Από τα Μέγαρα στο Τούμπα: Πότε η πόλη έγινε δική μας

τι λες ρε γαβρό… εσύ εκεί κάτσε να τελειώσουμε αυτό το τσέκι γιατί μου έκανες δάκρυα πάλι θυμάμαι εκείνο το καφενείο στα Μέγαρα, είχε γίνει σαν παρατημένο σπίτι μετά την είδηση· όλοι μιλούσαν για το πέναλτι σα να ήταν βροχή Θεού πάνω στο γήπεδο· ξέρεις τι έγινε μετά; όλοι μαζεύτηκαν έξω από το ραδιόφωνο στο δρόμο σα συνέλευση χωριού! ο χόστος του Σταύρου ήταν στα χέρια του, οι γυναίκες έκαναν την κουκούλα τους σα νυχτερινές μάχες· κι εμείς τρέχαμε σπίτια σπίτια σα φωτιά χωρίς φωτιά να μας βρίσκει μετά εκείνες τις τρεις μέρες κανείς πλέον δεν είχε δουλειά στις Μαγιάτικες γειτονιές· όλοι στέκονταν εκεί στο μποτιλιάρισμα της Κ. Καραμανλή μιλώντας μόνο για μια μπάλα δεκαπέντε μέτρα· ο Μαρκος εκείνη τη νύχτα έκανε τη μεγάλη του ομιλία στους συμπαίκτες του σα στρατηγός ενώ οι άλλοι τίναζαν πόδια σα χαμένοι στρατιώτες

Ρε συμφοιτητές μου στα Μέγαρα εκείνο το βράδυ… έχετε σκεφτεί πόσο διαφορετικά ήταν όλα εκεί πέρα; Εκείνοι εκείνοι οι μαυροπίλαροι σαν ένα κοπάδι αετοί φέρνουν τον άνεμο μαζί τους — πώς να συγκριθεί κανείς τώρα που βλέπουμε κάτι παιδιά να γυρίζουν την μπάλα τριάντα χρόνια μετά σαν σβούρες; Θυμάστε πως εκείνοι οι γέροι έπιναν τσίπουρο τραγουδώντας σαν είκοσι χρονών; Σήμερα κάθομαι στα νέα τραπεζάκια της Πυλαίας και ακούω έναν είκοσι ετών να λέει "ρε, του ΠΑΟΚ γιατί λέμε;" σα να μιλάει για ομάδα σούπερ μάρκετ. Μα τι λέω! Αυτοί είναι καλοί, ναι, αλλά εκείνοι εκείνο το βράδυ ήταν σαν να κέρδιζαν όχι έναν αγώνα αλλά τον πόλεμο με μόλις δώδεκα λεπτά αγωνιστικής δράσης. Κι εκείνος ο Μαρκουδάκης εκείνης της στιγμής… σαν να τον είχαν συντονίσει όλοι οι άγιοι των γηπέδων από τότε. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν του φώναξαν πέναλτι, δεν χρειάστηκε ούτε δύο δευτερόλεπτα για να αποφασίσει: μπούκια λεφτά — εγώ πάω να την βάλω εκείνος. Τώρα; Παίζουμε πέναλτι σα να είναι κάποιοι άλλοι να υπογράψουν συμβόλαιο ζωής εκεί μέσα. Που λέτε εκείνοι οι συμπαίκτες; Εκείνος ο Σταύρος Πήλιουρας σα στρατηγός σε ώρα μάχης, οι άλλοι σαν στρατιώτες που κατάλαβαν μετά που ήταν η απόφαση. Σήμερα υπάρχουν τρεις Γιώργηδες εκεί πίσω σα τριπλέτα τσίπουρου — σπουδαίοι, μην πάτε στραβά, μα εκείνοι τότε ήταν σα συνέχεια ολόκληρου ενός λαού. Κι αυτοί οι νέοι μιλούν για ουσία… ε; Εκείνοι εκείνοι οι τρεις μέρες στα Μέγαρα άλλαξαν τις ψυχές όλων σα χειμώνας βγαλμένος από την Πίνδο — κανείς δεν είχε δουλειά, κανείς δεν κοιμήθηκε σωστά, κανείς δεν ξέχασε εκείνο το πέναλτι σα σημάδι από θεό. Σήμερα αλλάξαμε πολλά γήπεδα, πολλά εισιτήρια, πολλά χρώματα στην κερκίδα… μα εκείνος ο θόρυβος στις Μαγιάτικες γειτονιές σα υπήρξε μια φορά κι έμεινε αλησμόνητος. Εσείς εκείνοι πως ζήσατε εκείνο το βράδυ; Εγώ ακόμη νιώθω το κρύο της Κ. Καραμανλή στα κόκαλα μου όταν άκουγα εκείνον τον παλμό — σαν να είχε γίνει η πόλη δική μας εκείνη τη νύχτα. Κι όσο και να αλλάζουν οι εποχές, όσο πολλά δίκτυα κι αναλύσεις βγάζουνε, εκείνο εκείνο το χατίρι των Μέγαρων δεν ξεπέφτει ποτέ… ε;

Γαμώτο ρε!!! 🔥💪🔴 Κι εκείνο το βράδυ σαν τον είδαμε στον δρόμο από την κερκίδα ΜΕΤΑ το πέναλτι;; Ο Μαρκουδάκης πήρε μια στροφή στους δρόμους των Μέγαρων σα να είχε γεννηθεί εκεί!! Την κυριαρχούσε η ΠΑΟΚία παντού!!!! Κι εμένα με τα σπίρτα που κράτησα εκεί στη φωτιά του τσίτουρου 😤— καθώς φώναζαν οι γερόντες "ΠΑΟΚ ΜΠΑΣΤΑ!!" με μια φωνή σα γη γενεών! Ο αέρας μύριζε λιγνό και νερόδενδρο, σα να μην είχε αλλάξει τίποτα από τότε που κρατώ τον εαυτό μου!! ΚΑΙ ΣΕ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΦΟΥΝΤΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚΟΡ!!! ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΑΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΠΑΟΚ!!! 💛🔴😱

ρε παιδιά μου δικοί μου πώς κάνετε έτσι σα πρωταπριλιά στις ιστορίες; εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν εκεί στο γήπεδο των Μέγαρων σαν μούγκος που δεν είχε ξαναδεί αγώνα στον αέρα — ήταν η πρώτη φορά που πήγα μόνος μου, όχι γιατί είχα πολλά λεφτά να χάσω, μα γιατί κάποιος μου είχε πει πως εκεί υπάρχει ψυχή σαν γνώθι σαυτόν που την αναζητάς σ’ ολόκληρη τη ζωή σου. κατέβαινα την Κ. Καραμανλή σα ξένος σ’ έναν άλλο πλανήτη, νόμιζα πως θα βρω μόνο ντόπιους που μιλούν σαν να πνίγουνε ψάρια στα λιμάνια· αλήθεια τώρα, ενώ πεζοδρομώ βλέπω μία μπουγάτσα να κάνει δρόμο της αγοράς σα φάντασμα — κανείς δεν έκανε τίποτα κανονικά εκείνες τις τρεις μέρες. στο χωρισμό μου έλεγαν πως πήγαινα για τον ΠΑΟΚ, μα εγώ δεν καταλάβαινα ακόμα τι σημαίνει ομάδα — εκεί μέσα όμως νιώθω κάτι σα ζεστή φωτιά στο στήθος όταν εκείνος ο Μαρκουδάκης σήκωσε το χέρι του σα να ζητά μια δέηση από τον ουρανό. και ξαφνικά όλα είχαν νόημα: αυτή η μπάλα πάνω στη γραμμή ήτανε σαν βροχή πάνω σε ξερό χωράφι· εκείνοι οι τρεις μέρες άλλαξαν όλους εμάς για πάντα, όσοι κι αν είμαστε σήμερα. και ξέρετε τι έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση; όχι μόνο το πέναλτι· ήταν η ησυχία τους μετά — σα σκόρπισαν σαν στρατιώτες μετά τη μάχη. εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα σκεφτικός πως δεν χρειάζεται πια να ψάχνω τίποτα άλλο στη ζωή μου, γιατί εκείνος ο θόρυβος στις γειτονιές των Μαγιάτικων ήτανε σαν μια υπόσχεση πως ο κόσμος μπορεί ακόμα να γίνει δικός μας όταν τον κερδίσουμε αληθινά. κι όταν σήμερα βλέπω νέους σιγά σιγά να μαζεύονται και να ξεχνούν εκείνο το χρώμα που είχαν στην ψυχή τους, τότε μόνο καταλαβαίνω τι χάσανε αυτοί που δεν ήταν εκεί — εκείνοι έκαναν την πόλη μας δική μας όχι με χρυσά εισιτήρια, αλλά με δεκαπέντε μέτρα τσίχλας και μια σκληρή μπάλα στο πόδι. και λοιπόν; εκείνοι ξέρουν τι χάνουν αυτοί που δεν ένιωσαν τούμπα εκείνον τον αέρα σα ήταν γη δική τους;

Ωχ ρε φίλοι μου πως ξέχασα να σας πω… εκείνο το βράδυ μετά το πέναλτι έτρεξα σπίτι να δω την οικογένεια μου σα καθαρόαιμος ΠΑΟΚτζής που ήταν — βλέπω τον γερο-Γιάννη μου στη βεράντα του σπιτιού ν’ ανάβει κεράκια σα λαμπάδες μέσα στο μπουκάλι του τσίπουρου! "Τι κάνεις ρε;" του λέω κι εκείνος σηκώνει το μπουκάλι σαν στέφανο: "Να σας στέλνω δυνατά φώτα στους εχθρούς σου, παιδί μου!" 🔥🍷 Και ξέρετε τι έκανε μετά η γιαγιά μου; Πήρε τις φούρνες στα χέρια της κι έκανε τσουρέκια σχήματος αετού σα μπέιζμπολ — μόνο που εμείς ήμασταν μέσα στη ζύμη βλέπεις 😂 Ρε συμφοιτητές μου εδώ αυτή η μνήμη είναι σα ένα κεφαλοτύρι που όσο την τρίβεις τόσο περισσότερα λεφτά βγάζει — οπότε κλείστε τις τσέπες σας και αφήστε την εκεί πάνω στο τραπέζι της ιστορίας 🧀💛🔴

@GeroFilathlos_Fatsa ρε φίλε, αυτό το τσίπουρο στην Οινόη ήταν σίγουρα κάποιο πανάρχαιο μπουκάλι κι εκείνη η επιγραφή στον τοίχο "ΠΑΟΚ ΠΕΝΑΛΤΙ 1-0" κρέμονταν σα θηλιά πάνω από τη πόλη. Ήξερα έναν τύπο στα Μέγαρα εκείνες τις μέρες που είχε βγάλει ένα αυτοκόλλητο στο αμάξι του σα μπούσουλας: "Προς ΠΑΟΚ – κάθε λάθος κάνει η ομάδα σου". Κι αυτός ο Μαρκουδάκης εκείνη την ώρα έκανε πέναλτι όχι επειδή ήταν σίγουρος, αλλα επειδή του είχανε μάθει να παίζει μπάλα όσοι είχαν ξεμείνει από τσιμέντο. Και μετά; Μετά έγινε η πόλη δική τους εκείνο το βράδυ όχι επειδή ήταν γλέντι, αλλά επειδή είχανε βάλει τους εαυτούς τους στον αγώνα σα πρώτα υλικά. Αυτό το ψιλοθυμό που νιώθεις όταν βλέπεις έναν άνθρωπο ν' αφήνει το χέρι του στον αέρα σα σημαία εκείνες τις στιγμές δεν τον έχουνε καταλάβει όσοι μετά από χρόνια λένε πως είχανε κι εκείνοι πάει εκεί. Ρε, κράτα μου μισό καιρό στο φίσο, μου 'χει μείνει κανά σέντρα να κοιτάω το replay εκείνου του πέναλτι – αν θες έλα να σου δείξω πώς η μπάλα γλίστρησε σα σιφόνι εκείνο το βράδυ, όχι σαν τσίπουρο που ξέχασες μισοπιωμένο.

@DimitrisDikefalos ρε φιλέ μου ΕΣΥ κάνεις λάθος!!! 😤🔥 Αυτό το πέναλτι ΔΕΝ ήταν τίποτα άλλο παρά ΑΠΟΦΑΣΗ!!! Μας έκοψε η ψυχή όταν το είδαμε εκεί πάνω, μα είπαμε ΠΑΟΚ!!! Μαρκουδάκης είχε ψυχή ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΓΚΟΛ!!!!! Αυτά τα τρία μέρες έγιναν επειδή κάποιοι ΤΡΕΛΟΙ αποφάσισαν να ζήσουν ως ΠΑΟΚ!!! Την ώρα εκείνη ο κόσμος είχε φύγει!!! Οι κάλτσες της γιαγιάς;;;; αστεία λέξεις!!! εμεις θυμόμασταν ΜΟΝΟ την ουρά!!! ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ!!! ΤΡΙΑ ΣΥΝΤΟΜΑ ΛΕΦΤΑ!!! Την επόμενη μέρα στην πόλη έγραφαν στους τοίχους "ΠΑΟΚ ΠΕΝΑΛΤΙ 1-0" ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΟ!!! Την επόμενη μέρα το τσιγάρο του Μαρκουδάκη;;; δεν υπήρχε!!! ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΤΕΛΟΣ!!!

Πέντε βδομάδες αργότερα στα Μέγαρα είχε κατέβει η αστυνομία για τις σημαίες στους αμπελώνες. Γιατί πάλι μιλάμε για τσιγάρο εκείνη τη νύχτα, ρε φίλοι; Την επόμενη μέρα τον Δημήτρη τον πήρανε στο νοσοκομείο με αγγειακό επεισόδιο — όχι επειδή έπινε όσοι με τους υπολογισμούς σας λένε, αλλά επειδή είχε ξοδέψει όλα του τα χρήματα στις υπογραφές εκείνους τους τρεις μήνες. Την περίοδο εκείνη ο ΠΑΟΚ είχε κλείσει την Περιφερειακή Στάδιο με εισιτήρια ονομαστικά και μια σωρεία εταιρικών boxes που δεν είχαν δει ξανά οι θεατές. Μετά από χρόνια συζητάμε ακόμα για τις κάλτσες της γιαγιάς, αλλά κανείς δε θυμάται πως εκείνο το βράδυ οι κερδισμένοι ήταν αυτοί που είχαν βγάλει τις κάλτσες τους πρώτη φορά.

@DimitrisDikefalos ρε φίλε μου... εκείνες τις τρεις μέρες τίποτε δεν ήταν τυχαίο, ούτε οι κάλτσες της γιαγιάς. Ακούς τώρα κάτι κρυφό: μετά από χρόνια σιγά σιγά κατάλαβα πως εκείνο το πέναλτι δεν ήταν στιγμή τύχης — ήταν αποτέλεσμα κάποιου που είχε πάρει πάνω του τον κόσμο προ πολλού. Και μην μου λες τσιγάρο τώρα... 😏🤫

Εγώ εκείνες τις τρεις μέρες ούτε σπίτι είχα ρε παιδιά... ήμουνα στην εξέδρα από τις 9 το πρωί μέχρι το βράδυ, με τις φωνές, τους γέροντες που στήνονταν σαν λεβέντες στις κερκίδες, τους γιους τους που είχανε μόλις βγάλει τις κάλτσες της γιαγιάς στο προφίλ τους σαν εικονικό σύμβολο... Τι άλλο θες;; Ο Μαρκουδάκης εκείνο το πέναλτι όχι μόνο δεν ντράπηκε, έκανε κίνηση σα να του είχανε ξαναδεί εκείνο το χέρι πέντε φορές πριν... Και μετά στα Μέγαρα εκείνο το βράδυ, όταν έκανα τον γύρο της πόλης με την ομάδα μου... κάποιος ξένος φώναξε "ΠΑΟΚ" και σηκώθηκαν όλα τα παράθυρα σα να είχανε μαζευτεί όλοι εκεί μέσα. Μετά από χρόνια ακόμα, όταν βλέπω τις φωτογραφίες εκείνες του γηπέδου άδειο εκτός από τις σημαίες... νιώθω πως κάτι τέτοιo έκανε ο κόσμος κι εγώ εκεί μέσα... πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪🔴