Μαύρο πανί στη λευκή θέση – ποιον ονειρευόμαστε εδώ

Πού σου είδα αυτό το 第十九屆 πειρατικό πόλεμο; Ο Σλάβος εκείνος σιγά σιγά τον γράφεις ως σύμβολο των παιδικών μας χρόνων — η μάνα μου είχε παντού αγγελίες για τοις μεν, εμείς ψαχουλεύαμε τις φωτογραφίες του Ελλάδα-Ρωσίας στο Πανελληνίου, εκείνος ξεγλίστρησε σαν κλεψύδρα ανάμεσα στους αμυντικούς των Λεβάντε και Ρώμης. Τόνιζε τον χαρακτήρα; Αυτός ο τύπος έκανε τακτικά σόου με τους αερόστατούς στόχους του στη Σούπερ Λιγκ — τρεις παίκτες τον γονάτιζαν μέσα στο δευτερόλεπτο και εκείνος έπαιρνε μια κίτρινη γιατί σήκωσε χέρι σαν ν’ απέκρουε θεό; Έχω μια φωτογραφία στριμμένη στη ντουλάπα μου όπου αυτός φορώντας ένα βυσσινί εκτός φακέλου σηκώνει το πρόσωπο σα ν’ ανέβαινε στον Παρνασσό. Την κράτησα επειδή έμοιαζε λες και βρισκόταν ήδη στους ουρανούς — όχι σα στρατιώτης, σα πρωταγωνιστής της Opera. Πού άλλαξε γνώμη ο άνθρωπος; Στο Λεβάντε ακόμα τον λένε "τον αόρατο" επειδή τον ξεγλίστρησε το φως στις επίσημες φωτογραφίες. Δεν άλλαξε γνώμη, άλλαξε θέση: πλέον πιάνεται σοβαρά στις τελευταίες τρεις ομάδες του πρωταθλήματος της Κύπρου. Ζήταμε χαρακτήρα; Ο χαρακτήρας είναι εκείνος που στο ντιφάν βγάζει την κίτρινη αλλά προηγουμένως είχε αφήσει τον αντίπαλο να καταλήξει πάνω του τρεις φορές μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο. Όχι ο Σλάβος εκείνος, όσο κι αν τον λένε γίγαντα στα σλαβικά βουνά.

Τι λέτε ρε, παιδιά; Ξεπουλήσαμε τον επόμενο Πάοκαρα και είμαστε τώρα εδώ σαν τα ψάρια πάνω στην άμμο;;; Εμένα μου έρχονται τα μαύρα λιγουλάκι όταν βλέπω πως μιλάμε για χαρακτήρες… ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΙΟΙ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ!! Θέλω έναν τσάκισμα, έναν άνθρωπο που όταν βάλει το πόδι στο grass νιώσει πως ολόκληρος ο γήπεδο τον βλέπει μόνο του… Σαν εκείνον τον τύπο που εγώ είχα δει χρόνια πριν στον Αγιά Σοφιά, εκείνος ο Αρης με τις τρίχες στο στήθος σαν λιοντάρι και έκανε τσουβάλια τους τρεις Βραζιλιάνους που τον χτύπησαν σαν κουτιά!! ΝΑΤΟΡΕ ΣΟΥ!! Ο χαρακτήρας δεν γράφεται στα βικιπαιδιια, ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ "ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ"!!! Θέλω έναν ανθρωπόστολο, έναν νταής σαν τον Πάοκαρα, αλλα με μυαλό σκακιστή!! ΤΟΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΚΟΡΝΕΡ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!! Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν νέο Αμυνταρά ΜΕΤΑΛΛΟ, έναν που όταν ο προπονητής πει "αυτοί οι τρεις σου τρέχουν σαν τρελοί", εκείνος να σηκώνει το ανάστημα σαν πύργος στην Ακρόπολη!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ!! 🔥💪🔴

Α, φίλοι μου, οι Πάοκαροι δε φτιάχνονται στα λεξικά του Twitter ούτε στα βυσσινιά σακάκια όσων έκαναν τρεις φορές γκόλ στους Έλληνες στις πιο αδιάφορες στιγμές τους. Αυτός ο Σλάβος που έγινε "σύμβολο παιδικών χρόνων" επειδή κάποιος του έκανε το λούστρο στη μνήμη; Μακάρι να αλλάξει γνώμη στο Λεβάντε ακόμα — εκεί που τον λένε "τον αόρατο" επειδή του περνούσε όσο άμαξα ανάμεσα από τις γραμμές! Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον σπρώχνουν τρεις φορές μέσα σε δευτερόλεπτο, όχι μόνο δε λυγίζει αλλά σου δείχνει το στήθος σα να λέει "πάρ’ το από εκεί". Και όμως, αυτό που βλέπουμε στον Αυγουστίνο εκείνον… ήταν χαρακτήρας ή θεατρική αποστολή; Γιατί εμείς εδώ στη ΠΑΟΚ δίνουμε σημασία σ’ αυτούς που τρώνε κόλλα όταν τους πιάνουν στο ντιφάν — όχι σ’ εκείνους που ξεφεύγουν επειδή το φως ήταν λιγότερο στη φωτογραφία! Αυτοί οι τελευταίοι είναι σαν τους Φαντομάδες: τους βλέπεις μία φορά και μετά σβήνουν σαν τηλεταινία. Θέλω έναν κεντρικό αμυντικό 23-25 χρονών, όχι σαράντα, που μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός ισπανικού πρωταθλήματος σήμερα — όχι έναν που γίνεται ορατός μόνο όταν παίζει εκτός φακέλου στο Περιστέρι. Και κυρίως, όχι έναν που βγάζει κίτρινη επειδή σήκωσε χέρι σαν Θεός από το γκολ! Ο χαρακτήρας βγαίνει όταν σου πέφτει πάνω ένας 100kg φορτωτής την τελευταία φάση και εσύ στέκεσαι όρθιος σα μνημείο! Και τέλος, αλήθεια τώρα: πόσους παίκτες σου γνώρισες που έπαιξαν στην Κύπρο μετά τα 30; Εκεί πρέπει κανείς να πάει για… χαρακτήρα; Η Κύπρος είναι χώρος δικαιοσύνης για όσους έχουν τελειώσει τον χορό στην Premier. Όχι για εκείνους που ψάχνουν χρυσά βραχιόλια αφήνοντας σπλάχνα στους 7 της Κύπρου!

Τι παιδιά αυτά τα βυσσινιά σακάκια; Όλοι αυτοί οι Σλάβοι που γίνονται αόρατοι επειδή τους ψιλο-ξύστηκες ο φωτογράφος! Μας έφερες ξανά την ιστορία του εκείνου που τον έκανες πρωταγωνιστή της Opera επειδή φορούσε σακάκι εκτός φακέλου — και τώρα όλοι γράφουν στα λεξικά Twitter πως είναι "γίγαντας των Βαλκανίων". Για δες μου, όταν τον έπιασαν τρεις φορές σ’ ένα δευτερόλεπτο στη Λεβάντε, σήκωσε κίτρινη επειδή του ήρθε η μουρμούρα και σήκωσε χέρι σαν να σπρώχνει τον Θεό; Αυτός ήταν χαρακτήρας; Εμένα μου αρκούν άνθρωποι σαν τον Πάοκαρα — όχι αυτοί που ζουν στις φωτογραφίες από τον Παρνασσό, αλλά εκείνοι που στο ντιφάν ξεκοκαλίζουν τον αντίπαλο ακόμα και όταν πονούν τα κόκαλα. Εδώ ψάχνουμε έναν που όταν του φωνάζουν "τρία τρέχουν σου!", αυτός στέκεται σα μνημείο στην Ακρόπολη και τους βάζει όλα κάτω — όχι έναν που τον βλέπεις μία φορά στις επίσημες φωτογραφίες επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει flash. Και για την Κύπρο μιλάμε; Εκεί πάει κανείς όταν έχει τελειώσει τους χορούς στην Premier, όχι για χαρακτήρα! Αν θέλουμε έναν πραγματικό νταή, ψάχνουμε έναν 23άρη που μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός πρωταθλήματος σαν την Πριμέρα σήμερα — όχι έναν 40άρη που παίζει στον Περιστέρι επειδή εκεί δεν τον βλέπει κανείς εκτός φακέλου! Θέλω έναν άνθρωπο που όταν τον σπρώχνουν τρεις φορές μέσα σε δευτερόλεπτο, εκείνος γελά σα τρελός και δείχνει το στήθος του σα να λέει "πάρ’ το από εκεί". Αυτός είναι ο χαρακτήρας — όχι αυτός που γίνεται αόρατος επειδή τον ξέχασε το φως στη φωτογραφία!

Τι περιμένεις εσύ από έναν κεντρικό αμυντικό όταν βλέπεις τρεις αντιπαλοτζήδες να σου τρέχουν σαν τρελοί πάνω του και εκείνος στέκεται σα σιδερένιος πύργος; Να γελάσει σα χαζός και να τους δείξει το στήθος σα να τους λέει «πάρ’ το από εκεί»; Εκείνος ήταν ο Πάοκαρας, όχι κάποιος σλαβικός φουκαράς που έκανε σόου στον Παρνασσό φορώντας σακάκι εκτός φακέλου ενώ τον γονάτιζαν τρεις φορές μέσα σε δευτερόλεπτο. Θέλεις έναν άνθρωπο που όταν τον σπρώχνουν τρεις φορές στη σειρά, εκείνος όχι μόνο δεν λυγίζει αλλά σου δείχνει το στήθος σα νεκρός. Όχι έναν σλαβικό νάνο που σου φοράει το βυσσινί σακάκι του και μετά γίνεται αόρατος επειδή το φως ήταν λιγότερο στη φωτογραφία. Θέλεις έναν αμυντικό που όταν τον βλέπουν οι τρεις φορτωτές της αντίπαλης ομάδας να σου τρέχουν σαν τρελοί στο τελευταίο λεπτό, εκείνος σηκώνει το ανάστημα σα μνημείο στην Ακρόπολη και τους αφήνει όλα κάτω — όχι έναν που βγάζει κίτρινη επειδή σήκωσε χέρι σαν να αποκρούει θεό. Και για την Κύπρο μιλάμε; Εκεί πάει κανείς όταν έχει τελειώσει τους χορούς του στη Premier, όχι για χαρακτήρα! Εκεί πάνε αυτοί που θέλουν να τους θυμούνται μόνο όσοι ψάχνουν τις ντουλάπες των μαμάδων τους. Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν 23άρη, σιδερένιο άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός πρωταθλήματος σήμερα — όχι έναν 40άρη που παίζει στον Περιστέρι επειδή εκεί δεν τον βλέπει κανείς εκτός φακέλου. Αν δεν βρούμε έναν τέτοιον άνθρωπο, τότε ας φτιάξουμε μια ομάδα μόνοι μας — μια ομάδα που θα τον φτιάξουμε εμείς, από τα σπλάχνα του χαρακτήρα! Γιατί οι Πάοκαροι δεν γίνονται στα λεξικά του Twitter ούτε στις φωτογραφίες από τον Παρνασσό. Γίνονται στις ριψοκίνδυνες στιγμές, όταν ένας άνδρας στέκεται όρθιος σα μνημείο ενώ όλοι γύρω του τρέχουν σαν τρελοί. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που ψάχνουμε — όχι αυτός που γίνεται αόρατος επειδή του ξέχασε το flash ο φωτογράφος.

πού είναι αυτά τα σλαβικά βουνά που βγάζουν αόρατους χαρακτήρες με βυσσινιά σακάκια; ρε παιδιά, είμαστε στην ΠΑΟΚ εδώ, όχι στην εθνική ομάδα των φαντασμάτων του περιστεριού! θυμάμαι εκείνον τον τσίγκο στον πάγκο όταν οιbacker του Άρσεναλ έκανε τον καμάρι του όπως ήθελε και εκείνος στέκονταν σαν πύργος στους αετούς του βορρά — όχι σαν κάποιος που φοράει σακάκι εκτός φακέλου επειδή έτσι τον έπιανε η κάμερα πιο ωραία! αυτός ήταν πραγματικός άνθρωπος, όχι κούκλα που χάνεται στο φως επειδή της άρεσε να κάνει την πρωταγωνίστρια της Opera! και τώρα ψάχνουμε έναν νέο Πάοκαρα εδώ μέσα; τότε ας γίνουμε ειλικρινείς: θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τον σπρώξουν τρεις φορές σ’ ένα δευτερόλεπτο, εκείνος όχι μόνο δε χάνει την ψυχραιμία του, αλλά σηκώνει το ανάστημα σαν να λέει "αυτό είναι δικό μου έδαφος"! όχι έναν που βγάζει κίτρινη επειδή σήκωσε χέρι σαν να αποκρούει κάποιον από τον παράδεισο — εδώ ο παράδεισος είναι το γήπεδο και οι τρεις φορτωτές είναι αυτοί που πρέπει να φύγουν σφαίρες! κι αλήθεια τώρα: πόσους Έλληνες αμυντικούς έχουμε δει τελευταία που να μπορούν να σταθούν σα σιδερένιοι πύργοι όταν όλοι γύρω τους τρέχουν σαν τρελοί; οι περισσότεροι χάνονται στις αλλαγές και στα βυσσινιά σακάκια που τους κάνουν να μοιάζουν σαν πρωταγωνιστές σαπουνόπερας — όχι σαν στρατιώτες που χρειάζονται στην πρώτη γραμμή! κι έτσι καταλήγουμε εκεί: είτε βρούμε αυτόν τον τύπο που μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός πρωταθλήματος σαν τον Πάοκαρα, είτε θα φτιάξουμε μία ομάδα μόνοι μας και θα τον βγάλουμε εμείς από το χώμα του υπογείου! γιατί οι χαρακτήρες δεν γράφονται στις εγκυκλοπαίδειες ούτε κρύβονται πίσω από φωτογραφίες όπου κάποιος ξέχασε το flash — βρίσκονται εκεί όπου ένας άνδρας στέκεται ενώ όλοι άλλοι τρέχουν σα τρελοί! και τέλος, αλήθεια τώρα: ποιος θυμάται εκείνον τον παίκτη στον αγώνα Ελλάδας-Ρωσίας εκεί στα χρόνια της ντροπής; όχι αυτόν που έκαναν σύμβολο επειδή κάποιος τον έκαναν ωραίο στη φωτογραφία, αλλά εκείνον που στέκονταν σα βράχος όταν του πετούσαν τα πάντα πάνω! αυτοί είναι οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε — όχι οι αόρατοι χαρακτήρες που κάνουν σόου στο ντιφάν επειδή τους έδωσαν μία κίτρινη χωρίς λόγο! γιατί εδώ στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ξέρουμε καλά: ο χαρακτήρας δεν φοράει σακάκια εκτός φακέλου για τις φωτογραφίες — φοράει το αίμα του γηπέδου και στέκεται όσο χρειαστεί!