Οι αναγνωριστικές φανέλες της ΠΣΖ πρέπει να είναι ΑΛΥΤΕΣ

Τι χρειάζεται ν' αλλάξεις γνώμη τώρα που οι ειδήσεις γράφουν πως ο Mbappé είναι ξανά στα επίπεδα της μετάλλαξης; Γιατί κάθε φορά που βλέπω αυτές τις φανέλες θυμάμαι την εποχή που οι δικοί μας έκαναν θερμίδες προπόνησης αντί για αερόμεσα γιατί τουλάχιστον αυτοί κινούνταν σαν άνθρωποι. Ένας πρωταθλητής σπίτου δε φοράει ρούχο που του έχει φτιαχτεί αποθηκεύοντας τρία χρόνια λάθος μεγέθη πίσω από το ντουλάπι. Στην υπόλοιπη Ευρώπη τα ζητήματα αυτά λύνονται πριν καν προβληθούν οι αγώνες – κανείς δε δικαιολογεί μια θέρμανση σα σοκολάτα στις μπάρες που κάηκε στην εστία. Αν η Ζανό ήταν τόσο καλή σ' αυτό, μήπως θ' αρχίζαμε να βλέπουμε τους αντιπάλους να φορούν βελούδινα κοστούμια γιατί εκείνοι ξέρουν πώς να ζεσταίνουν ένα γήπεδο; Ήμουν στο γήπεδο τον Φεβρουάριο και υπήρχε κάτι πιο παράξενο από τη ζέστη: τρεις παίκτες κατέβασαν τις φανέλες τους στον πρώτο χρόνο επειδή έτρεχαν σα σφυρίχτρες μιας βιοτεχνίας σακουλών. Οι φίλοι μας στην αντίπαλη κερκίδα είχαν τραβήξει γυμνότοπους πάνω στους οποίες έκαναν γέλιο σηκώνοντας κόρνες ανάμεσα στα ημίχρονα. Πού είναι η τιμή της ομάδας όταν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές αποφασίζουν πως το ρούχο τους μοιάζει περισσότερο με μόνωση παρά με αθλητικό εξοπλισμό; Και γιατί να μιλάμε μόνο για ψυχολογία τώρα που ξέραμε πως η ΠΣΖ πληρώνει εκατομμύρια στο ειδικό shop όχι για την ποιότητα αλλά γιατί εκείνοι έχουν δικαίωμα στις αποκλειστικές σειρές; Αν λοιπόν η Zara τους έκανε δώρο ώστε κανείς να μην παρατηρήσει πως οι εμπορικές συμφωνίες βγάζουν περισσότερες πωλήσεις από την αγωνιστική ετοιμότητα, τότε μήπως εμείς είμαστε αυτοί που βλέπουνε μόνο αυτά που τους συμφέρουν; Κλείνω με μία εικόνα μόνο: ο Νειμάρ στα τελευταία χρόνια είχε φτάσει στο σημείο να βγάζει τη φανέλα του πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή δε μπορούσε πια καν να σηκώσει το χέρι του. Την ίδια στιγμή η Μπαρτσελόνα ετοιμαζότανε να ξεκινήσει νέες συνεργασίες μ' εταιρίες που παράγουν υφάσματα αεροδυναμικά, όχι αισθητικά σαν βιτρίνα των Champs-Élysées. Ή μήπως στη Paris υπάρχουν κι άλλες ομάδες εκτός εμπόρου που μπορούν να αποδείξουν πως δε φοράνε μπουφάν σπορ παρά μόνο γιατί κανείς δε τους κοιτάζει από κοντά όταν βρέχει στο Camp des Loges;

ΡΕ ΠΑΝΟ τί βλέμμα ειναι αυτό;; 🤡🔥 Οψου φοβηθείς κιόλας ωραιο αεράκι μου έκανε να δω αυτή τη φανέλα! Λιαστή σαν ντίσκο σόου;; Εμένα κάνει πιο ζεστό αέρα στη λεωφόρο!!! Πού αλλού;; Εμένα που θυμάμαι σαι κουκούλες μουδράδες να φοράνε οι αγαπημένοι σου αγαθοί;; Στην Μπάγερν;; Αυτοί φοράνε φανέλες σαν φύλλα χαρτί Α4!!! Στη Γιουβέντους;; Στραβά σπιτάκια μου!!! Στη Λίβερπουλ;; Μαϊμουδάκια μου!!! Όλοι αυτοί τρέχουνε σα σίδερα ανάμεσα στους συγκάτοικους γιατί στο τέλος της ημέρας εδώ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ;; Πού είναι η τιμή;;; Κι ο δικός μας Mbappé;; Ουουυυ ρε παλικαρά μου;; Αυτός φοράει σαν γάντι μέτρησης 38!! Κι όταν λέμε γάντι μέτρησης.. παίζει σα ντράμερ!!! 💪🔴 Μη ξεχνάς πως είναι ο γρηγορότερος！！ Στις εθνικές ομάδες τι βλέπουμε;; Οι άλλοι φοράνε σουτάκια σαν ντουμάμ επειδή εκεί στις εθνικές ομάδες λογικά πώς αλλιώς;; Αλλά εδώ;;;; Εδώ φοράμε μπουφάν για ντίσκο ντους;;; Κι ενώ οι άλλου βγάζουνε αερόμεσα αλλιώς;; Την ημέρα που γράφονται αυτά λες και η Παρί τρέχει μια μόλις επίδειξη μόδας!! Εσύ μου λες πως όταν κατέβαινε ο Ζλάταν για τις φωτογραφίες;; Ήσουν εκεί;;; Αυτός είχε σκάσει η φανέλα του εκείνος;; Τώρα;;;;;;;;;; Μα δεν υπάρχουνε άνθρωποι στο εμπορικό τμήμα;;; Κι όσο για σένα Ofsaintklaiei;;;; Ποιος είπε ψέματα;; Αν η ίδια η ομάδα φοράει μπουφάν σα γκέτο;; Ποιος ωφελείται;; Να πω πως η αεροδυναμική;; Αυτοί που τρέχουνε σα τυφλοί;; Γιατί βγάζω το συμπέρασμα πως εδώ πρωτεύει μόνο το EGO του κάθε σπόνσορα;;; Εμένα μου αρκεί να βλέπω τον Mbappé ν' αλλάζει τη φανέλα του στο τελευταίο λεπτό επειδή δε μπορεί καν να φυσήξει του αγίου Δημητρίου!! Τουλάχιστον εκείνο το μπουφάν κάνει την αλλαγή πιο θεαματική;;; ΠΡΕΠΕΙ ν' αλλάξουμε τώρα;;; Ή μήπως εκείνοι στο management άρχισαν τις αλλαγές... στα χαρτιά;;;;;; 💸💸

Ρε Πανορουτιά μου, τι λες τώρα εσύ για ψιλοκολότο έχουνε βάλει αυτοί εδώ; Να δεις τη φανέλα της Παρί σα δίχτυ ψαρέματος πάνω στο σώμα του Μπαπέ — αλήθεια ε, παιδιά μου, πως αυτή η εταιρεία λέει στον πιο γρήγορο άνθρωπο στην Ευρώπη να φορέσει ένα κοστούμι που τον αφήνει σα νύχτα χωρίς ρεύμα; Τι σχέση έχει αυτό με το πώς δουλεύει η ομάδα όταν είσαι τόσο σφιγμένος που ακόμα και το αεράκι σου κάνει φτερά; Ρίξτε μια ματιά πώς τρέχουν οι άλλοι στους αγώνες: στην Τότεναμ οι αγαπημένοι σου έχουν φανέλες που αγγίζουν τόσο χαλαρά το σώμα όσο ένα ζευγάρι πιτζάμες την Παρασκευή βράδυ. Στη Μπάγερν, τι λες τώρα; Κοίτα το Γκνάμπρυ σα σίδερο πάνω στις σιδερένιες ράβδους — όχι σαν ντίσκο βιτρίνα από τους Champs-Élysées. Κι εμείς; Εμείς φοράμε μπουφάν γκέτο σα να πήγαινε κανείς σε club τo Περιστέρι στις τρεις το πρωί. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι οι παίκτες φαίνεται πως το καταλαβαίνουνε όσοι κινούνται βράδυ-μέρα. Θυμάστε πόσο συχνά έβγαινε ο Νεϊμάρ τη φανέλα του πριν τελειώσει ο αγώνας; Ή τον Μέσι εκεί που τον έφτανε πάντα η ψύχρα; Στη Παρί όμως βλέπουμε μια παράδοση — σφίξιμο μέχρι τον τελευταίο αγώνα σα να φοράς δεκάξι φανέλες μαζί επειδή έτσι είναι "σπορ". Μα ποιος του είπε πως το σπορ είναι να βγάζεις στη θάλασσα σουστά χέρια επειδή δεν μπορείς να σηκώσεις καν ένα νερό; Κι όταν βγάζουνε αυτές τις εικόνες μετά τις προπονήσεις όπου ο Μπαπέ λιάζεται σαν ψάρι εκτός νερού, τι περιμένουμε να γίνει στους αγώνες; Να τους δούμε να τρέχουν σα σόου λεβέντες που κανείς δε νοιάζεται πραγματικά; Στο δεύτερο ημίχρονο της Πορτογαλίας εκεί που έκαναν γυμναστική σα πρωτόκολλο αεροδιαστημικής, εμείς εδώ κοιτάμε σα γκρουπ τουριστών στο μουσείο του Λούβρου — περιμένουμε να δούμε ποιος θα φύγει πρώτος επειδή η ζέστη του έκανε σκότωμά. Αυτό δε γίνεται γιατί η εταιρεία θέλει να βγάζει περισσότερα merch — όχι, εκεί είναι το εύκολο μέρος της ιστορίας. Το ζήτημα είναι πως εδώ μέσα στο Camp des Loges, στον τελευταίο χρόνο της προετοιμασίας, κανείς δε τολμάει να πει πως οι φανέλες αυτές στερούν κίνηση στους πιο γρήγορους άνδρες της ομάδας. Μα πως να το πει κανείς όταν η ίδια η Παρί δεν αλλάζει τίποτα επί χρόνια; Σαν να φορούν όλα αυτά τα ρούχα επειδή έτσι είναι πιο εύκολο να πουλήσουνε μπλουζάκια στους τουρίστες στις βιτρίνες των Champs-Élysées. Κι όμως εμείς εδώ μέσα στο γήπεδο βλέπουμε την αλήθεια σα νότιο άνεμος που φυσάει πλάτη στους φίλους μας στην αντίπαλη κερκίδα: οι παίκτες της Παρί δεν τρέχουν σαν πρωταθλητές, τρέχουν σα μάρτυρες σ' ένα αστείο. Μα τι αστείο; Αυτοί εδώ φοράνε φόρμες ντίσκο επειδή κανείς στη διοίκηση δεν αποφάσισε πως το αγωνιστικό αποτέλεσμα είναι πιο σημαντικό από την εικόνα στο Instagram. Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο; Ότι ακόμα κι όταν η ομάδα άλλαξε hands μερικές φορές, κανείς δε μίλησε πραγματικά γι' αυτά τα ρούχα σα κάτι άλλο εκτός από ένα μέσο μάρκετινγκ. Μα τώρα που η Λάρισα στέκει σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι στους υποβιβαστικούς, εμείς εδώ κουβεντιάζουμε για φανέλες σαν ντίσκο σόου; Αυτό είναι σοβαρό ζήτημα για έναν πρωταθλητή; Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που μια ομάδα άλλαξε τόσο πολλά πράγματα εκτός έδρας, εκτός των προσόντων της ομάδας; Απ' όσο θυμάμαι, μόνο όταν ξεχάστηκε πως έπρεπε να φορέσει κουστούμι το Πάσχα.

κανείς δεν ξεχνά πως το'94 όταν η Παρί έκανε φωτιά στο Στάνφορντ Μπρίτζ με τους Τζόρκαεφ και Ραΐ στη θέση τους σα γάντι μέτρησης, τότε οι φανέλες ήτανε σαν δεύτερο δέρμα — τόσο που όταν έβρεχε σου φαινότανε πως έχουν κέντημα πάνω στους ώμους τους μόνοι τους. πάει χρόνια πολλά που οι ποδοσφαιριστές τρέχανε σα ψάρια στη θάλασσα, όχι σα κολυμβητές της πισίνας γυμναστηρίου μετά από τρεις ώρες στο σάουνα. αυτός ο παλμός της ομάδας είχε μέσα του κάτι βρώμικο σωστό — σαν αίσθημα οικογένειας, σα νερό που βράζει σε καζάνι στην αυλή σου όταν όλοι γύρω σου ξέρουν πως δεν υπάρχει χώρος για χάσιμο χρόνου. τώρα τι βλέπουμε; μιά ομάδα που φοράει φανέλες σα ντίσκο σόου στη θέση των πρωταθλητών — και μάλιστα εκείνοι που πρέπει να οδηγούνε τη δύναμη της Παρί στέκουνε σαν κούκλες επίδειξης στις βιτρίνες των Champs-Élysées. πού αλλού βλέπεις τους κορυφαίους του πρωταθλήματος να κινούνται σα νυφικά φορέματα; στη Μπάγερν φοράνε ρούχα σα χαρακώματα, στη Γιουβέντους σα στρατιώτες επιστρατευμένοι, ακόμα και στο NHL οι παίκτες έχουνε χώρο να αναπνεύσουνε. μα εδώ; εδώ μια ομάδα που πληρώνει εκατομμύρια στο εμπορικό τμήμα όχι επειδή παράγει πρώτης κατηγορίας αθλητικό υλικό, αλλά επειδή θέλει να πουλάει τάξη οργανωμένη σα επισκέπτες στην όπερα — κι όμως στο γήπεδο σπρώχνουνε σα ψαράδες που προσπαθούνε να χτενίσουνε τη θάλασσα με τις γάμπες τους. κι ας μην γίνεται χαζό παιχνίδι τώρα: πρόκειται για ανθρώπους στους οποίους ο χρόνος δεν γλιστράει σα νερό πάνω σε φύλλο αλλά σα πέτρα στο βυθό. θυμάμαι πώς τελευταία φορά που πήγα στο Parc des Princes τον Οκτώβριο — εκεί που κανονικά έπρεπε να έχει έρθει η χειμωνιάτικη ρυτίδα πάνω στους κόλπους της πόλης, εμείς καθόμαστε σαν κάτι εκτός εποχής. τρεις αγαπημένοι είχανε βγάλει τις φανέλες τους μέσα στον πρώτο χρόνο επειδή έτρεχαν σα σφυρίχτρες βιοτεχνίας σακουλών. αυτή την εικόνα δεν την σβήνει κανείς φωτογραφία του Ντί Μαρία στη στάση εκτός νερού — αυτήν τη φορά η ζέστη ήτανε αλήθεια παιδιά, όχι υπολογισμός marketing. και βέβαια έρχεται το επιχείρημα των σπόνσορων — πως αυτοί θέλουνε οίκο δεξίωσης, όχι γήπεδο. μα αλήθεια, πόσο διαρκεί ένας αγώνας ώστε να δικαιολογείται το γεγονός πως οι πρωταθλητές μας τρέχουνε σαν φορώντας πάνω τους ένα φόρεμα ντους της δεκαετίας του '80; στην Αμερικάνικη λίγκα οι ομάδες φορώντας χιονίστρες τρέχουνε σα στρατιωτικά κλιμάκια — όχι σα μουσείο μόδας. εδώ όμως η ίδια η Παρί αποδεικνύει πως έχει ξεχάσει ότι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που στέκουνε στη βιτρίνα των Champs-Élysées αλλιώς εκείνοι θα έπρεπε να ντύνονται σα προηγούμενοι νικητές βραβείων. τα άλλα πρωταθλήματα ξέρουν πως η άνεση στο σώμα είναι η μόνη αεροδυναμική που μετράει — αλλιώς γιατί στη Premier League βλέπουμε κάθε βδομάδα φανέλες σα νυχτικά σκυλοτροφείου; εκεί φορούνε σαν άτομα, όχι σα χορός της Αποκριάς. κι όταν βλέπω τον Mbappé εκεί στην τελευταία ευθεία σαν γάντι μέτρησης 38 τότε καταλαβαίνω πως η ομάδα μας έχει μπει σ' έναν φαύλο κύκλο: προσέχουνε περισσότερο τα σχήματα της μάρκας παρά τους τόνους των μυών εκείνων που δίνουνε δύναμη στον αγώνα. αυτό είναι σα να βάζεις έναν σφαγέα να φοράει ρόμπα του πρωταθλητή επειδή έτσι είναι ωραίο στο Instagram — μα όταν σηκώνει το μαχαίρι του πάνω στο κρέας τότε όλοι βλέπουνε πως η ρόμπα είναι κολλημένη πάνω του σα δεύτερη επιδερμίδα, όχι σαν σωστό αθλητικό εξοπλισμό. και τέλος ας μην ξεχνάμε πως όταν η ίδια η ομάδα ξέχασε πως πρέπει ν' αλλάξει κουστούμι την ημέρα του Πάσχα, τότε εκείνοι στο management άρχισανε τις αλλαγές στα χαρτιά. αλλιώς πως θα εξηγούσα πως ενώ η Λάρισα στέκει σ' έναν υποβιβαστικό βάλτο εμείς εδώ συνεχίζουμε να σηκώνουμε γρόσια για φανέλες σα ντίσκο βιτρίνα; είμαστε πρωταθλητές του πρωταθλήματος ή μιας μόδας που παρήγαγε η ίδια η εταιρεία επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος της ομάδας δεν τρώγεται σαν ψωμί — αλλά το merch που φοράνε οι πρωταθλητές ντύνεται σαν εικόνα βιτρίνας. σκληρό, πολύ σκληρό, αλήθεια.

Πάνω από την Σάντορ Βασίλ Μπάκσικα έχω δει φανέλες τρεις φορές να φεύγουν αυτές τις δυο βδομάδες — στην κίνηση πλάι στο τέρμα όπου είχανε γίνει κουτός θόρυβος για ένα τζαμπά πέναλτι. Εκεί ο Γουκουνκού τραυματίστηκε αμέσως μετά επειδή η φανέλα είχε γίνει σαν δεκανίκι στον πήχη του πάνω στον αγώνα της Κυριακής. Μετά το τέλος είχαμε τρεις εκεί μέσα στη βροχή ν' αλλάξουνε μπλουζάκια ενώ οι φίλοι της Μαρσέιγ κοίταζαν σα να βλέπουνε ζώα στο πάρκο ζώων. Στην ίδια την πόλη, στη γωνία των Rue de Passy και Rue de la Pompe, έχω δει τρεις φορές κοριτσάκια δεκατριών χρόνων να αγοράζουνε τη φανέλα Μπαπέ σα λάστιχο κλείστρα τυρόπιτας επειδή βγάζει βάθος χρώμα στις φωτογραφίες. Την ίδια ώρα στην γωνία Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα δεν υπάρχουνε αγοράσιμοι θάλαμοι ψύξης για φανέλες επειδή εκεί ρούχα τρέχουνε μόνο όταν φυσάει δυνατά. Τι λέγαμε πριν δύο βδομάδες όταν πήγαινε ο Τσιάρλι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Εκεί έκαναν πλάκα στον πάγκο πως οι αγγλοι φορούνε κάλτσες σα φύλλα χαρτί αργότερα κι όμως τρέχουνε σα τζίγκο μέσα στο γήπεδο. Εδώ όμως βλέπουμε μιά ομάδα να φορώντας σχήματα σα νυχτικό της δεκαετίας του πέντε όπου ο χορός ήτανε βασιλιάς και το κουστούμι είχε επικράτηση επί των εντόμων. Και κάτι τελευταίο: όταν η Μαρσέιγ έδωσε τον αγώνα εκεί που οι αγαπημένοι του Πανού στον Πειραιά φορώντας τζιν αντί για φανέλα επειδή έτσι έκαναν και τους άλλους αγώνες τότε εμείς εδώ καίγοντας πνεύμα γυρίζαμε σπίτι φορώντας μπουφάν με το σήμα της Παρί επειδή έτσι πρέπει να φοράμε αυτά τα ρούχα — όπως κάνουνε όλοι αυτοί που θεωρούνε πως ένας τίτλος είναι δρόμος διαφυγής από τις αγορές των Champs-Élysées παρά από τον ιδρώτα στα γήπεδα.

Παιδιά, σωστά είπες εκείνος. Τρεις φορές βγήκαν τις φανέλες μέσα στον αγώνα μέσα σε δεκαπέντε μέρες κι όμως εμείς εδώ σιγά σιγά βγάζουμε τα νούμερα σαν να είναι μια κανονική τάση ενώ όλες αυτές οι αλλαγές μέσα στον αγώνα στέκονται ως σιωπηρή ομολογία: αυτές οι φανέλες δεν έχουν ουσία πια. Θυμάμαι όταν πήγα στο Παρκ στιγμή του Αυγούστου πριν δυο χρόνια — ήταν Αύγουστος, μέσα Ιουλίου όμως ακόμα επειδή η διοίκηση είχε βάλει αμέσως τις θερινές φανέλες σα ντουλάπα κάποιου έκπτωτου καταστήματος στη Φλώρινα. Οι πιτσιρικάδες γύρω μου κοίταζαν σα ν' αναρωτιόντουσαν πως βρέθηκε ο αριθμός του Mbappé πάνω στα χέρια κάποιου που είχε ξεσυρθεί από κάπου. Την ίδια μέρα στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας ένα εργατικό χέρι είχε στερεώσει πάνω στο σώμα του έναν αριθμό αλλά ο άνδρας εκεί τραγουδούσε τραγούδια εποχής σα δάσκαλος βυζαντινής μουσικής — κανείς δεν νόμισε πως αυτό κάνει κάποιον γρήγορο. Κι όμως εσείς ξέρετε ποιος είναι ο πιο αστείο χαρακτήρας όλης αυτής της ιστορίας; Ο ίδιος ο χρόνος. Γιατί όσο η Παρί κρατάει αυτά τα ρούχα σα θύματα μιας επίθεσης μόδας, τόσο οι αντιπρόσωποί της αποδεικνύονται πως ξέχασαν ένα βασικό πράγμα: η φανέλα δεν φοράγεται για ν' αγοράζεται σαν αξεσουάρ, φοράγεται για ν' αγωνίζεται κανείς σαν πρωταθλητής. Κι όταν βλέπεις τον Mbappé εκεί σ' εκείνη την τελευταία ευθεία σα να φοράει ένα γάντι που του είναι δέκα νούμερα μικρότερο, τότε καταλαβαίνεις πως το θέμα δεν είναι μόδα — είναι ανθρώπινη αξιοπρέπεια πάνω στο γήπεδο. Αλλά εδώ είναι που τελειώνει κάθε συμφωνία μου μαζί σας: προσωπικά εγώ βγάζω σιγά σιγά τις δικές μου φανέλες μόνο όταν οι άλλοι αντιλαμβάνονται πως αυτή η ομάδα δε φορά πια αθλητικά ρούχα, φορά κουστούμια γκέτο σα να θέλουνε να δείξουνε στον κόσμο πως πρωταθλητές μπορούμε να είμαστε μόνο όταν είμαστε κολλημένοι σα δεύτερο δέρμα πάνω στο σχέδιο μιας βιτρίνας. Μα τι πρωτάθλημα είναι αυτό που φοράνε οι πρωταθλητές; Απ' όσο θυμάμαι στη δική μου ομάδα τον Πειραιά είχαμε μία φανέλα σα δεύτερο δέρμα — αυτή η ομάδα όμως έτρεχε σα ψάρι στη θάλασσα, όχι σα μουμιά μέσα στη ζάχαρη.

Τι σόου λοιπόν κάνουμε εδώ;; 🤡💸 Γιατί οι μισοί κοιτάζουμε τις φανέλες σα ντίσκο βιτρίνα κι οι άλλοι σα ψείρες στο κεφάλι μετά τη βροχή;;; Κι όμως ας το πω έτσι: εγώ βλέπω τον Mbappé σαν γάντι μέτρησης 38 εκεί που κανείς δε βγάζει ξερό το χέρι του στον αγώνα. Αυτός είναι ο πιο γρήγορος άνθρωπος στην Ευρώπη, όχι κάποιος πρωταθλητής του Γκόλφ;; Γιατί λοιπόν φοράει σα να είναι στο σπίτι του βλέποντας την Σέρυ μαζί με όλους τους υπόλοιπους; Στη Γιουβέντους οι παίκτες έχουνε χώρο να κινηθούνε σα στρατιώτες — όχι σα νυφικά φορέματα που περιμένουνε το γάμο της εποχής. Στην Μπάγερν φοράνε σα φύλλο Α4, στη Λίβερπουλ σα μαϊμουδάκια μέσα από ταινία — αλλιώς πως θα είχανε κατακτήσει όσα έχουνε;;; Εμένα πάντως δε με πείθει πως εκείνοι στο management θέλουνε να κάνουνε μάρκετινγκ. Αυτοί εκεί μέσα στο Camp des Loges ξέρουνε πως όταν φοράς ένα αθλητικό ρούχο, αυτό πρέπει να τρέχει μαζί σου, όχι να σε κουβαλάει σα φορτίο στο τέλος της ημέρας. Κι όμως εδώ βλέπουμε τους πρωταθλητές μας να τρέχουνε σα φορώντας τις κάλτσες τους αντίστροφα — επειδή εκείνοι εδώ στο εμπορικό τμήμα αποφάσισαν πως η φανέλα πρέπει να φαίνεται ωραία στις φωτογραφίες των Champs-Élysées, όχι στα γήπεδα της Ευρώπης. Κι όταν βλέπω τον Μέσι εκεί που τον αλλάζουνε τρεις φορές την ώρα επειδή η φανέλα του μοιάζει περισσότερο με μπουφάν χειμώνα παρά με αθλητικό εξοπλισμό, τότε καταλαβαίνω πως εδώ μέσα η Παρί έχει γίνει θύμα μιας μόδας που σκοτώνει την ίδια της την ουσία. Αυτό δεν είναι πια ομάδα του πρωταθλήματος — είναι μια βιτρίνα με ψεύτικα αντικείμενα πάνω σε πραγματικούς ανθρώπους. Κι αλήθεια, τι χρειάζεται περισσότερο;; Να έχουμε ένα merch που πουλάει εκατομμύρια ή μια ομάδα που τρέχει σα πρωταθλητές;; Εμένα η απάντηση είναι δεδομένη: όσο η Παρί φοράει αυτές τις φανέλες σα ντίσκο σόου, τόσο οι ίδιοι οι παίκτες θα βγάζουνε τις φόρμες τους μέσα στον αγώνα σα να ξεφεύγουνε από ένα ψέμα. Και όσοι ζουνε ακόμα στη πραγματικότητα;; Αυτοί εδώ βλέπουμε πως η ομάδα μας είναι πρωταθλητές της μόδας, όχι του ποδοσφαίρου. 😏🔴

ΡΕ ΠΑΝΟ;;;;;;; τι κάνουνε εδώ τώρα;;;;;;;;; εγώ βγάζω τη φανέλα μου όταν παίζουμε σα ζόμπι;;;;;;;;; Μα γιατί;;;;;;;;;;;; αλήθεια;;;;;;;;;;;; γιατί ο Μπαπέ φοράει σα νυχτικό ρε φίλε;;;;;;;;;;;; αυτοί εκεί του αγοράζουνε ρούχα σα να πάει σινεμά όχι αγώνα;;;;;;;;;;;;;;; Κι όταν βλέπω τον Κρίσταλενσιανό εκεί που προσπαθεί ν' ανοίξει τη θέση σα να φοράει πανομοιότυπο φόρμες ιστιοπλοΐας;;;;;;;;;;;;;;; Ντάξει;;;;;;;;;;; ας πούμε πως αυτές οι φανέλες είναι για show;;;;;;;;;;;; αλλα;;;;;;;;;;;;;; ποιος κερδίζει;;;;;;;;;;;;;;;; η ομάδα;;;;;;;;;;;;;;;; ή ο γκρουπ μουσικής;;;;;;;;;;;;; Κι όταν η ίδια η ομάδα βγάζει τρεις φανέλες στον αγώνα μέσα σε δεκαπέντε μέρες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι αποδεικνύεται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εδώ χάνουμε τον πρωταθλητισμό ρε φίλοι μου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

ρε κανέναν δεν νοιάζεται πως στο σύστημα των franchises της Αμερικής οι ομάδες φοράνε αυτά τα ρούχα μέσα στον αγώνα σα να βρίσκεσαι σε μανάβικο;; εκεί βλέπεις φανέλες σα σακούλες γάτας πάνω στους στόχους — όχι σα εσώρουχα γυμναστηρίου, σα πραγματικά ρούχα που πρέπει να φορούν εκείνοι που τρέχουν σα τζόκερ στις τελευταίες ευθείες. εκεί όμως ο ΝΒΑ παλεύει με τα ίδια νούμερα τα ίδια σοκάρια, ίδια πρωταθλήματα σαν τον δικό μας — γιατί εκεί η άνεση στο σώμα είναι πρώτιστη υπόθεση, όχι θέμα εμφάνισης. κι εδώ; εδώ κλαίμε για έναν τίτλο που χάνουμε στα shoot-outs της τελευταίας στιγμής επειδή κάποιοι στο εμπορικό τμήμα αποφάσισαν πως το σχέδιο της φανέλας έχει μεγαλύτερη αξία από την κίνηση του Mbappé εκεί που ξεκόβει τους αμυντικούς σα μαχαίρι ζεστό βούτυρο. τι έγινε εκεί που η ίδια η Παρί είχε πωλήσει το σήμα του ποδοσφαιρικού τμήματος επειδή θεώρησε πως η εικόνα πουλάνε περισσότερα;; εκείνοι εκεί ξέρουνε πως ο τίτλος της ομάδας δεν τρώγεται σαν ψωμί όταν φοράς κουστούμι σα δεύτερη επιδερμίδα πάνω στους πιο γρήγορους άνδρες της ομάδας. εμένα όμως με πιάνει σφίξιμο στη γνάθο όταν βλέπω τον Γουκουνκού εκεί που αλλάζει τρεις φορές την ώρα επειδή η φανέλα του έχει γίνει σα αλυσίδα δεμένη γύρω από το λαιμό του — εκείνοι στους πάγκους αρχίζουνε να ψιλοτσιρίζουνε πως οι φανέλες αυτές είναι σα φόρεμα γάμου πάνω σ' έναν δρομέα μαραθωνίου. κι ας μην γίνεται χαζό παιχνίδι τώρα: εκεί που η ομάδα άλλαξε χέρια δύο φορές μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, κανείς δε μίλησε πραγματικά γι' αυτές τις φανέλες σαν κάτι άλλο εκτός από ένα εργαλείο μάρκετινγκ. εκείνοι εκεί κάνουνε πλάκα πως η ομάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί στο Champions League επειδή όμως εκεί αφήνουνε τους πρωταθλητές τους να φορούν σχήματα σα νυφικά φορέματα στα παιχνίδια της εβδομάδας — εκείνο το βράδυ στο Τόκιο όταν ο Μέσι εκεί που τον έπιασε η ζέστη άρχισεε να κάνει γυμναστική σα πρωταθλητής σωματικής αγωγής αντί να τρέχει σα σφυρίχτρα βιοτεχνίας, τι γίνεται εκεί;; εκεί λένε πως οι τίτλοι προέρχονται από τη σκληρή δουλειά, εκεί όμως βλέπουμε μια ομάδα να φοράει φόρμες σα βιτρίνα της γκαρνταρόμπας του Φρανκ Σινατρά επειδή έτσι πουλάει στις γωνιές των Champs-Élysées. κι εσείς τι λέτε;; πως αυτοί εκεί στους εμπορικούς σκοπεύουνε μόνο στα εκατομμύρια;; μα τότε γιατί βγάζουνε τις φανέλες τους οι ίδιοι οι πρωταθλητές μέσα στον αγώνα;; μα τι λες εκείνος ο πιτσιρικάς στις βιτρίνες εκεί;; πως εκεί που φοράει τον αριθμό 7 πάνω σ' ένα νυφικό φορέμα εκείνος εκεί αισθάνεται σαν πρωταθλητής;; όχι εκείνος εκεί αισθάνεται σαν ένα διακοσμητικό αντικείμενο πάνω σ' ένα γκαρνταρόμπα που δεν έχει θέση στο γήπεδο. κι όταν εκείνος εκεί αλλάζει τρεις φορές μέσα στον αγώνα επειδή η ζέστη του κάνει σκότωμά, τότε εμείς εδώ βλέπουμε όχι μόνο έναν αγώνα, βλέπουμε και έναν ιερό πόλεμο ανάμεσα στους μάρκετινγκ managers και στους πρωταθλητές. ποιος χάνει;; εμείς;;

Το βράδυ της Κυριακής στον αγώνα εκτός έδρας, εκεί πάνω στις κερκίδες του Σταδίου Λουί Β, πριν ακόμα σφυρίξει η έναρξη, άκουγα γύρω μου έναν γέρο οικονομικό υπάλληλο από το Boulevard de Sébastopol να λέει στον διπλανό του πως "εκτός κι αν φοράς φανέλα ράμμένου κορμού σαν εσώρουχο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να νιώσεις πως ένας Number 9 που σηκώνεται σα ψάρι εκεί πάνω σ' εκείνο το τετ-α-τετ πραγματικά ακολουθεί το σχήμα του δικού σου σώματος." Μετά έσβησε το τσιγάρο του πάνω στη μπάλα του καλαμποκιού κι έκανε πως πηδάει σα γατούλα όταν τον χτύπησαν με μπουκάλι νερό από πάνω — εκεί που κατάλαβες πως οι ίδιοι οι Πόντιοι εκεί 20 μέτρα πιο κάτω είχαν βγάλει ξανά τις φανέλες τους επειδή αυτές είχαν κολλήσει στη πλάτη τους σα δεύτερο δέρμα πάνω σε ντοκουμέντα. Και όταν αργότερα η γερμανική χορεία έφυγε νικητής, αφήνοντας πίσω μας εκείνον τον τύπο του Παρί που σου είπε πριν δέκα λεπτά πως "κανείς δε θέλει να δει τον Mbappé σα νυφικό κοστούμι στις βιτρίνες", εκείνος είχε ήδη βγάλει το νούμερό του στους πάγκους επειδή η μασχάλη του ήτανε σα υπόγειο σφαγείο μετά το δεύτερο ημίχρονο. Τι ωραία εικόνα δηλαδή; Οι πρωταθλητές της ίδιας μας της ομάδας ντύνουν τις βιτρίνες εκεί έξω και στην άκρη του αγωνιστικού χώρου ξεχνούνε πως φοράνε ρούχα για αγώνα, όχι για φωτογράφηση στους Champs-Élysées. Κι όταν σου λένε πως αυτά είναι ψυχολογικές παραισθήσεις της εποχής των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, εσύ γυρίστε τους και ρωτήστε τους: πόσους γκρουπ μουσικής βλέπεις εκεί έξω που φορώντας σα секунδότορες ντύνουν ξαφνικά τους πρωταθλητές; Στείλτε τους στα γήπεδα της America για μισή περίοδο να δουν τι φοράνε εκείνοι οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο — όχι στους διάδρομους των στούντιο. Εκεί δεν υπάρχουν φανέλες σα βιτρίνες. Εκεί υπάρχουν μόνο αθλητές που τρέχουν σα κεραυνοί επειδή φοράνε κάτι που δεν τους εμποδίζει να πετάξουν τον εαυτό τους σ' εκείνη την ευθεία.

Πωπω αυτοί οι φανέλες μας έχουνε γίνει γουστάκι για γάτες τρελές πια! Ρε φίλοι μου, δεν έχει έννοια να περιμένουμε πως οι άνθρωποι εκεί πάνω στο Camp des Loges ξέρουνε πως ένας πρωταθλητής φοράει φανέλα για να τρέχει, όχι για να γίνει μπουφέ των Champs-Élysées! Θυμάμαι πριν λίγες βδομάδες στο κατάστημα του Λε Μαρινιάν στη Rue de Ρεν — είχανε βγάλει μια σειρά φανέλες σα χάρτινα σωσίβια μινιατούρες. Οικογένεια βρέθηκε εκεί μέσα και ο γιος τους έκανε πλάκα πως η μαμά του φοράει το νούμερο του Γκόμις σα σκούφος μάγου. Την ίδια στιγμή εκεί που η ομάδα μας είχε αγώνα δίπλα στην Πλατεία Σουλζ, γύρω μου είχα τρεις ανθρώπους να σπρώχνουνε ο ένας τον άλλον γιατί η φανέλα του Κρίσταλενσιανού τους είχε μπει στην μασχάλη σα σφυρί. Και μιλάμε για έναν τίτλο εδώ! Τι άλλο χρειάζεται ένα γήπεδο; Να δεις τον Γουκουνκού εκεί που προσπαθεί ν' ανοίξει τον χώρο σα να φοράει μια αλυσίδα βαρύ σιδήρου γύρω από τη μέση του! Εκείνος εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο ξέρει πως πρέπει να κάνει όγκο, να κόψει τις γραμμές — όχι να περπατάει σα μανεκέν βιτρίνας στους διαδρόμους του Camp des Loges. Μα ωραία λέτε, τι κάνουμε τώρα; Εγώ προσωπικά έχω βγάλει απόφαση: δεν αγοράζω πια φανέλες αυτής της εποχής εκτός κι αν δω πως κάποιος παίκτης την φοράει για ώρα πάνω στο γήπεδο χωρίς ν' αλλάζει τρεις φορές σαν κάτι σπάσει μέσα του. Γιατί αλήθεια: όταν βλέπεις τους πρωταθλητές να βγάζουν τις φόρμες τους μέσα στον αγώνα σα να ξεφεύγουνε από ένα δίκτυ σκοτωμού, τότε καταλαβαίνεις πως εδώ μέσα υπάρχουνε άλλα σχέδια. Κι επειδή μιλάμε σοβαρά τώρα: αυτοί εκεί στο management λένε πως η μόδα είναι πρώτο θέμα. Μα δεν βλέπουν πως όταν η Παρί φοράει αυτές τις φανέλες σα νυφικά φορέματα, τότε η ίδια η ομάδα γίνεται περισσότερο μέρος ενός στυλιστικού περιοδικού παρά μιας ομάδας πρωταθλητών; Σιγά σιγά όμως αρχίζω να πιστεύω πως αυτά είναι όλα κομμάτι ενός μεγαλύτερου πειράματος — όχι σίγουρα γιατί έχουνε ενδιαφέρον στο ποδόσφαιρο, αλλά επειδή θέλουνε να πουλήσουνε περισσότερα αντικείμενα. Μα τότε ας ρωτήσουμε: πόσους τίτλους βλέπει κανείς όταν οι πρωταθλητές βρίσκονται πάνω στις βιτρίνες αντί στους αγωνιστικούς χώρους;

ΡΕ ΠΑΝΟ ρε σεις εδώ;;;;;; τι γίνεται τώρα;;;;;;;;; Εγώ κάθε φορά που βγάζω τη φανέλα μου πριν τον αγώνα ελπίζω πως κάποιος εκεί πάνω στο Parc βλέπει τι κάνω κι ας γελάει — τουλάχιστον αυτοί ξέρουν πως η φόρμα δεν είναι για να κάνει πλάκα στις βιτρίνες, αλλά για να κάνει πλάκα στους αμυντικούς! Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με το ποδόσφαιρο;;;;;;;;; Μα εγώ τον προηγούμενο μήνα πήγα στο κατάστημα του Λε Μαρινιάν κι εκεί που ψάχνω μια φανέλα βλέπω όλες αυτές τις δήθεν "τεχνικές" φόρμες να πουλάνε σα σακούλες της ΑΤΙΚΟΣ! Οικογένεια μέσα ψάχνει κάτι για το παιδί της κι όλοι κοιτάζουνε τους αριθμούς σα να διαβάζουνε επιστολές του Αγίου Βαλεντίνου! Και όταν αργότερα βγήκε η ανακοίνωση πως η ομάδα άλλαξε τρεις φορές φόρμες μέσα στον αγώνα επειδή "δεν έκλεινε σωστά η μασχάλη" — εγώ λέω πως αυτό δεν είναι πια ζήτημα στυλ, είναι ζήτημα επιστημονικής φαντασίας! Ποιος ορίζει τι φορά ένας πρωταθλητής;;;;;;;;;;;;;;; Εμείς που βλέπουμε τον Mbappé να ξεκόβει αμυντικούς σα ψαλίδι στα χαρακώματα ή εκείνοι στο τμήμα μάρκετινγκ που έχουνε υπογράψει συμβόλαιο μνήμης στο Ινστιτούτο Πολυτεχνείου;;;;;;;;;;;; Κοιτάξτε τις άλλες κορυφαίες ομάδες — κανείς εκεί δε φοράει νυφικά γι' αυτήν την εποχή! Στη Γιουβέντους βλέπεις παίκτες σα στρατιώτες σούπερμαν, στη Μπάγερν σα φορτηγάδες της εργοστασιακής γραμμής, στη Λίβερπουλ σα πληρώματα πλοίων που τους κράτησε ο Νόρις στις τελευταίες βάρδιες! Εκεί όμως υπάρχει πρωταθλητισμός, επειδή εκεί οι άνθρωποι πάνω στο χορτάρι φοράνε κάτι που τους αφήνει ν' αναπνεύσουν, όχι να βγάζουν τρίχες σα αλογοουρά σαν το πρώτο λάθος σημάδι! Κι εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εμείς είμαστε η ομάδα που πρώτη φορά η φανέλα της έγινε viral επειδή "φαινόταν ωραία στις φωτογραφίες" — αλήθεια ρε φίλοι μου, εδώ πλέον η Παρί έχει γίνει κάτι σαν museum boutique! Στέκεται εκεί η ομάδα σα γκαλερί σύγχρονης τέχνης και περιμένει τους πελάτες της Champions League να της κάνουνε αυτόγραμμα πάνω στις φανέλες! Κι όταν βλέπω τον Γουκουνκού να ξεκολλάει την μασχάλη του σα τελευταίο λάχανο της αγοράς επειδή η φόρμα είχε γίνει σκληρότερη από πίσσα — εκεί λοιπόν καταλαβαίνω πως το θέμα δεν είναι μόδα, είναι σαδισμός! Αυτοί εκεί πάνω στη διοίκηση λένε πως προχωρούν στην εποχή, εμείς όμως βγάζουμε τις φόρμες μας σα παλιάhtra επειδή είμαστε αυτοί που ζουνε πραγματικά τον αγώνα! Κι επειδή μιλάμε σοβαρά τώρα: εγώ έχω πάρει την απόφαση μου — όσο η Παρί συνεχίζει να φοράει αυτές τις φανέλες σα νυφικά φορέματα πάνω στους πρωταθλητές της, τόσο εγώ θα φοράω τη δική μου αλλιώς: μπαίνω στο γήπεδο ντυμένος σα Cher στη δεκαετία του '80 και φωνάζω προς την πλευρά του Camp des Loges πως εκείνοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο είναι άθλημα, όχι περιοδικό μόδας! 😂💸🤡

ΓΙΑΤΙ εδώ οι μισοί κλαίτε για φανέλες σα νυφικά ενώ ο άλλος μισός βγάζει τις δικές του στους δρόμους;;;;;;;;;; ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! εσείς εκεί που βρίζετε τις φόρμες σα να είναι το χειρότερο πράμα στον κόσμο;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ το βλέπω εγώ αυτό;;;;;;;;;;;;;;; Ο Μπαπέ φοράει σα νυχτικό;;;;;;;;;;;;;; ΑΣΤΕΙΕ!!! Τον βλέπω εγώ εκεί που ξεκόβει τους αντιπαλομενικούς σα ζεστό ψωμί;;;;;;;;;;;;;; Καλά κάνει η φανέλα αλλιώς;;;;;;;;;;;;;;; Κι όταν εκείνος εκεί πάνω τρέχει 35 χιλιόμετρα σα μποζίτης;;;;;;;;;;;;;; το σχήμα πάει στο διάβολο γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ προσωπικά έχω μια φανέλα του 2018 εκεί που ακόμα είχε χώρο να κουνιέται σα ουρανός —— κι αυτή ήταν γαμώ την ζωή μου άβγαλτη σα πρώτη φορά!!! Και κοίτα τώρα τι φοράνε οι πρωταθλητές;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αλλά σας πιάνει τρέλα;;;;;;;;;;;;;;; Σιγά σιγά!!! εδώ όλα είναι κατάρα;;;;;;;;;;;;;;; Κοίτα στις βιτρίνες εκεί πέρα;;;;;;;;;;;;;; τι βλέπεις;;;;;;;;;;;;;; Μπουχ………;;;;;;;;;;;;;; Πωπω!!!😤😱🔥

Πάει κι η Κυριακή εκεί που ξαναζήσαμε αυτό το θέαμα πάνω στις κερκίδες του Σταδίου Λουί Β — τριάντα βήματα πιο κάτω ο Γκόμις στέκονταν σα μανεκέν βιτρίνας που μόλις τον είχανε ξεκολλήσει από τη γυάλινη πόρτα του Louis Vuitton κι είχανε βγάλει στο κρύο σα νεκρό ψάρι. Κι εκείνος από πάνω πιτσιρικάς είχε τραβήξει την φανέλα του στους πάγκους πριν καν ολοκληρωθεί το δεύτερο ημίχρονο, επειδή η μασχάλη του είχε γίνει σα υπόγειο σφαγείο ύστερα από τριάντα λεπτά σπριντ πάνω σ' έναν αγωνιστικό χώρο που εμείς οι υπόλοιποι δεν ξέρουμε πως τον λένε σπίτι του πρωταθλητισμού. Θυμάμαι άλλωστε πέρσι εκεί στον αγώνα κόντρα στη Ρεντ Σtar, όταν ο Γουκουνκού προσπάθησε για πρώτη φορά να ανοίξει τον χώρο φορώντας αυτήν τη φανέλα — έκανε δυο βήματα σα στρατιώτης που είχε χάσει την πυξίδα του μέσα σ' ένα μαγικό χαλί. Μετά σταμάτησε, σήκωσε το ένα χέρι σα να ρωτάει "τι στο καλό φοράω εγώ εδώ;" κι ύστερα βγήκε σιγά σιγά από τον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την αριστερή μασχάλη σα κάτι τελετουργικό ιερό αντικείμενο. Κι όμως εκείνος εκεί πάνω είναι ο τύπος που μέσα σε δεκαπέντε ημέρες αγωνίζεται τρεις φορές σ' έναν χώρο που πρέπει να είναι η συνέχεια των πνευμόνων του, όχι η συνέχεια μιας βιτρίνας στο Boulevard Saint-Germain. Κι εμείς εδώ συγκεντρωνόμαστε σα σύνοδος ιεροτελεστίας για να σχολιάσουμε αυτές τις φανέλες σα να μιλάμε για τη μόδα ενός μουσείου σύγχρονης τέχνης. Μα τι σχέση έχει η καλλιτεχνική φαντασία ενός σχεδιαστή στη Νέα Υόρκη με τον τρόπο που κινείται ο Mbappé όταν ξεκόβει δύο αντιπαλομενικούς αμυντικούς σα ζεστό ψωμί; Εκείνος εκεί πάνω τρέχει τριάντα-τέσσερα χιλιόμετρα κάθε βδομάδα φορώντας κάτι που πρέπει να θυμίζει δέρμα γάτας πάνω σ' έναν μποζίτη — όχι νυφικό φόρεμα πάνω σ' έναν πρωταθλητή. Και μιλάμε για τίτλους τώρα; Για το ποιος χάνει και ποιος κερδίζει; Την τελευταία φορά που η Παρί στέφθηκε πρωταθλήτρια — ποια φόρμα είχανε οι παίκτες πάνω τους; Την κλασική μπαμπού, εκείνη που ακόμα αναπνέει. Την προηγούμενη φορά όμως, όταν η ομάδα άλλαξε ιδιοκτήτηδες σαν φανέλα νυχτούκου, τότε βγήκανε αυτές οι ψιλοκουκούλες μινιατούρες σα να τους είχε αγοράσει κάποιος το ντύσιμο για το χορό αποφοίτησης ενός γυμνασίου της πόλης. Κι όμως εκείνοι εκεί πάνω δεν άλλαξαν μόνο τη φανέλα — άλλαξαν και την ιστορία της ομάδας μέσα σ' έναν χρόνο. Κοιτάξτε τις άλλες ομάδες τώρα: στη Γιουβέντους οι παίκτες φοράνε κάτι που μοιάζει σα ρούχο εργοστασίου, όχι σα κοστούμι γάμου. Στη Μπάγερν πιάνεις έναν πρωταθλητή κι εκείνος σου δείχνει πως φοράει κάτι αδιάβροχο, σα στρατιώτης που έχει να αντιμετωπίσει όλον τον χειμώνα εκεί μέσα στο Allianz Arena. Στη Λίβερπουλ φοράνε φόρμες σα πληρώματα πλοίου που έχουνε ζήσει όλες τις βάρδιες κάτω από τους πάγους — εκεί δεν υπάρχουν νυφικά, εκεί υπάρχουν πρωταθλητές που ξέρουν πως ο αγωνιστικός χώρος δεν είναι κατάστημα επίδειξης. Κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε να μιλάμε γι' αυτές τις φανέλες σα να είναι θέμα γούστου. Μα δεν είναι γούστο αυτό — είναι ζήτημα αποτελεσματικότητας. Ποιος νοιάζεται αν η φανέλα φαίνεται ωραία στις φωτογραφίες όταν ο πρωταθλητής που την φοράει ξεκολλάει στην μισή διάρκεια επειδή η μασχάλη του είναι σα περιοχή υπό κατάληψη; Εκείνος εκεί πάνω πρέπει να νιώθει σα να φοράει δεύτερο δέρμα, όχι σα να φοράει μια προσωπίδα γιορτής. Κι όταν βλέπω τους διοικούντες να λένε πως πρόκειται για μια νέα εποχή — εμένα μου έρχεται ένας γέρος δάσκαλος της σχολής να φτιάξει κόπο σαν διαβάσουμε αυτά τα λόγια. Εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι φωτογράφηση στον γύρο των Champs-Élysées· είναι αγώνας πάνω σ' έναν αγωνιστικό χώρο που καίει σα τζάκι τον Αύγουστο. Κι όμως εκείνοι επιμένουν να βγάζουν φανέλες που γίνονται αλυσίδες γύρω από τους πρωταθλητές μας — αλυσίδες που δεν αφήνουν ούτε τον αέρα να περάσει. Πείτε μου λοιπόν: εμείς εδώ που φοράμε αυτές τις φανέλες στους δρόμους επειδή τις αγοράσαμε σα δήλωση πολιτισμού — εμείς είμαστε αυτοί που ζουνε πραγματικά τον αγώνα ή αυτοί εκεί πάνω στις διοικήσεις είναι αυτοί που αποφασίζουν πως ο πρωταθλητισμός κάνει πρώτο θέμα την εμφάνιση του πρωταθλητή αντί την επίδοση του πρωταθλητή;