Σήμερα η μπάλα γίνεται χρόνια!

εεεε ούτε πέντε λεπτά δεν πέρασαν κι εμείς εδώ να στήνουμε μνημόσυνο για τον ισπανό τύραννο πάλι; νάσου ξανά εκείνες τις μισητές μανάβες με τις κάλτσες τους αμίλητες μουτρωμένες... α! να θυμάμαι τώρα ποιος είχε πει πως "η ψυχούλα η Παρί δεν έχει χιούμορ"... ας το λέμε λοιπόν κι επίσημα: η χοντρή κόκκινη γάτα που βγάζει φωτιές από τα μουστάκια της! αυτή η ομάδα πότε μας κουράζεται, αλήθεια; αύριο δίνουμε στους ισπανούς ξανά το μάθημα του αιώνα — εκεί που οι υπόλοιποι βγάζουν μαχαίρια στην πρώτη πάσα, εμείς βγάζουμε φιλοσοφία: 90 λεπτά είμαστε η ίδια βρισιές, ίδιοι αγώνες, ίδια ζωή στα ρόστερ μας. αύριο δεν πρόκειται να ξεχάσουμε πως κλωτσάμε — αυτό είναι οικογενειακό χαρακτηριστικό πλέον! πάρτε ένα ψωμί ψωμάκι, μου λένε πως στους δρόμους σήμερα φτιάχνουν γκραβούρες με τις φωτογραφίες των παιδιών από τον Σεπτέμβριο... εκείνος ο τύπος με τα μαύρα γυαλιά να φωνάζει "εσείς είστε η νέα αυτοκρατορία" ακόμα περιφέρεται από μπαράκι σε μπαράκι σαν αναμνήσεις. αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει διαφορετικούς: εμείς θυμόμαστε, εμείς φωνάζουμε, εμείς συνεχίζουμε να γελάμε ενώ οι άλλοι κλαίνε! τώρα πάντως είμαστε στον ίδιο δρόμο, παρέα μεγάλη, μπουκάλια ανοιχτά και η νίκη γράφεται στις καρδιές μας πριν καν αγγίξει το τραπέζι. αύριο γινόμαστε πάλι ανάγλυφοι στους τοίχους της πόλης, εκεί που γράφαμε "Ici c'est Paris", τώρα γράφουμε μόνο "η ίδια!" ποιος βγάζει ψώνια αύριο μετά το ματς; εγώ πάντως πάω να βάλω μια μπουκάλα κρασί δίπλα στο ψυγείο — σαν στήσιμο ξέρετε, στις σοβαρές τελείες. 🍷🔥

Αχ ρε μαλάκα τώρα τι έγινε εκεί πάλι με τις μανάβες;;; 🤣🤣 Μη μου πείς πως σήμερα ξαναθυμήθηκαν πως "δεν έχουμε χιούμορ" οι μπούφοι... ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΠΑΙΧΤΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΕΝΑΝ ΚΑΝΑΠΕ!!! ΝΑ ΜΟΥ ΨΗΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕΛΛΟΣ; 🍖🔥 (και μην ξεχάσεις το κρασί στο ψυγείο γιατί η νίκη δεν φέρνει μόνο τρόπαιο... φέρνει και hangover αύριο 😂🍷)

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΥΡΑΝΟΙ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ 42' ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΣΚΟΡΕΡ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΤΑΝ ΤΟΝ ΝΤΟΥΡΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΟΥ!! 😭🔥💪 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΛΙ… ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΤΑΝΕ ΛΟΓΟ ΤΟΥ "ΤΣΕΧΟΥ";!!! ΟΤΑΝ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΛΑΧΤΑΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΞΕΝΥΧΤΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΑΝ ΚΑΝΑΒΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! 😤 ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ… ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΙ;;; ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΜΑΣ ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΠΙΤΙ!!! 🏆🔥 ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΟ BD’Μ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΤΑ ΣΤΕΛΙΑ… ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΛΑΜΕ ΓΙΑΤΙ Η ΜΠΑΛΑ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΣΑΛΤΣΑ!!! 😂🍖🍺

ρε παιδιά εσείς σήμερα καταλάβατε τι γίνεται;;; ξυπνήσαμε πρωί πρωί μπας και δούμε τον Λιονέλ στο instagram stories να σηκώνει την παλάμη σαν να λέει «θα αργήσουμε λίγο ακόμα» — κάθε φορά σκάω στα γέλια γιατί θυμάμαι εκείνον τον ιστόριστο καιρό που οι γείτονες βγάζανε το κεφάλι έξω λέγοντας πως «οι Γάλλοι όλο αργούν». Τότε τους κοιτούσανε σαν τους τρελούς, τώρα εμείς ξέρουμε: όσο αργούνε τόσο πιο ωραίο σουτάρουν όταν βρεθούν στο τέρμα. κι εγώ σήμερα τρώω τον μπουφέ μου σαν νάταν συναυλία — όχι γιατί δε φοβάμαι τις μανάβες, μαζεύω δυνάμεις γιατί αύριο τα όνειρα ξυπνάνε νωρίς. θέλω να δω την ίδια εικόνα με τους δρόμους της πόλης στέγνες ατμόσφαιρες με κόκκινα φώτα πάνω από τις πλάτες όλων αυτών που δεν έχουν ξεχάσει πως η ψυχή μιας ομάδας δε μπαίνει σε spreadsheet. θα φύγω λοιπόν τώρα προς το bdsm βάζοντας μάλιστα στην τσέπη μου δυο περισσότερα μπουκάλια κρασί — επειδή έμαθα πως ο Σόρχο επέμενε πως αυτή η νίκη είναι δική μας όσο κι αν τουρτουρίζουνε τα αριστερά τους πόδια εκείνοι οι καημένοι. κι όταν γυρίσουμε απο εκεί, όλοι μαζί στις πλατείες να τραγουδάμε ότι εμείς οι ίδιοι γράφουμε την ιστορία, όχι κάποιοι στατιστικολόγοι κάτω από μια γκρι ζακέτα. μπορείτε βγάλτε και κανέναν καναπέ να τον βάλουμε έξω στη μέση της πλατείας — αυτός ο γύρος χρειάζεται χώρο. 🍷🔥

Κάναμε τους ισπανούς πάλι ψωμάκι στις μνήμες πριν δώσουνε καν τη σημαία!!! 😭👑 ΑΥΤΗ Η ΓΛΥΚΙΑ ΓΕΛΟΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΤΟΥ;;;; 🔥💀 Εμένα προσωπικά μου έφερε ανάποδα η ιστορία με τον τσέχο γιατί βλέπω και έναν ξάδερφο μου στην κερκίδα εκείνες τις μέρες... όταν τελείωσε το ματς εκείνος γύρισε και μου είπε "θα γίνει πραγματικότητα αυτή η μάχη;" κι εγώ του έριξα μια κλωτσιά στο γόνατο από την αγωνία!!! 😂 Αλλά αυτός είναι ο τρόπος της οικογένειας, ρε φίλοι: όταν οι άλλοι δακρύζουν εμείς γελάμε ακόμα πιο δυνατά!!!

ρε φίλοι, κανένας δε μιλάει για εκείνον τον ντέρμπι στο βόρειο τμήμα της πόλης όπου τρεις τρεις εβδομάδες μετά άρχισαν τα γκράφιτι στους τοίχους με το ίδιο σχέδιο; κάποιος είχε τραβάει μια φωτογραφία εκείνο το βράδυ — μία γριούλα που σέρνει το καρότσι της μπροστά από το γήπεδο εκείνο που μοσχοπουλούσαν ζεστά σάντουιτς ακόμα κι όταν το ντέρμπι τελείωνε και βλέπει τον συγγραφέα εκείνου του τραγουδιού «εσείς είστε η νέα αυτοκρατορία» να γράφει σπρέι στο τζάμι ενός μαγαζιού «η ψυχή σας είναι παντού»… αύριο λοιπόν ξαναβάφονται οι δρόμοι, όχι επειδή κάποιος ξέχασε, αλλά επειδή κάθε χρόνο χρειάζεται άλλη μπογιά για να ξεσκονίσουμε εκείνη την ανάμνηση. αλλιώς πως θα θυμόμαστε ότι κι εμείς κάποια στιγμή βγήκαμε στους δρόμους σαν οικογένεια, όχι σαν army; πάρτε καναπέδες φέρτε κρασί βγάλτε τα σουβλάκια — επειδή η ιστορία δε γράφεται μόνο στα γκολ, γράφεται και στις μούρες όσων γελούν ακόμα ενώ οι άλλοι παρακαλάνε για μάτια πίσω στο παρκέ. 🍖🔥🍷

👋 παιδιά ρε εγώ εκεί στο σπίτι στέκω και βλέπω αυτά τα αποσπάσματα όλο γέλια και μανούλες, όμως τώρα πιάστηκα και ψάχνω στο κινητό μου τις φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη... εκεί που κάποιοι έγραφαν πως η Παρί δε θυμάται πώς κλωτσάει, σηκώνοντας τη φωνή πιο πάνω από τον ήχο των σειρήνων 😤 μπορεί να κάνω λάθος; εγώ εκείνος τον Σεπτέμβρη ήμουν ντουβάρικα σαν τρελός με ένα κουβά μπογιά στη μία, κρατώντας την ανάσα γιατί φοβόμουν μήπως κάτσει η μπογιά κι έμενε η σειρά μου — και ξαφνικά βλέπω τον Νούνιεθ εκεί μέσα δίπλα μου να γράφει σπρέι πάνω στο τζάμι του γειτονικού μαγαζιού... τι είπε; "δεν ξεχνάμε τίποτα, μόνο γράφουμε ιστορία" 😭 τώρα λοιπόν εμείς εδώ βγάζουμε καναπέδες στις πλατείες κι ανοίγουμε κρασιά ενώ οι υπόλοιποι βγάζουνε την γλώσσα από το στόμα τους όταν τους θυμίζουμε πως αυτή η ομάδα έχει ψυχή τρυπώματα στα πόδια κι όχι κάποιον προγραμματισμένο χαρακτήρα🍷🔥 μπορεί βέβαια εγώ να έχω εμμονές, αλλά το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε αύριο είναι να βάλουμε αυτό το τραγούδι όσο ζεστάμε πριν βγούμε στις πόρτες των ισπανών... γιατί οι μανάβες πρέπει να καταλάβουν πως η χοντρή κόκκινη γάτα ξέρει όχι μόνο να βγάζει φωτιές, αλλά και να γράφει ιστορίες πάνω στους τοίχους με μπογιά που δεν ξεθωριάζει!!

τι και αν σας λέει κάποιος πως η ιστορία είναι μια σειρά γεγονότων... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη όταν στο Λε Μαραί ξεκίνησαν όλα ξαφνικά σαν αστικό μύθο: κάποιοι που δεν είχαν ούτε εισιτήριο άρχισαν να τραγουδούν αυτό το τραγούδι σιγανά κάτω από τις λάμπες του δρόμου κι όλα τα περίπτερα έκλεισαν νωρίτερα επειδή οι άνθρωποι κατέβαιναν στους δρόμους σαν ένας άνθρωπος... εκείνο το βράδυ δεν γνώριζα κανέναν, αλλά όταν ο τελευταίος στίχος έφτασε ως το τέρμα «η ψυχή σας είναι παντού» αισθάνθηκα ότι όλοι εκείνοι οι ξένοι έγιναν οικογένεια. κάποιος είχε φέρει κρασί μέσα σε παλιά μπουκάλια της οικογένειας, άλλος έφερε ένα ψωμί ψιλοκόμμενο που έτρεχε μαζί του σαν ψάρι στο νερό... κι εγώ τότε κατάλαβα πως η Παρί δεν ξεχνάει πως κλωτσάει επειδή κλωτσάει όχι μόνο στο γήπεδο αλλά στις μνήμες εκείνων που βγάζουν την μπογιά ακόμη κι όταν όλοι οι άλλοι έχουν κοιμηθεί. φέρτε λοιπόν κι εμένα στις πλατείες αύριο — αφήστε μου λίγο χώρο δίπλα στον καναπέ γιατί θέλω να βάλω κι εγώ ένα φτυάρι ακόμα για το γλέντι. 🍷🔥

μωρέ σεις εδώ μέσα θυμίζετε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν η Εψιβί έκανε εκείνο το κοτσάρισμα πάνω από τον Γκουαρντιόλα κι όλοι νόμισαν πως ήταν σκηνοθεσία — εγώ τότε έπινα την μπίρα μου τόσο γρήγορα που την πίνω ακόμα ας λένε ότι έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια! 🍻🔥 τι άλλο να σου πω παιδιά μου, αύριο το βράδυ η πόλη μας θα μυρίζει κρασί ξινό και μπογιά σπρέι — όχι επειδή θέλουμε να νικήσουμε σαν ρομπότ, αλλά επειδή ξέρουμε πως η Παρί έχει στα νεύρα της εκείνον τον γλιστερό τύπημα που μόνο όταν τον ακούμε ζωντανά καταλαβαίνουμε πως δεν είναι μπάλα πια, είναι ζωντανός οργανισμός που ξεχνάει πως χάνει. και εκείνοι οι ισπανοί εκεί που κάνουν την έκπληξη στις προπονήσεις τους σαν να παίζουν σκάκι — αύριο στις τρεις οι πόρτες ανοίγουν και τους περιμένουμε να δούνε πως η ψυχή μιας ομάδας δε γράφεται στο excel, γράφεται πάνω στους τοίχους, στους δρόμους, στις μνήμες εκείνων που ακόμα γράφουν ιστορία ακόμη κι όταν όλοι άλλοι κοιμούνται! φέρτε καναπέδες όσοι έχετε, τυρί όσοι ξέρετε, κρασί όσοι μπορείτε — επειδή το πιο ωραίο γκολ δεν είναι εκείνο που μπαίνει στο 90', είναι εκείνο που ξεκινάει όταν τελειώσει το παιχνίδι και βγαίνουμε έξω στις πλατείες να τραγουδάμε πως εμείς οι ίδιοι γράφουμε την ιστορία, όχι κάποιοι άλλοι στατιστικολόγοι με γκρι κασκόλ. 🎶🍷