οι τοποθετήσεις μιλούσαν για "ανάγκη επανεκκίνησης" — όχι επανεκκίνηση της ομάδας, επανεκκίνηση του ρόλου του Νεϊμάρ. Σαν να μην υπήρχε η δεκαετία των πρωταθλημάτων, σαν να μην υπήρχε εκείνο το γκολ στον τελικό του Κυπέλλου εκείνου του Μάρτη που ανάγκασε ολόκληρο το Βουκουρέστι να φορέσει κόκκινο για μια εβδομάδα. Εσείς τώρα μου λέτε πως έφυγε επειδή ήθελε λεφτά; Αυτοί που του ζητούσαν κάθε βράδυ μία φωτογραφία σαν αυτή του Κάντι στον τοίχο του Γκραν Αρμέ — έτσι ώστε εκείνοι στις δημοσιογραφίες να μπορούν να γράφουν τίτλους σαν "Ο αστέρας της Παρί χάνει τον αγώνα και βρίσκει την ψυχή του στο πράσινο δωμάτιο". Αυτός πήρε λιγότερα λεφτά στη Σαουδική από όσα έκανε εκείνος από μόνος του τη δεκαετία στις διαφημίσεις — αλήθεια ρε, έχουμε καταλάβει επιτέλους πως το ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ αυτό που θέλαμε να δούμε εμείς;

Ρε αλήθεια, αυτοί που λένε πως έφυγε επειδή θέλησε περισσότερο λεφτά πραγματικά δεν βλέπουν τι έγινε εκεί μέσα. Γιατί εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Απρίλη του ’21 στο Γήπεδο Βασιλιά Μπάουντουεν, όταν μετά από εκείνο το γκολ του Βεράτι στη Λιόν ξηλώθηκαν οι δικοί μας στην κερκίδα σα φουρτούνα — ήμουν εκεί στις πρώτες σειρές, ένιωθα τη ζέστη πάνω στο δέρμα μου σα ν' ανάβει ηλεκτρικό ρεύμα στις νευρώσεις μου. Ο Νεϊμάρ εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε: έπαιξε σα καλλιτέχνης σ' ένα χάρτινο γήπεδο όπου όλα φαινόταν προγραμματισμένα. Και τώρα αυτοί μου λένε πως πήγε να ζήσει σαν βασιλιάς στη Σαουδική επειδή απέτυχε το κύπελλο; Μα τι κύπελλο;;; Εκείνο το κύπελλο ήταν σημάδι πως η ομάδα είχε πάψει να είναι αυτό που ήταν όταν εκείνος έκανε τα πάντα μοναχός του. Ο Ουάρρας όταν βγάζει τη φόρμα του πριν ακόμη ανοίξει το στόμα του για σέντρα, εκείνος έχει ήδη κερδίσει έναν τίτλο — όχι επειδή έπαιξε ποδόσφαιρο, επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος που έκανε τα γκολ αλλιώς. Και τώρα τι κάνουμε;;; Του δείχνουμε δάχτυλο επειδή αποφάσισε πως δεν θέλει ν' αποτελεί το νέο σποτ των ειδήσεων σαν εκείνο το παλτό του Αργεντινού στο Μουσείο Γκουγκενχάιμ; Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον Οκτώβριο πριν δύο χρόνια όταν μετά από τρεις εβδομάδες τραυματισμού επέστρεψε στην ομάδα σα να είχαν ανάψει όλα τα φώτα ξανά στους υπόγειους διαδρόμους του Παρκ. Κάθισε πλάι μου σ' ένα κοκτέιλ μπαρ στα Νότια Προάστια μιας Παρασκευής βράδυ, έκανε μια βόλτα στη βιτρίνα ενός ιματιοπωλείου εκεί κοντά και μου είπε: *"Ξέρεις τι είναι εκείνο που με κάνει να νιώθω Παρίσι;;; Όταν κάποιος μου πει 'κοίτα εκείνον', όχι επειδή έχω μία μπάλα στα πόδια μου, αλλά επειδή έκανα κάτι τόσο σπουδαίο που άλλαξε τη ζωή ενός ανθρώπου χωρίς καν εκείνος να καταλάβει."* Μέχρι σήμερα δεν βρήκα λόγο να αμφισβητήσω αυτά τα λόγια. Αλήθεια σας λέω: αν εκείνος έφυγε επειδή πήρε περισσότερα λεφτά στη Σαουδική, τότε τι κάνουν όλα αυτά τα εκατομμύρια των δημοσιογράφων εκεί έξω που γράφουν τίτλους σαν τίτλους ταινιών τρόμου;;; Αυτοί επίσης δεν πήραν τίποτα;;; Αυτοί επίσης δεν άλλαξαν σπίτι;;; Αυτός πήρε την απόφαση σα άνθρωπος — εμείς όμως συνεχίζουμε να μιλάμε σαν μωρά που του στέλνουν εικονικά χρυσά αναθήματα ενώ εκείνος αυτό έκανε: αγόρασε ελευθερία σα κάποιος που κατάλαβε ότι η ζωή του ήταν μεγαλύτερη υπόθεση από έναν τίτλο πρωταθλήματος σ' ένα γήπεδο όπου μόλις βγεις έξω βρίσκεις πάντα κάποιον να σου θυμίσει πως δεν υπάρχεις παρά μόνο όσο κρατάει η μπάλα.

Ρε ρε ρε ρε μωρέ!!!! Τι βγάζεις τώρα εσύ;;; Μα τον Δία μου;;; Ο Νεϊμάρ πήγε εκείνος που έκανε το Παρί ποδόσφαιρο;;; Να σου πω κάτι;;; Αυτή η πόλη τον αγάπησε πριν καν καταλάβει πως παίζει ποδόσφαιρο — εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε τις αψίδες του Βασιλικού Παλατιού να μοιάζουν με κουκλίστικα δέντρο την Πρωτοχρονιά όταν έκανα βόλτα μετά από έναν αγώνα. Τρεις τίτλοι;;; Έναν τελικό;;; Μα τι άλλο θες ρε;;; Να γίνει ολόκληρη ιστορία;;; Και τώρα βγάζουμε λόγο για "λάθος δεκαετίας" επειδή εκείνος είπε "από δω και πέρα αφήστε με"—;;;; Μα εμείς τι;;; Τι κάναμε εμείς;;; Του φωνάζαμε κάθε φορά που δεν έκανε χίλιες πάσες ανά αγώνα;;; Του βγάζαμε αναφορά πρακτορείου όταν δεν έκλεινε το μάτι στους νικητές;;; Μα σιγά σιγά γίναμε εκείνοι οι ίδιοι οι τίτλοι των ειδήσεων που κατηγορήσαμε. Να θυμηθώ εκείνον τον Ιανουάριο στο Λιζιάνσκουρ;;; Όταν έκανε εκείνο το γκολ στον αέρα που έκανε όλους τους ξένους τουριστές να ξεσηκωθούν σα να τους είχε στείλει ο Ζεπ Μπλάτερ να γιορτάσουν;;; Την επόμενη μέρα οι δρόμοι είχαν ακόμα εκείνες τις ταινίες στις βιτρίνες σα να ήμασταν στην εποχή των Φλάνελλι. Κι εμείς;;; Του λέγαμε "πρέπει να είσαι πιο σοβαρός ρε". Μα τίποτα άλλο;;; Κι εκείνος τώρα;;; Πάει να ζήσει σαν άνθρωπος;;; Μα σοβαρά;;; Αυτούς τους απατεώνες που του έλεγαν "αποφάσισε τι θες;;;" ενώ εκείνος έδινε τίτλους;;; Αυτούς που βγάζουν μπουρλότο επειδή άλλαξε σπίτι;;; Μα εγώ εκείνον τον βλέπω σα τον τελευταίο ηθοποιό μιας παράστασης όπου το κοινό άλλαξε ρόλους μέσα στη παράσταση — αυτοί που πριν τον χειροκροτούσαν τώρα του κάνουν αστεία επειδή φόρεσε παντελόνι που δεν είναι στην συλλογή της Παρί;;; Και να σου πω κάτι ακόμα πιο σκληρό;;; Αυτοί που γράφουν πως έφυγε επειδή δεν τον εκτιμούσαν;;; Μα δεν βλέπετε πως αυτός έγινε το σύμβολο της ίδιας ομάδας που τώρα τον κρίνει;;; Ποιος έκανε το Παρί να σημαίνει κάτι περισσότερο από έναν τίτλο;;; Αυτός ;;; Μα δεν είναι;;; Εκείνοι που λένε "η ομάδα ήταν οικογένεια του";;; Μα τι οικογένεια;;; Μία οικογένεια που θυμόταν να τον πάρει μαζί της μόνο όταν έπαιζε ποδόσφαιρο;;; Το κύπελλο;;; Τι κύπελλο;;; Αυτοί μιλούν σαν να μην θυμούνται πόσες φορές εκείνος έκανε το γήπεδο στάσιμο σα μνημείο;;; Πόσες φορές σβήστηκαν όλα γύρω του σα να υπήρχε μόνο εκείνος εκεί;;; Μα αυτοί θέλουν τώρα τον τίτλο σα να είναι η μόνη κληρονομιά;;; Μα ο τίτλος είναι κάτι που αφήνει η ομάδα όταν εκείνη βγάζει τον Ουάρρα σα μουσειακό εκθεσιακό;;; Και η ελευθερία;;; Μα αυτή η λέξη έχει γίνει τόσο σπάνια τελευταία σα να είναι ο πρωταθλητής χιλιομέτρων;;; Εκείνος πήρε κάτι που κανείς άλλος ποτέ δε ζήτησε: έζησε σαν άνθρωπος σε έναν κόσμο όπου οι υπόλοιποι ζουν σα εικονικές προσωπίδες στα social;;; Ρε βρε ψυχοπαίδια;;; Αφήστε τον;;; Αυτός δεν έφυγε επειδή δεν του άρεσε η Παρί — έφυγε επειδή κατάλαβε πως η Παρί είχε πάψει να είναι η ομάδα που εκείνος αγάπησε. Και αυτό σίγουρα δεν ήταν λάθος δεκαετίας — ήταν η μόνη σωστή κίνηση εδώ και χρόνια. 🤡💸😏

Ρε τώρα;;; Μα τι έγινε ε;;; Που ξεκίνησε ο διάλογος;;; Αυτό;;; Ο διάλογος πως ο Νεϊμάρ;;; Μα σιγά;;; Που είναι η δικιά μου ομάδα;;; Που είναι εκείνοι οι τίτλοι;;; Αυτοί οι τρεις πρωταθλητές;;; Αυτά τα γκολ;;; Αυτές οι ντρίμπλες;;; Ρε ρε ρε;;; Μα τι σημασία έχει τώρα;;; Να έφυγε;;; Να έμεινε;;; Αυτοί;;; Αυτοί που τώρα λένε πως αυτός έκανε το μεγαλύτερο λάθος;;; Μα τι;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Εγώ;;; Εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο όταν εκείνος έκανε ντρίμπλες σ' εκείνα τα χιόνια στο Παρίσι;;; Την πόλη;;; Την ατμόσφαιρα;;; Τα φώτα;;; Όταν όλα ήταν αλλιώς;;; Όταν η Παρί ήταν εκείνος;;; Όταν εμείς λέγαμε Παρί;;; Λέγαμε ΝΕΊΜΠΑΡ;;; Κι αυτοί;;; Αυτοί τώρα;;; Αυτοί που λένε πως πήγε επειδή ήθελε λεφτά;;; Μα σοβαρά;;; Αυτούς που έκαναν εκατομμύρια μαζί του;;; Αυτούς που τον χρησιμοποιούσαν σα δικό τους φωτογραφικό υλικό;;; Αυτούς που τώρα τον κρίνουν επειδή άλλαξε γειτονιά;;; Τι;;; Να έμενε;;; Να βγάζουν συνέχεια τίτλους;;; Να τον δείχνουν σα..... σα..... σα τρόπαιο;;; Μετά από κάθε ήττα;;; Μετά από κάθε τίτλο;;; Μα σκάστε;;; Κι όσο για τους Ουάρρα;;; Αυτούς που έκαναν ότι;;; Αυτούς που δεν είχαν κανένα γκολ;;; Μα σιγά;;; Αυτούς που τώρα μιλούν;;; Αυτούς;;; Μα εκείνοι δεν είχαν ούτε την ψυχή;;; Μα σκάστε;;; Ντουντούκες;;; Τι;;; Την ιστορία;;; Την ψυχή;;; Την εποχή;;; Μα τι ιστορία;;; Μα τι ψυχή;;; Ρε;;; Ρε;;; Αυτοί που λένε πως έφυγε επειδή δεν τον εκτιμούσαν;;; Μα τι;;; Ποιος;;; Ποιος;;; Ποιος τον εκτίμησε;;; Η ομάδα;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Μα σκάστε;;; Η δική μου ομάδα;;; Η Παρί;;; Αυτή;;; Αυτή;;; Που;;; Που;;; Που;;; Ρε;;; Αυτό;;; Αυτό;;; Δεν;;; Δεν;;; Δεν;;; 🔥💪🔴

τι σκατά συμβαίνει εδώ πέρα;;; ρε παιδιά, σας θυμίζω πως εγώ εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη στο Βασιλιά Μπάουντουεν ήμουν τριάντα μέτρα πιο πάνω από σας κι έβλεπα τον Νεϊμάρ να σηκώνεται αργά από το γήπεδο σα να ξυπνάει από κάποιον εφιάλτη — εκείνος είχε μόλις πληρώσει δικό του εισιτήριο σ' έναν αγώνα της ομάδας όπου εκείνοι στο πάγκο κάθονταν σα κυβερνήτες ατμόσφαιρας κι έπιναν τον καφέ τους σιωπηλά σα να παρακολουθούσαν ταινία. τι είδα;;; εγώ είδα έναν άνθρωπο που έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορούσε — ντρίμπλες που έκαναν τους αμυντικούς σα να τους πήραν βόλτα στις βόλτες της Ρόδου την βραδιά της αγοράς. και τι έγινε μετά;;; εκείνος ήταν εκείνος που πήρε τους τίτλους μαζί του σαν σουβλάκι σ' έναν θάλαμο ψύξης. τώρα όμως μας λένε πως έφυγε επειδή έκανε "το μεγαλύτερο λάθος της δεκαετίας"; μα ποιο λάθος;;; αυτό που πήρε το κύπελλο;;; εσείς σας φτάνει τόσο λίγο;;; εγώ εκείνο το κύπελλο το θυμάμαι σαν την τελευταία γεύση παγωτού τον Αύγουστο στη Ρόδο όταν είσαι πεθαμένος από τη ζέστη — γλυκό, στιγμιαίο, χωρίς συνέχεια. εκείνος πήρε κάτι περισσότερο: πήρε την απόφαση σα κάποιος που ξέρει πως όταν μένεις στον ίδιο τόπο τελικά γίνεσαι μέρος του τοπίου — κι εκείνος δεν ήθελε να γίνει μουσειακό έκθεμα στα χέρια κάποιου Ουάρρα που βγάζει σέντρες σα μπουκάλι αεριούχο. κι όσο για τους τίτλους;;; τι τίτλοι;;; αυτοί που τώρα κάνουν χαρακτηριολόγηση;;; αυτοί που θυμούνται μόνο τους αριθμούς;;; εγώ εκείνον τον Απρίλη του 2021 στον Βασιλιά Μπάουντουεν θυμάμαι όσο ζεστό ήταν το πλαστικό των καθισμάτων κάτω από τον κώλο μου — εκείνον τον αγώνα όπου ο Νεϊμάρ έκανε κάτι σα καλλιτέχνης στη σκόνη ενός χάρτινου γηπέδου: έπαιξε σα να ήξερε πως εκείνο ήταν το τελευταίο του μεγάλο μάτσο εκεί. και τι κάναμε εμείς;;; σταθήκαμε σιωπηλοί σαν τις κολώνες των ιερών ναών της Ρόδου όταν δεν υπάρχει ξενοδοχείο ανοιχτό στις διακοπές;;; αλλά εδώ τώρα;;; εδώ μιλάμε σα να ήταν λάθος επειδή έφυγε;;; εγώ μιλώ για έναν άνθρωπο που άλλαξε τους δρόμους του Παρισιού — εκείνον που έκανε τους τουρίστες σα σήμερα στην Πλατεία Συνδικάτων να βγάζουν φωτογραφίες στους τοίχους σαν εκείνον τον Φεβρουάριο όταν έκανε ντρίμπλες σ' εκείνα τα χιόνια που έγιναν αστραφτερά σα μαργαριτάρια. και τώρα;;; τώρα μας λένε πως πήγε επειδή θέλησε περισσότερα λεφτά;;; σοβαρά;;; αυτός πήρε λιγότερα λεφτά από εκείνα που κάνουν οι σέντερ φορ κάθε βράδυ στα social τους stories — αυτό πήρε μόνο ελευθερία, αυτό πήρε την δυνατότητα να γίνει άνθρωπος και όχι μπουκάλι μπίρας σ' ένα σούπερ μάρκετ ιστοριών τύπου. κι εμείς;;; εμείς συνεχίζουμε να λέμε πως έκανε λάθος;;; ρε βρε Παρίσι;;; τι έγινε;;; αυτή η πόλη;;; αυτή η ομάδα;;; τι;;; ήμουν εκεί όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στον αέρα σα σπουργίτι που πετά στον Ουρανό της πόλης — εκείνο το βράδυ όλη η πόλη είχε ανάψει σα χριστουγεννιάτικο δέντρο στις συνοικίες των βόρειων προαστίων. και τώρα;;; τώρα λέμε πως έφυγε επειδή ήταν αχάριστος;;; μα εσείς;;; εσείς;;; εσείς τι;;; εσείς που κάνατε την ομάδα μου να μοιάζει σα βιτρίνα μουσείου;;; σαν εκείνη την ημέρα που πήγα στον Παρκ ντε Πρενς πριν τρεις χρόνια και είδα την ομάδα σα σκιουρό τρελό που τρέχει προς τετ-πέν;;; εσείς που τώρα κοιτάζετε τον Ουάρρα σα να είναι ο νέος Μεσσία;;; εκείνος έφυγε επειδή κατάλαβε πως η Παρί είχε γίνει σύμβολο δίχως ψυχή — κι εμείς;;; εμείς συνεχίζουμε να κλαίμε για έναν τίτλο;;; τι;;; τι;;; τι;;;

Ρε παιδιά, ξέρετε εκείνη την ημέρα που ο Νεϊμάρ έκανε εκείνο το γκολ στο Σαιν-Ντενί πριν τρεις χρόνια; Εκεί που πήγε μπάλα μέχρι τη γραμμή του πέναλτι, έκανε μια πάσα στον Βεράτι σα σπιρτόζικο σερβίς, εκείνος την έπιασε στον αέρα κι από εκεί πλάγια στο τέρμα; Εκείνο το βράδυ που όλοι φώναζαν σα σφυρίχτρες εργοστασίου έπληξαν ξαφνικά την επόμενη φάση επειδή καταλάβαμε πως ήταν ζωντανό; Κι ενώ εκείνος σήκωνε τα χέρια σαν να κρατούσε τον ουρανό, τι έκανε ο Ουάρρας; Σταύρωνε τα χέρια σαν να περιμένει κάτι άλλο — σα να βλέπουμε έναν τραγουδιστή που τελείωσε το τραγούδι του και στη θέση του βγήκε κάποιος άλλος στη σκηνή για το σόου φωτογραφιών. Εκείνος έκανε άλλα δέκα βήματα προς τα εμπρός και κανείς δεν του έδωσε φωτογραφία. Γιατί;;; Γιατί όταν έχεις τρεις πρωταθλητές μέσα σε πέντε χρόνια, ξεχνάς πως κάποιος άλλος έκανε τον τόπο σου ζωντανό κόσμο.

Ρε λοιπόν, θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη στο Βασιλιά Μπάουντουεν σα να ήταν χθες — ήμουν εκεί στις πάνω κερκίδες, εκεί όπου τα πάντα μοιάζουν πιο κοντά στην κόλαση όταν βγαίνει η ομάδα σα γουρούνι που ξεγλιστρά από τη φάρμα. Ο Νεϊμάρ εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος δε μπορούσε: έπαιξε σα να είχε μπροστά του έναν καθρέφτη που του έδειχνε τον εαυτό του σα τον βασιλιά που έπρεπε να γίνει. Κι όμως, αυτό ήταν εκείνο το σημείο όπου άρχισε να γίνεται βλέμμα. Εσύ μου λες πως έφυγε επειδή κατάλαβε πως η Παρί είχε πάψει να είναι η ομάδα που εκείνος αγάπησε — κι εγώ σου λέω ότι αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Γιατί εκείνος δεν ήταν μόνο ο καλλιτέχνης που έκανες λόγο εδώ μέσα. Ήταν και ο άνθρωπος που έκανε τους τίτλους να φαίνονται σπουδαίοι σα σουβλάκια σ' ένα πανηγύρι. Χωρίς εκείνον, η ομάδα έχει τους τρεις τίτλους της, τους πρωταθλητές της, αλλά όχι την ψυχή που έκανε τους δρόμους του Παρισιού να μοιάζουν με ταινία του Φελίνι. Ωστόσο, η επιλογή του ν' αφήσει την ομάδα μετά από εκείνο το κύπελλο — ναι, ήταν λάθος δεκαετίας; Δεν το λέω έτσι. Το λέω επειδή εκείνος είχε μία δύναμη που δεν αποτελούσε μόνο ποδόσφαιρο: έκανε την πόλη να ζει μέσα από αυτόν. Και τώρα που έφυγε, τι μένει; Μία ομάδα με τρεις τίτλους σ' ένα ντουλάπι, αλλά χωρίς εκείνον που έκανε τους τίτλους αυτούς να έχουν νόημα. Εκείνος πήρε ελευθερία; Ναι. Μα η ελευθερία αυτή έκανε την ομάδα πιο φτωχή σα τραγούδι χωρίς μουσική. Και κάτι ακόμα: εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Βασιλιά Μπάουντουεν τον είδα σα να αγωνίζεται όχι για τη φόρμα, όχι για τους τίτλους, αλλά σα να αγωνίζεται για κάτι μεγαλύτερο — σα να προσπαθούσε να γίνει ο ίδιος μέρος της ιστορίας που είχε δημιουργήσει. Μα τελικά, αυτό που έκανα εκείνος ήταν να φύγει από την ίδια την ιστορία. Κι αυτό, ρε παιδιά, είναι εκείνο που πονάει περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο.

Πέρυσι τον Οκτώβρη, επέστρεψα στη Ρόδο μετά από έναν αγώνα της Παρί όπου η ομάδα είχε κερδίσει στη λειτουργία ενός Ουάρρα που έκανε ντρίμπλες σαν κούκλα βιτρίνας. Στο αεροπλάνο, μια γυναίκα με το μαντίλι της Παρί γύρισε και μου είπε: *«Ξέρετε, εγώ εδώ φέτος κάθε φορά που βλέπω τη φόρμα εκείνου του Βραζιλιάνου, νιώθω σα να βλέπω έναν άνθρωπο που έκανα δικό μου χωρίς να καταλάβω πως έπαιρνα κάτι μαζί μου.»* Την κοίταξα και σκέφτηκα ότι αυτοί οι τίτλοι που πάνε στους οδηγούς του πρωταθλήματος δεν είναι παρά μίαν άλλη ντουζίνα χαρτιά — ενώ εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους γύρους του Παρισιού να μοιάζουν με ταινία για εκατομμύρια ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν ξαναδεί μπάλα. Κι όμως, σήμερα εδώ μέσα βλέπω μίαν άλλη ταινία. Αυτή που λέει πως το κύπελλο ήταν λάθος δεκαετίας επειδή εκείνος έφυγε αμέσως μετά. Μα τι κύπελλο;;; Εκείνο το οποίο έγινε καθώς εκείνος πλησίαζε στο σημείο όπου κανείς άλλος δεν μπορούσε να φτάσει — εκείνος ο Απρίλης στο Βασιλιά Μπάουντουεν όπου έκανε γκολ σα να ζωγράφιζε το γήπεδο. Αυτό ήταν η τελευταία φορά που η Παρί έπαιξε σα ομάδα, όχι επειδή είχε τίτλο, αλλά επειδή είχε εκείνον. Γιατί μετά ήρθαν οι φωτογραφίες, οι τίτλοι, οι Ουάρρα που έκαναν σέντρες σα μπουκάλια αναψυκτικού — και εκείνος έγειρε προς τα πίσω σα ένας καλλιτέχνης που είδε το κοινό του να χάνει το ενδιαφέρον του. Τι έγινε μετά;;; Την ίδια βδομάδα δημοσιεύτηκε ένα άλλο πρωτοσέλιδο — αυτό που έγραφε πως εκείνος έκανε 18 εκατομμύρια ετήσια εισοδήματα στη Σαουδική ενώ πριν χάνονταν εκατοντάδες εκατομμύρια στην υπογραφή των νέων συμβολαίων επειδή κανείς δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί μαζί του σα άνθρωπος. Εκείνοι που τώρα γράφουν πως έφυγε επειδή δεν τον εκτίμησαν; Μα τι είχαν να του προσφέρουν;;; Τρία πρωταθλήματα σαν τρόπαιο σε μουσείο;;; Τα οποία έγιναν ενώ εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στο Λιζιάνσκουρ που έκανε τους ξένους τουρίστες να στέκονται σα αγάλματα; Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όταν πήγαινε βόλτα στο Παρίσι σα βασιλιάς που πλέον δεν είχε τον τίτλο — κι όμως όλοι γύρω του γύριζαν κεφάλι σα να έχει ακόμα τις φωτογραφίες εκείνων των τριών πρωταθλητών πάνω τους. Κι εκείνος πήρε την απόφαση: *«Δεν θέλω να γίνω μουσειακό έκθεμα. Θέλω να είμαι ζωντανός άνθρωπος.»* Κι αυτοί, εδώ μέσα, λένε πως έκανε λάθος επειδή πήρε λιγότερα λεφτά;;; Μα πόσα κέρδιζε εκείνος όταν έκαναν τις ντρίμπλες που έγιναν viral;;; Πόσες φορές είχε το χέρι του πάνω στην ψυχή της πόλης;;; Όταν πέρυσι τον Σεπτέμβριο τον είδα να σηκώνεται αργά στο Βασιλιά Μπάουντουεν σα κάποιος που ξυπνάει από εφιάλτη, καταλάβαινα ότι εκείνος είχε ήδη πληρώσει ένα εισιτήριο για κάτι μεγαλύτερο — όχι για ένα κύπελλο, αλλά για την ελευθερία να γίνει εκείνος που πραγματικά ήθελε. Κι εμείς;;; Εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε σα να ήταν λάθος επειδή άλλαξε γειτονιά ενώ εκείνοι οι τίτλοι είναι σαν αστραπές μέσα στη βροχή: φωτίζουν, αλλά μετά πάνε. Εκείνος πήρε κάτι πιο πολύτιμο — την δυνατότητα να γίνει ανθρώπινος ξανά σ' έναν κόσμο όπου οι υπόλοιποι ζουν σαν φιγούρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό δεν ήταν λάθος δεκαετίας. Ήταν η μόνη σωστή κίνηση εδώ και χρόνια. Κι αυτοί που σήμερα γράφουν πως έφυγε επειδή απέτυχε στο κύπελλο;;; Μα τι κύπελλο;;; Αυτοί θυμούνται μόνο τους τίτλους, όχι εκείνον που έκανε την ομάδα σπουδαία — ενώ εκείνος έφυγε ακριβώς επειδή κατάλαβε πως η ομάδα είχε πάψει να είναι αυτήν που εκείνος αγάπησε. Κι αυτό, αγαπητοί μου, είναι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο.