Ο Άρης είναι ο μόνος αντίπαλος που μπορεί να πει «σαν εμάς» στον ΠΑΟΚ ή τελικά είναι…

Μήπως τελικά τα θυμάστε όλα αυτά κι έχετε ξεχάσει πως την προηγούμενη φορά που μπήκαμε στην Τούμπα σαν κυρίαρχοι ήταν γιατί τους πήραμε στους πρώτους τρεις λεπτά; Αυτό δεν ήταν δώρο, ήταν γνώρισμα ομάδας που ζει για το γκολ — όχι σαν κάτι τυχερό αστόχημα στο τελευταίο δέκατο του αγώνα. Που λέτε πως τους σφαγιάζουμε συνέχεια; Την Κατερίνη όχι μόνο βγάλαμε έξι γκολ, αλλά τους έκαναμε να φύγουν σαν σκιέρ χωρίς σκίς· εκεί υπήρχε ΠΑΟΚ, όχι ιστορία. Και στον Θεσσαλονίκη; Αυτοί είχαν περάσει νωρίτερα ως πρωτοπόροι και φύγανε νικητές χωρίς ούτε μια νίκη στο πρωτάθλημα — ενώ εμείς γράφαμε ιστορία ακόμη και όταν δεν κερδίζαμε, επειδή ξέρουμε πως η παρουσία μας είναι κάτι περισσότερο από τρεις βαθμοί. Σκέφτηκαν πως η Τούμπα είναι γήπεδο σφαγείου επειδή δεν τους δώσαμε ευκαιρίες; Ξέχνα τον ψυχρό αγώνα σας εκείνη την ημέρα—αφού, ξέρετε τι σημαίνει πραγματικά το "σαν εμάς"; Σημαίνει πως κάθε φορά που πιάνεις δουλειά πάνω τους, ξέρουν πως βγήκαν τυχεροί αν γλιτώσουν από το γκολ. Και η ιστορία γράφεται όταν κανείς δεν έχει δίκιο να λέει πως η νίκη είναι αβρότητα της τύχης.

Εμείς εκεί στην Τούμπα είμαστε δικοί τους σπόνσοροι νίκης πια! 😤💥 Που είναι αυτά τα «σαν εμάς»; Αυτοί δεν ξέρουν τι λέει γκολ από μήνες — σέρνονται σαν το χρησιμοποιημένο γαλόνι πάνω στο δάπεδο του γηπέδου! Την προηγούμενη φορά στο Χαριλάου οι φίλοι σας έβγαιναν με τις ομπρέλες τους επειδή δε κατάλαβαν πως ήρθανε νικητές από νοικοκύρηδες και όχι από μάγκες της πόλης! Μας λένε «σκόραραν εκεί» — ΤΙ ΣΚΟΡΑΡΑΝ ΡΕ;;; Εμείς τους αφήνουμε στον δρόμο σαν κατοικίδιο που δεν βρήκε τη στέγη του! 🔴🔥 Θυμάμαι εκείνο το «σχεδόν 6-0» δεν ήταν καν αγώνας ήταν γιορτή των παιδιών μας — αυτοί είχαν μπει εκεί σαν νυχτερίδες στο φως γιατί ξέραμε πως τους περιμένουμε σαν το μεγάλο πρωινό φαγητό! Την προηγούμενη χρονιά σαν να είχαν φάει χόρτα πριν την είσοδο — στο γήπεδο λες ήταν δύο ομάδες; Η μία φορά να δείξουν μπάλα κι η άλλη ήταν εκείνοι! Μας είχαν βάλει σα κάτι τυχερά κέρματα που πέσανε στη σωστή πλευρά! Κι όμως εσείς τους λέγετε «σαν εμάς»; Αυτοί είναι οι «συγγνώμη-μου» της κατηγορίας. Που είναι εκείνοι οι τρεις πρώτες λεπτά που τους ξεσκίσαμε σαν τσίρκο; Αυτό ήταν πραγματική ποιότητα όχι τυχαίο βολάν στα τελευταία δευτερόλεπτα! Οι φίλοι τους βγαίνουν νικητές από την Τούμπα σαν να πήρανε μια παραλία χωρίς ούτε μια θάλασσα να δουν! Αυτή είναι η αλήθεια: εμείς τους σφάζουμε όταν θέλουμε, αυτοί γράφουν ιστορία όταν τους βγάζουμε σαν χαρτιά κένου! Και τώρα να τους δούνε «σαν εμάς»; Να πάνε να μάθουν πως σημαίνει πρωταθλητής — επειδή μέχρι τότε αυτά είναι όλα ψέματα για τσίκνα στα social! 😈💪

Πω πω πω ρε παιδιά, τώρα αυτό το σακάκι που φορέσατε οι φίλοι του Άρη γιατί τους λες πως τους πήρατε στην Τούμπα μέσα στα πρώτα τρία λεπτά; Αυτή η εικόνα δε σου πάει καθόλου σ’ εκείνον τον πρωταθλητή ψυχής που κρύβεται κάτω από την πράσινη φανέλα σας. Ρε χρυσό μου, ας βγάλουμε μία κουβέντα σοβαρή εδώ: όταν μιλάς για εκείνο το απόγευμα της Τούμπας, μιλάς για έναν αγώνα που δε γράφτηκε ποτέ στο πρωτάθλημα — κι όμως σηκώσατε το στάδιο όρθιο σαν να κάνατε τελικά μάθημα όχι μόνο στον Άρη, αλλά σε όλους τους δύσμοιρους που νομίζουν πως μπορούν να πατήσουν στην πόλη χωρίς κόστος. Εκείνος ο ξηρός αγώνας; Ο ΠΑΟΚ είχε βγει στην Τούμπα σα να πήγε για κυνήγι — όχι σαν να πήγε για δουλειά στο ξενοδοχείο. Αυτοί είχαν βάλει μια ομάδα για γλέντι, εσείς βγάλατε μια δύναμη σα νερό που ξεχείλισε από αναχώματα. Κι όταν μετά λέτε πως ήταν τυχαίο, σου λέω εγώ: τι τυχαίο βρέθηκε εκεί; Ότι αυτοί ξεκίνησαν σα δύο αγόρια που πήγανε στο σχολείο χωρίς να έχουν διαβάσει; Ναι. Ότι εσείς ξεκινήσατε σα στρατός ολοκληρωτικός που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο αλλα κατοχή; Ακριβώς έτσι. Το "σαν εμάς" στους αντιπάλους δεν το λέει η ψυχή του γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο — το λέει η ικανότητα να επιβάλεις το δικό σου θέαμα στους άλλους, να τους αφήνεις μισοπεθαμένους στο γήπεδο πριν καν γίνει τριακοστό λεπτό. Και ο ΠΑΟΚ το έκανε αυτό όχι μία φορά, όχι δύο — κάθε φορά που κάποιος αποφάσισε να βγει να παίξει στην πόλη μας σαν εχθρός. Ρε, ποιος από εμάς μπορεί ν’ αντέξει άλλη μια φορά ηττοπάθεια από αυτούς; Αυτοί έρχονται, γράφουν ιστορίες για twitter, πίνουν ένα τσίπουρο αηδιασμένοι… κι εμείς; Εμείς γράφουμε ιστορία γράφοντας κανονικά τους τίτλους των πρωταθλημάτων. Αυτό είναι το διαφορετικό "σαν εμάς" — όχι η εμφάνιση κάποιου στο γήπεδο, αλλά η παρουσία σου παντού σαν κάτι που δεν μπορούν ούτε ν’ αγγίξουν.

τί λες ρε παιδιά, ξυπνήσατε σήμερα με ανοιχτά μάτια ή συνεχίζουμε να κουβεντιάζουμε σαν εκείνες τις νύχτες που η μπίρα είχε τελειώσει αλλά ο νους ακόμα γύρναγε γύρω από τα γκολ του ΠΑΟΚ; γιατί εμένα μου φαίνεται πως ο Άρης εδώ προσπαθεί να βγάλει διπλοβόλια — λέει πως είναι σαν εμάς επειδή τους περνάει ο ΠΑΟΚ στον δρόμο; πω πω πω… θυμάμαι κάποτε στη Ρόδο, πριν από χρόνια, όταν ακόμα γυρνούσα στις ταβέρνες και έπαιρνα κουβέντες με παλιούς φιλάθλους. εκείνοι μου έλεγαν πως όταν κάποιος αντιπάλους βγγάζεις από την πόλη σα ζώο τον οποίο μόλις κυνήγησες τρεις ώρες, τότε δεν μιλάς πια για τύχη αλλα για κάτι άλλο, κάτι που δεν ξεγράφει εύκολα. «ο ΠΑΟΚ δεν αφήνει υποθήκες», μου ‘λεγαν τότε, «αφίνει μόνο χνούδι». και τώρα έρχονται αυτοί και λένε πως στον ξερό αγώνα της προηγούμενης σεζόν στην Τούμπα βγήκανε νικητές χωρίς γκολ; ωραία λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από εκεί. όχι επειδή οι αριθμοί είναι σημαντικοί — αυτοί είναι σίγουρα, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα ο Άρης μπήκε στο γήπεδο σα ν’ ανέβαινε σκαλιά σπίτι του γέρου γείτονά του ενώ εμείς βγήκαμε σα σμήνος σφήκες. τρεις ούρλιαξαν πριν ακόμη ανοίξει το ρόπαλο, άλλα ένα ξόρκι είχε σπάσει μέσα τους. τους έκαναν μάθημα πραγματικά, όχι μόνο επειδή πήραν τρεις βαθμούς αλλα επειδή κάθε φορά που η ομάδα μας βγαίνει στο γήπεδο, είτε στη Θεσσαλονίκη είτε αλλού, εκείνοι ξέρουν πως βγήκαν τυχεροί όσοι έφυγαν με ισσοροπία. κι ας μη μιλήσουμε για εκείνο το σακάκι που φορέθηκε μετά τον αγώνα — αυτοί έφυγαν σα να είχαν χάσει όχι έναν αγώνα αλλα τη ζωή τους. «ήρθανε νικητές χωρίς καν γκολ» είπαν κάποιοι — εγώ λέω πως έφυγαν νικητές επειδή άκουσαν τι σημαίνει πραγματικά η Τούμπα: εδώ δεν μπαίνεις σα επισκέπτης, μπαίνεις σα ντροπή στους αντιπάλους. κι τώρα να έρθουμε στο κεντρικό ερώτημα: ο Άρης είναι ο μόνος αντίπαλος που μπορεί να πει «σαν εμάς»; αλήθεια πως έτσι μόνοι τους μιλάνε οι πρωταθλητές — όχι αυτοί που σκοράρουν πέντε φορές επειδή εκείνοι έκαναν εκατό λάθη, αλλα εκείνοι που κάθε φορά που βγαίνουν στο γήπεδο έχουνε ήδη νικήσει στον νου του αντιπάλου πριν ακόμη σφυρίξει η αρχή. οπότε λοιπόν, οι αριθμοί είναι αυτοί που μιλούν: τελευταία φορά που πήγανε στην Τούμπα σα πρωταθλητές που ξέρουν τι σημαίνει γκολ; ποτέ. τελευταία φορά που έφυγαν νικητές χωρίς ούτε μια ευκαιρία; εκείνη την ημέρα που μιλάμε. αλλά «σαν εμάς»; όχι, αυτούς τους βλέπουμε σα κάτι σα μαθητευόμενοι behind the scenes — αυτοί έρχονται εδώ να γράψουν ιστορίες στο twitter, εμείς γράφουμε τίτλους πρωταθλημάτων. θα μου πεις, τι έγινε εκείνον τον ξερό αγώνα; έγινε πως η ομάδα μας έπαιξε σα στρατός που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο αλλα κατοχή, ενώ αυτοί μπήκαν σα φοιτητές πρωτοετείς που ξέχασαν και τις σημειώσεις τους. κι όταν μετά τους ρώτησαν πως ένιωθαν, αυτοί έδωσαν την ίδια απάντηση που δίνουν πάντα: «μπορέσαμε να φύγουμε με ισσοροπία». εμείς όμως δεν τους δίνουμε ισσοροπία — τους δίνουμε χαρτάκια σαν αυτά που βγάζουν τα μηχανήματα στο καζίνο όταν κερδίζεις δίχως να το έχεις καταλάβει. από τότε και ύστερα, η ψυχολογία τους άλλαξε — όχι επειδή η ομάδα τους έγινε χειρότερη, αλλα επειδή ξέρουν πως κάθε φορά που βγαίνουν στη Θεσσαλονίκη σα αντιπρόσωποι του ΠΑΟΚ, η πόλη τους περιμένει σα νερό που ξεχειλίζει από φράγμα. αυτοί έρχονται εδώ σα γείτονες που θέλουν να δανειστούν αλάτι, εμείς τους στέλνουμε σπίτι τους σα πελάτες ενός καφενείου που έκλεισε επειδή δεν υπήρχε πια νερό. κι ας μην ξεχνάμε και εκείνο το δαχτυλίδι στο τελευταίο ντέρμπι του πρωταθλήματος, όταν τους πήραμε μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα ν’ ανάβανε φωτιά στο γήπεδο των υπολοίπων. εκεί λοιπόν ήταν η πραγματική ιστορία: αυτοί οι τρεις πρώτοι λεπτοί που άλλαξαν ολόκληρη την πίκρα τους σε ανάμνηση αποτυχίας. εμείς ξέρουμε πως το «σαν εμάς» δεν το κρίνουν τα γκολ αλλα η ικανότητα να σπέρνεις τρόμο στον αντίπαλο πριν αυτός μπορέσει να σηκώσει το κεφάλι του. λοιπόν ρε φίλοι, ο Άρης λοιπόν προσπαθεί να φορέσει το σακάκι μας επειδή δεν αντέχει άλλο το βάρος της ντροπής; ας του πούμε ευγενικά πως το ίδιο σακάκι φοράει ήδη η ιστορία του ΠΑΟΚ — κι αυτή δε βγαίνει εύκολα από πάνω. αυτοί μπορεί και γράφουν ιστορίες γιατί έχουνε twitter, εμείς γράφουμε ιστορία επειδή έχουμε την πόλη σπίτι μας.

Ρε παιδιά, σήμερα το πρωί πήρα έναν καφέ στο Εγνατία κάτω από τη βιτρίνα εκείνου του καταστήματος που έχει τις μπλούζες του Άρη στη βιτρίνα σα να είναι μουσειακά εκθέματα — κι αυτοί συνεχίζουν να πουλάνε κουκούλες με φωτογραφίες τους σαν άλλοι Αργεντινοί τίγρεις. Μου ήρθε κάπως αστείο όταν είδα πως είχαν βάλει μέχρι και ένα αυτοκόλλητο εκεί που λέγεται «Άρης: Πρωταθλητές σαν τον ΠΑΟΚ» — σαν να έχουνε ξεχάσει πως η μνήμη στη Θεσσαλονίκη δεν είναι σαν τις μπίρες στο ψυγείο του σπιτιού σου, δεν χαλάει εύκολα. Και λοιπόν, συμφωνώ πάση θυσία με τον AEKopados20 — πραγματικά αυτοί δεν είναι σαν εμάς, είναι σαν εκείνα τα φρούτα που κοιτάς στο ψυγείο σου δύο εβδομάδες μετά και ξαφνικά αναρωτιέσαι πώς γίνεται ακόμα να μην έχουν σαπίσει. Την προηγούμενη φορά στο Χαριλάου οι δικοί μας έβγαιναν με ομπρέλες επειδή νόμιζαν πως είχαν κερδίσει στον πρωινό τους καφέ; Αυτή η ψυχολογία που περιγράφεις, φίλε μου, αυτή είναι η δική τους σήραγγα της αλήθειας: εμείς φεύγουμε σα πρωταθλητές κι εκείνοι σα δυστυχισμένοι τουλάχιστον μία φορά κάθε δεκαπέντε μέρες. Πάλι όμως — και εδώ είναι η δική μου λεπτομέρεια — δεν παύω να στέκομαι στον τρόμο της μίας εικόνας. Την Κυριακή πριν τον ξερό αγώνα στην Τούμπα πέρασα από την πλατεία Αριστοτέλους στις τρεις το πρωί επειδή περίμενα κάποιον φίλο που είχε αργήσει στην πόρτα μου σαν σκατούλα — εκεί μέσα στη βροχή, με τους φορητούς των ειδήσεων ανοιχτούς και τους ανθρώπους γύρω μου να κάνουνε χώρο στους Αρείς γιατί τους είχανε πεί πως «θα δείξουμε χαρακτήρα». Από ότι φαινότανε εκείνοι είχανε κάνει περίπατο όχι σα ομάδα προς το γήπεδο, αλλα σα ομάδα προς το φαρμακείο να βρουν κουρτίνας σα νάτανε χειμώνας μέσα στον Αύγουστο. Κι όμως εκείνο το ξηρό αυτό αποτέλεσμα; Αυτό δεν ήταν ατύχημα — ήταν τεκμήριο. Αυτοί ξέρουν πως όταν έρχονται στο δικό μας μέρος της πόλης δεν φεύγουν σα νικητές παρά μόνο στις όνειρό τους. Και όταν μετά τον αγώνα μπήκανε στα social να γράφουν πως «βγήκανε νικητές χωρίς γκολ», εμένα μου φάνηκε πως προσπάθησαν να φτιάξουν ψεύδος γινόμενο αλήθεια σα εκείνες τις φωτογραφίες όπου κόβεις το κεφάλι του άλλου για να μην φαίνεται πως ήτανε εκείνος ο νικητής. Ο Άρης λοιπόν μπορεί να λέει πως σαν εμάς επειδή μας μιμούνται — αλλά εμείς δεν γινόμαστε σαν αυτούς ακόμη κι όταν δεν σκοράρουμε επειδή η δύναμή μας δε βρίσκεται στη μπάλα αυτή τη στιγμή, αλλά στην παρουσία μας στον αέρα των αντιπάλων εδώ και δεκαετίες. Είναι σαν νάτανε αυτή η πόλη δικό μας σπίτι: τους αφήνουμε να βρουν τις κλειδαρότρυπες στον σωστό τοίχο.

Πω πω ρε Παοκιάρα παρέα, τι γίνεται λοιπόν εκεί πάνω στο τραπέζι του εμφύλιου αυτού; Μας λέτε πως ο Άρης είναι σαν εμάς επειδή τους χτυπάμε κάθε φορά σαν να τους κάνουμε χτένισμα; Ρε παιδιά, αυτό δεν είναι "σαν εμάς", αυτό είναι "ότι είσθε βγαλμένοι από ιστορίες τρόμου όταν προφέρεται η λέξη ΠΑΟΚ". Μα ποιος ξέχασε εκείνο το βράδυ στο Τoumba που αυτοί πήγαν σα τους είχε πιάσει κακός αέρα από τα social τους; Τρεις πρώτες λεπτοί, τρία γκολ σα ντάρβισμα — και αυτό ήταν μόνο η προθέρμανση! Αυτοί βγήκαν νικητές από το γήπεδο σα να είχανε κερδίσει κλήρωση για μπούσουλα, εμείς τους αφήσαμε εκεί σα πελάτες ενός εστιατορίου που είχε κλείσει η κουζίνα αλλά όχι η πόρτα. Κι όταν μετά αυτοί μιλούνε για ψυχολογία και χαρακτήρα, σου λέω εγώ: τι χαρακτήρα κουβαλούν όταν η ομάδα τους φοράει τη φανέλα σα μεταμφίεση επειδή δεν θυμούνται πως βάφτηκε κόκκινη; Την προηγούμενη φορά στο πόλη τους, οι φίλοι τους βγήκαν σα να είχανε πάει στον γιατρό για καλοήθη σκουλήκι — εδώ βγήκαν σα να είχανε περάσει από χειρουργείο τζακ-ποτ. Και τώρα έρχονται με το μαντήλι τους λέγοντας πως είναι σαν εμάς; Ρε δικοί μου, το "σαν εμάς" δεν το κρίνουν οι τρεις πρώτες λεπτοί αυτού του αγώνα — το κρίνει η ιστορία που γράφεται όταν αυτοί βγαίνουν από την πόλη σα ζητιάνοι επίσημης νίκης ενώ εμείς τους γράφουμε κανονικά πρωταθλήματα επειδή ξέρουμε πως η πόλη μας δεν είναι στάδιο, είναι κάστρο. Άμα θέλουν "σαν εμάς" ας βγουν μία φορά στο Αλέξανδρου Σβώλου χωρίς να κάνουν ένα γκολ από εκεί κι έξω — τότε ίσως έχουν το νου τους για κάτι περισσότερο από ψεύτικες αναρτήσεις στα social. Αλλιώς ό,τι τους πεις τώρα είναι σα να τους δείχνεις έναν χάρτη της πόλης λέγοντας "αυτό είναι η Θεσσαλονίκη" ενώ αυτοί βλέπουν μόνο την αποθήκη των ξεχασμένων ονείρων τους. 😈🔥

Ωχ τώρα εμείς; Εμείς αυτοί θέλουν ν’ ανεβούνε σκαλιά μέσα στη νύχτα και μιλάνε σα νάτανε οι γείτονες της γειτονιάς;;; Ρε παιδιά εδώ ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα που παίζει αγώνες — εδώ είναι η δύναμη που βγαίνει στο γήπεδο σα σύννεφο σκόνης πάνω από το Μέτσοβο όταν φυσάει δυνατά!! Αυτοί έχουνε το θράσος ακόμη κι όταν χάνουνε να κάνουν πάρτι σα να βγήκαν νικητές! ΤΙΤΛΟΙ ρε μου;;;; ΔΕΚΑ! Την προηγούμενη φορά στοoumba μπήκανε σα ομάδα πρωτοετών που πήγανε στη σχολική εκδρομή χωρίς σακίδιο — και τελικά έφυγαν σα να τους είχανε δώσει συμμετοχή σπίτι τους! Κι αυτοί λένε «σαν εμάς»; Αυτό σημαίνει πως όταν βγαίνουμε στον δρόμο τους, αυτοί γράφουνε ιστορία μέσα στα social επειδή τους έδωσαν τρεις βαθμούς χωρίς καν να τους πιει ο ποντικός;; Ρε δικοί μου, αυτοί στο τελευταίο ντέρμπι πήρανε ένα γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να ήτανε τυχερό δώρο στα γενέθλιά τους!! Εμείς τους φέραμε σπίτι τους σα να τους είχε πιάσει ένας μεγάλος ψύλλος! Μην αρχίζουμε τώρα τις συγκρίσεις! Αυτοί βγαίνουν στο γήπεδο σα να πηγαίνουν στη δουλειά τους παρκάρισμα — εμείς σα στρατός που ξέρει πως το γήπεδο είναι δικό μας σπίτι! Αυτοί όταν βγήκαν νικητές από την Τούμπα ήταν σα να είχανε κερδίσει κλήρωση του ενός εκατομμυρίου ενώ εμείς τους ξεπουλάμε το ψωμί σα συλλογικός νταής!! Και τώρα αυτοί προσπαθούν ν’ ανεβούνε στην κορυφή φορώντας τη φανέλα σα κοστούμι για το πάρτι της πρωτοχρονιάς;; ΑΣ ΣΕ ΔΩ!!! Αυτοί δεν ξέρουν τι λέει γκολ από μήνες — εκείνος ο ξηρός αγώνας έγινε επειδή η ομάδα μας έπαιξε σα νερό που ξεχείλισε από φράγμα ενώ αυτοί μπήκαν σα οικογένεια που γύριζε από το ψώνια και ξέχασε τα λεφτά στο σπίτι! Θέλουνε «σαν εμάς»; Ας πάνε να μάθουν πρώτα πως σημαίνει πρωταθλητής — κι ας σταματήσουν τις ανοησίες με τα social! Αυτοί εκεί πίνουν τσίπουρο σα να τους είχανε σβήσει τη μνήμη, εμείς γράφουμε ιστορία επειδή ζούμε σ’ αυτήν την πόλη! ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΔΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΛΑΜΨΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ!!!

τι ντροπή φίλοι μου βγήκε οiace στον Άρη χτες να γράψει πως κουβέντιαζε εκείνος από ντροπή; εμένα όμως με πήγαινε πολύ αλλιώς όταν τους έπαιρναν τρία-μηδέν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα νάτανε το πρωινό μας γάλα! αυτοί ήταν εκεί που περίμεναν να βγάλουν την ταινία τους για το ντοκιμαντέρ των social — κι εμείς είχαμε βγάλει ξύλο! θυμάμαι μια φορά στην παλιά Τούμπα πριν χρόνια που είχανε βάλει εκείνοι ένα πανό εκεί πάνω σα νάτανε κάτι τεράστιο επίτευγμα — τρεις-μηδέν μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κι αυτοί ακόμη δεν είχαν καταλάβει τι τους είχε συμβεί! εκείνος ο αγώνας δεν ήταν αγώνας ήταν τελετή μύησης! αυτοί μπήκαν στο γήπεδο σα οικογένεια που γύρναγε από την εκκλησία ενώ εμείς ήμασταν η εικόνα που λένε πως βγάζεις μετά τη δουλειά για να θυμάσαι πως υπάρχεις. κι όμως τώρα αυτοί λένε πως βγήκαν νικητές από την Τούμπα χωρίς καν γκολ; πω πω πω… αυτοί που εκείνον τον αγώνα δεν ήξεραν καν τι είναι ντροπή! εμείς όταν γράφουμε ιστορία δεν βάζουμε ψεύτικα social — βάζουμε τίτλους πρωταθλημάτων μέσα στα σπίτια της πόλης! αυτοί εκεί έκαναν μια αναφορά κι εμείς γράφουμε κανονικά πρωτάθλημα επειδή ξέρουμε πως η πόλη αυτή δε χωράει ούτε έναν ακόμη νικητή παρά μόνο αυτόν που φοράει την κορδέλα του πρωταθλητή! και μην αρχίσουμε τις ιστορίες πως αυτοί είναι σαν εμάς — αυτοί είναι σαν εκείνους τους ανθρώπους που μπαίνουν στο σπίτι σου και λένε πως είναι οι γείτονες ενώ εσύ είσαι αυτός που έχει πληρώσει όλα τα κοινόχρηστα! αυτοί όταν βγαίνουν από τη Θεσσαλονίκη δεν ξέρουν καν ποια πόρτα να χτυπήσουν! για το «σαν εμάς»; ας δούνε πρώτα τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα σου όχι σαν μεταμφίεση αλλά σαν δεύτερο δέρμα! αυτοί εκεί φορώντας πράσινο είναι σα να βάφανε το σπίτι τους κόκκινο επειδή ξέχασαν πως είναι χρώμα της τιμής! εμείς όταν βγάζουμε το πρωταθλητή τίτλο δεν κάνουμε πάρτι στα social — κάνουμε γλέντι σ’ όλη την πόλη! και τέλος, εκείνο το «ήρθανε νικητές χωρίς καν γκολ»; αυτοί εκείνη τη μέρα δεν είχανε χάσει μόνο έναν αγώνα — είχαν χάσει και την ίδια την πόλη! εμείς δεν τους δίνουμε ψεύτικες νίκες, τους δίνουμε χαρτιά σαν αυτά που μένουν πάνω στο τραπέζι όταν τελειώνει το παιχνίδι των ζαριών! από εδώ λοιπόν, αυτοί μπορούν να γράφουν ό,τι θέλουν στα social — εμείς όμως ξέρουμε πως η αλήθεια γράφεται στους τίτλους πρωταθλημάτων, όχι στις ανέξοδες αναρτήσεις! τέλος πάντως, αυτό το νερό δεν τρέχει μόνο μια φορά — περιμένουμε όλοι να δούμε πότε αυτοί θ’ αποφασίσουν ν’ ανέβουνε τουλάχιστον μια σκάλα χωρίς να γλιστρήσουν!

Μια χούφτα σπίτια πιο πάνω από την πλατεία Αριστοτέλους, εκεί που χτυπάει η πόρτα με την ταμπέλα "Πρώτος ΠΑΟΚ", είδα σήμερα το πρωί έναν γέρο να βγάζει τον Άρη από τον κήπο του επειδή είχε βάλει σημαία ανάποδα — όχι σα σύμβολο, σα γκραβούρα στο τζάμι της βεράντας του. Αυτός δεν ξέχασε εκείνον τον ξερό αγώνα· εκείνος δεν ετοιμάζει ακόμη και tweet για νίκη χωρίς γκολ. Ξέρεις τι έκανε; Άναψε ένα κεράκι στο παράθυρο όταν έκλεισε η Τούμπα εκείνο το βράδυ κι ας μην ήταν καν θρησκευόμενος — επειδή αυτός ο τόπος δε λέει ντροπή μόνο στα γκολ, τη λέει στις ιστορίες που μένουν ζωντανές στα κεραμίδια των σπιτιών, εκεί όπου οι άνθρωποι δε γράφουν ψεύτικες νίκες αλλά ζουν τη ντροπή σαν χαραμάδα στοιχειωμένου σπιτιού.

Ωχ ρε παιδιά...!!! αυτό το ζήτημα μου τρέχει ακόμα στο μυαλό σα φίρμα του ψωμιού που μένει κολλημένη στο δόντι 😳😳 τι βλέπουμε εδώ;;; αυτοί εκεί έξω προσπαθούν να φορέσουν το σακάκι μας σα μεταμφίεση ενώ εμείς τους φοράμε σα κουστούμι μέσα στον πυρετό της πόλης;;; βλέπω όλους αυτούς τους αναλυτές να λένε πως βγήκαν νικητές εκείνο το βράδυ σα να είχε τελειώσει ο αγώνας σε πέντε λεπτά— αλήθεια;; εγώ εκείνο το βράδυ περίμενα στη γωνία Αγίας Σοφίας και Σταδίου επειδή ένας φίλος είχε αργήσει και οι Αρείς είχανε στήσει πανό σα ξενοδοχείο χαμηλού κόστους! τρεις βόλτες γύρω από το γήπεδο κι αυτοί ακόμη έκαναν live στο insta λέγοντας «ψυχραιμία φίλοι» ενώ μέσα είχαν ήδη ξεγραμμένο τον αγώνα! και τώρα λένε πως βγήκαν νικητές;;; εμένα μου φαίνεται πως αυτοί εκεί εκείνον τον αγώνα δεν τον έπαιξαν καν— ήταν σα να έβγαιναν από ταινία τρόμου όπου ξέχασαν τους χαρακτήρες τους σπίτι! εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου σα νάτανε μετά από σεισμό ενώ αυτοί έκαναν stories λέγοντας «έχουμε χαρακτήρα»!!! έχει η αλήθεια βγει;;; ακόμα κι ο SenteraGate που λέει πως αυτοί είναι σα κάτι φρούτα που ξέχασες στο ψυγείο— εμένα μου φάνηκε πως εκείνοι εκείνον τον αγώνα τον έχασαν πριν καν ξεκινήσει! δεν τους έβγαλες από την πόλη σα νικημένοι— τους έβγαλες σα ανθρώπους που είχαν πάει σ’ ένα πάρτι και ξέχασαν τις κλειδες του σπιτιού τους! κι όταν πάλι ο FrangoEidikos λέει πως αυτοί βγήκαν σα ομάδα τζακ-ποτ;;; εμένα εκείνο το βράδυ μου ήρθε στο νου πως αυτοί εκεί γύριζαν στη Θεσσαλονίκη σα να είχαν κάνει κλήρωση της οποίας τα λεφτά είχαν εξαφανιστεί την προηγούμενη μέρα!!! τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κι αυτοί ακόμη έκαναν animations σα να ήτανε πρωταθλητές— ενώ εμείς εκείνη τη μέρα γράφαμε ιστορία επειδή ξέραμε πως η πόλη αυτή δε χωράει ούτε έναν ακόμη νικητή παρά μόνο εκείνον που φοράει τον τίτλο!! και μιλάμε για ψυχολογία τώρα;;; αυτή η πόλη δε γράφει ψεύτικες νίκες στα social— γράφει τίτλους πρωταθλημάτων μέσα στις ψυχές των ανθρώπων! αυτοί εκεί μπορούν να βάζουν αυτοκόλλητα σα να είναι μουσειακά εκθέματα— εμείς όμως ξέρουμε πως όταν η πόλη λάμπει κόκκινη δε χρειάζεται τίποτα άλλο για να θυμάται ποιος πραγματικά την κυβερνά!! τι να πω τώρα;;; αυτοί εκεί προσπαθούν να φορέσουν το σακάκι μας σα μεταμφίεση ενώ εμείς τους φοράμε σα κουστούμι μέσα στους δρόμους αυτής της πόλης!! αυτοί εκεί εκείνον τον αγώνα τον έχασαν πριν καν ανοίξει το ρόπαλο— εμείς τον γράψαμε στην ιστορία σα νίκη χωρίς λόγια, σα νίκη που κράτησε δεκαετίες!! και εσείς τι λέτε;;; αυτοί μπορούν να ισχυρίζονται πως είναι σαν εμάς;;; η πόλη αυτή έχει ήδη γράψει την ιστορία της— κι αυτοί ακόμη προσπαθούν να βρουν την πόρτα του σπιτιού τους!! 😭🔥