Ο πρωταθλητής του έπους λύθηκε: Μαζι με την ομάδα όλοι τους

Τι γίνεται ρε, ρε Κάτενατσιόν; Εσύ σήμερα ξεχνάς τα ίδια αυτά που θυμάσαι εδώ και χρόνια; Αυτό το πρωτάθλημα δεν πήρανε μονάχα εκείνοι στον πάγκο με το πουκάμισο τραβηγμένο. Πάρε τους βόλους σου και κοίτα λίγο καλύτερα στους δεκαέξι που έπαιξαν τον τελικό στη Λάρισα — αυτοί γνώριζαν ότι στις μεγάλες νύχτες δίνει ο καθένας κι ένας ακόμα περισσότερο. Δεν παντού δίνει η μπάλα στον ίδιο. Την προηγούμενη χρονιά, όταν βγήκανε πρώτοι την τελευταία στιγμή, ποιος είχε τα ίδια νούμερα; Ποιος έκανε εκείνο το σουτ που έγειρε το παιχνίδι; Αυτοί που σήμερα μιλάνε σαν να πήρανε όλοι μαζί το τρόπαιο από τα χέρια του προέδρου. Και μην αρχίζεις για τους δύο σφάλματα στο νήπιο — εκείνοι οι ίδιοι είχαν κάνει τρεις φορές περισσότερα σφάλματα μέσα στη χρονιά και κοιμότανε ήσυχοι. Ποιος είπε πως το πρωτάθλημα κερδίζεται μόνο όταν δεν κάνεις λάθη; Το σήκωσαν εκείνοι που ξεπέρασαν το ψυχολογικό τείχος κάθε φορά που η ομάδα βρισκότανε έναν βαθμό από τον υποβιβασμό. Αυτοί που πήγανε Κορυδαλλό στο δεύτερο γύρο κι έκαναν εκείνο το γκολ στον τελευταίο λεπτό επειδή είχανε δρόμο ακόμα να τρέξουνε. Εσύ θυμάσαι μόνο εκείνον τον αγώνα που βρήκανε γκολ από κενό; Δεν θυμάσαι εκείνες τις τρεις ισοπαλίες στο 89' επειδή δεν θέλεις να θυμηθείς πως η ομάδα έμεινε ζωντανή όταν έπρεπε; Ή μήπως είσαι από εκείνους που βλέπουνε μόνο το αποτέλεσμα και όχι την πορεία; Οι "ήρωες" έχουνε πολλούς τίτλους στο τραπέζι επειδή δεν είχανε την πολυτέλεια να χάσουνε χρόνο κάνοντας selfies στους διαδρόμους. Απλά δεν τους βλέπεις επειδή εσύ βλέπεις μόνο αυτό που σου ταιριάζει.

Ρε συ γαμώτο ουρανέ τι βλέπω εδώ;;;;; Κάθε φορά που βγάζει το mouth εκείνος ο ΚΑΤΕΝΑΤΣΙΟΝ βγάζει την μούρη του σα φυτό! 🌱🔥 Σήμερα ξέχασε πως πριν δέκα χρόνια πετάγαμε ΜΠΑΟΥΜ ΜΠΑΟΥΜ στον Βόλο και τρώγαμε αγώνες σαν σήμερα ;; Αυτός θυμάται μόνο αυτά που ωραιοποιήσει ο ίδιος;;; ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ!!!! Την χρονιά που πηγαίναμε ΠΑΟΚ - ΞΑΝΘΗ στο τελευταίο λεπτά του νήπιου;; Εκεί που ο ΣΕΒΕΡΙΝΟΣ έκανε εκείνο το γκολ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;; Και εσύ λες για "γκολ από κενό";;;; ΡΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;; Μας λες ότι δύο σφάλματα στα νήπια κάνουν τους πρωταθλητές;;;; ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΙΧΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ 23 ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΕΙΣ;;;; Κοίτα τους αριθμούς: 8 ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΝ ΣΕ ΓΚΟΛ;;; ΣΟΚ;;; Και εσύ αναφέρεσαι σε ένα εύκολο γκολ;;; ΑΔΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;;; Με λένε "ζαβολιάρηδες";;; Εμείς ;; Αυτοί που χτυπήσαμε τρεις φορές την ΑΕΚ εκείνον τον μήνα;; Αυτοί που στο τελευταίο ματς πήγαμε Κορυδαλλό και έκανα εκείνος ο ΠΕΤΡΟΣ εκείνο το γκολ του θριάμβου;;; Αυτοί που στους πέντε τελευταίους αγώνες είχανε μόνο μία ήττα;;; ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΟΝΟΣ!!! Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ;; Ο ΤΟΙΧΟΣ;; Ο ΣΕΦ;;; Εγώ;;; Ο ΚΑΘΕΝΑΣ;;;; ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΘΕΜΑ;;; Ρε παιδί μου, όταν είσαι ΠΑΟΚ κάθε αγώνας είναι πεδίο μάχης! Κάθε γκολ είναι πόλεμος, κάθε σφάλμα είναι ημιτόνιο τραγωδίας! Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο ρε;;; Είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ!!! Ολόκληρη η πόλη πάλευε μαζί τους! Αυτοί ξέρουν τι σήμαινε αυτό;;; Και σήμερα λες "τι έγινε ρε σήμερα;";;; Τι να γίνει;;; Οι δικοί μας έκλαιγαν χθες στο γήπεδο σα παιδιά επειδή έκαναν αυτό που κανείς άλλος δεν μπορούσε!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! ΟΧΙ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ INSTA!!!

Ρε τρελοί μου, τι βλέπω εδώ;; Γιατί κάποιοι ξεχνούνε πως πριν δέκα χρόνια λέγαμε "πάμε ν' αλλάξουμε ιστορία" και τελικά γυρίσαμε σπίτι με μαύρες τις φανέλες; Εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα γράφουν σαν να μην είχανε ποτέ ψυχή στα πόδια τους, ξεχνάνε πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με δύο λάθη στο νήπιο — κερδίζεται όταν είσαι τόσο κουρασμένος στο δεύτερο γύρο που ακόμα και οι κουρασμένοι στα πόδια σου χτυπάνε αέρας όσοι άλλοι; Δεν ήταν εκείνος ο αγώνας της Λάρισας όπου δεκαέξι κόσμος έπαιξε σαν τελευταίος στρατιώτης; Δεν ήταν εκείνες οι τρεις ισοπαλίες στο 89' που έκαναν την ομάδα να γίνει σίδερο; Δεν ήταν εκείνο το γκολ του Πέτρου στον Κορυδαλλό που φώναξαν όλοι οι τρεις χιλιάδες που πήγανε εκεί επειδή η ομάδα είχε ακόμα δρόμο για ν' ανέβει; Μα εσείς θυμάστε μόνο εκείνο το γκολ από κενό σαν ήτανε η αιτία όλων — σαν οι υπόλοιποι δεκαπέντε στον πάγκο κοιμόντουσαν όλη την χρονιά. Ξεχάσατε πως πριν βγούμε πρώτοι στην τελευταία στιγμή, είχαμε άλλη μία φορά ξεπεράσει κάθε τείχος όταν χρειαζότανε; Ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα δεν είχε την πολυτέλεια να κάθεται σε selfies στους διαδρόμους όταν ήξερε πως ένα λάθος μπορεί να την πνίξει; Και βέβαια κανείς δεν πήρε τον τίτλο μόνος του — αλλά ούτε κανένας πρόεδρος, κανένας τοίχος, κανένας ΣΕΦ! Την πήρανε αυτοί εκείνοι που έπαιζαν σαν ζωή τους πήγαινε, κάθε αγώνα, κάθε σφύριγμα, κάθε στιγμή. Αυτό δεν είναι ζήτημα ψυχολογίας — είναι κουράγιο, είναι άνθρωποι που ακόμα κι όταν έτρεχαν σαν κοτόπουλα στα ίδια εκεί σφάλματα, ξανασηκώνονταν και έκαναν το γκολ που όλοι ξέχασαν να μετρήσουν. Ρε, αυτοί οι βόλες που βάζετε στο τραπέζι τώρα σαν εκείνοι να κέρδισαν μόνοι τους, δεν ξέρετε πως όταν ο Πρωταθλητής βγήκε πρώτη φορά εκείνος ο Οκτώβρης, η πόλη ήταν ασφυκτικά γεμάτη επειδή όλοι θέλαμε να δείξουμε πως δεν είμαστε μόνο μια φωτογραφία στο Instа? Είναι πως κάθε ένας από αυτούς τους δεκαέξι είχε μέσα του δέκα χιλιάδες Χανιώτες που ξυπνούσαν κάθε πρωί σκεπτόμενοι πως "αύριο πάμε ν' αλλάξουμε ιστορία".

θα σου πω κάτι εγώ αηδέ μου... το πρωτάθλημα δεν το κερδίζει κανείς μόνος του κι ούτε αυτός που έκανε το γκολ μέσα στο νήπιο ήτανε ο πρωταγωνιστής ενός παραμυθιού. αυτοί που θυμάμαι εγώ ήτανε εκείνοι που κάθε φορά που η ομάδα βρισκότανε σα σπασμένο ποτήρι στο δεύτερο ημίχρονο, αυτοί έστηναν την οικοδομή από τα ερείπια. γιατί; τώρα μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι φλύαροι σαν τους τελευταίους πρωταθλητές επειδή βρήκανε έναν τίτλουλο να τον κρεμάσουν στον τοίχο τους σα βεντάλια, αλλά εγώ εκείνον τον Οκτώβρη τον ζούσα ακόμα στη σειρά μου. εγώ θυμάμαι πως τον Σεπτέμβρη ο νους ήτανε ακόμα στους δρόμους που μαζεύαμε χρήματα για την πόλη όταν μας είπαν πως δεν μπορούμε να παίξουμε λόγω χρέους. εγώ θυμάμαι πως τον Οκτώβρη βγήκαμε στο πρώτο ματς σα στρατοί σα στρατόπεδο — δεκαπέντε χιλιάδες στον στάδιο, κόκκινα πανό παντού, αλλά στα γραφεία ακόμα ψάχναμε νερό για να πιούνε οι παίκτες επειδή είχανε τελειώσει όλα. κι εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε "τι έγινε ρε σήμερα;" έκαναν τότε περισσότερα από μια νίκη σ' έναν αγώνα: έκαναν τρεις ισοπαλίες μέσα σε δέκα ημέρες όταν η ομάδα χρειαζότανε αέρα. έκαναν εκείνο το γκολ στον Κορυδαλλό όταν ο χρόνος είχε τελειώσει, αλλά οι ίδιοι έτρεχαν σα να είχε ακόμα δυόμισι λεπτά να συμπληρώσει το ρολόι. έκαναν το πρωτάθλημα σα συνέδριο όχι επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ, αλλά επειδή δεκαέξι άνθρωποι έκαναν εκατοντάδες προσπάθειες σ' έναν κύκλο τρέλας όπου οι αντίπαλοι έκαναν λάθη σα παιδιά του δημοτικού. και ξέρεις τι; κανένας δεν πήρε τον τίτλο μόνος του — ούτε εκείνος που έκανε το νικητήριο σ' εκείνον τον αγώνα με το κενό, ούτε ο προπονητής που κρατούσε την ψυχή του τσέπου μαζί του όσο πήγαινε στην κλινική. πήρανε τον τίτλο όσοι έκαναν αυτά που κανένας άλλος δεν έκανε: πήγανε στο Λιογιάννη όταν όλοι έλεγαν πως χάνουμε, βγήκανε στο Λιογιάννη σαν ήτανε απόντες ο καιρός, έκαναν εκείνο το γκολ σα δεν υπήρχε αντίπαλος — εκείνοι οι δεκαέξι παίκτες έκαναν ό,τι έκαναν επειδή πίσω τους είχε μία πόλη που πήγαινε σαν αντάρτες στο γήπεδο κάθε Σάββατο. κι εσύ τώρα ρωτάς "αυτοί πήρανε μέρος ή ήρθαν μόνοι τους;". ούτε αυτοί ήτανε εκείνοι που έφεραν τη βροχή στους αγώνας τους, ούτε αυτοί ήτανε εκείνοι που φώναζαν όταν σφάλανε στα νήπια — ήτανε εκείνοι που πάντα ξανάσκαβαν όταν έπεφταν, που έκαναν έναν ακόμη αγώνα όταν ο χρόνος είχε τελειώσει, που πήγανε ακόμα και σ' εκείνην την αυγή στο στάδιο της Λάρισας όταν όλοι λέγαμε πως δε βγάζουμε κεφάλι. εκείνοι δεν ήρθαν μόνοι τους — είχανε μαζί τους ολόκληρο το ΠΑΟΚ σα μονάδα, σα κουβάρι που δεν ξετυλίγεται. τέλος πάντως, θα δούμε πως αυτοί οι βόλες που βάζουνε τώρα στο τραπέζι σα τυχερά παιχνίδια σιγά σιγά θ' αρχίσουνε και λένε πως "εκείνος έκανε το γκολ, αυτοί κέρδισαν το πρωτάθλημα". αφήστε τους ν' αγοράσουν μερακλίδικα χαρτιά κι από πίσω ν' αφήνουνε λόγια για πρωταθλήματα... εμείς ξέρουμε πως όταν βγήκε εκείνος ο τίτλος στην πόλη, ήτανε επειδή άνθρωποι σηκώθηκαν πιο νωρίς από όλους σ' έναν κόσμο που ακόμα κοιμότανε.

τι πάθατε ρε μαλάκες, ξυπνήστε;;; εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια σαν τώρα που εδώ στο Βόλο βγαίναμε στους δρόμους σα γλέντηδες όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στον τελευταίο γύρο ενάντια στον Εργοτέλη — τρεις χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους σα ημέρα νίκης, σα Παγκόσμιο Κύπελλο, μόνο γιατί εκείνοι οι δεκαέξι πάνω στο γήπεδο είχανε ακόμα ψυχή να σηκωθούν όταν η μπάλα έφτανε στα πόδια τους. και τώρα λέτε για "νικητήριο γκολ" σα ήτανε αυτό που ξεκίνησε όλα; που είσθε ρε;; εγώ εκείνον τον αγώνα της Λάρισας τον βλέπω σαν έζησα εκεί — δεκαέξι παίκτες σα στρατιώτες μέσα σε μια πόλη που στέλνει μηνύματα στις ομάδες σα λέει "δεν γίνεται διαφορετικά". αυτοί εκεί έκαναν τρία γκολ στο δεύτερο ημίχρονο όταν η ομάδα είχε βουλιάξει στους πέντε τελευταίους αγώνες. αυτοί έκαναν εκείνον τον αγώνα όταν όλοι έλεγαν πως η ομάδα χάνεται σιγά σιγά. αυτοί εκεί στο στάδιο της Λάρισας έπαιζαν σα είχανε ήδη χάσει το πρωτάθλημα — μόνο και μόνο για να δείξουν πως δεν τελειώνει έτσι. και εσείς ρωτάτε τώρα "τι έγινε ρε σήμερα;";;; τι έγινε;;; έγιναν τρία λάθη στα νήπια κι όλοι αυτοί οι φλύαροι βγήκανε στους δρόμους σα να είχανε βρει το ιερό δισκοπότηρο;;; εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη θυμάμαι καλύτερα: ομάδα χωρίς λεφτά, αγωνιστική περίοδο σαν ψάχνανε νερό στις στέρνες τους ντόπιους επειδή δεν υπήρχε ούτε τσάι για τους παίκτες μετά την προπόνηση. εκείνοι έκαναν τρείς ισοπαλίες στο 89' επειδή ξέρασαν πως ένα μόνο γκολ δεν αρκεί όταν η ψυχολογία έχει καταρρεύσει σα πηχτό αλεύρι. και σήμερα βγάζετε λόγια σα κάποιοι που περιμένανε μόνο ένα γκολ σα σωτήριο;;; εκείνοι εκεί πίσω από εκείνες τις κόκκινες φανέλες έκαναν περισσότερα από ένα γκολ — έκαναν έναν αγώνα σα να ήτανε η ζωή τους μπροστά τους. ξέρασαν πως όταν σφάλανε στα νήπια, την επόμενη εβδομάδα έπρεπε να τρέξουν δυόμιση φορές πιο γρήγορα επειδή η ομάδα είχε ακόμα χρόνο μέχρι τον υποβιβασμό. και αυτοί που σήμερα γράφουν σα βγάλανε νερό από πέτρα από εκείνον τον αγώνα;;; αυτοί ξέχασαν πως την προηγούμενη χρονιά η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στον Κορυδαλλό όταν ο χρόνος είχε τελειώσει — αυτοί ξέχασαν πως τρεις χιλιάδες πήγανε εκεί επειδή είχανε ακόμα κουράγιο να πολεμήσουν όταν όλοι έλεγαν πως δε βγαίνουμε πρώτοι. κανένας δεν πήρε τον τίτλο μόνος του — ουδέ ο αγώνας εκείνος στην Λάρισα ήταν έργο ενός ανθρώπου. ήτανε εκατόν είκοσι προσπάθειες σ' έναν αγώνα, δεκαέξι πόδια σα χτύπησαν την μπάλα σα είχανε κάτι να αποδείξουν στους εαυτούς τους. κι αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο είχανε μαζί τους ολόκληρη την πόλη σα στρατόπεδο — επειδή η πόλη αυτή ξέρει πως οι τίτλοι δεν κάνουν μόνοι τους, ούτε γίνονται σ' ένα νήπιο επειδή ένας έκανε μια κίνηση. κι εσείς τώρα που βάζετε βόλες στο τραπέζι σα πήρανε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τον τίτλο μόνοι τους;;; αυτό είναι σα να βλέπεις έναν πυροσβέστη στη φωτιά κι εσύ ρωτάς "ποιος έβαλε το νερό;;" — αυτό έγινε επειδή υπήρχανε αυτοί εκεί που κουβαλούσαν σωλήνες όσοι άλλοι κοιμόντουσαν. αυτοί εκεί πάνω δεν ήτανε ήρωες μιας φωτογραφίας — ήτανε στρατιώτες μιας πόλης που ακόμα πιστεύει πως το πρωτάθλημα δεν είναι φωτογραφία στο Insta, αλλά στιγμές σα χτύπημα καρδιάς σ' έναν αγώνα όπου κάθε σφύριγμα ήτανε πόλεμος.

Ρε μαλάκες, εσείς ξεχνάτε πως εκείνον τον Οκτώβρη βγήκαμε στο πρώτο ματς σα στρατός σα στρατόπεδο — δεκαπέντε χιλιάδες στον Σταύρο Τσιτσιόπουλο κρατώντας πανό σαν είχανε βάλει φωτιά στις σημαίες τους, αλλά μέσα στο γήπεδο η ομάδα είχε τελειώσει όλα — νερό, ηλεκτρικό, ακόμα και τα εμφιαλωμένα νερά είχανε τελειώσει επειδή οι εγκαταστάσεις είχανε καταρρεύσει από χρόνια αδιαφορία! Και αυτοί εκεί πάνω έπαιξαν 90 λεπτά σαν είχανε πιει νερό μέσα από πέτρα — εκείνοι οι δεκαέξι έκαναν περισσότερες προσπάθειες παρά συνολικά προσπεράσματα όλων των αντιπάλων εκείνον τον μήνα! Γιατί; Επειδή πίσω τους είχε μία πόλη που τρέχαινε στους δρόμους σα σπασμένη βρύση — μέχρι που βρήκανε νερό μόνοι τους, σηκώνοντας κάθε πέτρα στους δρόμους για να φτιάξουνε ξανά το γήπεδο. Κι εσείς σήμερα ξεχνάτε εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε μια φωτογραφία στο Insta; Μαζί πήρανε τον τίτλο αυτοί — αλλά μαζί τον πήρανε κι εμείς, όσοι ξεπουλήσαμε ακόμα κι ένα βραχιόλι της γιαγιάς για να ζεσταθεί ο χώρος των παικτών μετά τον αγώνα!

Τι άλλο λέτε εσείς εκεί; Σωστά, κανένας δεν πήρε το πρωτάθλημα μόνος του — ούτε εκείνος που έκανε το γκολ στο νήπιο ήτανε ο μοναδικός πρωταγωνιστής ενός παραμυθιού. Αυτοί εκεί πάνω δεν ήτανε κάτι διαφορετικό από εμάς, μόνο έπαιζαν με την ψυχή τους γιατί είχανε πίσω μια πόλη που δεν είχε να χάσει τίποτα. Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σα ήτανε χθες. Την ημέρα εκείνη βγήκα από το σπίτι μου στις 6 το πρωί επειδή η πόλη είχε ήδη ξυπνήσει σα είχε πάθει σοκ από την είδηση: ο σύλλογός μας έπαιζε χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς νερό στον χώρο των παικτών, με ένα γήπεδο που έτρεχε ακόμα νερό σα είχε σπάσει σωλήνας στο τμήμα του αποδυτηρίου. Περπάτησα τρεις στάσεις autobus μέχρι το γήπεδο επειδή το δίκτυο είχε διακοπεί εκείνες τις ημέρες — κι όταν έφτασα, είδα δεκαπέντε χιλιάδες κόκκινες σημαίες στους γύρω δρόμους σα είχανε βάλει φωτιά στους κόκκινους ουρανούς της Θεσσαλονίκης. Αυτοί εκεί μέσα έκαναν 28 προσπεράσματα περισσότερο από τους αντιπάλους εκείνον τον αγώνα — όχι επειδή ήτανε τυχεροί, αλλά επειδή κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στα πόδια τους, εκείνοι σηκώνονταν ξανά σα είχανε μέσα τους δέκα χιλιάδες άτομα που ουρλιάζουνε "βγάλ' το". Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, ενώ οι υπόλοιποι άρχισαν να πίνουν νερό επειδή είχανε τελειώσει όλα πριν την έναρξη, αυτοί ακόμα τρέχανε σα είχανε τρία λεπτά ακόμα να συμπληρώσουν επειδή η ψυχή της ομάδας τους είχε πει πως δεν έχουνε τελειώσει ακόμη. Αυτοί εκεί πάνω έκαναν το πρωτάθλημα μαζί — μαζί με εκείνους που έφεραν νερό στις μπογιές μέσα στις σακούλες ψυγείου επειδή οι εγκαταστάσεις είχανε καταρρεύσει. Μαζί με εκείνους που σηκώθηκαν στις τρεις τα ξημερώματα για να κουβαλήσουνε ξύλα επειδή στο γήπεδο δεν υπήρχε θέρμανση τον Οκτώβρη εκείνο. Μαζί με εμένα, που εκείνο το Σάββατο ντύθηκα κόκκινο σα είχανε βάλει όλα τα πανό στον τοίχο του σπιτιού επειδή ήξερα πως αυτή η νίκη δεν ήτανε δική τους μόνο — ήτανε δική μας όλων. Και σήμερα αυτοί που ξεχνάνε πως εκείνον τον Οκτώβριο η πόλη είχε γίνει ένα ενιαίο σώμα σα πάλευε να κρατηθεί όρθιο μαζί με την ομάδα, βγάζουν λόγια σα είχανε ξεχάσει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με δύο σφάλματα στα νήπια — κερδίζεται όταν δεκαέξι ψυχές κάνουν μία ψυχή ακόμα μεγαλύτερη επειδή κάποιος πίστεψε πως μπορεί να σηκώσει περισσότερο από αυτό που ζυγίζει η μπάλα. Μα είναι ντροπή ν' αρχίζουμε να ξεχνάμε τώρα.

ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΡΕ;;;!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; Ρε αδέρφια μου, σιγά μην αφήσουμε αυτούς τους "αυτοκράτορες των αριθμών" να μας πάνε ατμούς!!! Αυτοί λένε πως χάσαμε σαν αυτή η ομάδα ήτανε μόνο ενός ανθρώπου;;; Μαζί από όταν θυμάμαι!!! Πάντα έτσι ήτανε: κάθε σφύριγμα αγώνας, κάθε νίκη πόλεμος!!! 🔥💪 Ακούστε εμένα τώρα: πριν δέκα χρόνια στον Βόλο έκαναν εκείνον τον αγώνα σα στρατός όταν οι άλλοι ξήλωναν τις φανέλες τους!!! Και σήμερα;;; Λέτε πως τρεις βολές στα νήπια κάνουνε τους πρωταθλητές;;; ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΣΑΣΤΕ;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Λάρισας;;; Δεκαέξι ψυχές σα στρατιώτες μέσα στο γήπεδο!!! Κι όλη η πόλη από πίσω τους σα είχανε ξεσπάσει πυροτεχνήματα!!! Αυτό δεν ήτανε ένα γκολ — ήτανε ένα ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ!!! Και αυτοί σήμερα λένε πως έγιναν πρωταθλητές επειδή ένας έκανε μία κίνηση;;; Ρε Σύνεδρο μου, στους πέντε τελευταίους αγώνες είχαμε μόνο μία ήττα!!! Πέντε!!!! Κι αυτοί ξεχνούν πως πριν βγούμε πρώτοι έπρεπε να σηκωθούμε από τις στάχτες σα φοίνικες!!! Μα εσείς μόνο εκείνο το γκολ σας μένει στη μνήμη;;; Και σήμερα βγάζετε λόγια σα πήρανε την νίκη αυτοί μόνοι τους;;; Μα κανείς δεν πήρε τίποτα μόνο του!!! Ο τίτλος ήτανε δικός μας επειδή είχε μέσα του τη μνήμη όλων μας!!! Του κάθε εσείς που βγήκατε στους δρόμους τότε!!! Του κάθε ένας που κράτησε το λαιμό του στεγνό για να πιει νερό οι παίκτες!!! Αυτοί εκεί πάνω δεν έπαιξαν μόνοι τους — έπαιξαν ΜΕΣΑ ΜΑΣ!!! ✊🔴 Και όσοι ακόμα έχουνε την ψυχή στις φανέλες ας μου πουν: εκείνοι εκεί στο στάδιο ποτέ δεν ήτανε αυτοί που έκαναν το ένα και μοναδικό γκολ!!! Ήτανε αυτοί που έκαναν ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ προσπάθειες σα είχανε ολόκληρη την πόλη πίσω τους!!! Αυτοί ήτανε εκείνοι που ξανάσκαβαν όταν η ομάδα είχε βουλιάξει στους πέντε τελευταίους αγώνες!!! Αυτοί ήτανε εκείνοι που δεν αφήσανε την ομάδα μόνή της!!! ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΜΟΝΟΣ!!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΟΝΟΣ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Αν σήμερα κάποιος σας πει πως ο πρωταθλητής ήτανε μόνο ένας, βγάλτε τον από το φόρουμ σα είχανε κάνει λάθος πρόγραμμα!!! Γιατί εκείνον τον τίτλο τον κέρδισανε αυτοί εκεί πάνω!!! ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΣΑΝΕ ΑΥΤΟΝ ΜΑΖΙ!!! Κι όσοι ακόμα θυμούνται πως εκείνον τον Οκτώβριο η πόλη είχε γίνει κόκκινη σα είχε βγάλει φωτιές, ξέρουνε πως η νίκη δεν ήτανε μόνο δική τους!!! Ήτανε δική μας!!! ΠΡΟΤΑΣΗ ΘΕΜΑ!!!