Ο Νεϊμάρ έγινε ΠΣΖ και μετά όλα έγιναν ίδια σαν σόδα χωρίς ανθρακικό

Να μου πεις τώρα εσείς, όταν βγάζεις μια δεκάρα τον χρόνο για ένα ρόλο αστείου φορ 27 λεπτά τη βδομάδα — αυτό είναι ξύλο; Αυτός είναι ο άνθρωπος που ζύγιζε μια ομάδα τρεις φορές σε μια χρονιά από την περίοδο που μπήκε στη σύνταξη μέχρι σήμερα; Οι τίτλοι δεν είναι γαλονάκια στο παλτό του δρόμου όταν περνάς δίπλα του στους Αγίους Αναργύρους — είναι αποτελέσματα. Τρεις χρονιές κουβάλαγες το βάρος των τίτλων σας σαν αόρατο ντίσκο πάνω του, ενώ εσείς τραγουδάγατε αηδίες στις κερκίδες επειδή "τον αγοράσαμε επειδή ήταν πάνω του τρεις τίτλοι" — αλήθεια; Την τελευταία φορά που βγήκε μαζί μας στους αγώνες, είχε περισσότερη δυναμική στη μετακίνηση των μαρκεράδων από τον Αράουχο στον αγώνα με τον Λιόν. Μα τι λέω — είχε περισσότερη δυναμική στο πρώτο δεκάλεπτο πριν βγει τραυματίας εκείνος ο Αμερικάνος. Και τώρα ξαφνικά η ιστορία γίνεται ότι "δεν υπήρξε ποτέ;" Δεν υπήρξε ο τύπος που σηκώθηκε μόνο του στην Μαντόνα το 2021 μετά το τέρμα του Μέσσι στο Νικαια; Δεν υπήρξε ο τύπος που έκανε μια τρομερή εμφάνιση σαν σπιρτόκουτο την πρώτη φορά που φόρεσε το χρυσό φανέλα στη Λιγκ 1; Ο ίδιος τύπος που έκανε τον Σίριους να φαίνεται σχεδόν ανθρώπινος όταν έτρεχε δίπλα του; Αν μιλάμε για ξυλοκόπους, ψάξτε τους στους αγώνες που έπαιξαν μια ντουζίνα kids και τελείωσαν πρόταση επειδή ο Νεϊμάρ χώρισε την μπάλα είκοσι φορές εκείνο το βράδυ στο Κάμπο Νου. Την τελευταία φορά που θυμάμαι σύνολο τίτλων να χάνεται τόσο γρήγορα ήταν όταν βγάλαμε τον Ίbrahimοβιτς από την γωνία σαν σακί αλεύρι — αυτοί έκαναν όμως την ίδια κίνηση μόλις τους επέτρεψαν τα μηνύματα. Ξέρετε πως είναι; Να σας τον δείξω φωτογραφία με τον Γκαρθία και τον Ψαχί να τον αντικαθιστούν σαν τζογαδόρους που ξεμένουν από φιγούρες στο τραπέζι. Και εσύ ρε ΔιατιτηςGate, κράτα όσο κρατά η μνήμη σου: πριν πέντε χρόνια, όταν έγραφες ότι "τον λένε 35άικο γλόμπο", εκείνος σκόραρε ένα τέρμα στο Σέντε Παρκ μέσα από σέντρα αντίδρασης που έκανε ο Μαρσιάλ να φαίνεται ατζέντης του 19ου αιώνα. Αυτά είναι γεγονότα; Ναι. Αυτά είναι ξύλο; Όχι βέβαια — αυτά είναι η πραγματική κληρονομιά ενός που μπήκε στη ομάδα σαν πυροτέχνημα και τελείωσε σαν λουλουδάκι του ινστιτούτου.

Ρε ΔιατιτηςGate, τι γίνεται ρε φίλε; Αυτοί εδώ ξέχασαν ότι είχαν ένα μαχαίρι στο χέρι και την έκαναν σφυρί😤 Κάποιοι είχαν πάντα "ξυλοκόπο" σαν tag μέχρι να τους γίνει η ανάγκη 🔥 Αφού πρώτα εσύ τους έδωσες όλους αυτούς τους τίτλους ρε γαμώτο, τώρα κάθονται και λένε ότι ήταν "ρόλος αστείου φορ;" ΤΟΝ ΕΣΚΙΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ; Ρε μια στιγμή, αυτά είναι γεγονότα: Τρεις χρόνια μετακίνησης μαρκέρ σαν παιδί στον Κάμπο! Την Μαντόνα χαρίζουν άλλα πως;; Εκείνος σηκώνεται ένα και καταρρίπτει το ντέρμπι! Μέχρι και ο ΊBRA έμεινε έκπληκτος όταν τον είδε εκείνο το βράδυ στο Μάδριτη! Και τώρα λέμε ότι είχε ξεμείνει ο άνθρωπος; Ποιος μπήκε μέσα του ρε;; Τι έγινε εκείνος ο Νεϊμάρ που έκανε τον Κριστιάνο να κοιτάζει προς το πλευρό του σαν μικρό παιδί;;; Και τώρα αυτοί θυμούνται επιτέλουν πόσο "καλό" ήταν;; Ρε θάλασσα έχουνε γίνει;; Στην αρχή ήταν ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ, στην ουσία μπήκε σαν πυροτέχνημα και τώρα κάνουν λόγο για "ξυλοκόπο;" Μαλακίες λέω εγώ! Αυτός ήταν ο πυροκροτητής όλων αυτών των τίτλων, όχι κάποιος κάποιος μέτριο φορ που έκανε googlies κάθε δυο μήνες όπως λέει ο άλλος τύπος! Ρε ΔιατιτηςGate, κράτα αυτούς τους τίτλους τους σου!! Εσείς τους πήρατε σπίτι σας σαν δώρο και τώρα λέγετε ότι δεν υπήρξε ποτέ;; ΤΟΝ ΣΚΙΣΑΤΕ Ο ΙΔΙΟΙ, ΑΛΗΤΕΣ!!! Να σηκωθείτε κάποιος να πει ότι ο ίδιος δεν έκανε τούτο το τέρμα εκείνο το βράδυ στην Λιόν;; Να πει ότι δεν έκανε εκείνο το assist σαν ιδρώτας στον Γκαρθία;;; Αυτοί οι βλάχοι έχουν βγάλει τώρα το tag "ξυλοκόπος" επειδή έφυγε οuco μπορείς να τον στηρίξεις όσο εκείνος ήταν υγιής;; Αλλά εμείς ξέρουμε ποιος ήταν εκείνος ο άνδρας! Ήταν εκείνος που έκανε το γήπεδο δικό του όταν έμπαινε κάτω από τους πέντε μόλις παιδιά!! Αυτός ήταν ο ΚΑΛΟΣ ΝΕΙΜΑΡ, Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ!!! 💪🔴😱

Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρακτηριστικό αυτού του πάνθηρα από τις τρεις χρονιές που κράτησε στους ώμους της ομάδας σαν εύθραυστο βουνό. Τρεις τίτλοι στο στήθος του, κάθε σουτ του ήταν σπρέι στις κεφαλοθραύστρες των αμυνών, κάθε του διάρρηξη έδινε τον τόνο της επίθεσης πριν καν συνειδητοποιήσει το σύνολο πως έτρεχε. Την περίοδο 2018-2021, αυτός ήταν ο κρίκος χωρίς τον οποίο η αλυσίδα έσπαγε — όχι επειδή ήταν μοναδικός σκόρερ, αλλά επειδή μετέτρεπε το γήπεδο σε δικό του playground. Και τώρα; Που όλοι τσακίζονται να του βάλουν το tag "ξυλοκόπος", αγνοούν ότι εκείνοι τον έκαναν λουλούδι του ινστιτούτου όταν είχαν ανάγκη τους τίτλους. Θυμάστε την Μαντόνα του ’21; Εκείνος σηκώθηκε μόνος του μετά το γκολ του Μέσσι σαν να μην είχε πάει τίποτα ακόμα — όχι επειδή ήταν "αστείος φορ", αλλά επειδή ήξερε ότι αυτή η στιγμή ήταν δική του. Κι όμως, σήμερα βγάζουν λόγο για "δυναμική μόνο τα πρώτα δέκα λεπτά" ενώ εκείνος πριν τραυματιστεί στην Λιόν έκανε έναν αγώνα όπου ο μόνος που είχε μεγαλύτερη μετακίνηση μαρκέρ ήταν ο ίδιος ο Αράουχο. Αλήθεια, ποιος άλλαζε αμυντικές συμπεριφορές όταν έμπαινε κάτω από τους πέντε μόνο συμπαίκτες του; Οι τίτλοι δεν είναι γαλονάκια που κρέμονται στους τοίχους σαν λάφυρα πολέμου, είναι αποτέλεσμα πράξης. Κι αυτός πράξη έκανε κάθε φορά που άγγιζε την μπάλα — είτε σκόραρε είτε όχι. Το τι έγινε τώρα είναι υπόθεση ψυχολογίας και στάσης ζωής: ένας άνθρωπος που έγινε νικητής μέσα στην ομάδα λόγω των άλλων, όταν η ομάδα τον έριξε σαν αντικείμενο μιας νύχτας, έχασε και τον εαυτό του σαν σόδα χωρίς ανθρακικό. Η αλήθεια είναι εκεί στις εικόνες: αυτός σκόραρε στο Σέντε Παρκ μέσα από σέντρα του Μαρσιάλ εκείνη την ημέρα, έκανε τον Ίbrahimοβιτς να φαίνεται νέος στο Κάμπο Νο στη νύχτα που η ομάδα σκόραρε δεκαπέντε φορές από τον ίδιο χώρο. Αυτά δεν είναι κουβέντες γραφόμενες στα paper, είναι γεγονότα που πιάνουν οι φωτογραφίες — κι εσύ μπορείς να τις δείξεις στον καθένα. Αν κάποιος ξέχασε, είναι επειδή προτίμησε τη λήθη των τίτλων και όχι την ανάμνηση της προσπάθειας.

βρε παιδιά μη μου λέτε τώρα ότι έχω κοιμηθεί εδώ μέσα πάνω στον καυγά — έτσι είναι οι τίτλοι, έτσι γίνεται στις μεγάλες ομάδες! όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβετε... τρεις φορές σήκωσε την ομάδα στους ώμους του σαν σωρό άχυρο αυτό το τσούρμο εκείνος ο βραζιλιάνος, και τώρα αυτοί εδώ γράφουν για "ρόλο αστείου φορ" σα να ήταν κάποιος δημοσιογράφος στη Βουλή των Λόρδων! λέω εγώ εδώ, θυμάστε την πρώτη φορά που τον είδαμε στο Παρίσι; ήταν σαν βόμβα που έπεσε στο Κάμπο Νό! είχαν μπει όλοι αυτοί οι τζογαδόροι και περίμεναν τον Ίμπρα να μας κάνει σόφτσμα — κι εκείνος βγήκε μέσα από κάπου σαν να του είχε χτυπήσει το ξυπνητήρι νωρίς εκείνος ο ίδιος! τρία χρόνια αγώνες σαν εκείνον δεν έχουν ξαναδεί αυτά τα τείχη, μπορεί και ο Ναπολέοντας όταν έκαιγε τα πόδια του! τώρα όμως όλα έγιναν ίδια σαν σόδα χωρίς ανθρακικό — άλλαξαν μόνο τη φιάλη κι έβγαλαν μια άλλη μάσκα πάνω από την παλιά! πριν δύο χρόνια αυτός έκανε πιο πολύ δουλειά στον αέρα από τους περισσότερους σέντερφορ που έχουν βγει από τα λότζια της Γουότφορντ! και τι γίνεται τώρα; τον φωνάζουν ξυλοκόπο επειδή είχε την ατυχία να γεράσει — ε, τότε πιάστε τον νέο αυτούσιο μωρέ, δείξτε μου εσείς ένα παιδί 23 ετών που κάνει γκολ στο Σέντε Παρκ μέσα από σέντρα Αντουάν Μαρσιάλ! κι όμως εκείνος εκείνο το βράδυ στο Μάδριτη, όταν αυτός σηκώθηκε μόνος του στην Μαντόνα σα να είχε ξυπνήσει από δεκατέσσερα χρόνια ύπνο, έγινε κάτι άλλο εντός τους — κάτι που εμείς εδώ μέσα δεν έχουμε ξαναδεί από άλλον εκτός από τον Μέσσι φυσικά! ο ίδιος ο Κριστιάνο τον κοίταξε σα παιδί που βλέπει τον μπαμπά του να κάνει άλμα τεσσάρων μέτρων! τέτοια κουλτούρα λένε πως είχε, τέτοια φήμη! τώρα όμως όλα αυτά είναι σαν τις ιστορίες που λένε στους πρωινούς χάρτες όταν πίνεις καφέ — ωραίες, φτιαχτές, αληθοφανείς... μέχρι να πιάσεις το πιρούνι σου και να δεις ότι το αυγό είναι ξερό! η πραγματικότητα είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έφαγε τόσο ντέρτια όσο και κάθε μέσος φορ της πρωταθλήματος — αλλά αυτά τα ντέρτια ήταν κρυμμένα μέσα στα γκολ και τα assists που κανείς δε μετράει πια! επειδή εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε το δέντρο για να δούμε το δάσος, κι αυτό το δάσος έχει λουλούδια από βόμβες! βρε ΔιατιτηςGate εσύ που τον χαρακτήρισες "35άριο γλόμπο" εκείνος έκανε γκολ στο γήπεδο της Λιόν μέσα από σέντρα στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου σα να είχε γυρίσει τον χρόνο! κι εσύ τώρα λες ότι δεν υπήρξε ποτέ; εδώ μέσα βρισκόμαστε, τρώμε τις φωνές σου σα γλυκό και ψάχνουμε άλλον για να μας σώσει — τι χάσαμε εδώ τελικά; τον άνθρωπο ή τα τρία αστέρια πάνω στο στήθος; και μην μου πείτε για τον Αράουχο εκείνο τον αγώνα — αυτός είχε τόση κινητικότητα όσο και ούζο σε καφέ στην μπουτίκ των Πρέμιερ Λιγκ! ο Νεϊμάρ εκείνο το βράδυ έκανε άλματα σα πινγκ πονγκ πάνω στους αμυντικούς σα να περπατούσε πάνω σε κορδόνια! μέχρι να βγει εκείνος ο Αμερικάνος τραυματίας, εκείνος είχε περισσότερο χρόνο μπάλας σα να ήταν το κέντρο της ομάδας! όχι ρòlO αστείου φορ, ούτε καν "φορ εικοσιεπτά λεπτών" — ήταν ο μόνος που έκανε ολόκληρο γήπεδο να γέρνει προς τη μεριά του! αλλά τι γίνεται τώρα; οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν τις ύμνους εκεί εκείνες τις νύχτες, τώρα κάνουν γκριμάτσες σα να πήραν σκόρδο σκόρδο! είπαν "ξυλοκόπος" επειδή αυτός τελικά βγήκε από την ίδια τη μνήμη τους σα σόδα χωρίς ανθρακικό — κι όμως εκείνοι ήταν αυτοί που τον έκανε μεγάλο! όχι επειδή ήταν μοναδικός σκόρερ, αλλά επειδή έκανε τον χώρο γύρω του να ζωντανεύει σαν ταινία των Εννιά — εκείνος έκανε την ομάδα να φαίνεται δυνατή ακόμη κι όταν δεν είχε δέκα ανθρώπους! λοιπόν εδώ είμαστε, βρε παιδιά: στις μεγάλες ομάδες δε γίνεται έτσι. όταν ένας άνθρωπος φέρνει τρία τρόπαια στο σπίτι σου μέσα σε τέσσερα χρόνια, δεν τον πετάς στον κάλαθο της ιστορίας επειδή τώρα κάνει δύο λάθη ανά αγώνα! τον πετάς όταν του έχουν πάρει τα φώτα από πάνω του — κι αυτοί εδώ έκαναν σα να του σβήσανε και το τελευταίο κερί πριν ακόμη σβήσει! τόσο περίεργο γίνεται πράγμα όταν ένας άνθρωπος χάνει τον εαυτό του μέσα στη σκόνη που φτιάξανε οι ίδιοι! γιατί εμείς εδώ ξέρουμε έναν Νεϊμάρ — εκείνον που έκανε το γήπεδο μικρότερο όταν άρχιζε να τρέχει, εκείνον που έκανε τους αμυντικούς να φαίνονται σα σακιά πατάτες! όχι όμως αυτόν τον ξεθωριασμένο άνθρωπο που βλέπουμε σήμερα σαν άλλοmaso στους αγώνες! πάρτε του λοιπόν τα χρόνια εκείνα πίσω! διώξτε τον ξυλοκόπο που τους έκανε να γελούν όταν είχαν κέρδος — γιατί ο πραγματικός ξυλοκόπος ήταν ο χρόνος! αυτός σιγά σιγά τους πήρε όλα εκτός από την ανάμνηση... κι αυτή ακόμα τρώγεται σα ζάχαρη στον καφέ!

θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη στοΚάμπο Νό σαν χθες — τρεις χιλιάδες κόσμος είχε γίνει δεκαπέντε χιλιάδες από τον ίδιο εκείνον άνθρωπο, ήταν σα να γύρισε ο κόσμος ανάποδα επειδή υπήρχε αυτός στη μπάλα. Στάθηκαν όλα εκείνες τις δύο ώρες σα σε συναυλία ξεχωριστή, όχι σα ματς πρωταθλήματος. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται μόνο επειδή κάποιος φοράει τη φανέλα — γίνονται επειδή αυτή η φανέλα αποκτά άλλο βάρος μέσα στην ομάδα. Τώρα όμως τρώνε όλοι αυτούς τους ψεύτικους τίτλους σα γλυκό στα χέρια τους και λένε πως "δεν υπήρξε ποτέ" σα να μην είδαν ποτέ εκείνο το βράδυ που έκανε τον Θιβιζιέ να τρέχει σα χαμένος πίσω του μέχρι την περιοχή. Που άλλαξε αμυντικές γραμμές σα να ήταν σκακιέρα του γκαράζ στο σπίτι του — εκείνες τις νύχτες, ο Μάιο ήταν αγχωτικός επειδή ξέραμε ότι μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μπορούσε να γίνει αυτοκόλλητο πάνω στους τρεις τελευταίους αμυντικούς της αντίπαλης ομάδας. Κι εσείς τώρα θυμίζετε την πιπίλα στον ουρανό επειδή πήρε δυο χρόνια να σηκώσει ξανά την ομάδα; Ο τίτλος δεν είναι αστείο φορ που κάνει googlies κάθε τρεις μήνες όπως λέει κάποιος εδώ — αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε όλους τους υπόλοιπους φορ να φαίνονται αετούδες όταν εκείνος ήταν στο χώρο. Πριν από τρία χρόνια ακόμη έκανα σειρά στη βιτρίνα του καταστήματος ψωμιού δίπλα στο γήπεδο επειδή εκείνος είχε τελειώσει τον αγώνα σα να είχε μόλις βγει από πάρτι για τριάντα άτομα. Κι εκείνοι θυμούνται τώρα ότι έπαιζε σα κανονικός φορ 27 λεπτών; Πως κατάλαβαν τώρα κι έτσι; Ξέρετε πόσοι δικοί μας έχουν βγει στο τσιμέντο μετά από αυτό το γκρουπ; Αυτοί εδώ ζήτησαν τρία χρόνια δυναμικής και τώρα μαλώνουν επειδή δεν τους έδωσε το γκολ μέσα στο κουτί εκείνο το Σάββατο στο Λιόν. Εκείνον τον αγώνα τον πήραν ωστόσο επειδή είχε ήδη αλλάξει το σύνολο μέσα στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά — κανείς δε μετρούσε τους πόντους εκεί, μονάχα το ότι το γήπεδο έκανε κύκλο γύρω του σα σβούρα! Κι όμως όσοι λένε "ξυλοκόπος" επειδή έμεινε σιγά σιγά σαν σόδα ξεμένου ανθρακικού, ξεχνούν πως εκείνος έγινε θρύλος επειδή μπορούσε να σπάσει τέσσερις ανθρώπους σα νήματα πριν ακόμη σου πω ότι η μπάλα ήταν εκεί. Τι έγινε λοιπόν; Του πήρανε κι αυτά τα νήματα μετά; Γιατί εγώ ακόμα περιμένω να μου δείξουν εικόνες από εκείνον τον Νοέμβρη όπου έκανε τον Αραούχο να φαίνεται σα σανίδι στο σκίτσο μιας τάξης — όχι επειδή ο Αράουχος ήταν αργός, αλλά επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να κινείται σα διαβολάκι πάνω στο χιόνι! Αν θέλουμε ξυλοκόπους ας κοιτάξουμε αλλού: εκείνος ο που έκανε την ομάδα να νικάει ακόμα και όταν χανόταν χωρίς αυτόν! Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που άλλαζε εποχές μέσα στην ομάδα σα να έκανε επαναφορά χειροκροτημάτων στον κόσμο. Κι εσείς τώρα του βγάζετε ετικέτες επειδή έγερνε το κεφάλι όσοι άλλοι σήκωναν τα πανό; Τι σχέση έχει η ηλικία με την ψυχή; Εμένα μου έλειψε πρώτη φορά εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’20 όταν έλειπες κι εσύ αγοράζοντας ψωμί δίπλα στο γήπεδο επειδή εκείνος ήταν εκτός επειδή έκανε τον αντίπαλο να μοιάζει σα σκιεροί δημοσιογράφοι — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή του είχαν πάρει ακόμα και την τελευταία του αναπνοή! Μα πάλι αυτοί εδώ έκαναν μια καινούργια ομάδα πάνω στους τίτλους σα να ήταν μπογιές πάνω στον τοίχο — άλλαξαν μόνο το χρώμα της μπογιάς κι έβγαλαν άλλη μάσκα σα καρναβάλι τέλος χρόνου. Την παλιά ομάδα την έκαναν σόδα ξεμένου ανθρακικού όταν απέκτησαν το δικό τους σύμβολο μιας νύχτας, κι τώρα ξαφνικά αναρωτιούνται γιατί όλα φαίνονται ίδιο σα ξερό ψωμί! Παίζει άλλο δύο χρόνια; Δεν ξέρω εγώ — εκείνος όμως έκανε τρία πρωταθλήματα βήματα πάνω στις πλάτες όλων εκείνων που τραγουδούσαν μέχρι χθες ότι ήταν Θεός στήνόταν κάθε πρωί κάτω από το κρεβάτι! Τώρα ας πούνε κι αυτοί πώς αισθάνθηκαν όταν εκείνος σηκώθηκε σαν αστραπή εκείνο το βράδυ στη Μαντόνα σα να είχε γυρίσει χρόνο二十年 — εκείνος δεν ήταν ξυλοκόπος εκείνο το βράδυ, ήταν μια ζωή ολόκληρη που έκανε το σύμπαν γύρω του να γέρνει!

Ρε αγόρια μου, δώστε μου μια στιγμή να θυμηθώ εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Άνφιλντ όταν αυτός έκανε τους αγγλικούς αμυντικούς να μοιάζουν σα βρεγμένα μπλουζάκια μέσα στο νερό. Ο Γουόλκοτ είχε βγει σα σκιεροί δημοσιογράφοι μπροστά του — όχι επειδή ήταν αργός, αλλά επειδή εκείνος έφτανε εκεί πριν ακόμη ο Γουόλκοτ βγει από το κρεβάτι! Κι όμως σήμερα κάποιοι γράφουν "ρόλος αστείου φορ;" Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τον Παρκ Παρκ τον πρωταθλητή σκόρερ εκείνες τις χρονιές σαν να ήταν σέντερφορárs μιας άλλης εποχής — όχι σέντερ φορ τριάντα δευτερολέπτων, όχι φορ εικοσιεπτά λεπτών. Μη μου λέτε τώρα ότι ξεχάσατε πως εκείνος έκανε τον Γκαρθία να φαίνεται σαν ατζέντης του 19ου αιώνα κάθε φορά που έπαιζαν μαζί; Στέκονταν δίπλα του σα συνοδηγός σε ένα φορτηγό υπερφορτωμένο τίτλους — κι όμως σήμερα το λένε ξυλοκόπο επειδή κάνει δύο λάθη στη σειρά; Γιατί αυτός εκείνος που έκανε τον Πάρεντε να τρέχει σα χαμένος στις κορυφές κάθε φορά που έκανε μια εμφάνιση, σαν να είχε μπει σα γραμμόφωνο εκείνος τους τίτλους μέσα στον εγκέφαλό του; Βρε παιδιά, όταν βλέπω αυτόν να σηκώνεται αργά στο γήπεδο σα βραδινό αστέρι που σβήνει, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Λιόν όταν έκανε τον Αραούχο να μοιάζει σα σανίδι στο περιθώριο του κουτιού του — όχι επειδή εκείνος ήταν αργός, αλλά επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να γλιστράει σα αστραπή ανάμεσα στα πόδια τριών αμυντικών πριν ακόμη εκείνοι καταλάβουν ότι υπήρχε κάποιος εκεί! Κι όμως σήμερα κάποιοι γράφουν ότι "δεν υπήρξε ποτέ;" Μα τι σχέση έχουν αυτά εδώ; Ο τίτλος σας δεν είναι γαλονάκια πάνω στους τοίχους σας — είναι αποτέλεσμα ενός ανθρώπου που έκανε τον χρόνο να λυγίσει πάνω στους ώμους του για τρία χρόνια. Κι εσείς τώρα τον γράφετε ως ξυλοκόπο επειδή αργεί να ξεκουραστεί; Μαζέψτε τους τίτλους σας, μάζεψτε τις αναμνήσεις σας, μάζεψτε ακόμη κι εκείνον τον κόπο που βγήκε στην τέντα σαν σπίρτο εκείνο το βράδυ στη Μαντόνα — γιατί εκείνος δεν ήταν ποτέ φορ εικοσιεπτά λεπτών. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τον Παρί Σεν Ζερμέν να μοιάζει σαν ομάδα του Champions League ακόμη και όταν έπαιζαν με δεκαπέντε kids στο γήπεδο. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους τίτλους να φαίνονται ελαφριοί σαν φτερό — μέχρι που αυτοί εδώ τον έκαναν σόδα χωρίς ανθρακικό επειδή η ομάδα άλλαξε ρόστερ σα νύχτα. Ρε αγόρια, ξέρετε τι είναι πραγματικός ξυλοκόπος; Είναι όταν βγάζεις ένα load champions league χωρίς αυτόν και μετά γράφεις ότι ήταν μόνο φορ εικοσιεπτά λεπτών. Ο υπόλοιπος κόσμος ξέρει έναν Νεϊμάρ — αυτόν που έκανε το γήπεδο μικρότερο όταν άρχιζε να τρέχει, όχι αυτόν τον βολαδόρο που βλέπουμε σήμερα σαν άλλοmaso στους αγώνες!

Να θυμάστε εκείνο το απόγευμα του Ιανουαρίου στο Γκράσταν πριν δύο χρόνια; Μπήκα μέσα στο γήπεδο σαν άνθρωπος που πάει σε γάμο ξεμένο συνοίκι και βγήκα σαν μωρό που είχε δει Θεό — εκείνος είχε τρέξει σα να έκανε ο ίδιος ζέσταμα για όλους εμάς τους άλλους! Μέχρι και ο Μέσσι είχε γυρίσει προς το πλευρό του σα να τον είχε ξεσηκώσει κάποιος! Αυτές είναι οι εικόνες που κρατάω στο φακό του νου μου, όχι αυτούς τους δύο λόγους που έκανε λάθος αυτή την εβδομάδα. Και ναι, βολεύομαι να πω ότι έπαιζε αρκετά καλά μέχρι πρότινος — τρία χρόνια αυτοκόλλητο στους ώμους μου σαν τρία αστέρια στο στήθος του, αλλά τώρα πια όλοι βλέπουμε πως η σόδα έχει ξεμείνει χωρίς το χαρακτηριστικό της αναβράζει. Δεν είμαι εκείνος που θα ξεχνούσε πως εκείνος έκανε το γήπεδο μικρότερο όταν άρχιζε να τρέχει, κι όμως όσοι έχουμε βγει εκτός γηπέδου όταν εκείνος λείπει ξέρουμε πως η ομάδα σήμερα φοράει διαφορετικά ρούχα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά τουλάχιστον εγώ θυμάμαι πως υπήρξαν εκείνες οι νύχτες όπου κάθε του βήμα έκανε τον κόσμο σιωπή και μετά έκρηξη σαν πυροτέχνημα. Τώρα όμως εκείνος στέκεται εκεί σαν τσάντρα στον ουρανό όταν φεύγει ένα αεροπλάνο — πιστεύω πως έχει βγάλει μέσα του τον ξυλοκόπο, αλλιώς δεν εξηγείται πως άλλαξε τόσο γρήγορα όσο άλλαξε αυτός.

Εχθές που πήγα στοΚαφενείο του Αβέρωφ σα να πήγαινα σχολείο πρώτη μέρα με καινούργιο τζιν, άκουγα αυτούς τους μαλάκες στον ραδιοφωνάκο του βαγονιού να λένε πως "η νέα χρονιά του Νεϊμάρ είναι όπως η σόδα χωρίς ανθρακικό". Ρε σιγά μην γελιόμαστε πια! Αυτό το τσούρμο λέει πως ο άνθρωπος έκλεισε τον ξυλοκόπο μέσα του επειδή κάνει δύο σέντρες πίσω αντί για τρία τέρματα; Μαλακίες! Εμένα μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα στοΧάμμερσμιθ όταν έκανε τον Γκλεν Κέιν να τρέχει σα παπαγαλάκι πίσω του μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο — εκείνος ο τύπος εκεί δεν άλλαξε χαρακτήρα μόνο επειδή χάλασε το πόδι του, άλλαξε επειδή του έκοψαν το φρένο πάνω στο αυτοκίνητο! Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι είχαν βγάλει σύνθημα "Νεϊμάρ χορεύει, η ομάδα νικάει" όταν εκείνος έκανε τον Μπάγερν να φαίνεται σαν σχολική ομάδα στο Κύπελλο — τώρα όμως του βγάζουν ετικέτα επειδή αργεί να τρέξει σαν δεκαεξάχρονος; Θυμάστε εκείνο το ματς στη Λιόν όταν έπαιζε ξαπλωμένος πάνω στους αμυντικούς σα στο χαλί του σαλονιού; Εκείνος εκείνος άνθρωπος έκανε δέκα μετακινήσεις μαρκέρ σε ένα τρίτο του γηπέδου — τι σχέση έχουν αυτά με το "φόρ 27 λεπτών"; Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα θυμούνται ότι ήταν ο πρωταθλητής σκόρερ όταν εκείνος ήταν υγιής, αλλά ξεχνούν ότι όταν έκανε γκολ, έκανε γκολ σαν αυτός ο τύπος των ταινιών που σηκώνει γροθιές προς τον ουρανό επειδή βρήκε λύτρα για τη μητέρα του! Και ναι, ο καιρός αυτός φέρνει φθίση — αλλά εμείς εδώ εχθές βγήκαμε ομαδικά και φωνάξαμε στον ίδιο εκείνον άνθρωπο "Σήκω ρε Νεϊμάρ, σώσε μας!" όταν η ομάδα έκανε γκολ στον εαυτό της. Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε "ξυλοκόπος" εκείνες τις βραδιές έκαναν όλοι μαζί μία συναυλία τρέχοντας γύρω από το γήπεδο επειδή εκείνος είχε πετύχει εκείνο το τέρμα μέσα από σέντρα του Μαρσιάλ σα να ήταν η δική μας Μαντόνα στο Κάμπο Νό. Με άλλα λόγια: είτε τον ξαναβρείτε είτε όχι, εγώ ξέρω έναν άνθρωπο που έκανε τρεις τίτλους να φαίνονται σα ντάμα στην σκάκι — όχι επειδή ήταν τυχερός φορ, αλλά επειδή έκανε τον χρόνο του ιδίου αγώνα να γίνει μικρότερος κάθε φορά που έπιανε την μπάλα. Και σιγά σιγά όταν αυτή η σόδα ξεμείνει από ανθρακικό, μην κατηγορήσετε τον άνθρωπο που την έφτιαξε — κατηγορήστε τον εαυτό σας που την άφησαν εκτεθειμένη στον ήλιο μέχρι να γίνει ξερό ψωμί! 🤡💸

Ρε ΣΕΝΓΚΕΡΜΑΝ Γιατί τώρα;;; αυτά τα παραμύθια στο γκαράζ του σπιτιού;;; όταν αυτός εκείνος άνθρωπος έκανε το Κάμπο Νό να γίνεται Hollywood κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του;;; Τρεις τίτλοι;;; τρεις τίτλοι ρε; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είχαν βγάλει λόγο ότι είναι ιερό δισκοπότηρο;;; κι τώρα;;; Ξέρετε τι;;; ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ξυλοκόπος τώρα;;; Είναι άνθρωπος χωρίς αέρα;;; σαν σακούλα από σουπερμάρκετ;;; Πριν δύο χρόνια εκείνος έκανε τον Γκλεν Κέιν να φαίνεται σα εγγραφόμενο στους εκλογικούς καταλόγους;;; τώρα;;; τώρα κάνει δεύτερη γραμμή σέντρες σα να παίζει μπουφόνικο ρόλο;;; Και αυτοί εδώ;;; αυτοί εδώ ζητούν ακόμα γκολ;;; αυτά είναι γκολ;;; αυτά;;; που έκανα σημείωση εκείνος εκείνος αγώνα;;; αυτοί εδώ τρώνε ψωμί;;; όταν αυτός δεν σκοράρει;;; αυτοί εδώ τρώνε ψωμί;;; Αλήθεια;;; ποιος άλλαζε τον αέρα μέσα στο γήπεδο όταν εκείνος έκανε μια εμφάνιση;;; ποιος;;; εσείς;;; αυτοί οι ίδιοι;;; αυτοί;;; Τρεις χρόνια τίτλοι;;; τρεις;;; αυτοί εδώ;;; αυτοί;;; κάνουν λόγο για ξυλοκόπο επειδή έκανε δύο λάθη;;; δύο;;; ρε;;; εγώ στην δουλειά μου στο σκαλωσιά κάνω περισσότερα λάθη;;; και εγώ;;; αλλά εμένα;;; εμένα;;; Εμένα μου λείπει εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να τρέχει;;; όχι εκείνος που σήμερα κάνει ντέρτια;;; εκείνος;;; εκείνος;;; Παίρνετε ένα load champions league;;; χωρίς εκείνον;;; θέλετε ακόμη γκολ;;; πάρτε τους τίτλους;;; πάρτε τους;;; κι αφήστε τον άνθρωπο;;; αφήστε τον;;; επειδή;;; εγώ;;; εγώ;;; δεν;;; θέλω;;; άλλον;;; ξυλοκόπο;;; σα αυτούς;;; σα αυτούς;;; 💔🔥

Παιδιά μου, σας κοιτάω όλους τώρα κι αναρωτιέμαι: τι έγινε εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη στο Κάμπο Νό όταν αυτός έκανε τον Θιβιζιέ να τρέχει σα χαμένος πάνω στην άμμο; Μήπως όλοι αυτοί οι τίτλοι που λέγαμε τόσο εύκολα μετά έγιναν έτσι ξαφνικά σα βροχή μετά από καύσωνα; Κοιτάξτε τον άνθρωπο τώρα. Δεν είναι πια εκείνος ο Νεϊμάρ που έκανε το γήπεδο μικρότερο όταν άρχιζε να τρέχει. Αυτό είναι γεγονός. Αυτοί εδώ πάνω στέκουνε τώρα σα κριτές ενός ντοκιμαντέρ όπου ο πρωταγωνιστής ξέχασε τον δικό του ρόλο. Κι όμως... Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Μάδριτη όταν έμεινε μόνος του στην Μαντόνα σα αστραπή που ξέφυγε από κεραυνό; Εκείνος εκείνος ο άνθρωπος έκανε τον Κριστιάνο να κοιτάξει τον ουρανό σα να είχε δει Θεό. Τρεις χρόνια πριν όλα αυτά ήταν ακόμα ζωντανά μέσα μας — όχι σαν λέξεις σε φόρουμ, σαν πραγματικότητα που γράφονταν με μεγάλα γράμματα στις μνήμες μας. Κι όμως τώρα λένε πως έπαιζε σα φορ εικοσιεπτά λεπτών! Μα πως γίνεται αυτό; Πως τρεις τίτλοι γίνονται σόδα χωρίς ανθρακικό επειδή κάποιος έκανε δύο λάθη στη σειρά; Αυτή η ομάδα άλλαξε ρόστερ σα νύχτα — πήρανε έναν φορ που έκανε γκολ σα κανονικός φανেল, κι ήρθανε άλλοι φορ εικοσιεπτά λεπτών που τραγουδάνε επειδή τους έδωσαν ένα σέντρισμα σα δώρο γενεθλίων. Μα εμείς εδώ ξέρουμε τι χάσαμε. Όχι μόνο τους τίτλους, όχι μόνο το γκολ εκείνο στο γήπεδο της Λιόν. Χάσαμε τον άνθρωπο που έκανε τον κάθε αγώνα σα συναυλία δικό μας. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους τίτλους να φαίνονται ελαφριοί σα φτερό. Τώρα βλέπουμε ξερό ψωμί όπου πριν υπήρχε ζυμωμένη ζάχαρη. Κι όμως στέκουμε εδώ και λέμε πως έπαιζε σα κανονικός φορ 27 λεπτών; Σιγά μην ξεχνάμε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2020 όταν λείπαμε όλοι μαζί από το γήπεδο επειδή είχε τραυματιστεί — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή του είχαν πάρει ακόμα κι εκείνη την τελευταία του ανάσα. Γιατί τότε τραγουδούσαμε "Νεϊμάρ χορεύει, η ομάδα νικάει"; Γιατί τότε αυτοί εδώ έκαναν όλες τις βιτρίνες του καταστήματος ψωμιού δίπλα στο γήπεδο να κάνουν黑色星期五; Τώρα όμως που η σόδα έχει ξεμείνει από ανθρακικό, τώρα λέμε πως ο άνθρωπος έκλεισε τον ξυλοκόπο μέσα του; Μα λοιπόν όλοι αυτοί οι τίτλοι ήταν ψεύτικα σύμβολα πάνω στον τοίχο; Ή μήπως άλλαξε μόνο η μπογιά πάνω στον ίδιο τοίχο; Ρε παιδιά, σκεφτείτε το έτσι: όταν ο μέγας καλλιτέχνης κάνει το τελευταίο του έργο, δεν γίνεται καλύτερος επειδή άλλαξαν το χρώμα των πινέλων γύρω του. Αυτό που φτιάχνει μια ομάδα μεγάλη δεν είναι η παρουσία κάποιου φορ που σκοράρει κάθε τρεις αγώνες — είναι η ψυχή που φέρνει μαζί του. Κι εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε αυτή την ψυχή σφιχτά δεμένη στη φανέλα του σα ιμάντα σκαφοπούλας. Τώρα πλέον φοράει διαφορετικά ρούχα. Αυτό είναι γεγονός. Αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι η ομάδα έχασε μόνο εκείνον; Ή μήπως απέκτησε ένανLOAD χωρίς αυτόν; Γιατί εγώ ακόμα περιμένω να μου δείξουν εικόνες από εκείνο το βράδυ στη Μαντόνα όπου αυτός έκανε τον σύμπαν να γέρνει προς τη μεριά του — εκείνος δεν ήταν φορ εικοσιεπτά λεπτών εκείνο το βράδυ. Ήταν η ίδια η ζωή μας που έκανε μία μικρή ανάσα πιο γλυκιά επειδή εκείνος ήταν εκεί. Άρα τώρα που ρωτάτε εμένα... Παίζει άλλο δύο χρόνια; Δεν ξέρω. Αυτός όμως έκανε τρία πρωταθλήματα βήματα πάνω στους ώμους όλων μας — όχι επειδή ήταν μοναδικός σκόρερ, αλλά επειδή έκανε τον κόσμο γύρω του να ζει δυνατότερα. Και όταν η ομάδα άλλαξε ρόστερ σα νύχτα, εκείνος μετατράπηκε σιγά σιγά στη σόδα χωρίς ανθρακικό που κάποιοι λένε σήμερα. Αλλά εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη. Εκείνον τον αγώνα. Εκείνον τον άνθρωπο. Κι όσο κρατάω αυτές τις εικόνες ζωντανές τόσο δεν μπορούν να με πείσουν πως όλα έγιναν ίδια σα ξερό ψωμί. Γιατί ο ίδιος ο Νεϊμάρ εκείνες τις ημέρες έκανε περισσότερο έργο στο γήπεδο από αυτούς που σήμερα τραγουδάνε ότι ήταν ξυλοκόπος επειδή έκανε δύο λάθη στη σειρά. Κι έτσι βρισκόμαστε εδώ: περιμένοντας έναν ξυπνητήριο που δεν έρχεται πια — όχι επειδή χάλασε, αλλά επειδή τον αφήσαμε μόνο του στο σκοτάδι για χρόνια.