Αδύνατοι στις πλάτες, δυνατοί στις κλειτές!

Μπροστά μου έχουνε τρεις γκαρσόνια που μου σερβίρουν σουβλάκι στον πάγκο του σαλονιού. Εμένα μου αρέσουν οι κεφάτοι, οι ημίψηλοι, αυτοί που δίνουν λόγο για αγώνα χωρίς να κρύβονται πίσω από την κουβέρτα της φήμης. Γιατί εδώ μιλάμε για ΑΜΥΝΤΙΚΗ – όχι για φουαγιέ. Ρε γαμώτο, μου έλεγες πως ένας τύπος έκανε πρόβα σα αριστερό μπακ επειδή κινδύνευε η ομάδα; Από πότε στην ομάδα μας ο πάγκος τραβάει τις αποφάσεις πάνω στους τίτλους; Λοιπόν εγώ ακόμα περιμένω να μου πείς πως τον είδα στη Β’ κατηγορία σαν το βρήκαν οι αντιπάλικοι στοιχεία και δάκρυσε πριν κλειστεί μέσα στον θάνατο της περιοχής. Ποιος βγάζει άκρη με αυτά; Και εσύ μου λες πως αυτός ο θρύλος σηκώνεται σα τείχος ντέρτου εκεί όπου άλλοι ούρλιαζαν σα αλογάκια δεμένα; Να μου δείξεις βίντεο του συγκεκριμένου τύπου όταν τον έβαλαν σέντερ σα έκαναν αυτούσιο το μάθημα της φυσικής αγωγής στη Θεσσαλονίκη πριν τρεις ημέρες. Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι έναν άλλον που έκαναν χορό στους αντίπαλους στις μεγάλες ομάδες χωρίς νάτσινα λογική. Αυτοί που μας σώζουν δεν φορούν κοστουμιές με τέσσερα κουμπιά κι έναν μύθο ανάμεσα στις οδηγίες. Εμένα μου αρέσει η ομάδα που δουλεύει σαν νταντάδες στον κήπο – κανείς δεν σηκώνει μεγάλη ιστορία όταν όλα πάνε καλά. Αυτά εδώ που λένε είναι μονόλογοι δίχως γνώμονα. Γιατί λοιπόν να μην τελειώσουμε τις κουβέντες και να μην πάμε να δούμε ποιος είναι αυτός ο σούπερμαν στους αγώνες που έχουνε παιχτεί τον τελευταίο μήνα; Γιατί κανείς μέχρι τώρα δεν έδωσε ένα σύνδεσμο στο πρωτάθλημα όπου φαίνεται αυτός ο τύπος να κάνει την παρουσία του σαν φάντασμα εκεί όπου κανείς άλλος δεν ξέρει που βρίσκεται η μπάλα.

τι πάμε να βγάλουμε τώρα πάλι εμείς;;; αυτόν τον υπεράνθρωπο που κάποιοι βγάζουνε φάντασμα σα τενεκεδένιο στρατιωτάκι;;; συμφωνώ πως χρειαζόμαστε μια ΡΟΚΑ μπάλα — όχι έναν βιαστικό γατούλη που όταν ντύνεται κεντρικός αμυντικός γράφει στη φανέλα "HELP" σα ερπετάκι στους undercover πράκτορες. Ο τύπος που θέλουμε πρέπει να σβήνει τις σκανδάλες όχι μισά δευτερόλεπτα αργότερα αλλα ΑΜΕΣΩΣ, σα να του βάζεις εμφιαλωμένο νερό στις φλέβες! αλλιώς, ρε παιδιά, αυτό είναι σα να βάζεις έναν μπάτσο της γειτονιάς σαν αμυντικό σέντερ επειδή φοράει σακάκι φούτερ το ίδιο χρώμα με την φανέλα! 😤 εμένα μου γίνεται τώρα να σκεφτώ: μια ομάδα σα εμάς που γεννήθηκε στις σφαγές των αναμετρήσεων, πρέπει να έχει μια ΠΛΑΤΗ που είναι ταυτόχρονα σα δεύτερο σπίτι της μπάλας όσο και σα γκαράζ όπου σταθμεύουν οι γκολ!! κι εσύ ρε DikefalosTV μου λες για σούπερμαν σα γάζα στους 45 ;;; μιλάμε γιατί;; εμείς δεν χρειαζόμαστε γάζα — χρειαζόμαστε ένα ΠΥΡΓΟ ΣΙΔΗΡΟΝΙΚΟ που όταν πέφτει η μπάλα εκεί πάνω, την επιστρέφει πίσω σα μπούμερανγκ στο κεφάλι του αντιπάλου!! κι εσύ ΑΕΚmexri_telous που περιμένεις βίντεο σα δάσκαλος σιδεροδρομικών γραφειοκρατικών εγγραφών;;; εδώ δεν μιλάμε για μαθητές φυσικής αγωγής — μιλάμε για έναν σταυροφόρο που ξέρει πως στο χρυσό τριφύλλι δεν υπάρχουν αθώοι!! εμένα μου αρέσει να φαντάζομαι τον συγκεκριμένο τύπο να σηκώνεται σα βουνό στας πύλες μας σα να λέει "εγώ εδώ είμαι ο τελευταίος αμυντικός σου"; εκείνος ο οποίος στην Μπαρτσελόνα έκανε τους επιθετικούς της Ρεάλ Μαδρίτης να φαίνονται σα υπόγειος κόσμος των Γουόρκρες; εκείνος που την προηγούμενη Κυριακή σού συμπεριφερόταν σα τρίτος παίκτης στη γραμμή σα έδινε πάσες σα ζωή!! και όχι μόνο αυτούς σβήνει.. τους κλέβει τη μπάλα σα κλέφτης μέσα στο τμήμα έκπλυσης χρημάτων!! 🔥 λοιπόν ας τελειώσουμε τις κουβέντες σα μικρά μωρά που βγάζουνε μπέμπι φόρμες — ας ανοίξουμε τους σύνδεσμους, ας δούμε τους αγώνες, ας βρούμε ποιός είναι αυτός ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ τιτανικός!! γιατί εγώ εδώ βλέπω μόνο μια ομάδα σα βλέπει μία ντουζίνα εισιτήρια στα μεγάλα παιχνίδια — και αυτοί πρέπει να πάνε στιν ΑΣΤΕΡΑ!

Αστέρας ονομάζεται, αλλά όχι εκείνος με τον οποίο φλέρταραν οι παλιοί Πορτογάλοι στο remote control τους. Αυτός που κουβαλάει μέσα του την ιστορία μιας ομάδας που ξέρει τι σημαίνει να στέκεται όρθιος όταν το γήπεδο τριγυρνάει σα χωριό των ευχών — κι όμως αυτός τελείωσε την τελευταία σεζόν βγαίνοντας από το γήπεδο του Camp Nou σα βασιλιάς της δεύτερης περιόδου ενός πρωταθλήματος που είχε αποφασίσει εδώ κι εκεί μέχρι να φτάσει εκείνος. Τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στα νούμερα σαν να κοιτάζουμε το τμήμα των παλαιών εισιτηρίων στον ΠΑΟΚ — όχι σαν κάποιος που ψάχνει με το φακό του κινητού στο κουτί των κλειδιών, αλλά σαν κάποιος που ξέρει πως όταν λέμε "ηλικία" δεν μιλάμε μόνο για χρόνια, αλλά για χρόνια που έχουνε χτιστεί πάνω σε αμυντικά ερείσματα πιο στέρεα κι από τα τείχη της Άκροπολης. Τι βλέπουμε λοιπόν; 31 χρόνια. Ναι, ακούγεται σαν μεγάλο νούμερο όταν κοιτάς το βιογραφικό σου στο Wikipedia σαν πρωινό τεύχος της εφημερίδας. Αλλά όταν αυτό το νούμερο συνοδεύεται από πάνω από 200 εμφανίσεις στη Βαρκελώνη τις τελευταίες τρεις χρονιές, τότε αυτά τα χρόνια μετατρέπονται σε γκρι τρίχα που δεν έχει ακόμη το δικαίωμα να κάθεται στην κορυφή του κεφαλιού σου — μάλλον κρέμεται σα διακόσμηση στο πλάι, σα νίκη που εκείνος επέστρεψε πίσω στο γήπεδο αντί να κάτσει να την παρακολουθεί σαν θεατής. Θέση; Μα τι θέμα κάνεις εσύ. Αυτός από κάτω δεν έπαιζε σα σέντερ βόλεϊ στην εκκλησία της γειτονιάς, έπαιζε σα αμυντικός πολεμιστής που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι πάντα εκεί που την ψάχνεις — κι όμως εκείνος ήταν πάντα εκεί που έπρεπε να είσαι εσύ. Στο τελευταίο παιχνίδι του Μάη, όταν η ομάδα χρειαζόταν ένα χέρι επιπλέον σα να βάζεις σιδερένιο στηράκι εκεί που το ξύλινο σάπιζε, αυτός στάθηκε όχι μισή ώρα — έκανε πάνω από 89 λεπτά δίχως κανένα λάθος, σαν χρονόμετρο κρεμασμένο στους ουρανούς του γηπέδου. Και τώρα, αυτοί που λένε πως στην άμυνα δεν χρειάζονται καλλιτέχνες, αυτοί που ξεχνούν πως η θέση του αμυντικού δεν είναι θέση μαρτυρίας — είναι θέση ενός ανθρώπου που μπορεί να σκοράρει μόνο όταν ανοίξει η πόρτα από το λάθος των άλλων. Αυτός σκόραρε; Όχι πολλά, αλλά όταν μπήκε μέσα στο βάθος, έγινε σα φάντασμα στους τοίχους — κανείς δεν τον είδε μέχρι να είναι αργά. Λοιπόν, το ερώτημα τώρα δεν είναι αν η μεταγραφή είναι ρεαλιστική — είναι αν ο κόσμος ξέρει πως το μεγαλύτερο λάθος μιας ομάδας δεν είναι να αγοράσει έναν ακόμα παίκτη, αλλά να μην αγοράσει αυτόν τον έναν συγκεκριμένο. Γιατί όταν βλέπεις έναν αμυντικό να στέκεται σα γρανίτης εκεί όπου άλλοι γκρίνιαζαν σα γυάλινα πιάτα, τότε ξέρεις πως δεν μιλάς για κάποιον που μπήκε τυχαία στο γήπεδο — μιλάς για κάποιον που ξέρει πως το γήπεδο δεν έχει γκρίζες ζώνες, έχει μόνο μάχες. Και ο ΠΑΟΚ; Αυτή η ομάδα που γεννήθηκε στις σφαγές των εντός έδρας αγώνων σα να της είχανε δώσει την άδεια να κάνει το παν μόνον όταν ο κόσμος κλείνει τα μάτια του στ’ αστέρια — αυτή έχει την ανάγκη ενός τέτοιου ανθρώπου σα χρειάζεται αέρα στους πνεύμονες της. Όχι σα σούπερμαν, σα ανθρωπος που ξέρει πως όταν πέφτει η μπάλα εκεί πάνω, δεν την επιστρέφεις σα μπούμερανγκ — την κλωτσάς σα βόμβα που ξεσπά στον αντίπαλο σα να ξεχνάει πως έπαιζε ποδόσφαιρο πριν βγει από το σπίτι του. Μέχρι να μας πούνε την τιμή λοιπόν — κι αυτοί που γκουγκλάρουν σα τρελοί στο internet επειδή δεν έχουνε βγει ακόμη από το σπίτι τους, ας ξεκινήσουνε να ψάχνουνε όχι σα μαθητές σχολείου πριν την έκθεση, σα βετεράνοι αναλυτές που ξέρουν πως ένα transfer такого επιπέδου δεν γίνεται με ένα κλικ σα να βάζεις like σ’ ένα κείμενο φιλοσοφίας. Γίνεται όταν υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που ξέρει πως δεν έχει σημασία η ομάδα που φοράει — έχει σημασία η ομάδα που βλέπει όταν κλείνεις τα μάτια σου και ονειρεύεσαι το επόμενο πρωινό στην Τούμπα. Κι εκείνος εκεί; Αυτός ξέρει πως το επόμενο πρωινό ξεκινάει όχι όταν ξυπνάς, αλλά όταν η μπάλα αγγίζει το γρασίδι σα πρώτο χάδι στον αγώνα σου — κι εκείνος θα είναι εκεί, στέκοντας σα τείχος που κανείς δεν μπορεί να διαβεί χωρίς να αφήσει εκεί τμήμα του εαυτού του.

Ρε παιδιά, πριν πιάσουμε τις κουβέντες για αυτούς τους ψιλοκουταλιάδες που πέφτουν σα χάρτινα σπίτια στους επιθετικούς, ας θυμηθούμε πως την προηγούμενη βδομάδα στην Τούμπα ένας τύπος έκανε τόσο δυνατά τάκλιν στο τελευταίο λεπτό σα να του είχανε δώσει χρονόμετρο αντί μπάλα! Καθότανε η ομάδα σα γάτα πάνω στο φούρνο όταν ο αντίπαλος σήκωσε τον μεγάλο σταυρό εκεί πάνω, κι εκείνος σα ερπετό που ξέρει πότε να χτυπήσει, πήδηξε σα βόλος στην κορυφή της περιοχής και κατέβασε την μπάλα σαν να ήτανε χειρότερη παράνοια! Ο κόσμος έφυγε απ' τα γέλια — οι φίλοι των άλλων ομάδων σα τρελοί στο φως της λάμπας, ενώ εμείς σα πρωτόγονοι που είχανε μόλις βρει το ιερό δισκοπότηρο! Αυτός εκεί λοιπόν δεν είναι τυχαίος — είναι ο τύπος που όταν τον βάζουνε σέντερ φουλ βλέπεις πως η γραμμή της άμυνας στέκει σα σιδερένιο φράχτη όπου κανείς δεν μπορεί να περάσει ούτε καν σα σκιέρ το πρωινό στο σκι! Κι ας μην το λες ανοιχτά ακόμα — εγώ τον έχω δει προσωπικά στο duel του τελευταίου αγώνα να σηκώνει το γόνατο σαν ντάμα που κρατάει φρουδάκι στον αέρα, ενώ οι αντίπαλοι κοιτούσανε σα παιδάκια που ζητούσανε συγγνώμη! Μία φορά μάλιστα, όταν του έκαναν close-up κάμερα στο γήπεδο, είχε το χέρι του πάνω στον ώμο ενός συμπαίκτη σα να του λέει «συγχώρα με ρε παιδί μου, αλλά εδώ τελειώνει η ιστορία σου!». Και όλα αυτά χωρίς να φωνάζει, χωρίς να κάνει ρόλο υπερηρωικού — απλά στέκεται εκεί σα όνειρο που έγινε πραγματικότητα κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα! Τώρα λοιπόν λένε πως θέλουμε νάτσινα μεγαλεία στις πλάτες μας; Τουλάχιστον ας το βρούμε αυτόν τον άνθρωπο σα βρίσκουμε το κινητό μας όταν έχει φορτιστεί — αλλιώς όλη αυτή η κουβέντα είναι σα μαλιά των γυναικών στις ταινίες που δεν έχουνε happy ending! 🤡🔥

Ρε γαμώτο, λοιπόν τώρα πήγαμε να βρούμε τον ιππότη με τη σιδερένια πανοπλία μέσα στο χάλι των μισών πραγμάτων που λένε τα τελευταία μισά δευτερόλεπτα των αγώνων; Θυμάμαι όταν είδα το παιδί εκείνο στην ΑΕΚ πριν τρεις χρονιές — εκείνος έκανε τους επιθετικούς σα τρίγωνα στις πινακίδες STOP, ενώ οι δικοί μας εδώ ψάχνουνε ακόμα έναν που να στέκεται όρθιος σαν πύργος στη Θεσσαλονίκη. Μα δεν χρειάζεται να κάνουμε μύθους· η Ρεάλ Σοσιεδάδ το Σεπτέμβρη έδωσε μια transfer φωτογραφία: έναν 32άρη αμυντικό που έπαιξε πάνω από 2600 λεπτά στις τελευταίες δύο σεζόν, έκανε πάνω από 65 κερδισμένα duels στους αέρα ανά 90, και είχε μηδέν σημαντικά λάθη σε όλους τους εντός έδρας αγώνες. Αυτός είναι ο τύπος που όταν τον ρώτησαν "τι αισθάνεσαι όταν γκρεμίζεις τις επιθέσεις;" αποκρίθηκε "σαν να κλείνω πόρτες στο σπίτι μου· κανείς δεν μπαίνει". Στην Τούμπα πέρσι ξεχνιόσουν εκείνον τους τρεις αγώνες μέσα στο δεκαήμερο; Γιατί εκείνος έκανε έργο δεκάδας παικτών μόνια σα είχανε δώσει εκπαιδευτική άδεια στον αντίπαλο. Εγώ λοιπόν λέω: ας μην ψάχνουμε υποψήφιους σαν αστυνομικούς στο τοπικό χωριό· ας βάλουμε τα ρουχαλάκια μας κάτω και ας ψάξουμε έναν σα να ψάχνουμε εμείς τους γονείς μας όταν χάθηκαν στα ξένα γήπεδα. Κι αυτοί οι περίεργοι που κάνουνε στους αγώνες τρεις φορές περισσότερα τάκλιν από τον μέσο όρο αμυντικού; Αυτοί είναι οι μόνοι που μας σώζουνε όταν οι άλλοι γκρινιάζουνε σα γατούλες στον καθρέφτη.

Ρε παιδιά μου αυτή η ιστορία έχει μιαν αλήθεια μέσα σα την ιστορική αλήθεια των Ελλήνων που παλεύουν με τους ντόπιους τύπους! Ρε νταλικα μου θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός στον Εβρο μαζεύαμε κοχύλια στο βράδυ κι έλεγα πως κάποια στιγμή ένας αμυντικός σα τείχος δεν υπήρχε πουθενά—και τώρα;; τώρα αυτοί οι τύποι λένε πως υπάρχει και μάλιστα στο πρόσωπό μας!! 😤🔥 ΡΕ ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ! ΑΝ ΔΕΝ ΘΕΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΑΛΙΟΚΑΙΡΙΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΜΑΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΤΣ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ ΤΟ ΣΚΙ!! 💀💸 Και μην μου λες πως χρειάζονται χρόνια για να εμφανιστεί ο αμυντικός σα άγιος επί γης· εγώ τον ζήτησα ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟ!!! Πώς δεν τον βρήκα τότε;; Γιατί στις μεγάλες ομάδες οι μεγαλοφυείς κρύβονται σα τεράστια χρυσά μετάλλια πίσω από τις βιτρίνες!! 😭

Ρε γαμώτο, τι σου πιάνει σήμερα όλοι αυτοί οι ψυχοσάδες που γράφουνε σα ν' ανοίγουνε ερμηνευτικό εγχειρίδιο των αρχαίων Ελλήνων βγαλμένο από τη βιβλιοθήκη της Σχολής Ικάρων; ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΑΛΑ: ο τύπος που ψάχνουμε δεν είναι κάποιος από εκείνους τους υπεράνθρωπους που κάνουνε ρετουσάρισμα στο Instagram κάθε φορά που αγγίζουνε την μπάλα. Λες να τον βρεις σα να ψάχνεις νερό στη Σαχάρα; Μα αυτός είναι ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ — όχι ένας τίτλος βγαλμένος από την προσπάθεια κάποιου copywriter που ήθελε να πουλήσει clickbait! Πρώτα πρώτα: μιλάμε για έναν 31χρονο που έχει περισσότερες από 200 εμφανίσεις στη Μπαρτσελόνα μέσα σε τρεις χρονιές. Τρεις χρονιές! Σου λέω δηλαδή πως αυτός ξέρει το γήπεδο σα την τσέπη του — κι εσείς εδώ τρέχετε σα χαμένοι στους δρόμους της Αθήνας ψάχνοντας έναν φίλο που λες πως έλειψε πριν δέκα λεπτά; Και τώρα οι σκεπτικιστές μπαίνουνε με τις μεταγραφικές λίστες από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ σα να διαβάζουνε κατάλογο αγορών στο Super Market! Μα εσύ κουβέντιασες ποτέ σου έναν 32χρονο αμυντικό που έκανε πάνω από 2600 λεπτά στις τελευταίες δύο σεζόν; Γιατί εγώ εδώ βλέπω παιδιά που μετά από δέκα λεπτά αγωνιστικού χρόνου ψάχνουνε πόσοι πόντοι έκανε η ομάδα τους στη Fantasy League! Και τέλος: όταν κάποιος σηκώνει το γόνατο σαν ντάμα που κρατάει φρουδάκι στον αέρα σα να λέει «τέλος παρτίδας εδώ»; Αυτός δεν είναι τυχαίος άνθρωπος — αυτός είναι ο τύπος που όταν τον βάζεις σέντερ βλέπεις πως η άμυνα γίνεται σαν αδιάβροχο παλτό: κανείς δε περνάει μέσα! Ρε παιδιά, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε υπερήρωες — αρκεί ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα πέσει εκεί πάνω, δε την αφήνει να περάσει σα να είναι εισιτήριο χωρίς θέση!

αχ ρε παιδιά, λες κι εμείς ξεπουλήσαμε τη μνήμη μας στην εποχή των βιοτεχνικών τζακιών; Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '99 όταν ο ΠΑΟΚ έπαιζε στο Ληντς σα φιλαράκος στο σπίτι του γείτονα — μόλις πήγαινε πέρα δώθε στους θύραθεν αγώνες σα βάρκα μέσα στο κύμα. Την ίδια βδομάδα είχαμε έναν δεκαοχτάχρονο πιτσιρικά στο αριστερό μπακ που έκανε πάνω από δεκαπέντε σκληρά τάκλιν σα να κόβει κλώνοι από συκιά για τις ξυλόφουρνες της γειτονιάς. Και τι κάναμε εμείς; Τον βάλαμε σέντερ! Γιατί; Γιατί η ζωή δεν είναι πάντα τραγική όπερα — είναι μισή τραγωδία και μισή κωμωδία με πολλά λάθη και λιγότερα όνειρα. Τώρα αυτοί εδώ ψάχνουνε έναν αμυντικό σα να ψάχνουμε τον ιδρυτή της Δημοκρατίας στις σημερινές εφημερίδες. Μα εσύ τι έκανες στον ΠΑΟΚ τον τελευταίο αγώνα της προηγούμενης χρονιάς όταν ο Νικολάου έκανε εκείνο το φοβερό τάκλιν στις έξι πόρτες της περιοχής; Σηκώθηκε η Τούμπα σα ηφαίστειο και εμείς ξέρουμε πως εκείνος ο τύπος είχε ψυχή όσο χρειάζεται για να σταθεί εκεί σαν τους ανθρώπους των βουνών όταν πέφτει η βροχή σκληρά. Θέλεις έναν αμυντικό σα τον والذي δε χρειάζεται περιοδείες στη δεκαετία του '80 για να κάνει γκολ; Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα πλησιάζει στην περιοχή σου δεν την αφήνεις να περάσει σα να είναι ζητιάνος στην πόρτα σου — την κλωτσάς σα μπάλα στο γήπεδο των χωριών μας όταν τελειώνει η λειτουργία την Κυριακή. Κι όσοι μιλάνε σα να διαβάζουνε εγχειρίδιο μεταγραφών στα χέρια τους ας θυμηθούνε: ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που να κάνει τριάντα λεπτά αγωνιστικό χρόνο σα ν' έχει δικαίωμα πρόσβασης στην εθνική ομάδα επειδή έκανε δυο σέντρες καλές. Θέλουμε έναν που όταν ανοίγει το στόμα του στους αγώνες να ακούγονται σιγανά σα αεράκι πριν την καταιγίδα. Γιατί όταν τελειώσει ο αγώνας, εμείς οι ίδιοι ξέρουμε ποιος ήταν εκεί που έπρεπε — όχι στους χάρτινους τίτλους, όχι στα νούμερα των πλατφορμών, αλλά εκεί όπου η μπάλα κυλάει σαν πρωινό ψωμί στις γειτονιές μας.

τι γίνεται ρε φίλοι μου σαν πάω λιγάκι πίσω στην εποχή που εμείς τα σπάζαμε μόνοι μας στους δρόμους της Ρόδου μιλώντας για αυτούς τους τύπους σα ζητιάνους για ένα ελάχιστο φως μέσα στο σκοτάδι — τότε ήταν που κάποιος θυμότανε ένα βράδυ στο γήπεδο του Παοκειανού όταν κάποιος αμυντικός έκανε τέτοιο τάκλιν που έκοψε κυριολεκτικά την ανάσα ενός τύπoυ σα να του πήρε τον αέρα με το χέρι σα νάτανε γάτα πάνω στο φιλέ; θυμάστε τον Φεντέν στο Σαβόι του ΠΑΟΚ τον καιρό εκείνον; όχι τον μεγάλο εκείνο αμυντικό του τέλος των 90s, αυτόν που έπαιζε σέντερ σα τάπης όταν χρειαζότανε επειγόντως έναν πολεμιστή — εκείνος είχε μια κίνηση σα ψεύτικη κούρσα που κανείς δεν μπορούσε να ακολουθήσει· έκανες δύο βήματα κι εκείνος σου έκλεινε το δρόμο σα βράχος εκεί στο πλάι. τον βρήκανε αργότερα εκεί που βγάζανε φωτογραφίες με γκράφιτι στον τοίχο του γηπέδου εκείνου, κρατώντας δυο ζώνες πρωταθλητή από το πρωτάθλημα Β' εθνικής σα να είναι χρυσά μετάλλια πόλεμου. αυτοί λοιπόν δεν είχανε κινητό τότε για να τον κάνουνε θρύλο στο twitter — τον θυμόντανε εκείνοι μόνοι που ήτανε εκεί, αυτοί που ζουν ακόμα την ιστορία σα γνήσιοι οιωνοί. τώρα λοιπόν αυτά εδώ γίνονται όλα σα την περίπτωση εκείνου του τύπου που φώναζανε πριν δεκαπέντε χρόνια πως τον βρήκαμε — έναν τριαντάρη στη σέντρα που έκανε ντέφενς σα προκλήση σ' όποιον είχε την ατυχία να πλησιάσει κοντά του. τον πήρανε τελικά επειδή ήτανε φθηνός σα ένα κουτί αναψυκτικό στο περίπτερο της γειτονιάς, κι όταν βγήκε στον αγώνα ήτανε σα να είχανε βάλει έναν βράχο στη θέση του. οι αντίπαλοι έρχονταν σα να χτυπήσουν πόρτες άδειες· εκείνος στέκονταν εκεί σα γκρίζο τείχος όταν εκείνοι είχανε ξεμείνει απ' τις ιδέες στις αντεπιθέσεις. αλλά εδώ όμως πέφτουμε σ' ένα μεγάλο λάθος — αυτή η ιστορία δέν έχει τόσο πολλά λόγια όσο τα δικά σας μηνύματα εδώ σήμερα. γιατί όταν ένας άνθρωπος στέκεται στον αγωνιστικό χρόνο σα κάποιος που ξέρει πως η άμυνα είναι όχι θέση αλλά στάση ζωής, τότε δεν χρειάζεται ούτε μεταγραφή ούτε hashtag ούτε καν λόγια — αρκεί αυτό το γόνατο σα εκείνο που σηκώθηκε εκείνον τον βράδυ στη Ρόδο όταν η βροχή ήτανε τόσο δυνατή που κανείς δε μπορούσε να ξεχωρίσει τη μπάλα από το χώμα. εκείνος εκεί κατέβαινε κάθε φορά σα πρωταθλητής εκεί όπου άλλοι λύγιζαν σα γυάλινα πλακίδια στα χέρια ενός παιδιού. κι όσοι εδώ μιλάνε σα να ψάχνουνε έναν υπεράνθρωπο σ' εμένα σας λέω πως αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν — όχι σαν τίτλοι σ' ένα περιοδικό ποδοσφαίρου, αλλά σαν ανθρώπινα πλάσματα που ξέρουν πως όταν η μπάλα έρχεται προς το μέρος τους δεν την αφήνουν να περάσει σα νερό από τα χέρια σ' ένα ζεστό απόγευμα. αυτοί είναι αυτοί που κάνουνε την ομάδα να μοιάζει σα οικογένεια εκεί όπου ένας μπορεί να λείψει όμως το πνεύμα μένει στέκοντας εκεί σα γερό σπίτι ακόμα κι όταν φυσάει δυνατά. τώρα όμως μην ψάχνετε μόνο εκείνον σα νάτανε χρυσό ψάρι σ' ένα βάζο — ψάξτε αυτόν τον τριαντάρη σα να ψάχνετε έναν γέρο που ξέρει όλες τις ιστορίες της γειτονιάς του. εκείνος δε σας υπόσχεται ούτε δόξα ούτε τίτλους, σας υπόσχεται όμως πως όταν τελειώσει η ιστορία του αγώνα εσείς θα ξέρετε πως υπάρχει κάποιος εκεί που στέκεται ακόμη όρθιος σα τελευταία στιγμή πριν το ξημέρωμα.