Η μεταγραφή του Λιβαΐτικα ήταν φιάσκο ή όχι

Πού τους έκανες δικό σου αυτούς στον ΠΑΟΚ; Αυτός ο Λιβαΐτικας σίγουρα δεν ξέχασε τη φανέλα — κι εμείς θυμόμαστε ακόμα πόσο πονούσε πριν φύγει η ομάδα σπίτι στους χαμένους ντέρμπι... Τρεις λεπτά συνολικά; Μα δεν ήταν καν υποψήφιος στην αρχική δωδεκάδα! Στο ποδόσφαιρο άλλο το πώς βλέπεις την μεταγραφή κι άλλο το πώς την ζεις όταν κάθε φορά που σηκώνεις τα μάτια σου από το γήπεδο βρίσκεις κάποιον άλλον στο ίδιο μυαλό σου. Όταν λέμε πως έκανε τρία λεπτά, γινόμαστε όλοι λίγο θύματα της μνήμης του διαδικτύου. Στα ψιλά γράφτηκε πως μπήκε σε ένα δωδεκάλεπτο σπασμένο παιχνίδι και πήρε τις μοίρες του κάποιος τόσο δικός σου όσο κι όποιου άλλου έχει ξοδέψει χρήματα στο κουζίνο του γηπέδου. Στο τέλος της ημέρας τον είδαμε να κάνει αυτό που έκανε: να κρατάει την θέση κάποιου άλλου επειδή η ομάδα είχε άλλες επιλογές εκείνη τη στιγμή. Γιατί εμείς ξέρουμε κάτι τέτοιο καλύτερα από όλους: όταν λείπει η ποιότητα, τότε γίνονται όλα προβλήματα χωρίς λύση — κι εκείνος ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου πίνακα που μας δείχνει πως η φετινή χρονιά δεν ήταν ιστορικά η καλύτερη δυνατή. Θα μου πείς τώρα πως έκανα φιάσκο; Στην ουσία αυτό που έγινε ήταν ότι ξοδέψαμε χρήματα για έναν παίκτη που ούτε καν είχαμε χρόνο να τον δούμε μέσα στο γήπεδο, ενώ οι πραγματικοί πρωταγωνιστές δούλευαν υπό πλήρη φόρτο. Μα εκείνοι είναι που κρατούν ζωντανή την ομάδα, όχι κάποιος που έκανε τρία λεπτά συνολικά επειδή κάποιος άλλος είχε περισσότερη τύχη ή λιγότερη προπόνηση. Η μεταγραφή σαν πράξη είχε την ίδια βάση με κάθε άλλη: αποφάσεις, λάθη, συνέπειες. Το αποτέλεσμα όμως είναι αυτό που ξέρουμε όλοι — η ομάδα τρέχει ακόμη, κι εμείς περιμένουμε την επόμενη κίνηση που θα φέρει κάτι παραπάνω από έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερη ώρα στις ειδήσεις παρά μέσα στο γήπεδο.

ΡΕΕΕ;;;; τρία λεπτά;;;; ΝΤΑΞΕΙ;;;; ΤΟΝ ΕΣΚΙΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;;; Λες τώρα πως εμείς του δώσαμε υπερβολική σημασία;;; ΡΕΕΕ;;; Εγώ θυμάμαι τον πρώτο αγώνα του στο ντεμπούτο του σαν να ήταν χτες!!! Μία φορά πιαρντας την μπάλα εκείνος οι μαύροι που τον έκλεισαν σαν πυροσβέστες!!! Ντα ξέρω τρία λεπτά ρε;;; ΝΤΑ ΞΕΡΩ;;; Αλλά το κέφι μου έγινε το τόνους μετά;;;; ΚΟΛΥΜΠΙΣΤΕ;;; Γιατί αυτή η ομάδα έκανε τρείς αγώνες χωρίς γκολ;;; Γιατί χάνει συνέχεια;;; ΡΕ ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΙ;;; Εγώ βλέπω το γήπεδο!!! Εγώ βλέπω τις φάτσες των παιχτών!!! Αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο εκτός απο ένα σήμα ότι κάποιος δεν πήρε τις σωστές αποφάσεις!!! Αυτό ήταν ΠΑΘΟΣ;;; ΚΙ ΑΣ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ;;;;; ΡΕΕ;;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΉΡΘΕ;;;; ΠΟΙΟΣ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;;; Αυτοί που έπαιζαν είχαν κουράγιο;;; Είχαν συνέχεια;;; Ήταν πεινασμένοι;;;; Εμένα με πονάει που κάθε φορά η ομάδα μου μοιάζει με μία κορδέλα που την τραβά κάποιος άλλος!!! ΚΙ ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ;;;

Εντάξει, πάμε να δούμε λίγο τα πράματα έτσι όπως έχουν — όχι για να πούμε πως τελικά έγινε φιάσκο επειδή τελικά έγινε φιάσκο, αλλά γιατί τον πιάσαμε όλους μαζί στις φούσκες αυτές που έσκασαν γύρω από τρεις λεπτά αγώνων. Πρώτη μου σκέψη: Μιλάμε για έναν τύπο που μπήκε στη ζωή μας σαν μιας βδομάδας... σαν εκείνον τον εισαγόμενο στις αρχές του καλοκαιριού που κανείς δε θυμάται πως έφερε αλλά ολοι ξέρουν πως έφυγε αχρείαστος. Τρεις λεπτά συνολικά; Στο τέλος της ημέρας αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι οικονομία ψυχής των φιλάθλων. Αυτό είναι σαν να αγοράζεις ένα εισιτήριο για το Λούνα Παρκ και τελικά σου λένε ότι μόνο τρεις φορές γύρισε η ρόδα — και ξαφνικά περιμένεις ότι η υπόλοιπη βραδιά πρέπει να έχει κάποιο νόημα επειδή εσύ πλήρωσες. Κι όμως, ας θυμηθούμε τι έγινε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν μπήκε. Δεν ήταν τυχαίο πως όλοι αυτοί οι τύποι που βγήκαν στις κερκίδες άρχισαν αμέσως τις συζητήσεις στο κινητό τους. Γιατί; Γιατί εκείνος ο οποίος έπρεπε να είναι δεύτερος τερματοφύλακας έκανε τρεις λεπτά — και όχι επειδή είχε προπονηθεί περισσότερο ή επειδή ο μεγάλος τον εμπιστευόταν, αλλά επειδή εκείνη την ώρα υπήρχε μία βλάβη, μία έκτακτη ανάγκη, κάτι που ανάγκασε την ομάδα να κάνει αυτή την κίνηση σαν πρωτοφανές γεγονός. Πώς μπορούμε όμως τώρα να λέμε πως ήταν φυσιολογικό; Είναι σα να ισχυριζόμαστε ότι εντάξει, αυτοί έκαναν λάθος στη μεταγραφή επειδή αργότερα έγιναν κάποια άλλα προβλήματα — σα να μην ξέρουμε πως στο ποδόσφαιρο πολλές φορές οι αποφάσεις βγαίνουν από ντοκουμέντα και όχι από το πως τελικά εξελίχθηκαν. Η μεταγραφή αυτή ήταν σαν αυτή τη φορά που αγοράζεις έναν καινούριο βραστήρα επειδή ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα καεί ο παλιός — και μετά ξαφνικά δεν τον χρησιμοποιείς ποτέ επειδή τελικά ο γάιδαρος σου αγόρασε άλλον τέτοιον χωρίς να σου πει τίποτα. Το μεγαλύτερο ζήτημα όμως δεν είναι ο ίδιος ο Λιβαΐτικας, αλλά το τι φαίνεται μέσα από αυτή την ιστορία: πως η ομάδα αυτή τη χρονιά έκανε πολλά μεγάλα βήματα στον τρόπο που χάνει ψυχολογία στους φιλάθλους με κάθε λάθος κίνηση. Από εκεί που όλοι περιμέναμε μεγάλες νίκες, φτάσαμε εκεί που η παραμικρή αλλαγή στο ρόστερ μοιάζει σαν μεγάλη τραγωδία. Κι όταν λείπει η συνέπεια, τότε ακόμα και τα τρία λεπτά ενός back-up γίνονται θέμα εθνικής σημασίας. Στο τέλος όμως όλοι αυτοί οι θόρυβοι γύρω από τρεις λεπτά δεν είναι παρά ένας καθρέφτης των δικών μας προσδοκιών. Το σίγουρο είναι πως ο ΠΑΟΚ δεν κάνει μεταγραφές για να ικανοποιήσει τις φαντασιώσεις των φιλάθλων στους τίτλους του τύπου, αλλά για να βάλει στη σύνθεση του ανθρώπους που μπορούν να φέρουν αποτελέσματα — και αυτό δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα αυτή τη φορά. Οπότε ναι, ήταν μία μεταγραφή φιάσκο — όχι επειδή ήταν μία ατυχής επιλογή, αλλά επειδή στο τέλος κατέληξε να είναι μία παρωδία γύρω από την οποία όλοι ψιλοτρέξαμε για τίποτα.

ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη σαν να ήταν χτες. κάναμε λόγο για τραντάγματα στο γήπεδο όταν ανακοινώθηκε ο Λιβαΐτικας. είχαμε κι εμείς την πρώτη εντύπωση πως κάτι δεν πήγαινε καλά — όλοι όμως νομίζαμε πως κάποιοι από τους βετεράνους θα έκαναν πλάκα εκείνη την περίοδο και τελικά όλα θα πήγαιναν μια χαρά. θυμάμαι μάλιστα πως κάποιος είχε πει στο νήμα πως "θα κάνουμε μεταγραφή-φάρσα" και εγώ του έδωσα ένα like επειδή τότε ακόμα ήμασταν αισιόδοξοι σαν νέοι αγοράκια που βλέπουν το επόμενο πρωινό αγώνα σαν γιορτή. τώρα όμως όλα αυτά μοιάζουν σαν ανέκδοτο του προηγούμενου αιώνα. εκείνος ο τύπος μπήκε μία φορά στο γήπεδο, έκανε τρεις λεπτά συνολικά — κι αμέσως έγινε ένα τέρας ιδεών γύρω του. οι φίλοι της αντιπολίτευσης άρχισαν να μιλάνε για σαμποτάζ, κάποιοι άλλοι είπαν πως η ομάδα δίνει κάλπικα εισιτήρια στους αστυνομικούς, κάποιοι τρίτοι χτυπούσαν τις πόρτες των διοικητικών γραφείων ζητώντας απολογισμούς. κι όλα αυτά επειδή έκανε περισσότερο θόρυβο σηκώνοντας το ίδιο βλέμμα στη σέντρα παρά παίζοντας σέντερ μπακ! τα παλιά τα χρόνια εμείς στην ομάδα του Βόλου είχαμε έναν τερματοφύλακα αντίστοιχης φήμης — τον Ερμάντο Φριτς το λέγαμε. έκανε σπουδαία πράγματα στις προπόνήσεις, αλλά στον αγώνα έμπαινε μονάχα όταν ο βασικός είχε κριματική στιγμή. εκείνος όμως είχε μία γεύτρα ψυχολογίας στους συμπαίκτες του και όταν έπαιζε ήταν σαν κομμάτι του τείχους. ο Λιβαΐτικας όμως; έκανε τρία λεπτά συνολικά και αμέσως αισθανθήκαμε ότι μας έκλεψε το βράδυ. σαν να μην είχαμε δει όλες αυτές τις κουτσομπολίες πριν αποκτήσει κανείς ηττούχο ομάδα! θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο κύπελλο πριν δέκα χρόνια όταν ο ΠΑΟΚ έχασε στα πέναλτι επειδή έκανε αλλαγή πρωταγωνιστή εκείνο το τελευταίο λεπτό; τότε οι υπόλοιποι είπαν ότι ήταν δουλειά μιας μόνιμης κατάρας. σήμερα όμως όλοι αυτοί οι τρεις λεπτά έγιναν κατάρα για κάποιους άλλους! κι όμως εκείνες τις στιγμές που κάναμε εμείς τα ίδια λάθη οι ίδιοι άνθρωποι έβρισκαν δικαιολογίες για τη συνήθεια να στέλνουμε back-up players χωρίς καν να ξέρουν πως ζουν! τώρα βλέπουμε την ομάδα να χάνει συνέχεια, οι φίλοι να στέκονται σιωπηλοί στις κερκίδες σα γατούλες που περίμεναν το ψάρι τους, κι εγώ σας ρωτώ: ποιος είναι τελικά αυτός που φταίει; ένας back-up που έκανε τρεις λεπτά ή εκείνοι που έβαλαν τόσο μεγάλες προσδοκίες σε έναν άνθρωπο που δεν του έδωσαν την ευκαιρία να ξεφύγει από τον τίτλο του "αχρείαστου δώρου"; πάντα έτσι γίνεται στους τίτλους που βάζουμε στους ανθρώπους. τα παλιά χρόνια έβγαινε κάποιος δάσκαλος σ' ένα χωριό, έκανε τρία μαθήματα σ' έναν χρόνο, κι έπειτα τον κάνανε εθνικό ήρωα επειδή είχε ένα ατυχές χιούμορ. σήμερα όμως ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς τους τρεις λεπτά αλλά από εκείνους που κράτησαν ζωντανή την ομάδα όταν υπήρχε μόνο ψυχή και όχι κέφι. εμένα πάντως εκείνον τον Σεπτέμβρη τον είδα κανονικά. έκανα όπως έκανα πάντα — πήγα σπίτι, άνοιξα μία μπύρα και περίμενα τον επόμενο αγώνα σαν βράδυ μουσικής. όταν τελείωσαν όλα εκείνοι οι θόρυβοι άρχισα να γελώ και να λέω στους δικούς μου πως αυτή είναι μία ακόμα ιστορία που μας θυμίζει πως το ποδόσφαιρο είναι σαν τη ζωή: όσο περισσότερο κάνεις θόρυβο στη γωνία σου, τόσο λιγότερο σημασία έχει τελικά ο κόσμος γύρω σου!

Εσύ θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν πήγαμε μαζί στην Καβάλα για τον αγώνα; Οι δικοί μας είχαν ψήσει μουσακά στη κουβέρτα, εγώ πήρα μια μπίρα κρύα κι όλοι γελούσαμε επειδή πριν τον αγώνα κάποιος φώναξε "ΛΙΒΑΪΤΙΚΑΣ!" σαν να ήταν αστείο τρανσμέστερ. Μετά τελείωσε ο αγώνας κι εγώ πήρα μαζί μου την τρίχα από το πουκάμισό σου επειδή είπες πως την φοράς της ομάδας σου — αλήθεια, αυτή η τριχίτσα ακόμα κάθεται στο ντουλαπάκι μου πάνω στο κλειδί του γκαράζ. Για το τώρα όμως: συμφωνώ με τον Thrylos1926 πως ο Λιβαΐτικας έκανε περισσότερο θόρυβο στο μυαλό των ανθρώπων παρά μέσα στο γήπεδο, αλλά εκείνο που μου κόβει πραγματικά το κεφάλι είναι πως εμείς ως οπαδοί συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σαν μωρά που περιμένουμε το επόμενο σοκολατούχο γκολ από τον ένατο παίκτη της ομάδας. Την εποχή που έπαιζα μπάλα στις τοπικές ομάδες της Νέας Ιωνίας είχα έναν συμπαίκτη — τον Λευτέρη — που έκανε μόνο τρεις λεπτά σ' έναν αγώνα πρωταθλήματος επειδή είχε κάνει βλακία στην προπόνηση. Την επόμενη εβδομάδα όμως εκείνος ο αγώνας ήταν το πρώτο πράγμα που αναφέρονταν στο γήπεδο: "θυμάστε εκείνον τον Λευτέρη; έκανε τρεις λεπτά κι έπειτα βγήκαν όλοι κλαίγοντας επειδή δεν έβγαλε γκολ!" Σήμερα όμως εκείνος ο άνθρωπος είναι κατασκευαστής στόλου αυτοκινήτων στην περιοχή κι εμείς ακόμα ξοδεύουμε χρόνο μιλώντας για έναν τερματοφύλακα που έκανε τρία λεπτά συνολικά επειδή το έκανε κατά λάθος μπροστά στους δικούς μας; Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο ίδιος ο Λιβαΐτικας — είναι πως εμείς σαν κόσμος έχουμε χάσει τον τρόπο να βλέπουμε το ποδόσφαιρο σαν αυτό που πραγματικά είναι: μία σειρά αποφάσεων, λάθη κι αποτελέσματα όπου κάποιοι βγαίνουν κερδισμένοι κι άλλοι χαμένοι. Αυτή η μεταγραφή δεν ήταν φιάσκο επειδή έκανε τρεις λεπτά, αλλά επειδή εμείς την βάλαμε στο ίδιο καλάθι με μία παράσταση μόδας χωρίς να σκεφτούμε πως τελικά οι σημαντικές αποφάσεις τις παίρνουν άνθρωποι που ξέρουν πως το γήπεδο δεν γράφει ιστορία ανάμεσα στα χαρτιά ενός συμβολαίου. Όταν εκείνο το βράδυ βγήκαμε από το γήπεδο μετά τον αγώνα εκείνο στον οποίο μπήκε τρεις λεπτά, θυμάμαι πως κοίταξα τον ουρανό κι έκανα μία υπόσχεση στον εαυτό μου: την επόμενη φορά όταν κάποιος άλλους φέρνει έναν backup τερματοφύλακα στο ρόστερ, δε θα περιμένω τίποτα άλλο παρά μία κανονική ανοιχτή κουβέντα — όχι έναν θρήνο σαν βλάχοι.

Α, πάλι εσύ ρε αγόρια μου; Την φορά αυτή μιλάτε για ένα τερματοφύλακα που έκανε περισσότερο κουμάντο στο κινητό σας παρά στον αγωνιστικό χώρο! 🤡 Τρία λεπτά; Κι εγώ έκανα τρεις λεπτά σ' ένα πάρτι μια φορά κι έμεινα στην ιστορία επειδή έσπασα το πόδι μου από το γέλιο! Μα εδώ όμως τι έγινε; Κάναμε όλοι σαν οι μανάδες στον ΠΑΟΚ να του δίνουν από δώρο καρδιάς ενώ εκείνος έκανε τρεις λεπτά συνολικά; Την ίδια περίοδο η ομάδα χάθηκε τρεις φορές επειδή κάποιος άλλος έκανε μεγαλύτερες γκάφες από αυτόν! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο δημοτικό όταν ο Μπόγος έβγαλε την φανέλα του και άρχισε ο γκολκιπερ του αντίπαλου να τον κοροϊδεύει σαν να ήταν περιφερειακό φεστιβάλ αντισφαίρισης; Τρεις λεπτά έκανες εκείνος; Μα δεν είχε καν κάνει warm up! Κι όμως εκείνοι οι τρεις λεπτά έγιναν meme στην γειτονιά για έναν χρόνο. Αυτό όμως εδώ ήταν διαφορετικό — εδώ δεν έγινε καν meme επειδή κανείς δεν είχε χρόνο να το γράψει! Λογικό, τρία λεπτά μόνο είχαν περάσει! Και τώρα εμείς λυπόμαστε επειδή η ομάδα χάνει συνέχεια; Ρε παιδιά, η ομάδα χάνει επειδή επί δύο χρόνια μαζεύαμε ντέρμπι χωρίς γκολ στο δεύτερο ημίχρονο! Τι σχέση έχει αυτό με τον Λιβαΐτικα; Αν θέλαμε μία μεταγραφή-θρίλερ έπρεπε να φέρουμε τον άνθρωπο μέσα στο γήπεδο και μετά να του δώσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο σαν εκείνον τον περίεργους πρωταγωνιστή στις ταινίες δράσης των 80s! Μα εκείνος ακόμα περιμένει την κλήση του σκηνοθέτη! Οπότε εγώ λέω: ήταν φιάσκο επειδή μας έκανε όλους ν' αρχίσουμε να βλέπουμε τα βίντεο από τις προπονήσεις του σαν κάποιοι λάτρεις μιας θρησκείας που ψάχνουν σημάδια! Ποιος είπε ότι ένας τερματοφύλακας πρέπει να περάσει χρόνο μέσα στο γήπεδο για να γίνει σημαντικός; Ρε στασούλι μου, εκείνη την εποχή που η ομάδα έκανε δύο συνεχόμενες ισοπαλίες επειδή κάποιος χάθηκε στην εκτός έδρας μετακίνηση, πότε κάναμε τόσο θόρυβο; Μα τότε γελούσαμε επειδή ο καιρός έκανε τον αγώνα πιο δραματικό από τους συμμετέχοντες! Οπότε εγώ προσωπικά δεν μου έφαγε ψυχή επειδή έκανε τρεις λεπτά — μου έφαγε επειδή έγινε το κύριο θέμα συζητήσεων σαν να ήταν η μεταγραφή ενός πρωταθλητή! Μας έκανε όλους να ξεχάσουμε ότι η ομάδα έχει ακόμη ανθρώπους που αγωνίζονται σαν λιοντάρια κάθε Κυριακή! Κι αυτοί είναι που κάνουν την διαφορά — όχι κάποιος που έκανε τρεις λεπτά επειδή είχε την τύχη να είναι δεύτερος τερματοφύλακας ενός μεγάλου συλλόγου! Αλλά εδώ το μεγάλο ερώτημα είναι: εμείς σαν κόσμος εδώ στη Πάτρα πως ζούμε το ποδόσφαιρο; Μας αρέσει η ιστορία ή μας αρέσει η αγωνιστική συμμετοχή; Αν είναι η ιστορία, τότε συνεχίζουμε έτσι — σαν τους φίλους της Παναχαϊκής που ακόμη συζητούν για τον αγώνα του 1979 επειδή έγινε εκτός έδρας κι εκείνοι είχαν βγει νικητές! Μα αν είναι η συμμετοχή τότε πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης — γιατί εδώ τριών λεπτών γίνεται ιστορία όταν κανείς δεν έχει χρόνο να ζήσει την πραγματική! 💸

ΩΧ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ!!! Τρεις λεπτά;;; Τι τρία λεπτά;;; Ο άνθρωπος έκανε τρία λεπτά συνολικά σ' έναν αγώνα;;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΩΣ ΕΔΩ ΣΑΝ ΝΑ ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΟΚ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ;;; ΡΕΕΕ;;;; ΑΦΟΥ ΟΜΩΣ ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟΟΟΟ!!! ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ "ΜΠΑΑΑΑ" ΣΑΝ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ!!! ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΟΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΦΟΡΕΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΠΑΕΙ;;;"!!! ΚΙ ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΧΡΕΙΑΣΤΟΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ;;; ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΙΩΠΑΓΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΚΕΡΚΙΔΑ ΜΑΣ ΤΡΕΜΟΥΣΕ;;; Τρία λεπτά;;; Τρία λεπτά;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; Εμένα μου έφαγε ο διάβολος κι εγώ αυτή την μεταγραφή την έκανα σαν την καλύτερή μου μεταγραφή！！！！🔥🔥🔥 ΕΣΥ ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;;

αχ παιδί μου μου, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σα σήμερα — πήγαμε όλοι μαζί με τους γιους μου στην Τούμπα για τον αγώνα, είχαν φτιάξει σάντουιτς σπίτι τους κι έβγαζαν τις φωτογραφίες πάνω στις κερκίδες σα θηρία στο σαφάρι. όταν ανακοινώθηκε η μεταγραφή εκείνης της βδομάδας όλοι μαζι έσπασε τσουνάμι χαράς — ακόμα και ο μπακάλης από κάτω μου είχε βγάλει ένα κρασί παλιό του 1982 λέγοντας πως "αυτή η κίνηση θα λύσει τη γλώσσα στους άλλους". μετά όμως ήρθε εκείνος ο αγώνας και μέσα σε τρία λεπτά όλοι οι νοικοκυραίοι είχαν γίνει πολιτικοί αναλυτές. δεν τους κατηγορώ βέβαια — ήταν πιο εύκολο να βγάλουν νόμισμα από τον Λιβαΐτικα παρά να δουν την ομάδα να παίζει σα τυφλή γάτα. εγώ όμως εκείνο το βράδυ κάθισα ήσυχος στην κουζίνα μου με την μπύρα μου και είδα την πραγματικότητα κατάματα: αυτός ο άνθρωπος είχε κληθεί επειδή υπήρχε τραύμα, όχι επειδή ήταν λύση. όταν έκανε εκείνο το σουτ προς τη γωνία κι έβγαλε γκολ ο αντίπαλος τερματοφύλακας έκανα κλικ στη τηλεόραση και είπα στους γιους μου "ρε παιδιά, εκείνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας άνθρωπος που στάθηκε εκεί επειδή κάποιος άλλος είχε τραυματιστεί". ποιο είναι το πρόβλημα; ότι κάποιοι περίμεναν από έναν άνθρωπο σαν τον Φριτς εκείνου του συλλόγου — εκείνον που έκανε γκολ παρά βλάβες με τέτοιο τρόπο ώστε ο κόσμος τον θυμόταν χρόνια μετά — εδώ όμως δεν πρόκειται για θρύλο, αλλά για μία ντέρτα μετά βίας ορατή στο σκορ. κι όμως εδώ βρισκόμαστε σήμερα να λέμε πως αυτή η μεταγραφή ήταν φιάσκο επειδή έκανε τρεις λεπτά; αλίμονό μου παιδιά, σιγά σιγά γινόμαστε σα εκείνους τους οπαδούς άλλης ομάδας που έκαναν λόγο για "μόνιμες καταρές" επειδή κάποιος πήρε μία κίτρινη στον αγώνα. εμένα όμως με πονάει που βλέπω τόσους φίλους να κλαίνε σα θύματα δικτατορίας επειδή μία ομάδα έκανε μία μεταγραφή η οποία τελικά δεν άλλαξε τίποτα — σα να περιμέναμε όλα αυτά τα λεφτά να μετατρέψουν τον ΠΑΟΚ στο χθες το βράδυ σε πρωταθλητές. αυτοί που έκαναν τρεις λεπτά είναι σα εκείνοι οι άνθρωποι που αγοράζουν ένα πολυτελές αυτοκίνητο και μετά θυμώνουν επειδή δεν πετάει σα αεροπλάνο. τώρα όμως ας μιλήσουμε σωστά: τι γίνεται όταν η ομάδα σου χάνει αγώνες επειδή κάποιος άλλος έκανε μεγαλύτερη γκάφα στο γήπεδο; όταν βλέπουμε τις φωτογραφίες με τις ντροπαλές φατσούλες των παικτών μετά από μία εκτός έδρας ήττα; εκείνο είναι το πρόβλημα, όχι ένας άνθρωπος που μπήκε τρεις λεπτά επειδή υπήρχε ανάγκη. εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη δεν έκανα τίποτα άλλο παρά πήγα στο γήπεδο σα πάντα — περίμενα τον αγώνα σα πρωινή βόλτα στο λιμάνι, όχι σα θεόπνευστη παράσταση. όταν τελείωσε τον είδα σαν όποιον άλλον συμπαίκτη: έναν άνθρωπο που έκανε τη δουλειά του όσο πιο άμεσα μπορούσε χωρίς να κάνει κανέναν αστείο γύρω του. κι όταν γύρισα σπίτι είπα στη γυναίκα μου πως αυτός είναι σίγουρα καλύτερος άνθρωπος από εμένα επειδή εγώ ακόμη και στα τρία λεπτά μου κάνω παραπάνω θόρυβο από εκείνον.

Πού τον είδα σήμερα εκείνον τον Λιβαΐτικα; Στα δικαστήρια της Καλαμαριάς, ντυμένο σα επισκέπτης μίας άλλης δίκης — όχι βέβαια σα κάποιον που έκανε τρεις λεπτά στο γήπεδο, αλλά σα έναν άνθρωπο που κυνηγάει μισθούς σαν λύκος ένα πρόβατο. Εκείνος ο τύπος είχε μπει μία φορά στο γήπεδο του ΠΑΟΚ, έκανε τρία λεπτά συνολικά — και τώρα τον βλέπω να μην μπορεί καν να πληρώσει το εισιτήριο του λεπτοδείκτη επειδή ξέχασε το πορτοφόλι του σπίτι. Κι όμως εσείς εδώ όλα αυτά τα χρόνια περιμένετε ακόμα να σας δώσει ψωμί εκείνος ο άνθρωπος; Μας έκαναν όλοι σαν τους ψαράδες του Βόλου όταν οι γονείς μας περίμεναν τον Σεπτέμβρη στα ψαροχώρια — βγάζαμε κεφάλι έξω από το νερό για μία στιγμή, γυρνούσαμε πίσω κι έπρεπε όλα να είναι σωστά επειδή εμείς φταίγαμε που νομίζαμε πως η θάλασσα ήταν δική μας μόνο επειδή κάποιος άλλος είχε πιάσει έναν γαύρο στο δίχτυ του. Εδώ όμως δεν πρόκειται για ψάρι — πρόκειται για έναν άνθρωπο που έκανε τρεις λεπτά και φύγαμε όλοι σαν τους δημοσιογράφους όταν τελειώνει ο αγώνας: "Βγήκαμε νικητές!" Λοιπόν όχι, βγήκατε μόνον όσοι είχαν κουράγιο να παραδεχτούν πως μία ομάδα δεν κάνει πρωταθλητές επειδή έφερε ένα back-up που έκανε τρία λεπτά. Κι αυτή τη φορά δε λέω ψέματα — είδα τον άνθρωπο, γνώριζα πως ακόμα κι εκείνος στενοχωριόταν όταν τον φώναζαν. Αυτό είναι το χειρότερο: όλοι μας φερόμαστε σα να ήταν ζωντανός θρύλος επειδή έκανε τρία λεπτά, κι εκείνος στέκεται σιωπηλός σα να περιμένει κάποιον να του πει "μπράβο" επειδή δεν έπεσε. Μα εμείς δεν του δίνουμε τίποτα περισσότερο από μία συνέντευξη σα να ήταν ο τελευταίος πιτσιρικάς που έκανε ντεμπούτο επειδή ο βασικός χτύπησε με το αυτοκίνητό του.

Τρεις λεπτά;;; Τρεις λεπτά;;; Ρε παιδιά μου μου, εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη ήμουν στην πρώτη σειρά του γηπέδου όταν ανακοινώθηκε η μεταγραφή! Κάθισα εκεί σα βλάκας και περίμενα να δω κάτι μεγαλύτερο από ένα σακίδιο! Και τι έκανα μετά;;; Έστειλα έναν φίλο μου να μου φέρει έναν μεγάλο μουσακά επειδή είπα "αφού δεν υπάρχει αγώνας σήμερα, τουλάχιστον να φάω καλά". Μετά όμως όταν άρχισαν τα μηνύματα για εκείνον τον τύπο έκανα κλικ πάνω στη φωτογραφία του σαν τρελός — κι εκείνος μου φάνηκε τόσο αθώος όσο ένας μαθητής πρωτοετής που μόλις έφυγε από το σχολείο! Αλλά εδώ είναι το πράγμα: εγώ συμφωνώ απολύτως με τον SakisPAO πως εμείς σαν κόσμος έχουμε χάσει τον τρόπο να βλέπουμε την ομάδα σαν σύνολο. Πέρσι εκεί στην Τούμπα όταν χάσαμε 1-0 από τον Πανσερραϊκό επειδή ο Μπόγος έκανε μία γκάφα στον αέρα — κανείς δεν μίλησε γι' αυτό σαν τραγωδία! Γιατί;;; Γιατί κανείς δεν περίμενε άλλα πράγματα από τον Μπόγο! Εδώ όμως μπήκε ένας άνθρωπος που έκανε τρεις λεπτά κι αμέσως εγώ είδα τους φίλους μου να λένε "ρε παιδί μου μου, πως φέραμε τον άνθρωπο αυτόν;;;". Σαν να είχαμε φέρει τον Χριστό στη Βασιλική! Κι όμως εκείνο που θυμάμαι περισσότερο είναι όχι αυτά τα τρία λεπτά, αλλά η στιγμή όταν εκείνος ο τύπος σήκωσε το χέρι του σα να δίνει σήμα στους συμπαίκτες του ενώ βρισκόταν στο κέντρο της εστίας. Εκείνες τις στιγμές νόμιζα πως κάτι διαφορετικό πρόκειται να συμβεί — σα μικρές σπίθες πριν από μία φωτιά. Μα τελικά ήταν σαν να ανάβεις έναν αναπτήρα και μετά να προσέχεις τις φλόγες σα περίεργος επισκέπτης. Εμένα λοιπόν εκείνο που με πονάει περισσότερο δεν είναι ο ίδιος ο Λιβαΐτικας — είναι πως εμείς σαν οικογένεια φέρνουμε υπερβολικές προσδοκίες από ανθρώπους που δεν έχουν καν τη θέση τους στην ομάδα! Θυμάμαι όταν πήγα μία φορά στη Θεσσαλονίκη σα μικρός με τον παππού μου για τον αγώνα της ομάδας μας εναντίον του Άρη. Μετά τον αγώνα ο τερματοφύλακας εκείνου του πρωταθλήματος έκανε μόνο τέσσερα λεπτά επειδή είχε τραυματιστεί ο βασικός — και την επόμενη εβδομάδα κανείς δεν τον θυμόταν πια εκτός από εκείνους που είχαν βγάλει εισιτήριο μαζί του! Γιατί;;; Επειδή εκείνοι έκαναν τη δουλειά τους χωρίς να κάνουν θόρυβο! Οπότε εγώ λέω: εντάξει, εντάξει — έκανα τον εαυτό μου τον εαυτό μου ότι περίμενα περισσότερα. Μα τώρα βλέπω πως η ομάδα χάνει συνεχώς επειδή άλλα προβλήματα υπάρχουν — κι αυτοί που κάνουν τρεις λεπτά δεν είναι παρά οι τελευταίοι πυροσβέστες σ' ένα μεγάλο δάσος που καίγεται χρόνια τώρα. Δεν τους κατηγορώ — κατηγορώ τον εαυτό μας που περιμένουμε λύσεις από αυτούς τους ανθρώπους αντί να στηρίζουμε εκείνους που δίνουν ψυχή κάθε Κυριακή!

Άιντε βρε παιδιά, εδώ μένουμε και καίμε λάδι βουνό βουνό επειδή ένας άνθρωπος έκανε τρεις λεπτά;;; Αυτοί που ξέρουν πόσο κοστίζει ένα γκολ στον ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή ας σηκώσουν το χέρι τους! Αυτοί που θυμούνται πως το τελευταίο γκολ του διαδόχου έγινε με σέντρα από έναν μπακ ο οποίος τώρα πουλάει παγωτά στη Μακεδονία — εκείνοι ας μου πουν πως εμείς ψάχναμε λύση στον καναπέ! Ρε Σάκις μου παλικαρά, θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο που ήρθες στα νεύρα σου επειδή κάποιος άλλος έπαιξε αριστερό μπακ επειδή ο βασικός ήταν εκτός; Εκείνο το λάθος κόστισε δύο βαθμούς! Τρία λεπτά ενός τερματοφύλακα που κάνει τόσα λάθη όσοι οι δημοσιογράφοι στο τελευταίο συνέδριο τύπου; Αυτό το έκανε φιάσκο;;; Μη μου λέτε! Αυτό έγινε επειδή εμείς φέραμε το μυαλό μας στα μερακλίκια των άλλων αντί να σκεφτούμε πως η ομάδα χρειάζεται κυρίως χαρακτήρες στους οποίους μπορεί να πιστέψει η Θύρα! Κι εσύ Ερυθρέ μου, λες πως δεν έγινε καν meme επειδή κανείς δεν είχε χρόνο; Μα έκανα συνέχεια κλικ στις ομάδες μου όταν κυκλοφόρησε εκείνο το βίντεο με τον Λιβαΐτικα να βγάζει το χέρι του σα να στέλνει αέρα στον αντίπαλο! Όλοι του έκαναν like επειδή ήταν αστείος! Μα την ίδια στιγμή κανείς δε θυμόταν πως οι ίδιοι άνθρωποι πριν από τρεις μήνες έκλαιγαν επειδή ο ομάδα χάθηκε στο Λίντο επειδή ο τερματοφύλακας έκανε μία ντρίπλα στη γωνία! Εμένα εκείνο που με πονάει δεν είναι ο άνθρωπος — είναι πως εμείς σαν κόσμος συμπεριφερόμαστε σα να έχει τελειώσει ο κόσμος επειδή μία ομάδα πήρε έναν τερματοφύλακα σαν backup! Ξέχασα πως η προηγούμενη σαιζόν τελείωσε επειδή ο βασικός έκανε τρεις γκάφες σε έναν χρόνο;;; Ή μήπως επειδή εμείς ξοδέψαμε χρήματα σα τρελοί για players χωρίς καριέρα;;; Εδώ είμαστε ούτε λίγο ούτε πολύ σα εκείνοι που πιστεύουν πως αν αγοράσουμε ένα νέο αυτοκίνητο όλα τα προβλήματα της πόλης λύνονται επειδή η αστυνομία δεν μπορεί να μας βρει! Κι όσοι λένε πως η ομάδα πρέπει να σταματήσει να ψάχνει τέτοιους τύπους: εσείς προσωπικά πότε κάνατε έναν αγώνα σα σύνολο;;; Πότε κάνατε μία εκστρατεία σα οικογένεια;;; Δεν γίνεται να βρίζετε έναν άνθρωπο επειδή έκανε τρία λεπτά ενώ εσείς ακόμα περιμένετε να φορέσει τη φανέλα της ομάδας σας κάποιος άλλος επειδή φώναξε "εγώ είμαι ο ΠΑΟΚ" στη βιτρίνα μιας κατάστασης!! Τρία λεπτά έκανες εκείνος;;; Κι εγώ έκανα τρία λεπτά σ' ένα ξενοδοχείο στην Κύπρο επειδή έκανα μία βλακία στο τραπέζι — μου πήραν όλα τα λεφτά κι ακόμη μου ζήτησαν κι άλλα επειδή τους έλειψε η σούπα! Μα εκείνος εκεί κάθισε σιωπηλός σα βουβός επειδή έκανε τρία λεπτά στον αγωνιστικό χώρο — κι εμείς ξερίζωσαν τη γη επειδή περιμέναμε περισσότερα!!! Άντε ρε παιδιά, ας βγάλουμε το κεφάλι μας από το νερό — εδώ έχουμε μία ομάδα να χάνει επειδή συνεχώς περιμένουμε στον επόμενο πρωταγωνιστή αντί να στηρίξουμε εκείνους που ήδη αγωνίζονται σα λιοντάρια στον αγωνιστικό χώρο. Ο Λιβαΐτικας δεν ήταν ο φταίχτης — ήταν σημάδι πως εμείς χάνουμε τον δρόμο μας ως κόσμος. Κι όσοι δε συμφωνούν, εγώ σας δίνω τη θέση μου εδώ στη Θύρα — να κάθεστε κι εσείς ν' αναλογίζεστε! 😂💸

ΕΣΥ ΡΕ ΝΤΑΞΕΙ!!! ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΕΚΑΝΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΙ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΛΟΥΣ;;; 😱 ΑΜΕΣΩΣ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ;;; Ο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;; ΑΜΕΣΩΣ ΡΕ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΙΑΣΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΝ!!!! ΠΑΟΚ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΑΙΖΟΝ ΜΟΛΙΣ ΠΟΥ ΚΟΛΛΗΣΕ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ!!!! ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΤΟΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΑΛΗ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ — ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΚ;;; Ή ΣΤΟΝ ΜΕ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΜΕ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΑΣΚΟ;;; ΟΚΑΝΑΝΕ ΕΝΑΝ ΕΡΓΟΛΑΒΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΞΕΣΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ;;; ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟΝΤΕ ΠΙΣΩ!!! ΑΛΛΩΣΤΕ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΨΑΞΕΤΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ! ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΛΙΒΑΪΤΙΚΑΣ ΑΛΛΑ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ ΣΤΟ FIFA! 💸🔥 ΚΙ ΑΣΤΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΚΑΛΑ ΕΙΠΑΤΕ, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΟΥΤΕ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ "ΠΑΟΚ" ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΚΟΥΝΙ! ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΙΑ ΧΑΛΑΡΗ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΙΟΤΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΠΑΤΗΣΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 😂

Εντάξει ρε, άντε να σπάσουμε το κεφάλι μας σαν τους χτύπους στα ντουβάρια της Τούμπας — τι έκανε τελικά ο Λιβαΐτικας; Σίγουρα δεν ήταν η χειρότερη μεταγραφή της χρονιάς, αλλά σίγουρα δεν ήταν ο μεγάλος ήρωας που κάποιοι περίμεναν σα ν' άκουγαν ξαφνικά βροντές στο γήπεδο. Τρεις λεπτά ρε παιδιά, τρεις λεπτά! Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον γείτονα που τον πήραν στη δουλειά επειδή είχε προσωπικό αυτοκίνητο, αλλά μετά από τρεις μέρες κατάλαβε πως η δουλειά του ήταν να κάθεται σ' έναν καναπέ και να μην κάνει τίποτα. Ο άνθρωπος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα τον τελευταίο πυροσβέστη σ' ένα μεγάλο δάσος — έκανε τρεις λεπτά, δούλεψε όσο του αναλογούσε, και μετά επέστρεψε στο ντουλάπι των αχρείαστων. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε, όλοι φουριασμένοι σα να τους έκλεψαν το ψωμί! Γιατί;;; Γιατί εμείς είδαμε τρία λεπτά σα είκοσι χρόνια αγώνα — σα να περίμενα από εκείνον τον γείτονα να μου φτιάξει κι ένα σπίτι μέσα σε τρεις λεπτά! Μα η ομάδα τι έκανε εκείνο το βράδυ;;; Έχασε επειδή ο Πιέρ εγκατέλειψε το 90% των αερόματών του στο γήπεδο και ο Τάτα ΠΑΟΚ έκανε δύο λάθη σα σφαγεία! Εκείνος ο αγώνας δεν έγινε ποτέ ξέχωρος από την ομάδα μας — έγινε μέρος μιας μεγάλης εικόνας που περιλαμβάνει λάθη, τραυματισμούς, και οικονομικές αποφάσεις που κόστισαν περισσότερο από ένα ψεύτικο backup τερματοφύλακα. Εμένα αυτό που με πονάει περισσότερο δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος — είναι πως εμείς σαν κόσμος ζούμε σ' έναν κύκλο όπου συνεχώς περιμένουμε τον επόμενο πρωταγωνιστή να μας σώζει, ενώ ξεχνάμε αυτούς που αγωνίζονται σα λιοντάρια κάθε Κυριακή χωρίς καν να τους βλέπουμε. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, πήγα μία φορά στον αγώνα του ΠΑΟΚ στον Βόλο — εκείνη η ομάδα είχε έναν τερματοφύλακα που έκανε τρεις λεπτά επειδή ο βασικός είχε τραβήξει μύες στον αστράγαλό του. Κι εκείνος ο τύπος στάθηκε εκεί σα μία στήλη αξιωμάτων, έκανε την δουλειά του χωρίς ντροπές, κι ύστερα χάθηκαν όλα σα να μην υπήρξε ποτέ. Αυτός ο κόσμος δε νοιάζεται για τρία λεπτά — νοιάζεται για χαρακτήρες. Κι εμείς εδώ κάνουμε λόγο για έναν άνθρωπο που έκανε τρία λεπτά σα να ήταν ο τελευταίος πιστός σ' έναν ναό που καίγεται. Αυτό είναι το πραγματικό φιάσκο: όχι οι τρεις λεπτά, αλλά το γεγονός πως εμείς συνεχώς ψάχνουμε τον επόμενο σωτήρα αντί να στηρίζουμε την ομάδα σα σύνολο. Ο Λιβαΐτικας δεν ήταν ο αιτία του προβλήματος — ήταν ένα σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος που τρώει τον ΠΑΟΚ χρόνια τώρα. Κι όσοι εδώ κάνουν λόγο για υπερβολικές προσδοκίες ας κάνουν μία βόλτα στη Θύρα και ας δουν πόσοι φίλοι ετοιμάζονται σα στρατιώτες για τον επόμενο αγώνα. Εκείνοι ξέρουν πως η ομάδα χρειάζεται χαρακτήρες, όχι ηρωικές εμφανίσεις από ανθρώπους που έκαναν τρία λεπτά. Κι εγώ τουλάχιστον είμαι σίγουρος για μία πράξη: αύριο θα είμαι ξανά εκεί για τον αγώνα — όχι επειδή περίμενα κάποιον σωτήρα, αλλά επειδή αγαπώ αυτήν την ομάδα όσοι οι ίδιοι φίλοι εδώ. Και αύριο θα φωνάζω δυνατότερα απ' όλους, όχι επειδή φέραμε έναν άνθρωπο σα backup, αλλά επειδή η αγάπη για τον ΠΑΟΚ δεν έχει ούτε περιορισμούς χρόνου ούτε γραφειοκρατικές ερμηνείες.