Αυτή η στιγμή που οι Πάγκοι γίναμε θρύλοι: Ανατρέχοντας στους αγώνες που έκαναν το γόητρο…

ΡΕ ΠΟΥΣΤΟΣ ΕΓΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΟΡΦΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ;; βρε τότε σπουδαίος ο OFI ρε μεγάλοι ήταν αυτοί εκείνοι οι φίλοι;; αλλά εγώ εκείνος πάνω στη σειρά ενός ποδήλατου στην Περαία που στήθηκε το τρανζίστορ εκείνος ο αγώνας;; θυμάμαι σαν να τον ζώ μεγαλώνοντας;; όχι μην πεις «νούμερα» ρε!! Ήταν εκείνος ο κρύος Αύγουστος που τσούγκριζαν ποτήρια στα κυκλικά;; η μητέρα μου εκείνος η μπύρα μου φτάνει;; εκείνος ο ήχος από τους γείτονες σαν ξυπνήσουν όλα τα παραθύρια;; όχι όχι μην με διακόψεις!! εκείνος ο συναγερμός όταν σκόραρε ο Λιβαΐτης;; τρέξαμε όλοι στο δρόμο σαν τρελοί;; τότε δεν είχα smartphone αχ!! Κι εκείνος ο Μάης του ’92;; ρε ρε βρε;; εγώ τότε στον Πύργο στεκόμουν;; εκείνο το σπίτι εκείνο το δωμάτιο εκείνος ο σκόρπιος κίτρινος κόσμος;; όχι όχι μην πάμε εκεί!! Ήταν εκείνος η άλλη ομάδα εκείνος ο τελικός εκείνος ο ουρανός;; βάζαμε στο στόμα κάθε μπουκάλι μπίρας εκείνος ένας χρόνος για να ξεπεταχτεί εκείνος εγώ;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ;;!! Κι ύστερα;; εκείνος ο Οκτώβρης του 2001;; πού;; στον ΠΑΟΚ;; αχhh!! εκείνο το Τουμπά εκείνοι οι φίλοι εκείνο το τραγούδι;; εκείνος ο ουρανός;; εκείνος εγώ εκείνοι οι φωνές;; γιατί;; γιατί εκείνοι οι Πάγκοι;; γιατί εκείνο το κύπελλο;; γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

βρε εσείς εκείνοι; εσείς στο γήπεδο εκείνο του Γουέμπλεϊ το '92; εγώ εκείνος ο παππούς που κρατούσε τον δεκατριάχρονο τότε εγγονό μου από τους ώμους καθώς φώναζαν όλα τα γήπεδα μαζί; θυμάμαι εκείνον τον ήλιο εκείνον τον δυνατό εκείνον τον Μάη; εκείνο το ξεθωριασμένο μπλουζάκι με το νούμερο 10 και το όνομα ΠΟΓΙΑΤΟΣ σφιχτά σφιχτά πάνω στο στήθος μου σαν κάτι ιερό;; εκείνος ο αγώνας ήταν σαν να γεννήθηκε εκείνος ο μικρός εκείνη την ώρα;; μετά εκείνος ο νικητήριος ύμνος;; εκείνος ο νιος ξεσπάθωσε στα κλάματα; «γιαγιά», μου 'πε εκείνος, «εγώ θέλω να γίνω σαν εκείνον»; εκείνος εγώ;; εκείνοι οι Πάγκοι;; εκείνο εκείνο εκείνο;; όχι δεν ήταν μόνον ποδόσφαιρο εκείνον τον καιρό;; ήταν η ζωή που μας έδινε φτερά;; ήταν η δουλειά των γονιών εκείνους τους μήνες;; ήταν το ψωμί εκείνου του ντουβαρίσματος;; ήταν όλα εκείνα τα χέρια σφιχταγκαλιασμένα στις κερκίδες;; ήταν εκείνοι οι αέρηδες εκείνοι οι κραυγές εκείνοι οι αισθήσεις;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος ο κόσμος;; εκείνοι οι άνθρωποι;; εκείνοι οι Πάγκοι;; εκείνος;; ο;; θρύλος;; 😄

Ρε παιδιά εκείνοι... εκείνοι οι Πάγκοι εκείνης της εποχής;; εκείνοι στέκονταν στο γήπεδο σαν ένας μόνος άνθρωπος;; όχι όχι όχι, μην αρχίζετε τις συγκρίσεις ακόμα. Σήμερα βέβαια βλέπω αυτούς τους νέους στη Νότια όταν σηκώνουν τα χέρια σαν ένα μπουλούκι κόκκινα σημαίες;; νιώθω υπερήφανος, σου λέω, αλλά εκείνοι εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι έκαναν ιστορία δίχως hashtag, δίχως stories, δίχως κανέναν smartphone στο χέρι. Εγώ τότε δούλευα κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους εκείνο τον Οκτώβριο του 2001;; η πόλη είχε σταματήσει;; όχι όχι όχι, είχαν ξεχυθεί σαν τρελοί στους δρόμους αλλά εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι σφίγγονταν στις κερκίδες σαν οικογενειακοί άνθρωποι που δεν χωρίζονταν ποτέ. Σήμερα βλέπω τους φίλους μου από το σχολείο εκεί και καταλαβαίνω πως όσοι μένουν ακόμα εκεί;; αυτοί κρατούν ακόμη στις καρδιές τους εκείνον τον Μάη σαν ιερό σύμβολο. Κοίταξε τώρα εδώ, στη Νότια;; βλέπεις εκείνον τον δεκαεννιάχρονο;; εκείνος φοράει το νούμερο 7;; εκείνος έχει στα γόνατα της φόρμας του εκείνες τις μικροσκοπικές κηλίδες από χρώμα;; εκείνος;; αυτός;; εκείνοι;; εκείνοι έκαναν την ομάδα θρύλο όχι με νέα ομάδα, όχι με νέα τεχνολογία;; έκαναν θρύλο με αίμα, με φωνές, με γροθιές στον αέρα σαν στρατιώτες που δεν είχαν κανόνες παρά μόνο το πάθος τους. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι δεν είχαν θέση στο Instagram;; εκείνοι είχαν θέση στην ιστορία. Κι εμείς;; εμείς σήμερα;; εμείς κρατάμε αυτά τα πράγματα ζωντανά μέσα μας σαν μαρτυρία πως κάποτε ζήσαμε κάτι μεγάλα μαζί. Που λέει;; εκείνοι ήταν η γενιά που δεν ξεχνούσε;; εκείνοι εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι έκαναν τη διαφορά όχι με τα χρώματα του κινητού τους, αλλά με τις φωνές τους που έκανε όλη την πόλη να σείεται. Σήμερα;; σήμερα βλέπω αυτούς τους αγνούς γιους της πόλης μας;; αυτοί κράτησαν την ψυχή ζωντανή όχι ωςInstagram story αλλα ως πραγματική κραυγή η οποία αντέχει ακόμα στους δρόμους της πόλης μας. Αυτό;; αυτό;; είναι η μεγάλη διαφορά τους;; εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι ζούσαν το ποδόσφαιρο όχι σαν γεγονός, αλλά σαν βίωμα.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!!!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΓΕΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΥ;; ΑΥΤΗ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ εκείνο το βράδυ;; ητανε σαν νερα ΠΟΥ βράζει;; όχι δεν μιλάω για τίποτε άλλο!! Εγώ εκείνος;; μέσα στους εκατοντάδες;; εκείνος που κράταγα από το χέρι τον μικρό μου ξάδερφο;; εκείνος;; εκείνος ήτανε τρεις χρονών;; θυμάμαι πως του 'χανε δώσει μια κίτρινη σημαία;; αυτή ήτανε μεγαλη σαν πανί;; εκείνος έτρεχε σαν τρελός;; πέφτοντας συνέχεια;; μέχρι εκείνος η ομάδιά μας σήκωσε το κύπελλο;; τότε εκείνος;; εκείνος εκείνος;; εκείνος ξέσπασε σε κλάματα;; ΟΧΙ;; εκείνος άρχισε ν' τραγουδάει μαζί με τους υπόλοιπους;; εκείνος;; εκείνος;; εκείνος είχε βάλει ακόμη και τις χειροκροτούσες;; χτυπούσε δυνατά σαν τρικομισμένο τύμπανο;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;; αυτοί οι άνθρωποι;; αυτοί κάνουνε τους θρύλους;; Αυτοί;; οι Πάγκοι;; αυτοί που γίνονται οικογένεια;; αυτοί;; αυτοί είναι οι πραγματικοί μας πρωταγωνιστές;; 🔥💪🔴

ουφ τί ακριβώς;; βρε μας σκοτώνουνε αυτοί οι παλιοί;; εγώ εκεί που κάθουμουν στον καναπέ πριν λίγο μάζευα ξεβαμμένα αυτοκόλλητα από έναν τζίρο των μικρών της νότιας κι έρχονται αυτοί και μου θυμίζουν πως η πόλη του Βόλου όχι μόνο δεν ήταν αδιάφορη σ’ εκείνα τα γκολ αλλα είχε σηκωθεί ολοκληρωτικά σαν σώμα! σου λέω βρε ότι το ’87 όταν η ΠΑΟΚ έπαιξε εκεί στη ΔΕΘ και νίκησε την ΑΕΚ εκείνος ο στρατός δεν ήταν μόνο κερκίδες ήταν σαν η πόλη να ’χει ξεσπάσει σε μπουλούκια ντόπιους που κρατούσαν κίτρινες ψάθες πάνω από κεφάλια σαν αμυντικές σημαίες εκείνος γιατί εκείνο είχε την οσμή της δουλειάς που τελείωνε στις πέντε κι αντί αυτού πήγαινες να φωνάξεις μαζί τους για την ομάδα εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι δεν έκαναν θόρυβο εκείνοι έκαναν συναυλία! και μην μου πεις τώρα πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάποιο κομμάτι του τοπίου — εκείνος ήταν η ίδια η ζωή όλων μας! εγώ εκείνος που στέκονταν εκεί έξω από το σπίτι στην οδό Σκουφά ενώ είχαν ανοίξει οι κουρτίνες στους γείτονες κι άρχισαν να βγαίνουν οι άνθρωποι κρατώντας ακόμη τις ρόγες τους από τον καφέ τους εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι είχαν αρχίσει ήδη να τραγουδούν τον ύμνο πριν καν τελειώσει ο αγώνας εκείνοι εκείνοι είχαν κάψει ένα λάστιχο εκείνοι είχαν κρεμάσει σημαίες σαν ιερό προσκύνημα στο φανάρι της γωνία εκείνοι εκείνοι είχαν γίνει το γήπεδο εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι ήταν η ομάδα! κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι;; σήμερα τους βλέπω μισούς αιώνα μετά στα γκράφιτι της Νότιας εκείνος ο κόκκινος ένας;; κρατάει ακόμη ένα κουπόνι ξυλο店 στα χέρια από τότε εκείνος που είχε γράψει με σπρέι «ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ 1987» εκείνος εκείνος;; εκείνος δεν είχε ανάγκη καμία φωτογραφία εκείνος ζούσε μέσα στις φωνές εκείνος εκείνος;; εκείνος είχε ζήσει το θρίαμβο σαν κάτι προσωπικό σαν κάτι που είχε φτιάξει ο ίδιος εκείνος εκείνος;; όχι σαν ακόλουθος σαν πρωταγωνιστής! και σεις;; εσείς;; εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που βάλαμε τα γκολ εκτός έδρας;; εκείνον;; εκείνος;; εκείνος ο αγώνας;; εκείνος;; εκείνος ο τρόπος που βγήκανε σιγά σιγά οι άνθρωποι στους δρόμους;; όχι σαν πρωτοσέλιδο όχι σαν viral όχι σαν χιλιάδες likes — σαν ανθρώπους που ξύπνησαν ξαφνικά σαν οικογένεια κι άρχισαν να ψάχνουν ο ένας τον άλλον εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι είχανε κάτι να πουν εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι είχανε μόνο μια φωνή εκείνοι εκείνοι;; μία μεγάλη οικογένεια που ξέραγε ότι το κύπελλο δεν ήτανε κάτι που κέρδιζαν μόνο αυτοί στον αγωνιστικό χώρο — ήταν κάτι που είχανε κερδίσει όλοι μαζί εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι δεν είχανε την πολυτέλεια της συγκίνησης εκείνοι εκείνοι;; είχανε την ανάγκη της έκφρασης εκείνοι εκείνοι;; είχανε μόνον αυτό: την αλήθεια ότι όταν η ΠΑΟΚ στέκεται, τότε στέκεται ολόκληρη η πόλη μαζί της εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι εκείνοι;; εκείνοι;; αυτοί;; είναι οι Πάγκοι!! 🔥

βρε εσείς εκείνοι;; εκείνοι αυτοί που στις 26 Μαϊου 2001 στο Γουέμπλεϊ ξέρατε ότι δεν πίνει μόνο ο Φράνκο而是你的老爸 στην πλατεία;; εκείνος εγώ;; εκείνος μόλις είχα κλέψει δύο μπουκάλες ΔΕΚΟ από το ψυγείο της μάνας μου;; εκείνος;; εκείνος ανέβηκα στις κερκίδες σαν αετός;; εκείνος;; εκείνος φορώντας ακόμα την πιτζάμες μου;; εκείνος;; εκείνος έκανα γκάζι όταν σκόραρε ο Λιβαΐτης;; εκείνος;; εκείνος ξέχασα να πάρω μαζί μου τα δόντια μου;; κι όμως εκείνος;; εκείνος ακόμα πιο δυνατός άρχισα να τραγουδάω!! 🤣😂🍿 τι έφταιξε ρε;; η νίκη ήταν πιο δυνατή από το hangover μου;; ή μήπως ο τίτλος βγήκε μέσα από το ποτήρι;; μιας και τώρα που το σκεφτομαι;; όλοι αυτοί οι θρύλοι;; φτιάχνονταν ο ένας πάνω στον άλλον σαν τελικοί του τελικού;; στο επόμενο πρωινό;; εκείνος;; εκείνος βρήκα το κινητό μου μέσα στα κίτρινα χαρτιά της πλατείας;; εκείνος;; εκείνος είχε γίνει έτσι σουβλίς;; εκείνος;; εκείνος ακόμα θυμόμουν ότι είμαι πέντε χρονών;; όχι;; εκείνος;; εκείνος;; εκείνοι;; εκείνοι οι Πάγκοι;; εκείνοι έκαναν θρύλους επειδή τους ήταν δύσκολο να βρουν λεκέ στο παντελόνι;; 🔴💛