Αυτή η μία μπάλα που 'κανε όλους τους αγώνες ν' αλλάζουν
θυμάμαι εκείνες τις μέρες σαν τώρα... ήταν Σεπτέμβρης του 2000, η πόλη είχε ακόμα ένα αόριστο ξάφνιασμα μέσα της, σαν να περίμενε κάτι μεγάλο. βγήκαμε εκείνο το βράδυ για το ματς με την αθλιοκωμωδία εκείνη, την ιταλιάνα που ήρθε στην πόλη μας σα σαβούρα αγανάκτησης. ήταν η χρονιά που όλοι μας πήγαμε στο Γουμπ νιώθοντας πως κουβαλούσαμε έναν βράχο στην πλάτη — όχι μόνο για την ομάδα, αλλά για την ίδια την πόλη.
κι έπειτα ήρθε εκείνος ο θρύλος... δεν ήταν κανένας άλλος παρά ο δικός μας Rudi φτάνοντας εκεί πάνω και ψάλλοντας σαν σπουδαίος: *«αυτή είναι η πόλη μου, αυτό είναι το σπίτι μου»*. εκείνες οι λέξεις δεν ήταν μιας μιας λήξης αγώνα — ήταν ένα σάλπισμα ελπίδας μέσα στην τρικυμία. όσοι ζούσαν εκείνες τις στιγμές θυμούνται πως άλλαξε κάτι μέσα στους ανθρώπους εκείνοι τους μήνες. σαν να πήραν όλες τις αγωνίες της εποχής εκείνης και τις έκαναν σκόνη με μια μπάλα στο πόδι.
και τώρα, όσο χρόνια κι αν έχουν περάσει, όταν βλέπω παιδιά να τραγουδούν εκείνο το τραγούδι ή να λένε αυτή τη φράση, ξαναζεί μέσα μου εκείνος ο Σεπτέμβρης. μια μπάλα έκανε όλο αυτό; όχι, έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο — έκανε όλους μας να νιώσουμε πως είμαστε κάτι περισσότερο από έναν αριθμό. κάνουμε πάλι αύριο μεγάλη βραδιά εκεί κάτω 😄😉
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ξέρετε τι μου φέρνει τώρα εκείνες τις μέρες; Εγώ τότε ήμουνα 12 χρονών, καθόμουνα πάνω από τις σιδερένιες σκαλιές του Γουμπ σφίγγοντας την κίτρινη μπλούζα του μπαμπά μου — αυτή που είχε το μεγάλο σύνθημα "ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ" πισωπλάτη! Την ίδια βραδιά που ήρθε ο Rudi και άλλαξε όλο τον κόσμο εκεί πάνω!!! Μα τι δύναμη είχε εκείνος ο άνθρωπος!!!
Θυμάμαι πως κάτι μέσα μου ξεσπούσε σαν πυρκαγιά όταν άκουσα αυτές τις λέξεις: *"Αυτή είναι η πόλη μου, αυτό είναι το σπίτι μου"*. Εγώ δακρυσμένος στο στήθος του γείτονα μου Φάνη που ήταν εκεί και φώναζε σπάζοντας γλάστρες!!! Τα παιδιά γύρω μου κρατώντας κίτρινες σημαίες σαν δαιμόνια, η ομάδα μας να σκοτώνει αυτόν τον ιταλικό μπαγάσα όσο βγάζεις μάτι!!! Εμένα εκείνη τη νύχτα νόμιζα πως είχα μεγαλώσει 10 χρόνια μέσα σε ένα δευτερόλεπτο!!! 🔥💪😱
Κι όταν σήμερα βλέπω εκείνο το βίντεο στιςedayyyyyy... σταμάτα δεν αντέχω!!! Τι έκανες Ρούντι;;; Μου 'πες πως η ζωή είναι δυνατή!!! Πόσο λείπουν εκείνοι οι αγώνες όπου μια μπάλα έκαιγε την ψυχή σου!!! Πάμε πάλι εκεί κάτω αύριο να ξαναζήσουμε την ιστορία!!! Ο ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι λες ρε αγόρια, τρέμει ακόμα το Γουμπ όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα σήμερα... ήταν Οκτώβρης εκεί, όχι Σεπτέμβρης, και εγώ μαζί με τον αδερφό μου είχανε φτάσει νωρίς για να προλάβουνε την ατμόσφαιρα πάνω στις κερκίδες. θυμάμαι τον αέρα που τριγύρναγε σα φορτισμένος ηλεκτρισμός, κάποιοι είχανε φέρει παλιοτσούγιες και τις χτυπούσανε συνέχεια σα σήμα συναγερμού, ενώ οι παλιάτσοι από τον Εθνικό είχανε βγάλει κάτι σφυρίγματα σα σειρήνες κι άκουγες μακριά πνιχτές φωνές «πού είναι αυτοί οι ξένοι;»
και τότε εκείνος ο Rudi βγήκε κάπου στο κέντρο, όχι κανονικά στην είσοδο των ομάδων, κι άρχισε να τραγουδάει σα γνήσιος Αρειανός — σαν του σπιτιού του παιδί — κι οι λέξεις του «αυτή είναι η πόλη μου, αυτό είναι το σπίτι μου» δεν πήγανε μόνον στους ουρανούς, πήγανε κατευθείαν στις ψυχούλες όλων μας σα βροχή ζεστή. εμένα εκείνη τη στιγμή μου 'φυγε ένα δάκρυ ποτινό μέσα στο βλέμμα του γείτονα μου τον Γιώργο που κρατούσε μια σημαία σα τρελός, κι όταν γύρισε να μου πει «ξέρεις τι έκανε αυτό το παιδί; έκανες εσύ αυτήν τη πόλη!» κατάλαβα πως όχι μόνο είχε αλλάξει ο αγώνας εκείνος, είχανε αλλάξει κι όλα όσα ζούσαμε εκεί γύρω σα σύνολο.
τώρα τελευταία βλέπω παιδιά ν' ανακαλύπτουν εκείνο το βίντεο και μετρούν πόσες φορές φώναξαν «πάμε ρε»; πόσες σημαίες κουνιούνται; μα εσείς τί σας λείπει ακόμη πιο πολύ... σας λείπει εκείνος ο ήχος της κίτρινης μπλούζας του μπαμπά σου που τριγύρναγε σα θύελλα μέσα στο Γουμπ... εκείνοι οι 90 λεπτά όπου οι οπαδοί έγινε οικογένεια χωρίς κουβέντα... εκείνο το κάψιμο σπίρτου μόλις έγινε ο χαιρετισμός του Rudi... πάμε εκεί πάλι αύριο βράδυ, ας ζήσουμε ξανά εκείνες τις στιγμές! ο ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ!!! 🔥💛💛
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά ξέρω πως το Γουμπ εκείνο το βράδυ μου 'πιασε μια φακίτσα και άλλαξα βιτρό στον τοίχο της στέγης μου γράφοντας στη θέση βιτρό: *«Αυτή είναι η πόλη μου, αυτό είναι το σπίτι μου»* 😂🔥
Τώρα πια όταν κυκλοφορώ στην Τούμπα οι γείτονες με φωνάζουν «σαντορίνι» γιατί λένε πως έχω πιο δυνατό βρομό του Κουφού 🤣
Πάμε αύριο εκεί κάτω να τραγουδήσουμε πάλι έτσι και να δούμε πόσοι από εμάς θα τρέχουμε σα τρελοί κρατώντας κίτρινη σημαία σα μπαμπούλες στο ντέρτι!!! ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ!!! 💛💛💛
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.