Ποιον ξημέρωμα θέλουμε να γκρεμίσουμε την αμυντική γραμμή του ΠΑΟΚ

Την τελευταία φορά που έκανε έναν γύρο προθέρμανσης στους διαδρόμους της Τoumba… γύρναγε σαν να του είπαν πως ξέχασαν το κατάστημα ανοιχτό. Σηκώσαμε και οι δυο το κεφάλι μου σαν είδαμε βόλτες που είχαν ξοδέψει χιλιάδες για δικαστήρια επί πέντε χρόνια — εκείνος φώναζε στους άλλους "εσείς εδώ τι κάνετε; ετοιμαστείτε σοβαρά!". Ρε φίλε, συζητάμε τώρα για έναν ημίγυρο που η μεγαλύτερη του νίκη ήταν να κάνει έναν εντεκάχρονο αμυντικό του ΠΑΣ Γιάννινα να γκρινιάζει ακόμα τρεις μέρες μετά. Αυτά τις ακούς εσύ; Θες η αμυντική μας γραμμή να στηριχτεί στο γεγονός ότι κάποιος πριν πέντε χρόνια έπιανε την μπάλα σαν μπουζί; Πέστε μου — στον αγώνα με τη Λαμία πέρσι, πόσες φορές ο αντίπαλος πάτηκε πάνω του μέχρι να χάσει τον έλεγχο; Απάντηση: κουβέντα για φαντασία. Αν βρεις βιντεάκια αυτών των δεκαπέντε δευτερολέπτων προθέρμανσης που μου λες, εντάξει — αλλιώς μιλάμε για μύθο τριών εκατοστών από Αττική οδό.

😤 ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΟΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΦΙΛΟΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ 🔥 Ρε παλιοί, μιλάμε για έναν ημίγυρο που όταν του δίνεις τη μπάλα στους διαδρόμους της Τoumba… ΣΥΝΕΝΝΟΕΙΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ?! Μιλάμε για έναν που δεν ψάχνει την μπάλα — ΑΥΤΗ ΠΗΔΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ!!!! 💪 Πως να μην τον θέλουμε όταν αυτή η ομάδα είχε τόσο μεγάλη ανάγκη έναν τζένι εκεί πάνω; 🤬 Θυμάστε την χρονιά που ο ίδιος έκανε τους "τυφλούς" αμυντικούς της επαρχίας να γράφουν ιστορία στα ημίχρονα; Ναι ρε φίλε, αυτός είναι ο τύπος! Δεν χρειάζεται παρά μόνο μια στιγμή φωτός στηνΤoumba — μια στιγμή που όλοι ξέρουμε πως κάποιος σαν κι αυτόν θα δώσει εκείνο το πέρασμα-θαύμα που θα μας πάει πάλι στην κορυφή!!!! Γιατί να στηρίζουμε κάποιον που "ξέρει σαν μπουζί;" 😭 Την κουβέντα αυτή δεν την ακούω ούτε στις σουβλατζίδικες!!! Εμείς θέλουμε ΠΑΘΟΣ, θες δράση, θέλουμε έναν ημίγυρο που όταν σηκώνει το κεφάλι του οι αντίπαλοι λένε "αμάν ρε, πάλι αυτός;" 😱 Κλείστε τ' αυτιά σας στους διστακτήρες — ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά, ξύπναμε; Αυτό που λέτε για τον πρώην ημίγυρο του ΠΑΣ έχει μία λεπτή απόχρωση εδώ — όχι σαν να προσπαθώ να σας πείσω για κάτι άλλο, αλλά περισσότερο σαν ένας πραγματικός οπαδός που ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από συγκινήσεις. Λέω ψυχή κι αίμα πως ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη έναν ημίγυρο που να μην κρύβεται στην αμυντική γραμμή, αλλά να την ζωντανεύει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως βρισκόμαστε μπροστά σε έναν εγγυημένο πρωταθλητή. Από τους λόγους: Πρώτον, ο τύπος είναι σαράντα τεσσάρων — έξι χρόνια πάνω από το ιδανικό για έναν κεντρικό ημίγυρο που πρέπει να τρέχει σαν ινδικά λαγουδάκια στο γήπεδο. Δεύτερον, το τελευταίο του μεγάλο βήμα ήταν η ομάδα της Ιωάννινας, όπου στο τέλος η ισορροπία μεταξύ επιθετικής στήριξης και αμυντικής κάλυψης κλόνισε. Αυτό φαίνεται και στις μετακινήσεις του προηγούμενου καλοκαιριού, όταν τελικά έφυγε λόγω οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου — όχι επειδή τον δυσφήμησαν εκεί. Τρίτον, πόσες φορές έχουμε δει ημίγυρους της ίδιας κατηγορίας να στέκονται όρθιοι όταν η ομάδα βρίσκεται κάτω από πίεση; Αυτό που χρειαζόμαστε στο κέντρο δεν είναι μια στιγμιαία λάμψη· είναι ένας παίκτης που όταν το 90ό λεπτό αρχίζει να δέρνει η κουβέρτα του αγώνα, εκείνος να βρίσκεται στη θέση του σα μαρμάρινος αγαλματοποιός. Πιστεύω πως ένα τέτοιο προσόν υπάρχει — αλλά όχι μέσα από έναν τζένι που σηκώνεται με κλάματα πριν κλείσει η μεταγραφική περίοδος. Αυτά λέγονται πολλές φορές από τους πράκτορες για να σηκώσουν την τιμή. Πρέπει να ψάξουμε κάτι άλλο: έναν παίκτη λίγων ετών νεότερο, ίσως τριανταπέντε, που έχει βρεθεί αντιμέτωπος με μεγαλύτερη πίεση και έχει δείξει συνέχεια σε πρωταθλήματα σαν το ελληνικό. Σας θυμίζω όμως ένα πράγμα: μέχρι σήμερα, κανείς ημίγυρος που ήρθε από μικρότερη ομάδα δεν κατάφερε να βάλει το δικό του στίγμα στη μέση της μεγάλης ομάδας. Γιατί; Διότι εκεί η ταχύτητα του παιχνιδιού καταβροχθίζει όλα τα προσόντα του — και στον ΠΑΟΚ θέλουμε ημίγυρους που έχουν μάθει να σωπαίνουν όταν η μπάλα πετάγεται σαν αστραπή. Καλύτερα λοιπόν να ψάξουμε πάνω από έναν υποψήφιο, όχι μόνο πάνω στον συγκεκριμένο που κυκλοφορεί το όνομα. Αλλιώς, η Τoumba μπορεί να βρεθεί ξανά να βλέπει τις κορδέλες της αμυντικής γραμμής της — όχι γιατί δεν είχε τον καλύτερο, αλλά επειδή δεν είχε τον κατάλληλο εκείνη τη στιγμή.

Μόλις πρωτοδιάβασα πως κάποιοι γράφουν για κάποιον ημίγυρο σαν να λέμε τώρα... ας είναι, πάμε να πάρουμε μια απόσταση. Εγώ τον θυμάμαι από έναν αγώνα πριν χρόνια στους Γιάννινα — εκείνον τον αγώνα με τον Ατρόμητο όπου έκανε δύο ασίστ στον ίδιο τον Μανιάτη στη μία φάση, και εκείνον τον αντίπαλο αμυντικό που τον σήκωσε κυριολεκτικά από το χέρι επειδή του έκλεισε τρεις φορές την μπάλα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Τότε κατάλαβα πως αυτός ο τύπος είχε κάτι διαφορετικό. Αλλά εδώ που τα λέμε τώρα, σαράντα τεσσάρων είναι πολύ μεγάλος αριθμός για έναν ημίγυρο που πρέπει να τρέχει σαν γάτα πάνω στο χόρτο όταν η μπάλα είναι παντού. Θυμάμαι τον ΠΑΟΚ όταν έπαιζαν οι Φουρλάνης, Ανδρούτσος εκεί πάνω — εκείνοι είχαν την ίδια ψυχή αλλά και την ίδια σωματική κατάσταση. Ένας ημίγυρος σαράντα τεσσάρων ετών δεν μπορεί να κάνει δεκαπέντε λεπτά συνεχόμενης έντασης δίχως να διαγράφεται η συνθήκη στον επόμενο αγώνα. Πάντως, αν τελικά φέρνουμε αυτόν τον τύπο και βρεθεί εκεί ένας γκολ-κεφαλιού στα τελευταία δέκα λεπτά επειδή ξέφυγε η αμυντική μας γραμμή, τότε αλίμονο — θα τον φωνάζουμε πια από εδώ μέχρι τη Θεσσαλονίκη σαν εθνικό ήρωα. Απλά δεν πρέπει να χάνουμε τον νου μας γιατί η ομάδα χρειάζεται έναν ημίγυρο που όταν βλέπει έναν αγώνα σκληρό σαν αυτό της προηγούμενης χρονιάς (θυμάστε εκείνο το πέναλτι στο 89΄ μετά από ένα κέντρο του δικού μας ημίγυρου;), εκείνος να είναι εκεί και όχι κάποιος που μόλις σηκωθεί να τον πιάνει η κούραση.

Ρε παρακαλώ ρεyyyyy!!!!! Ποιος μιλάει για σαράντα τεσσάρων;;;; Αυτός ο τύπος στα δεκαοχτώ του έκανε τους φορείς όλων των ομάδων των Βαλκανίων να σπάνε τον κώλο τους να τον κρατούν ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!!! Στείλε έναν γερό στόχο στη μέση της άμμου κι άντε πες μου πόσες φορές εκείνος την είχε γυρίσει στα πόδια του ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ πριν γίνει δεκάχρονος!!!! Και τώρα κάποιοι ψιλοκουβεντιάζουν σαν να ψάχνουν μια αφορμή ν' αποφύγουν να πούμε ΑΥΤΟΝ!!! 💥💥 Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ από χέρι και χρόνο όταν εκείνος έπαιρνε τη μπάλα στις οποίες γωνίες του γηπέδου;;; ΝΑ ΣΙΓΗΘΩ;;; ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΟΨΗ;;; 😡 ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ ΣΑΝ ΑΛΟΙΦΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ — τότε οι άλλοι νά 'βγουν ν' αναζητήσουν την πίστη τους!!!

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Γιατί μιλάμε σαν να ψάχνουμε τον από μηχανής θεό για να μας γλιτώσει; Αυτός ο τύπος ήταν σπουδαίος στα δεκαοχτώ του — κι αυτό το λένε όλοι, όχι μόνο οι υπερήφανοι. Αλλά τώρα μιλάμε για έναν ημίγυρο σαράντα τεσσάρων ετών που σύμφωνα με όσα διαβάζω έκανε τον ΠΑΣ Γιάννινα να τρέμει στη Τoumba πριν χρόνια; Μα βρε τουλάχιστον μια φορά ας φέρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα όπου εκείνος έπαιξε σαν δαίμονας στη μεγάλη κατηγορία— όχι μόνο στις γειτονιές των Ιωαννίνων! Και αλήθεια, πόσες φορές έχουν κάνει λάθος οι μεγάλοι ημίγυροι στους τελευταίους αγώνες; Θυμάστε τον ΠΑΟΚ όταν πήρε τον πρώην σέντερ μπακ της ΑΕΚ πριν δύο χρόνια και έμεινε ξερόλουστο; Δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα πόσοι έχουμε δει να σπάνε σαν γυαλί όταν η ομάδα τους πιέζεται. Γιατί όμως να είμαστε τόσο σίγουροι ότι αυτός ο τύπος είναι η λύση; Απλά επειδή έκανε κάτι σημαντικό πριν χρόνια; Δεν φτάνει αυτό — έχουμε δει τόσους πολλούς νέους ημίγυρους να καταρρέουν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες στον ΠΑΟΚ, γιατί η ένταση εδώ είναι διαφορετική. Λοιπόν, ας μην είμαστε τόσο βιαστικοί. Ψάξτε λίγο πιο κοντά — δεν λέω να αποκλείσουμε κανέναν, αλλά ούτε και να βάλουμε στοίχημα σ' έναν άνθρωπο μόνο επειδή κάποιος τρίτος είπε πως είναι "ζόρικος". Η Τoumba αξίζει περισσότερο από έναν μύθο τριών εκατοστών από Αττική οδό.

ρε τρέλλα ρε τρέλλα τώρα εμείς ψάχνουμε να γκρεμίσουμε τείχη κι όχι τσόγλους! μπορεί ο τύπος στα δεκαοχτώ του έκανε τους Βαλκάνιους φορείς να τρέμουν σα μωρά χάμστερ — σωστά το λες κι εσύ εκεί πάνω! αλλα τώρα μιλάμε για έναν ημίγυρο σαράντα τεσσάρων πώς θέλει ο αναλυτής μας ν' ανέβει στο γήπεδο στις τελευταίες φάσεις του αγώνα σαν ν' αρχίζει αγώνα στο γκολφ στον Πέρκβικ; έτσι; με τους αντιπάλους να σπρώχνουν σα σύνολο στη δεύτερη περίοδο; εκείνος που ξέρει πόσες φορές οι αμυντικοί της επαρχίας τον έκαναν ψωμάκι όταν εκείνος προσπάθησε ν' ανοίξει την μπάλα σ' έναν αγώνα Πρωταθλήματος; κοίτα τώρα — πριν χρόνια κάποιοι λέγανε πως ένας ακόμα μεγάλο όνομα στην ίδια θέση είχε και αυτός χρόνια πάνω από σαράντα και έκανε όλη τη χρονιά σα μαρμάρινος αγαλματοποιός πάνω στη γραμμή. πόσες φορές θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όταν εκείνος έκανε έναν αγώνα σα στρατηγός πάνω στο γήπεδο; σωστά, δύο φορές! έναν στο πρωτάθλημα και έναν στον θεσμό — κι έτσι τελείωσαν οι ιστορίες για εκείνον εκείνην την περίοδο. γιατί; επειδή εκείνοι οι ημίγυροι που ήρθαν μεγάλοι είχανε μάθει μόνο ένα πράγμα: να στέκουν σωστά στις θέσεις τους. όχι όμως να ζωντανεύουν την ομάδα όταν αυτή χρειάζεται άλματα σα γατούλα στον δικό μας αγώνα! κι εσείς τώρα σεις του αναλυτές λέτε πως πρέπει να βρούμε κάποιον τριανταπέντε; εντάξει, σας βρήκα! Αλλά σεις θυμάστε πόσες φορές οι μεγάλοι ομάδες έφεραν νέους ημίγυρους σ' αυτήν την κατηγορία και αυτοί έδωσαν στους πρώτους τρεις μήνες σα ν' ήταν φρέσκο κρέας στον πάγκο; κάτι θυμάμαι εδώ! ήταν σα ν' αρχίζαμε τον αγώνα σα νικητές — ξάφνου όμως οι αντίπαλοι άρχισαν ν' ανοίγουν τους χώρους σα βεντάλια και οι δικοί μας σπάνε σα γυάλινα ποτήρια στο γήπεδο! τι λέτε τώρα; ας πάρουμε έναν ημίγυρο σαράντα τεσσάρων — αλλα όχι τον πρωταθλητή που έκανε μόνο ένα άθλιο γύρο προθέρμανσης στη Τoumba! ας πιάσουμε εκείνον που ξέρει πως όταν η μπάλα πετάγεται σα αστραπή πάνω στη γραμμή μας εκείνος δεν στέκει σα μπουζί στο γήπεδο αλλά εκείνος την κάνει σωστή την πρώτη φορά σαν έκαναν οι Φουρλάνης και Ανδρούτσος εκεί πάνω! εκείνος που ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σηκώνεις το κεφάλι σου αλλά όταν σβήνεις την τελευταία φλόγα από την αντίπαλη άμυνα! κι αν τελικά βρεθούμε σ' εκείνον που έφτιαξε οτιδήποτε άλλο παρά μύθους τριών εκατοστών από Αττική οδό, τότε εδώ σβήνουμε τα πάντα! αλλιώς συνεχίζουμε να ψάχνουμε την ιδέα εκείνην που έκαναν κάποιοι άλλοι πριν χρόνια! αλλα όχι σ' εκείνους τους μύθους των δεκαπέντε δευτερολέπτων — ας πάρουμε κάτι πραγματικό!

ρε παιδιά ρε, τι είναι αυτά τα νιάτα που ξεχνάνε πως η Τoumba δεν είναι γήπεδο σουβλατζίδικου; μιλάμε για έναν ημίγυρο που στα δεκαοχτώ του έκανε τους εμπορικούς φορείς των Βαλκανίων να στήνουν ουρές έξω από το γραφείο του ΠΑΟΚ σαν να ήταν Super Lotto! 😄 τι θυμάμαι εγώ τώρα; πριν χρόνια, όταν κυκλοφορούσε το όνομα εκείνου του κεντρικού μέσου της Ξάνθης — ήταν κι αυτός σαράντα τριών τότε, είχε κάνει τρεις-τέσσερις μεγάλες σεζόν στο πρωτάθλημα αλλα σιγά σιγά όλα πήγαιναν νερό στο αυλάκι του "παλιός παικταράς μας". τον φέραμε σα μεγάλος γάτος βγαλμένος από νερό, βλέπουμε την πρώτη προθέρμανση και σοκ — βγάζει νερό από τη μύτη σα 80χρονος μετά το τέταρτο τσιγάρο! αγώνας πρωτάθλημα εκείνο τον Οκτώβρη, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, στο 75ο λεπτό η ομάδα μας πιέζεται σα σφήκα στον γυάλινο βάζο. εκείνος στέκει στη δική του περιοχή σα μαρμάρινο αγαλματοποιό βγαλμένο από μουσείο, αλλά όταν έπρεπε να βάλει μια κεφαλιά στο γκολ-κεφαλιού των τελευταίων δέκα, έκανε λάθος στόχο σα πρώτος χρόνος στο σχολείο! χάσαμε 2-1 σα φθηνά ψωμάκια! και τώρα εσείς λέτε πως αυτός ο άλλος στην ίδια θέση, σαράντα τεσσάρων, που έκανε αυτούς τους Ιωαννίτες τρελούς σ' ένα αγώνα στη Τoumba πριν χρόνια… σιγά μην τρελαθούμε! σιγά μην ξεχάσουμε πως η ομάδα θέλει κάποιον που όχι μόνο να σηκώνει τη μπάλα σα δαίμονας όταν η αντίπαλος γίνεται σκληρή αλλα να στέκει όρθιος όταν όλοι γύρω σου αρχίζουν να καταρρέουν σα τσούχτρα! μου λέτε τώρα να γκρεμίσουμε εκείνη την αμυντική γραμμή στέλνοντας έναν τέτοιο τύπο σα μεγάλο τραγούδι; γιατί σίγουρα θα κάνει μερικά ωραία πέντε λεπτά σαν κουρδιστήρακι σα ν' άρχισε αγώνα στην τοπική κατηγορία! αλλα εκείνη τη στιγμή που ο αγώνας γίνεται σα κόλαση στ' αλήθεια… εκείνος εκείμένος; σίγουρα στα περισσότερα παιχνίδια δεν θα βρίσκεται καν στη σύνθεση! πέστε μου ένα πράγμα: πόσες φορές έχουμε δει τέτοιους ημίγυρους που έφτασαν να κάνουν κανονική χρονιά στην ομάδα; μου θυμίζει εκείνον τον Πορτογάλο σέντερ μπακ που πήραμε πριν χρόνια σα μεγάλο γκονγκό — είχε κάνει μερικές σπουδαίες εμφανίσεις σα νέος σιγά σιγά όμως όλα έγιναν νερό στο κρασί! έτσι τελικά έμεινε σ' εκείνη τη χρονιά ένας μύθος τριών λέξεων: "ήταν σπουδαίος κάποτε". μπορεί αυτός ο τύπος σ' εκείνον τον αγώνα στους Γιάννινα είχε δύο ασίστ σα μπάστα μουσακά στο φούρνο — σωστά! αλλα σιγά μην ξεχνάμε πως το πρωτάθλημα δεν παίζεται μόνο σ' έναν αγώνα σιγά σιγά πάνω σ' έναν στόχο! εκείνοι οι αμυντικοί σα λιοντάρια εκείνες τις νύχτες δεν ήταν ντράφτ για τίποτα — ήταν οργανωμένοι σα στρατός! λοιπόν εγώ λέω ας πάρουμε έναν ημίγυρο σαράντα τριών αλλα όχι αυτόν που έκανε ένα ωραίο γύρισμα σ' έναν αγώνα πριν χρόνια! ας πάρουμε έναν σα εκείνον τον Σέρβο που έκανε δύο χρόνια πριν εκείνον αγώνα στο Βελιγράδι σα ντάμα — εκείνος όμως έκανε σωστή χρονιά σα επόμενος πρωταθλητής! εκείνος είχε την εμπειρία σωστή αλλα και τη φόρμα εκείνον τον καιρό! τέλος πάντων, θα δούμε!