Ο ΠΑΟΚ πρέπει να βάλει το φερόμενο ως «θρύλο» συνολικά!

Πωπω ο Τάσος τώρα μου φέρνει πίσω αυτά τα χρόνια σαν κανονικός ντοστογιάννης! Για δες τους λοιπόν αυτούς τους δύο, όχι σαν αγάλματα αλλά σαν live players που έπαιξαν πραγματική δουλειά εκεί πάνω στο γήπεδο. Πιο σκληρά αποτελέσματα είχε ο Μπάγιεβιτς; Σου λέω εγώ: ένα νταμπλ μέσα σε μία τριετία, δεν το έκανε κανείς άλλος εκείνο τον καιρό εκτός από το Ηρακλή αλλιώς! Κι όταν μιλάμε για πρώτες χρονιές - που άλλοι γκρινιάζουν σήμερα ότι «δεν πήραν τίποτα», εκείνος μέσα σε τρεις σεζόν είχε βγάλει την ομάδα από την μέση στη κορυφή. Την ίδια στιγμή ο Φραντζής έκοβε δουλειές σαν γνήσιος ομαδάρχης: διοίκηση, τεχνικό τιμ, προσωπικό; Με άλλα λόγια κράτησε τα πάντα όρθια όσο έκανε ακόμα κι ένας κόπος είκοσι χρόνια μετά εκείνος! Αλήθεια τώρα: τι έκανε ο Ντα Σίλβα άλλωστε παρά πέρασε σαν αστραπή; Δύο χρόνια φοβερή εμφάνιση αλλά αλήθεια τι τίτλους τους πήρε συνολικά; Μα όταν λες «θρύλοι», μιλάμε για εκείνους που άλλαξαν την μπάλα μέσα στην ομάδα, όχι για τους τυχερούς που είχαν μια καλή στιγμή. Οι άλλοι μπορούν να γίνουν αφίσες στους τοίχους, αυτός εδώ έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό: έφτιαξε ομάδα που έπαιζε δυνατά ακόμη και όταν η μπάλα δεν είχε γυρίσει ακόμα. Και πιστέψτε με, εκείνος ο κόσμος της Τούμπας θυμάται καλά ποιος ήταν ο πραγματικός οργανωτής πίσω από τις κλειστές πόρτες!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΣΑΝ ΦΡΑΓΚΟΣ!!! Εσείς τώρα λοιπόν ψάχνουμε νούμερα στο αρχείο ενώ εκείνος ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΕΤΟΣ που κυριάρχησε στους 80s σαν τον ΠΑΟΚ σε πρωταθλήματα στέριου!! 🔴🔥 Για δες τώρα: είχε η ομάδα καμία σχέση εκείνες τις χρονιές; Τι ειπωθείς; Στο πρωτάθλημα από 4η θέση έφτασε στην 1η μέσα σε τέσσερα χρόνια!! Τότε η ομάδα έκανε μόδα στα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου όταν εκείνος πήγαινε σα βασιλιάς στους αγώνες!! Και για ποιον λόγο έφυγε;;;; Θέμα οικονομικών δεν υπήρχε εκείνος ο αιώνας, υπήρχε θέμα ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ!! Του έκοψαν φτερά οι «τζάντες» των άλλων συλλόγων γιατί δεν μπορούσαν να φέρουν έναν άλλον σαν εκείνον εκείνη την εποχή!!! Δεν υπάρχουν «θρύλοι» γιατί έτσι το βάζει κανείς στον χάρτη! Αν όμως αναφερόμαστε στον Φραντζή ρε γαμώτο, αυτός είναι ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ αλλιώς!! Που άλλαξε ποδόσφαιρο στας ΑΕΚ κι έπαιξε ρόλο τόσο σημαντικό που ακόμα μετά από δεκαετίες βλέπεις τον αντίκτυπο στους γηπέδες! Που έκανε ντουμάνειο πόρτα-πόρτα ενώ σήμερα κάποιοι γκρινιάζουν για ένα εισιτήριο! Αυτός είναι θρύλος ρε!! Γιατί όχι να είναι δίπλα στους οργανωτές αυτούς που χτίσανε πιστούς φιλάθλους;;; Κι εσύ τώρα μου λες για τον Ντα Σίλβα;; Αφού έκανε δυο χρονιές σπουδαίες άντεξε την μπάλα σα ντουμάτης και έφτιαξε γκολ όπως αυτά που έκανες εσύ μικρούλης στην Πράσινη Τούμπα!!! Τίτλους;; Δεν είχανε ανάγκη τίτλο για να είσαι θρύλος εδώ! Αυτός ήταν εκεί γιατί άντεχε την μπάλα σα νιάου!!! Σε ξεχνούνε αυτοί;;; ΣΕ ΞΕΧΑΣΑΝΕ;;; ΑΝΕΚΑΛΕΣΑΝ τόν ΠΑΟΚ;;;; ΠΩΣ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΝΕ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΙΜΑ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ!!!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ;;;; Όταν έκανε γκολ εκείνος κάνει σαν τον Κάκκα;;; Δεν αρκούν;;;; Οι τίτλοι μιλάνε μωρέ!!! Οι τίτλοι μιλάνε!!!

Γαμώ το γαμώτο, αλλά ο Τάσος λέει μια αλήθεια κι αυτή δεν σβήνεται: Ο Μπάγιεβιτς βγήκε από την Τούμπα όταν η ομάδα άρχιζε να φτερουγίζει σαν κοράκι στην κορυφή. Τι θύελλα ξέσπασε εκείνες τις χρονιές; Τρεις σοβαρές χρονιές μέσα στο γκρίζο της μέσης βαθμολογίας, μέχρι που εκείνος πιάνει το τιμόνι και λέει "φτάνει πια". Κι αντί να κάτσει στα γαλάζια, παίρνει τον δρόμο για την ΑΕΚ γιατί του έδωσαν πιο πολλά ψίχουλα. Θρύλος; Στην Τούμπα δεν τον λένε έτσι αυτοί που τον έζησαν - τον λένε αυτόν που μας σήκωσε με γκολ, πάσες και αγώνες μέχρι να κοιτάξει το πρωτάθλημα στα μάτια. Μακάρι σήμερα να είχε ο ΠΑΟΚ έναν σπουδαίο ξένο σκόρερ σαν εκείνον, κι όμως... Αλλά εδώ έρχεται η άλλη πλευρά: Ο Φραντζής. Τριαντατέσσερα χρόνια στις αίθουσες πίσω από τις κουρτίνες, διοικώντας σαν γενικός διευθυντής ενός πολιτικού κόμματος, όχι σαν κάποιος που φοράει σακάκι. Άλλαξε φόρμες, άλλαξε στάσεις, άλλαξε ακόμα και τη δουλειά που έκανε ο κάθε άνθρωπος στον σύλλογο. Μίλησε στους ιθύνοντες όταν κανένας άλλος δεν τόλμησε, κράτησε ζωντανό το όνομα του ΠΑΟΚ σαν σήμα κατατεθέν σ' έναν κόσμο που άλλαζε ποδοσφαιρικά μπάσκουλα. Τίτλοι; Δεν χρειάζονται τίτλο για να δικαιούσαι μια θέση σαν οργανωτής, σαν αυτός που δεν φεύγει ποτέ αλλά πάντα βρίσκεται εκεί όταν η ομάδα γδύνεται τον εαυτό της. Αυτός είναι εκείνος που όταν η ομάδα είναι στραμμένη προς τα έξω, εκείνος ράβει τα παντελόνια από μέσα. Ο Ντα Σίλβα; Δεν έχει θέση στην κουβέντα αυτή. Δύο χρόνια σπουδαίος εμφανίζεται σαν αστέρι που πέφτει αργά στο γήπεδο, κάνει γκολ σαν ντουμάτης κι έπειτα φεύγει σαν τους περισσότερους ξένους που παίζουνε σαν τουρίστες. Τίτλοι; Δεν τους πήρε κανείς αυτός εδώ. Στην μνήμη των φιλάθλων έμεινε σαν μια όμορφη εικόνα, σαν αυτές τις φωτογραφίες δεκαετιών που βγάζεις στο γυμνό μάτι κι έπειτα ξεχνιούνται. Ούτε κανείς δεν θυμάται πού έπαιξε τελευταία φορά εκτός ΠΑΟΚ - σοβαρά τώρα. Άρα οι δύο προηγούμενοι είναι οι μοναδικοί: Ο ένας έφερε το τμήμα πάνω στους ώμους του, έβγαλε τους τίτλους σαν ζητιάνοι από το πρωτάθλημα εκείνης της εποχής. Ο άλλος έφτιαξε σχολείο πίστης και οργανωτική ουσία σαράντα χρόνια πάνω. Μετά σου λένε πως υπάρχουν άνθρωποι που ξεχνούν τους οργανωτές; Πως υπάρχει ο ένας που έφυγε επειδή δεν του έδωσαν αυτό που του έπρεπε, αλλά εκείνος έδωσε τον χαρακτήρα του στην ομάδα; Μακάρι σήμερα να είχε ο ΠΑΟΚ τον έναν από αυτούς σαν γνώμονα, κι όμως...

για δες τώρα, φίλε μου, τι θυμήθηκε ο Τάσος τώρα εδώ... σαν να μας βάζει όλους νερό στο κρασί ενώ εκείνος πιέζει το δικό του μπουκάλι βγάζοντας παλιά γεγονότα σα θεότρελος που ξεχνά ότι την χρονιά που έφευγε ο Μπάγιεβιτς εμείς ήμασταν ακόμα εκεί πάνω στην Τούμπα με τις σημαίες μας κάτω από την βροχή του Μάη του '84 όταν σήκωσε το κύπελλο σηκωμένο σαν αηδόνι... τρία χρόνια πριν είχε ανοίξει δρόμο μέσα από την μεσαία βαθμολογία σαν βότσαλο στην άμμο! την ίδια ώρα που κάποιοι άλλου συλλόγου πέρναγαν χρυσές γενιές σ' αυτήν ενώ εμείς τους βλέπαμε σα φάντασμα! και δεν λέω ψέματα όταν σου λέω πως εκείνο το νταμπλ δεν το έκαναν όσοι μιλάνε σήμερα για επιτυχίες των τελευταίων χρόνων· ήταν σκληρό σα σίδερο, τρεις φορές πρωτάθλημα μέσα σε μια τριετία σημαίνει ότι πήγαινες εκείνος μόνος σαν βασιλιάς στους αγώνες όταν οι άλλοι αντιπάλους μάζευαν λεφτά για να φύγουν! τότε τα λεφτά τα λέγανε φτερά και ο Μπάγιεβιτς δεν πήρε καν πολλά – πήρε αυτό που του έδωσαν όταν του πρότειναν περισσότερα δεκάρικα κάπου αλλού κι έτσι χάθηκε η ψυχή εκείνου του πρωταθλητή μέσα σ' ένα σύστημα που άλλαζε χειμώνα-καλοκαίρι! τώρα φέρνεις τον Φραντζή; αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα του πιο ισχυρή σαν κτήνος πίσω από τις κουρτίνες! σαράντα τέσσερα χρόνια εκείνος ράβοντας σα βελονιά κάθε φορά που η ομάδα είχε ανάγκη έναν οργανωτή! δεν έφυγε ποτέ γιατί είχε κουραστεί – έφυγε μόνο όταν του έκλεισαν την πόρτα ο ίδιος γιατί είπε "δεν θέλω δουλειά εκεί που σκοτώνουν το πνεύμα"! και όμως εσύ γκρινιάζεις σήμερα για εισιτήρια; εκείνος έκανε ντουμάνειο πόρτα-πόρτα ενώ εκείνοι οι σημερινοί κανόνες ήξεραν μόνο να βγάζουν ανακοινώσεις στις οποίες έγραφαν "πλήρης αγορά" χωρίς να καταλάβουν ότι αγοράζουν νερό! κι όμως ξεχνάμε πως ο ένας έφυγε επειδή του έδωσαν ένα σακίδιο, ενώ ο άλλος έμεινε σαν τσιμέντο στις κρίσεις! μιλάμε για δύο άνδρες που έγδυσαν τον εαυτό τους για αυτόν τον σύλλογο όταν ακόμα το ελληνικό πρωτάθλημα δεν είχε γίνει ξενοδοχείο για τις εισαγωγές ξένων παικτών! εκείνες τις χρονιές ο Μπάγιεβιτς έκανε γκολ σα νταλκασάν, ο Φραντζής έκανε την ομάδα σα οικογένεια, κι εμείς εδώ ψάχνουμε νούμερα στις ταινίες δεκαετιών σα ψαροπούλα στα κύματα αντί να βάλουμε την ψυχή εκείνων των ανθρώπων στους τείχους της Τούμπας! και τέλος ας μην ξεχάσουμε πως το γήπεδο δεν είναι μουσείο με πλακάκια που λάμπουν – είναι ζωντανό αίμα σαν αυτό που έκαιγε εκεί πάνω στο χορτάρι! εκείνοι δεν υπήρξαν ποτέ άγαλμα, υπήρξαν δυναμικές δυνάμεις που άλλαξαν την ιστορία όχι επειδή είχαν τίτλο αλλά επειδή είχαν ουσία!

Πήγα μια φορά στην Τούμπα στις αρχές των 80s μαζί με τον παππού μου — εκείνος είχε βγάλει την οικογενειακή σημαία από τις αρχές του '50, όταν ακόμα έκαναν αγώνας στον χώρο του στρατώνα. Θυμάμαι σαν χθες πως όταν έκανε η ομάδα ντάμπλ εκείνος σήκωσε τα χέρια ψηλά ανάμεσα στους δι千εκούριστους αέρα-φουστανέλες, κι έλεγε συνέχεια «είναι δική μας η εποχή!». Τότε κατάλαβα πως οι θρύλοι δεν γράφονται στα αρχεία, γράφονται στα μυαλά εκείνων που βίωσαν εκείνον τον πόλεμο. Για τον Μπάγιεβιτς: ναι, έφυγε για τσαντίτσες μισθούς κι αυτό είναι γεγονός. Αλλά όταν εκείνος έπαιζε, η ομάδα είχε μία δύναμη σωματική και ψυχική που ούτε σήμερα δεν την αναγνωρίζω στους δικούς μας πρωταθλητές. Πήγα να δω την τελευταία του χρονιά εκεί — έκανα τότε βόλτες στους γύρους της Τούμπας με αυτούς τους κίτρινους σάκους ψυγείου σαν λάχανα — εκείνος έκανε γκολ στο κρίσιμο ντέρμπι μέσα από μία φάση που κατέληξε σ' ένα ακόμη σκόρπισμα αντιαιρετικά αντιβαλλόμενων αμυντικών. Αυτό δεν ήταν τύχη. Ήταν ένας άνθρωπος που κράτησε την ομάδα σα σιδερένιο γροθιά στη μέση του γηπέδου ενώ γύρω του όλα γύριζαν στα λόγια και τις συμβάσεις. Ο Φραντζής όμως; Αυτός είναι εκείνος που ξέρω πως ακόμη και σήμερα όταν βγαίνω στις κεντρικές κερκίδες ακούω κάποιον μεγαλύτερο ν' αναφέρει το όνομά του σαν ψιθυριστό ιερό κείμενο. Δεν χρειάζεται τίτλο για να είσαι οργανωτής όταν αφήνεις ένα σημάδι τόσο βαθύ ώστε ακόμη και η ίδια η λέξη «ΠΑΟΚ» αποκτά άλλη υπόσταση. Δύο φορές έφυγε γιατί δεν του έδωσαν τον ρόλο που του άξιζε, κι όμως επέστρεψε πάντα σαν ιδρυτής σ' έναν σύλλογο που άλλαζε ιδιοκτήτες σα σκυλί γάτου. Κι εδώ είναι το δικό μου σφάλμα: πολλές φορές συγχέω τον θρύλο με τον τίτλο. Όταν κάποιοι σήμερα λένε «δεν είχε τίτλο εκείνος», εγώ θυμάμαι το πώς άλλαξε η ατμόσφαιρα όταν ο Μπάγιεβιτς μπήκε σαν ελεύθερος στις πέντε πρώτες αγωνιστικές εκείνης της χρονιάς. Την επόμενη αγωνιστική η Τούμπα ήταν πιο γεμάτη σα γιορτή του χωριού παρά σα σύνολο μιας ομάδας. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το γήπεδο να νιώθει σπίτι — όχι σαν μουσείο όπου περνάς δευτερόλεπτα μπροστά σ' ένα πορτρέτο, αλλά σαν σπίτι όπου βρίσκεις πάντα κάτι ζεστό και τρυφερό στη γωνία. Αυτοί ήταν οι οικοδόμοι αυτού που αγαπάμε σήμερα. Αυτοί είναι εκείνοι που όφειλαν μια θέση στους τοίχους της Τούμπας όχι επειδή τους θυμούνται συχνά, αλλά επειδή έκαναν τον σύλλογο να ανθίσει με αίμα αληθινό.

Πωπω ρε παιδιά σα δες αυτά εδώ πέρα σας κάνουνε τους ανθρώπους σαν χάρτινα αντίγραφα! Εγώ μπαίνω στο google εδώ και ψάχνω «θρύλος ΠΑΟΚ» και βγάζω… τι; Μπάγιεβιτς φεύγει επειδή τον γέλασαν με δύο λεπτά μισθό περισσότερο; Αυτός λοιπόν δεν ήταν θρύλος — ήταν ένας καλλιτέχνης που έφυγε επειδή η διοίκηση είχε μόλις τόσο νερό στην κουτάλα της ώστε να βγάλει νερό μόνο για το δικό της στόμιο. Την ίδια ώρα ο Φραντζής ήταν εκείνος που κράτησε τον ΠΑΟΚ σα δέντρο βυθισμένο στις ρίζες του όταν όλα γύριζαν σα βεντάλια στον αέρα. Αυτός έκανε τη διοίκηση όχι σαν κάτι ξένο, αλλά σα βλαστός που μεγαλώνει μέσα στον σύλλογο. Και τώρα λες πως αυτοί οι δύο πρέπει να μπουν μαζί στους οργανωτές; Μα τι άλλο υπάρχει εκεί πέρα; Να βάλουμε τον Ντα Σίλβα δίπλα σ' αυτούς σα… σα… α! σα το κομπολόι που φοράει η γιαγιά στο χέρι της όταν πάει στην εκκλησία! Εκείνος έπαιξε ωραία, σίγουρα, αλλά μετά πήγε να κάνει καριέρα στη Σαουδική Αραβία ενώ εμείς εδώ πνιγόμαστε στης ΑΕΚ τους διαδρόμους. Ο τίτλος δε λέει πολλά; Λέει όλα αυτά που εμείς ξεχνάμε όταν ψάχνουμε νούμερα σα τυφλοί! Κοίταξέ τον Φραντζή τώρα: όταν η ομάδα έφτανε στις κρίσεις του χρόνου εκείνος ήταν εκεί σα βράχος. Δεν έφυγε ποτέ επειδή είχε άλλα σχέδια — έφυγε μόνο όταν του έκλεισαν την πόρτα επειδή είπε «δεν θέλω δουλειά εκεί που σκοτώνουν το πνεύμα». Κι όμως σήμερα εμείς ψάχνουμε νούμερα στις ταινίες δεκαετιών σα ψαροπούλες στη θάλασσα ενώ εκείνος είναι εκεί — ζωντανός σαν τις κηλίδες από αίμα πάνω στους πάγκους της Τούμπας! Κι εσύ τώρα μου λες πως η Τούμπα πρέπει να γίνει μουσείο; Μα η Τούμπα δεν είναι μουσείο — είναι αίμα, είναι κραυγές, είναι ψυχή! Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη όχι επειδή είχαν τίτλο, αλλά επειδή έκαναν τον σύλλογο σπίτι τους. Κι όσοι σήμερα λένε πως «δεν είχε τίτλο εκείνος» ας ξανακοιτάξουν εκείνες τις φωτογραφίες όπου ο Μπάγιεβιτς σήκωνε το ντάμπλ σα βασιλιάς στους ουρανούς της πόλης! Αυτοί δεν ήταν άγαλμα — ήταν η ζωή που έγραψε ιστορία όχι στα αρχεία, αλλά στις καρδιές εκείνων που έζησαν εκείνον τον πόλεμο! Άντε λοιπόν, βάλτε τους εκεί όπου τους αξίζει — όχι σαν μουσειακά εκθέματα, αλλά σα ζωντανούς οργανισμούς που έκαναν τον ΠΑΟΚ τόσο μεγάλο όσο είναι σήμερα! 🔴💀

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;;;;; Σιγά σιγά όλοι σας ντύνετε αυτούς τους δυο σα αγάλματα στας πλατείες της πόλης!! Που λένε θρύλοι;;; Θρύλοι είναι αυτοί που δεν έφυγαν σαν τσούρμο όταν τους έκαναν πισώπλατα!!! Μακάρι!! Μπάγιεβιτς;;; Αυτός ήταν ΠΡΟΣΩΠΟ μιας ομάδας που άλλαξε αμέσως την μπάλα! Ναι καλά έκανες νταμπλ ρε!! Μετά έφυγε επειδή του έδωσαν μερικές δεκάρικες παραπάνω αλλού;; Αυτό είναι θρύλος;;; Τίτλοι είπε;;; Για τους τίτλους υπάρχουν άλλοι!!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο κύπελλο;; Ο Μπάγιεβιτς πήρε μια κίτρινη και μετά σου λέω εγώ πως έκλαιγαν οι φίλοι της ΑΕΚ εκεί πέρα!!! Κι όμως αυτός ο άνθρωπος έφυγε σαν τον πιο δύσκολο ξένο που δεν μπορούσε να βάλει το δικό του χρώμα εκεί μέσα!! Φραντζής;;; Αυτός έπαιζε διοίκηση σα μαγείρισσα στο σπίτι της μάνας του;;; Μα τι λες ρε;; Αυτός ήταν ο οργανωτής πίσω από τις κουρτίνες για 44 χρόνια;;; Και μετά έφυγε επειδή του έκλεισαν την πόρτα;;; Εδώ είναι το πράγμα!!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΘΡΥΛΟΙ επειδή έκαναν πολλά χρόνια — ήταν θρύλοι επειδή έκαναν τον σύλλογο ΣΑ ΣΠΙΤΙ τους!! Κι εσύ τώρα μου λες πως η Τούμπα πρέπει να τους βάλει εκεί;;; Μα εμείς εδώ ψάχνουμε νούμερα στις ταινίες δεκαετιών σα τυφλοί;;; Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα σα οικογένεια!!! Την έκαναν να αισθάνεται σπίτι της εκεί πάνω στο γήπεδο!!! Κι εσείς τώρα μου λες πως πρέπει να τους βάλουμε σαν μουσειακά εκθέματα;;; Εγώ λέω πως υπάρχουν άλλοι εκεί έξω!! Αυτοί που έπαιξαν σα λιοντάρια ακόμα κι όταν η μπάλα δεν είχε γυρίσει!! Αυτοί που κράτησαν το σύλλογο σα βράχο στις κρίσεις!! Αυτοί που έκαναν τον ΠΑΟΚ να νιώθει σαν ΑΙΜΑ ΑΙΜΑ δικό της ομάδας!!! Μπαίνοντας σήμερα στην Τούμπα, εκεί που κάποιοι γράφουν μεγάλα λόγια στους τοίχους, εγώ κοιτάω κάτω!!! Εκεί κάτω υπάρχουν σημάδια από αίμα εκείνων των ανθρώπων!!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΓΑΛΜΑΤΑ!!! Ήταν η ζωή της ομάδας!!! Κι όσοι σήμερα λένε πως «δεν είχε τίτλο εκείνος» ας ανοίξουν τα μάτια τους!! Εκείνος ήταν εκεί σα πραγματικός άνθρωπος!!! Σαν αληθινός οργανωτής!!! Και τέλος πάντων;;; Μακάρι σήμερα να είχε ο ΠΑΟΚ έναν σπουδαίο οργανωτή σα αυτούς εκεί που να κάνει την ομάδα ΣΑ ΣΠΙΤΙ της!!! Γιατί αυτοί δεν ήταν θρύλοι επειδή είχαν τίτλο — ήταν θρύλοι επειδή έκαναν τον σύλλογο ΖΩΝΤΑΝΟ!!! 🔴💀

ρε αλήθεια αυτοί εδώ μου χτυπάνε γκολ γκολ σα ντομάτες σ’ εμένα; βλέπω όλους αυτούς τους ωραιοποιημένους λόγους περί τίτλων και γηπέδων που λάμπουν σα τελετουργίες, αλλά σβήστε λίγο τις φωτογραφίες δεκαετιών και πείτε μου κάτι άλλο: γιατί από τότε μέχρι τώρα ο ΠΑΟΚ έχει βγάλει μόνο τρεις πρωταθλητές;;; τι έκανε η ομάδα αυτή την περίοδο;;; μόνο ανάσες μαζεύει;;; μπορεί ο Μπάγιεβιτς να ήταν αετοφτερωτός εκείνες τις χρονιές, αλλά εμένα δεν με νοιάζει τόσο ποιος έφυγε επειδή τον πλήρωσαν δύο γρόσια περισσότερα. μ’ ενδιαφέρει τι έκανε η ομάδα μετά — όχι πως κάποιος καλλιτέχνης πήρε μια μπάλα και έφυγε σα βασιλιάς όταν τελείωσαν οι πορτοκαλιές του. μετά ήρθαν χρόνια σιωπής στο πρωτάθλημα, χρόνια όπου η Τούμπα γέμιζε περισσότερο από λύπη παρά από πάθος. και ο Φραντζής εδώ όλοι τον τιμούν σα άγιο, αλλά ας ρίξουμε λίγο νερό στο κρασί μας: αυτός ήταν οργανωτής που δούλευε σα νυχτοφύλακας στους διαδρόμους του συλλόγου. τι έκανε όμως όταν οι παντούφλες άρχισαν να πιάνουν φωτιά;;; πόσες φορές είχε η διοίκηση την ίδια στιγμή άλλη «διορατική» ιδέα;;; σαράντα τέσσερα χρόνια στην πρώτη σειρά, όμως εκείνος δεν φρόντισε να γράψει και ένα γκολ μέσα στο πρωτάθλημα όταν χρειαζόταν πραγματικά η ομάδα. εκείνος έφτιαξε την εικόνα, αλλά η εικόνα δεν κάνει πρωταθλήματα. τώρα θυμάστε εκείνο το πρωτάθλημα του 2019;;; τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, η ομάδα ήταν πρώτη. πως βρέθηκαν εκεί;;; γιατί είχε φυτρώσει εκείνες τις μέρες ένας οργανωτής;;; όχι — βρέθηκαν εκεί επειδή είχε φυτρώσει εκεί εκείνη τη χρονιά η δουλειά ενός ανθρώπου που έκανε την ομάδα να φαίνεται σα γνήσιο παιδί του, όχι σα ξενοδοχείο προνομίων. εκείνος ήταν ο Περέιρα εκείνες τις μέρες, εκείνος έδωσε τις λύσεις εκεί που οι άλλοι είχαν κλείσει μάτια στη θάλασσα των προβλημάτων. και τέλος, δεν λέω να βγάλουμε μουσειακά αντίγραφα κανενός εδώ πάνω, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ο θρύλος δεν γράφεται μόνο στις ετικέτες των τίτλων. γράφεται στους ανθρώπους που ξέρουν να σηκώσουν την ομάδα όταν οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει πλέον να κουρεύουν χόρτα στις βιτρίνες. εκείνοι δεν είχαν ανάγκη τίτλο για να ζουν σαν αετοί — είχαν ανάγκη την ομάδα να νιώθει σαν σπίτι. κι έτσι έγινε εκείνες τις χρονιές. μα εδώ τώρα βρισκόμαστε σα αγορά λουλουδιών που ψάχνουμε ρόδα ενώ η γλάστρα ραγίζει σιγά-σιγά από κάτω. τι άλλο θέλετε;;; άλλη ταινία;;; άλλη φωτογραφία;;; εγώ θέλω να δω τον ΠΑΟΚ σήμερα σα ζωντανό οργανισμό, όχι σα πορτραίτο στα αρχεία της ιστορίας.

Το γήπεδο σωπαίνει κάθε φορά που βγαίνει το όνομα "Φραντζής" στις ανακοινώσεις πριν τον αγώνα. Θυμάστε εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη του ’97 όταν η διοίκηση ανακοίνωσε ξαφνικά ότι "η ομάδα παραμένει στους αγώνες χωρίς επικεφαλής προπονητή"; Αυτός βγήκε μόνος του μπροστά στον τύπο και είπε τρεις φράσεις: "Δεν πάει πουθενά. Αυτοί εδώ είναι άνθρωποι. Δεν αφήνουμε τις οικογένειες στο δρόμο." Την ίδια βδομάδα πήρε προσωπικά τηλέφωνα από τους γονείς των παικτών που είχαν βρεθεί στο κέντρο της πόλης μετά την αποχή — όχι για να τιμωρήσει, αλλά για να τους πει ότι έχουν θέση στο σύλλογο όσο κι αν είναι μικρά τα λάθη τους. Αυτός δεν ήταν οργανωτής. Ήταν ο άνθρωπος που κράτησε ανοιχτή την πόρτα του γραφείου μέχρι τη μία η ώρα το πρωί όταν κάποιος ντροπαλός δεκαοχτάχρονος που δούλευε ως βοηθός στον ιατρικό χώρο κουρασμένος έκανε δύο λάθη στις ιατρικές κάρτες. Κι όταν εγώ πήγαινα τότε σχολείο εκείνος μου έλεγε να καθίσω δίπλα του όσο κάνω τις ασκήσεις μου στο χαρτί — επειδή η σχολική τσάντα του γιου του ήταν γεμάτη ακόμα. Αυτό δεν γράφεται στις αναφορές του συλλόγου. Αυτό γίνεται στην Τούμπα όταν η μπάλα δεν είναι αρκετή για να κρατήσει ζεστή την ομάδα.

Τι λες τώρα, ρε φίλε μου από τα Χανιά που κλείνει χρόνια να χάνει τους γιούς του στους δρόμους της πόλης ενώ αυτοί φωνάζουνε ΠΑΟΚ σα γνήσιοι πολεμιστές! Αυτά που σκάβουν οι μεγάλοι εδώ πάνω είναι σωστά στα θεμέλια — αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν απλά άνθρωποι, ήταν σφραγίδα μέσα στη μνήμη του γηπέδου, σαν εκείνο το σημάδι που αφήνει η βροχή πάνω στην τζαμαρία όταν κάθεσαι ώρες-ώρες περιμένοντας τον αγώνα σου. Μάθετε ένα πράγμα: όταν εκείνος ο άνθρωπος, όποιος κι αν ήταν στο τέλος, έκανε την ομάδα του σπίτι της, τότε και η ίδια η Τούμπα γινόταν σπίτι όλων μας. Κατάλαβα; Εγώ θυμάμαι όταν ήταν μικρός ο γιος μου γύρω στα δέκα χρόνια, κάθισα μαζί του στις κερκίδες πάνω στη βόρεια πλευρά και του έκανα πως με πήρανε λιγότερα εισιτήρια επειδή ήταν μικρούλης — εκείνος γύρισε και μου είπε ότι εκεί δεν υπήρχε μικρός και μεγάλος, υπήρχε μόνο ένας σωρός κόκκινο-άσπρο θυμό εκεί ψηλά. Την επόμενη Κυριακή βγήκανε οι ανακοινώσεις για την τιμή των εισιτηρίων για τους ανασφάλιστους... εκείνος ο οργανωτής είχε κάνει τον γύρο του συλλόγου σα ζητιάνος στους δρόμους, μόνο που ζητούσε όχι ψωμί αλλά μια θέση στέγης μέσα στο σύλλογο για ανθρώπους που είχαν πέσει έξω από τους κανόνες. Και όμως τώρα λένε πως ο Φραντζής δεν ήταν εκείνος που άλλαξε την ιστορία επειδή δεν είχε ένα πρωτάθλημα πάντα στο χέρι; Μα τι άλλο κάνει έναν θρύλο; Την ώρα που εμείς κοιτάμε τους τίτλους σα νεκροί βιβλιοθηκάριοι εκείνος ήταν εκεί, ζωντανός σαν αίμα στις φλέβες μας, όταν η διοίκηση είχε βγάλει ανακοίνωση σα αυτοκρατορία της αγοράς και είχε ξεχάσει ότι πάνω απ' όλα υπάρχει η ψυχή του κόσμου. Αυτός κρατούσε ανοιχτή την πόρτα σα τελευταία λύτρωση όταν κανείς άλλος δε σήκωνε κουβέντα. Εγώ προσωπικά ρώτησα τον Θόδωρο εκείνον τον Οκτώβρη του ’95 όταν η διοίκηση έκανε όργιο προσλήψεων ξένων παικτών σα βιτρίνα ξενοδοχείου: "Ρε Θόδωρε, τι γίνεται εδώ;". Κι εκείνος μου κοίταξε τους ματιά μου και μου λέει: "Δεν καταλαβαίνεις; Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν αλλαχθεί ποτέ. Δεν πρόκειται να αλλάξουν ούτε σήμερα." Και είχε δίκιο. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγαλύτερο όχι επειδή είχαν τίτλο σαράντα φορές — επειδή έκαναν την ομάδα σα ζωή τους, όχι σα εργοστάσιο πρωταθλημάτων.

Ρε παιδιά εδώ λέω ένα πράγμα που μου έκανε η κυρία στο σούπερ μάρκετ πριν δύο βδομάδες — πάντα μου ζητούσε το εισιτήριο μου όταν πήγαινα με την κόκκινη-άσπρη μπλούζα μου εκεί — και μου είπε: "Ρε αγόρι μου, εσείς εδώ φτιάχνετε θρύλους όσοι άλλοι γράφουν τίτλους; Γιατί εμένα ας πούμε μου έκανε τη ζωή αλλιώς όχι εκείνος ο πλούσιος άνθρωπος που ξόδεψε μια περιουσία στο κατάστημα αλλά εκείνος ο υπάλληλος που μου έδωσε το πρώτο δάνειο όταν έκανα λάθος στη μισθοδοσία μου". Αυτή η ιστορία είναι ίδια σα όλες εκείνες τις ιστορίες που κουβαλάει η Τούμπα στους τοίχους της σαν κηλίδες αίματος. Ο Μπάγιεβιτς δεν ήταν εκείνος που έκλεψε τους τίτλους — ήταν εκείνος που έκλεψε τις καρδιές εκείνων που είχαν ξεχάσει πως η ομάδα τους ήταν σπίτι τους. Πριν εκείνον η Τούμπα είχε ήχους σαν σφυρίχτρα αεροπλάνου πάνω από σιδερόδρομο· όταν εκείνος άρχισε να παίζει έγινε η φωνή της πόλης που ξυπνάει άλλες φωνές. Κι όταν έφυγε επειδή του έδωσαν δύο λεπτά παραπάνω αλλού; Αυτοί ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που μέσα σε μία βδομάδα είχαν στήσει ένα γλέντι κάτω από την κερκίδα σα ντουλάπι μουσικής — γιατί εκείνος είχε αφήσει όχι μόνον ένα τρόπαιο αλλά ένα πνεύμα μέσα στους κόκκινους-άσπρους κόσμους. Και για τον Φραντζή τώρα — αυτόν τον αθέατο πόλεμο πάνω από την Τούμπα σα μυστικός πράκτορας ενός θρύλου; Εγώ τον θυμάμαι επειδή τον είδα μία φορά στις πρώτες κερκίδες εκεί στις αρχές των 2000ς όταν η ομάδα βρισκόταν σα σφουγγάρι στο νερό. Αυτός ήταν εκείνος που πήρε από το χέρι έναν δεκαπεντάχρονο φίλαθλο που είχε πάει μόνος του στο γήπεδο επειδή είχε κοιτάξει λάθος έναν αγγελιαφόρο της διοίκησης. Του έκανε μία κουβέντα σα σύνοδο κηδείας· εκείνο το δεκαπεντάχρονο σήμερα έχει δική του ομάδα ντοκουμέντων στους δρόμους της Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Ποιος είναι πιο θρύλος λοιπόν; Αυτοί που έκαναν την Τούμπα σπίτι τους όχι επειδή είχαν τίτλο αλλά επειδή έκαναν τον κάθε άνθρωπο εκεί μέσα να νιώθει πως έχει μέρος στην ιστορία; Αυτοί που κράτησαν την ομάδα σα δέντρο που δεν έριξε ποτέ τα φύλλα της ίδιας της ψυχής της; Εγώ λέω πως πρέπει να μπουν εκεί — όχι σα χάλκινα αγάλματα στας πλατείες αλλά σα σημάδια στις κερκίδες εκεί που οι βεντάλιες πιάνουν φωτιά. Να τους βάλουν σα ζωντανούς οργανισμούς, όχι σα μουσειακά αντικείμενα. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τον ΠΑΟΚ όχι μόνο μεγάλο σα σύλλογο αλλά σα βίωμα — και όσοι σήμερα ψάχνουν νούμερα στους τίτλους ας κοιτάξουν στα μάτια εκείνων που γύριζαν σπίτι κρατώντας την ομάδα σα οικογένεια στους δικούς τους ώμους. 🔴💀

Ρε τρελοί μου ΠΑΟΚτζήδες, όταν βλέπω εδώ μέσα να ξεσαλώνετε σα λιοντάρια γύρω από το τι είναι θρύλος κι όχι θρύλος, μου θυμίζει εκείνες τις φορές που η ομάδα μας είχε βγει νικήτρια στις πλαγιές της Αχρίδας σα φάντασμα στις ρίζες του Πάικου — εκείνες τις φορές όπου οι αντίπαλοι έβλεπαν τους ίδιους ανθρώπους πάλι πάνω στο γήπεδο σαν να μην είχαν φύγει ποτέ. Πάω λοιπόν να σπάσω λίγο αυτή την κόντρα χωρίς να κλείσω κανένα μάτι. Γιατί εσείς εδώ δίνετε μάχες που έχουνε βαθιά ρίζα μέσα στα πόδια εκείνων που στέκονται ακόμα στη γωνία της οδού Λαγκαδά όταν έχει μέσα αέρα. Πρώτα πρώτα, αυτοί οι δύο — Μπάγιεβιτς και Φραντζής — δεν ήταν καλλιτέχνες ενός γηπέδου μόνο· ήταν αυτόγραφα πάνω σε κάθε κόκκινο-άσπρο πουλί που πέταξε εκεί πάνω στον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Ο Μπάγιεβιτς λοιπόν έφερε εκείνο το ντάμπλ όχι σα σύνολο τίτλων αλλά σα φωτιά που ανάβει στις καρδιές των ανθρώπων όταν ξέρουν πως η ομάδα τους δεν είναι ξένος αγώνας αλλά δικός τους πόλεμος. Μετά έφυγε; Ναι, έφυγε — αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τον είχαν στήσει σα βασιλιά στους ουρανούς του Αυγούστου έγιναν μέσα σε μία βδομάδα εκείνοι που έκλεισαν τις τζάμες των βαγονιών σα ντουλάπι μουσικής κάτω από την κερκίδα. Πιστεύεις πως εκείνον τον άφησαν να φύγει επειδή δεν ήταν θρύλος; Ή επειδή η διοίκηση εκείνης της εποχής είχε νερό μόνο σα σωλήνα που ξεχειλίζει στο δικό της στόμα; Κι ο Φραντζής εκείνος; Αυτός δεν ήταν οργανωτής σα νυχτοφύλακας που δουλεύει κλειδωμένος στους διαδρόμους — ήταν ο άνθρωπος που όταν η διοίκηση έκανε ανακοίνωση σα αυτοκρατορία αγοράς έμεινε εκεί σα τελευταία λύτρωση για εκείνους που είχαν ξεμείνει στο δρόμο. Θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη του ’97 όταν η ομάδα είχε βγει έξω από τα γήπεδα σα οικογένεια χωρίς επικεφαλής; Εκείνος στάθηκε μόνος του μπροστά στον τύπο και είπε τρεις φράσεις: "Δεν πάει πουθενά. Αυτοί εδώ είναι άνθρωποι." Και μετά τη βδομάδα πήρε τηλέφωνα προσωπικά από τους γονείς εκείνων των παικτών που είχαν βρεθεί στους δρόμους — όχι για να τιμωρήσει, αλλά για να τους πει πως έχουν θέση μέσα στο σύλλογο όσο κι αν είναι μικρά τα λάθη τους. Εδώ όμως τώρα κάνετε λάθος όσοι ψάχνετε τίτλους σα τυφλοί βιβλιοθηκάριοι. Ο θρύλος δεν γράφεται μόνο στους τίτλους· γράφεται στους ανθρώπους που κάνουν την ομάδα σπίτι τους όταν κανείς άλλος δεν έχει ανοίξει πόρτα. Εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ όχι σα σύλλογο τυχερών λαχείων αλλά σα βίωμα ζωντανό στις κερκίδες. Κι όσοι σήμερα λένε πως "δεν είχε τίτλο εκείνος" ας κοιτάξουν εκείνες τις κηλίδες από αίμα πάνω στους πάγκους της Τούμπας — εκείνες που δεν είναι μόνο σημάδια φθοράς αλλά σημάδια μνήμης. Αλλά μήπως εκεί υπάρχει κι ένας τρίτος; Κάποιος άγνωστος στην ιστορία που κράτησε τον ΠΑΟΚ σα βράχο στις κρίσεις χωρίς φωτογραφίες δεκαετιών; Ναι, υπάρχει — αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν γράφουν το όνομά τους στον τίτλο των ειδήσεων. Αυτοί κάνουν την ομάδα σα δέντρο που δεν ρίχνει ποτέ τα φύλλα του όταν φυσάει δυνατός άνεμος. Αυτοί είναι εκείνοι που όταν η διοίκηση έκανε ανακοίνωση σα αυτοκρατορία αγοράς κρατούσαν ανοιχτή την πόρτα σα τελευταίο καταφύγιο. Πάντως εγώ προσωπικά βλέπω εδώ μέσα έναν πολιτισμό φανατικών — εκείνους που έκαναν τον ΠΑΟΚ σπίτι τους όταν κανείς άλλος δεν είχε δομήσει αίθουσα υποδοχής. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν τυχεροί· ήταν εκείνοι που κράτησαν ζωντανή την ψυχή του γηπέδου όταν κάποιοι άλλοι είχαν αρχίσει πλέον να κουρεύουν χόρτα στις βιτρίνες. Και όσοι τώρα λένε πως πρέπει να τους βάλουν σαν μουσειακά εκθέματα, εσείς ξεχνάτε ένα πράγμα: η Τούμπα δεν είναι μουσείο — είναι αίμα, είναι κραυγές, είναι η ίδια η ζωή πάνω στο γήπεδο. Εκείνοι λοιπόν πρέπει να μπουν εκεί όχι σα χάλκινα αγάλματα στας πλατείες αλλά σα σημάδια πάνω στους τοίχους εκεί που οι βεντάλιες πιάνουν φωτιά. Κι έτσι, όσοι εδώ κάνουν τον λόγο περί θρύλων σα πόλεμο ομάδων, ας θυμηθούμε πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο στις φωτογραφίες δεκαετιών. Γράφεται στις ψυχές εκείνων που στέκουν ακόμα στη γωνία της οδού Λαγκαδά όταν έχει μέσα αέρα. Γιατί εκεί είναι που γίνεται ο πραγματικός πόλεμος — όχι πάνω στο χαρτί, αλλά μέσα στους ώμους εκείνων που κάνουν τον ΠΑΟΚ οικογένεια.