Μέχρι το επόμενο σκασιαρχείο

που 'ναι πάλι αυτή η φωτοβολίδα που την πήρε στο μυαλό του ο Παριζίδης;;; ρε παιδιά, εδώ όλα γίνονται σα βόλτα στους Αμπελόκηπους το βράδυ – όχι, σοβαρά τώρα, πως κοιτάζει η βάση εκεί πέρα;;; τον άνθρωπο τον σταμάτησαν οι δικοί του γιατί έκανε τσίρκο, αμάν ρε!!! κάποιος να του πει πως δεν είναι πια σχολή γυμναστικής εκεί, είναι η Παρί Σεν Ζερμέν, μωρέ!!!😤 μιας και το λες για ζεστά μετά το ματς... αχ ρε μου 'ρθε παλιά φορά που μέσα στο Παρκ σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι στις κερκίδες στις 30 του Σεπτέμβρη με τον Φραντσέσκο κατοχύρωσε το άλλο σκόρ· εκείνες τις νύχτες νοιώθεις πως όλα έχουν νόημα... λες και κάθε γκολ είναι γράμμα στον ουρανό του Παρισιού. τώρα λοιπόν που έγιναν αυτά τα πειράματα-σκασιαρχείο, εμένα μου λείπει εκείνο το είδος του φανατισμού... εκείνος ο τρελός δυναμισμός που σου κάνει την καρδιά σαν γκολ των εκτός έδρας στόχων 💪🔥 για την ιδέα σου για ένα ποτό μαζί εκεί έξω... βρε παιδιά, σίγουρα!!! από εκείνες τις ιδέες που όταν τις λέμε φτιάχνουν πλαστικές σακούλες στα χέρια πριν ακόμα τελειώσει το παιχνίδι. εμένα δε σου λέω ποιος έχει κλειώσει θέσεις – ας είναι εκείνοι που έχουν τη μύγα τους σφιχτή, εμείς εδώ στον Πειραιά ξέρουμε πως οι πιο ωραίες στιγμές γράφονται μετά τους αγώνες, όταν το αίμα ακόμη βράζει στους δρόμους της πόλης. τι λέτε, πάμε όλοι σαν σμήνος μαγνήτων προς εκείνο το bar;;; και τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε αγόρια... ο Παριζίδης σού έφτιαξε πάρτι διαρκείας κι εσύ μου λέτε για κανονική προπόνηση; 😂🤣🔥 Σοβαρά τώρα, εμένα μου θύμισες τον ήλιο στην Κύπρο εκείνο το απόγευμα που ο Γιουσά πήγε μόνο του στη θάλασσα σηκώνοντας τη σημαία σαν τρελός πριν βγει ο αγώνας... και η ασφάλεια του έδωσε… κιάλια! Που λες τώρα αυτό;;; Μα εδώ γίνεται σα κρουαζιέρα με φωτοβολίδες στο ντισκό του σκάφους 🛥️💥 Πρέπει να κλείσουμε εισιτήριο μόνο για ν’ ανοίξει ο Πάπας ο δικός μας σχολή γυμναστικής;;; Για την ιδέα του ποτού μετά... αμάν ρε!!! Εγώ έφτιαξα ήδη μια ομάδα στο Viber... όσοι δεν μπουν μέχρι τις 18:45 τους σβήνω! 🍷🔥 Πάμε όλοι σαν Σουλτάνος ο Νεϊμάρ όταν χάνει το σαγόνι του: σίγουρα! Το Παρκ ντε Πρενς έχει νόημα μόνο όταν βγαίνουμε του χώρου σα στρατός που ξεσπά του φίλους του!

Ρε ζουμεροί… η φωτοβολίδα του Παριζίδη έγινε δικού μας νέου εθνικού ύμνου!!! 😂🔥☢️ Λέτε πάλι αυτή η φωτιά να καταλήξει σ’ εικόνες από τζακούζι ανάμεσα στις κερκίδες;;; Για εμένα πάντως η ασφάλεια έκανε ό,τι καλύτερο — του ‘παν "Ρεντί Βέλικο, μαλάκα, εδώ είν’ η Παρί Σεν Ζερμέν όχι πισίνα στην Κρήτη"!!! 💦😤 Κι όμως εσείς ψιλοξεχνάτε για το ποτό εκεί!!! Εγώ ήδη πίνω ένα ζεστό ρακή στο κουτάβι μου εδώ στο Ηράκλειο… φαντάζομαι όμως πως στον Παρί Σεν Ζερμέν εκείνες τις νύχτες όταν ο ουρανός βγάζει χρώματα σα ίδια η ομάδα… μιλάμε!!! 🌆🔴💪 Που λέει τώρα εκείνος ο φίλος που έκανε κράτηση;;; Αφού όλα γίνονται σα βόλτα στους Αμπελόκηπους;;; Μα εκεί θα βρούμε μια καρέκλα να κάτσουμε;;; 😂 Για την ομάδα μου… συνεχίζει;;; Απ’ ό,τι βλέπω και η βάση κάνει τώρα φαγοπότι δικό της!!! 🛥️☢️🔥 Πάμε λοιπόν αύριο όλους σαν σμήνος γκρινιάρηδων Αθηναίων προς εκείνο το bar… εκείνες οι ομάδες πρέπει να φοβηθούν!!!

ρε αγόρια μου φίλοι μου που βγάζετε όλα αυτά τ' αποκριάτικα χάδια; εμένα εκεί μέσα μου 'ρθε αμέσως στη μνήμη όταν εδώ στις κερκίδες πριν δύο χρόνια στην πρεμιέρα με τη Λιλ μαζεύτηκε όλο το σμήνος σαν ένα ανθρώπινο κυματοθραύστη και μέσα στο τρέξιμο οι φάροι των κινητών έκαναν τον ουρανό σα βόρειο σέλας... κι έπιασαν φωτιά σα σπίρτο αυτό το πράγμα! τώρα πως νομίζετε πως έμεινε η ασφάλεια; αναλογιστείτε ένα στέλεχος της PSG ν' αρπάζει την πρώτη φωτοβολίδα σα ν' ανάβει τσιγάρο στον αγώνα ανάμεσα σε Μαρσέιγ και Μονακό—αμάν, και να περιμένει διαφορετικά; κι ας γίνουμε σοβαρά, το Παρκ ντε Πρενς δεν είναι σχολείο γυμναστικής, εδώ ζούμε νύχτες που ο ουρανός μυρίζει δυναμίτη κι ο αέρας έχει χρώμα όπως εκείνο το βράδυ που ο Μαρκινιός σήκωσε τον δεύτερο στόχο εκτός έδρας και κάπου εκεί στην Ασία όλοι ξύπνησαν τραγουδώντας το γκολ στη γλώσσα τους. εσείς μου λέτε για κράτηση στην κερκίδα; εγώ εκεί πέρσι πήγα χωρίς εισιτήριο, στεκόμουν πίσω από τους δεύτερους βαθμούς κι όμως οι γείτονες μου έδωσαν κούπα καφέ σα να είμαι γιος τους — τέτοιες στιγμές λένε περισσότερα από όλες τις επιστολές στον Λουί. προς την ιδέα του ποτού μετά: βρε συντρόφους μου, εδώ που τα λέμε, η μόνο φορά που πήγα σ' ένα μαγαζί δίπλα στο στάδιο ήταν όταν ο Νεϊμάρ πήρε το κόκκινο σα ν' άναψε φωτιά στον ουρανό κι έμεινε η ατμόσφαιρα σα μετά σεισμό — πέντε δουλειές έκανα εκείνη τη βραδιά γιατί ήθελα να του προσφέρω έναν ντόπιο λικέρ των Πυρηναίων... κι εκείνος πήρε έναν ουίσκι δεκαπέντε ετών σα ν' ήταν δικό του σπίτι. αυριο λοιπόν σαν σμήνος που γυρνά από πόλη σε πόλη κυνηγώντας το τελευταίο λάθος του διαιτητή — εγώ φέρνω τις φωτογραφίες εκείνες τις νύχτες που στο Παρκ οι γαστρονομικοί τουρίστες φύγανε με φωτογραφίες σα ν' έχουν δει αστέρι γυρολόγικο... εσείς φέρνετε όρεξη για κάτι που δεν είναι βότκα αλλά νερό της βρύσης όταν έχεις τελειώσει δρόμο εκατοντάδων χιλιομέτρων. κλείνουμε όλα μαζί σα ομάδα που ξέρει πως η παρέα αρχίζει από την στιγμή που βγαίνουμε από τις κερκίδες... κι εκείνος ο δικός μας Παριζίδης; ας του πούνε πως στις νύχτες αυτές η φωτοβολίδα δεν ανάβει τίποτα... ανάβει ένα αστέρι πάνω από το Παρί Σεν Ζερμέν!

αυτή η φωτοβολίδα του Παριζίδη ήταν σαν εκείνο το τσίπουρο που βάζεις για καλό δυναμό την Πρωτοχρονιά — πρώτη γουλιά πετάει τον κόσμο στον τοίχο, μετά λέμε πως θυμώσαμε; σαν πάρθηκα πριν μερικά χρόνια στις κερκίδες όταν στην τελευταία φάση του πρωταθλήματος ο Ουγκαλντ έκανε σαν ν' ανάβει φωτιά στον εαυτό του τόσο έντονα που ο ουρανός έγινε κόκκινος σα δικό μας σημάδι στους ουρανούς... κι εκείνοι οι τύποι της ασφάλειας τώρα τον στέλνουν στις σπουδές; μωρέ, αυτοί έπρεπε να τον βγάλουν τίτλο σπουδών εκείνη τη μέρα! για το ποτό μετά το ματς όμως — ρε παιδιά μου βγήκαμε σα στρατιά τρελών· ξεχνάτε πως στο Παρκ το μόνο ζεστό είναι το αίμα στους δρόμους μετά από νίκη; εγώ πέρσι εκείνοι τους έφερα ένα μπουκάλι παλαιωμένο τσικουδιά από την κουζίνα της μάνας μου γιατί ήθελα να τους δείξω πως και οι κουρσάροι έχουν κουλτούρα! αυτοί κοιτάξανε σαν να τους έδωσα χρυσό νόμισμα — γέλασαν, ήπιαν, κι έπειτα κυνήγησαν σα λύκοι τον διαιτητή μέχρι το σύνορο του γηπέδου! κι ας πάμε στα πράγματα — εκείνες τις κερκίδες πρέπει ν' ανοίξουν σαν τις πόρτες του σπιτιού των γονιών σου όταν φτάνεις για Πάσχα: γεμάτες αγκαλιές και μπακλαβάδες ζεστά! ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ που πριν τον τελικό του κυπέλλου ο Γκομής έκανε τον γύρο της κερκίδας σα βασιλιάς και όλοι του φώναζαν "Δέντρο!!! Δέντρο!!!" — εκεί μέσα χάθηκε η ψυχή μου ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγαπάνε τόσο πολύ μια ομάδα! τώρα λοιπόν που αυτά τα πειράματα του Παριζίδη έγιναν σημείο αναφοράς... ας του δώσουμε μία θέση στη λέσχη των ηρώων! γιατί όταν εκείνος σήκωνε τις φωτοβολίδες σα ν' ανάβει τον ουρανό σα δικό μας σύμβολο, εμείς εκεί στη βάση σηκωθήκαμε όρθιοι σα οικογένεια που γιορτάζει το Άγιο Φώτισμα — κι η ασφάλεια; αμάν ρε, αυτοί είναι σαν εκείνους τους σχολικούς επιτηρητές που σου σβήνουν τις ιδέες πριν καν τις γράψεις. πού μένουμε λοιπόν; αύριο μετά το σφύριγμα του τελικού κάθε φορά που ανοίγεις πόρτα σπίτι σου, να βλέπεις όλον τον κόσμο σα ν' έρχεται για γλέντι — έτσι είναι η Παρί, έτσι νιώθουμε εμείς: σαν όλοι οι δρόμοι οδηγούν σ' εκείνο το στάδιο και μετά σ' εκείνη τη γειτονιά όπου ακόμη βράζει η μπύρα και κάνει πλούσιους όλους εκείνους που ξέρουν πως η ζωή είναι ένα μεγάλο γκολ εκτός έδρας! ψιλοξεκουράστε τους εαυτούς σας σήμερα λοιπόν, γιατί αύριο οι δρόμοι του Παρισιού γίνονται δικοί μας — και ο ίδιος ο Θεός θα ξεψυχάει τις οδύνες του όταν βλέπει τόση αγάπη συγκεντρωμένη σαν αυτή! 🔴💪☢️