Πρέπει να γκρινιάζουμε μόνοι μας για τα λάθη της ομάδας
Γελοίο στ' αλήθεια το πράμα τώρα.
Ρεζίλι γίνεται κάθε φορά που εμείς μόλις είμαστε αυτοί που κουνάμε τα χέρια στις οικονομίες κι όλοι οι άλλοι αγαπούν το ωραίο θέαμα του παλιού Αριστοτέλειο σιδηρόδρομο. Τι περιμένουμε να πάρουμε; Μάγισσα έκκληση στον Αυγουστίνο; "Ρεζίλι γίνεται γιατί δε βγήκε το τρένο" — ναι ρε, κανείς δε λέει ότι το τρένο δεν χάνει τουλάχιστο δεκαπέντε λεπτά στο Ναύπλιο μωρέ!
Άντε λοιπόν, ζητήστε την αναβολή επειδή ο ΠΑΟΚ λείπει κανονικά στις δέκα η ώρα και κατέβει στις δώδεκα. Στείλτε αυτό το αίτημα στους φιλοξενούμενους: "Συγγνώμη ρε, το τρένο σας λείπει". Θα τους κάνετε χάρη κι εσείς στοιχήματα.
Ρεζίλι δεν είναι τα κίτρινα όταν χάνουν εκτός έδρας κι εμείς να στείλουμε έγγραφο στον υπουργό γιατί το ΕΡΓΟ είχε άλλη ημερομηνία επίσκεψης. 🤡
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Τι σόι πιθηκισμός είναι αυτό να περιμένουμε το τρένο σαν άλλη αποικία να μας κάνει χάρη; Οι άλλοι γράφουν ιστορία στις οικονομίες τους, εμείς γινόμαστε θέαμα επειδή κάποιοι αποφάσισαν να διασκεδάσουν με τον μισθό τους; Αν θες πάλι ντοκουμέντα, πήγαινε στα αρχεία της δεκαετίας του '90 όταν ο ΠΑΟΚ έπαιζε ακόμα μπάλα ενώ γύριζε στα «Κούριουμ» σαν κωλοτούμπα στην πλατεία. Εκεί έχεις νούμερα, εκεί έχεις πηγές, εκεί έχεις χρόνο αγοράς εισιτηρίων κι όχι εικασίες για ποιους περνάει την ωραρία πάνω στο τραίνο. Αυτά έχουν λεχθεί. Αλλιώς, ας βάλουμε μια φωτογραφία από ταxta των συναδέλφων στον ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ και ας την κολλάμε στις κουβέρτες κάθε φορά που ζητάμε αναβολή. Ποιο είναι το επόμενο; «Συγγνώμη ρε, η βλάβη ήταν οTABLET στον οδηγό»; Σταθήκαμε μαζί στις παλχές, στις εποχές που πήγαινε κανένας αχόρταγος κάρο λεφτά από τα tickets των εισιτηρίων κι εμείς να κλείνουμε δρόμους γιατί η αστυνομία πήγαινε σπίτια. Τώρα τι περιμένουμε; Να μας δώσει η κυβέρνηση του τι ΕΡΓΟ; Η Λάρισα κλείνει νυχτερινά νεράκι όταν φύγει μια κυβέρνηση, εμείς θέλουμε αναβολή επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει πετρέλαιο στο τρένο;
Πού είναι η απόδειξη;
τι σόι περιμένεις ρε φίλε; μωρέ αυτοί στο τρένο δεν είναι ΓΚΙΟΥΝΤΟΝΙ, γκρινιάζουν κι οι ίδιοι όσο κανείς! 😱
αφού λοιπόν εμείς βγάζουμε βόλτες του Αριστοτέλειου σαν ν' είμαστε σε εκδρομή σχολείου και πέφτουμε πάνω σε «αξιοθέατο» κάθε φορά, αυτοί πιστεύουν ότι τους κάνουμε χάρη να εμφανιστούμε;;;; 💀 ο ΠΑΟΚ είναι εδώ για τη μπάλα, οΧΙ για τοtainment στους δημοσιογράφους!
τι έγινε μετά;;;; ζητάτε αναβολή επειδή κάποιος δημοσιογράφος ξέχασε το ρόλοι του σαν οδηγός και έκανε...... TWENTY MINUTES STAND-UP στις στάσεις;;;; 🔥 ντόμινα τραίνοι υπάρχουν από το 1987 και δεν έχουν αλλάξει ΤΙΠΟΤΑ!
κι αυτοί λένε «ρεζίλι»;;;; εμείς έχουμε γίνει κλικ στις κουβέρτες κάθε φορά που κάποιος κάνει «βελτίωση» στο ελληνικό δημόσιο μεταφορών 🤬 γιατί είμαστε έτσι φτιαγμένοι; γιατί όταν αύριο πάει η ομάδα μας και χαθεί το τρένο πάλι, εμείς θα καθόμαστε σπίτι και θα βλέπουμε τους άλλους να γράφουν ιστορία;;;; ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟΙ;
αφίνουμε το περιοδικό «Λαϊκή Φωνή» να γράφει ιστορίες ενώ εμείς παρακαλάμε σαν...... καλικάτζαρους;;;; 💪 κανείς δε λέει ότι πρέπει να προσέχουμε το κράτος, ΑΛΛΑ ντόμινα τραίνοι υπάρχουν!!! κάνουμε βόλτα όπως κάνουν ΟΛΕΣ οι ομάδες!!! ΞΥΠΝΗΣΤΕ τώρα!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Μωρέ λεβέντες μου, σοβαρά τώρα, τι περιμένουμε να δούμε κι άλλα; Ότι κάποιος στον ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ πήρε θέση θυμωμένος επειδή σήμερα η ομάδα έπαιξε και δεν είχε τραίνο; Αν είσαι τόσο ξύπνιος ώστε να διαβάζεις γκρουπούσκουλα για σιδηροδρομικές βλάβες στη δεκαετία του '90, τότε ξέρεις μια χαρά ότι αυτοί οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους σαν μόνιμη κωμωδία των παρεξηγήσεων.
Το πρόβλημα δεν είναι το τραίνο, ρε παιδιά. Το πρόβλημα είναι ότι φέτος ο ΠΑΟΚ ξεχνάει ότι παίζει εκτός έδρας σαν να του λένε «πάμε περίπατο». Την περσινή χρονιά πήγαινε κανείς μπροστά στο εικοσάλεπτο, αλλά τώρα τι κάνουμε; Αρχίζουμε να στέλνουμε μηνύματα «συγγνώμη που χάσατε το τραίνο, ελάτε άλλη φορά»; Αυτά τα ίδια γράφει ο αντίπαλος στις εφημερίδες όταν χάνει στο Καυτανζόγλειο επειδή ο арбитр έκανε λάθος: «Η ομάδα απέτυχε στον χώρο, όχι στον δρόμο». Γιατί εμείς φερόμαστε σαν να είμαστε αυτοί που χρειάζονται αναβολή επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει πετρέλαιο στην μηχανή;
Εδώ δεν γίνεται λόγος για λίγα λεπτά καθυστέρηση στο Ναύπλιο. Γίνεται λόγος για μία mentalitet στην οποία ο ΠΑΟΚ παρουσιάζεται σαν ομάδα που έχει μεγαλύτερη σχέση με τις συρταριέρες των δημόσιων μεταφορών παρά με τους δρόμους της Ευρώπης. Το ίδιο έκαναν οι άλλοι όταν χάνανε εκτός έδρας λόγω συμβάντων στη Μαγνησία, αλλά αυτοί πήγαιναν εκεί γιατί είχαν οργανωμένα μεταφορικά μέσα. Εμείς τώρα περιμένουμε ότι κάποιος στο τρένο θυμήθηκε τις ώρες του σωστού προγράμματος;
Κοιτάξτε, εγώ καταλαβαίνω τον πόνο όταν βλέπεις τις άλλες ομάδες να γράφουν ιστορία στις οικονομίες τους και εσύ να γίνεσαι πρωταγωνιστής επειδή κάποιος δημοσιογράφος πήρε τόσο χρόνο ώστε έκανε stand-up στις στάσεις. Αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος. Αν θέλουμε να προκαλέσουμε κάποιον, πρέπει να είμαστε εκεί όπου αυτοί διασκεδάζουν την ήττα τους — όχι εκεί όπου εμείς γινόμαστε αστείες σαν κωλοτούμπες επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα της βάρδιας. Ο ΠΑΟΚ δεν ζητάει αναβολές επειδή κάποιος ξέχασε το ρόλοι του. Ο ΠΑΟΚ αγωνίζεται σαν ομάδα, και αν κάποιοι πρέπει να γίνουν θέαμα, αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τις οργανώσεις των μεταφορών.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι λες ρε, Tasos_opade, τώρα ψιλοξέφυγες;;; εγώ θυμάμαι όταν σταθερά στις αρχές του '90 πηγαίναμε εκτός με μίνι φορτηγό του μαγαζί του Γιάννη του Πρώτου στη Θεσσαλονίκη — εκείνος φορτωνόταν σαν ζητιάνος, εμείς αφήναμε σακιά μπέλα και τσιγάρα στους συμπαίκτες μας μέχρι εκεί πάνω. ο οδηγός σπάνια ήταν νεκρός από το ποτό πριν φύγουμε, αλλά σχεδόν πάντα αργούσε μισή ώρα επειδή έπρεπε να βρει κάποιο γκρι γκαράζ να σηκώσει το φορτίο. κι όμως — εκείνες τις χρονιές πήγαινε κανείς κανονικά στις οικονομίες πριν τον αγώνα. μα πότε βγήκαμε ποτέ αυτοί του τρένου και ζητήσαμε αναβολή επειδή ο οδηγός είχε μπει στη δουλειά του... αφότου τελείωσε το πρωινό της Κυριακής;
τώρα βλέπω εμένα, εμένα αλήθεια, εμένα που μεγαλώνοντας βρήκα στο σπίτι το αμάξι να είναι πάντα κλειδωμένο επειδή ο μπαμπάς είχε χαράξει βάρδιες στο εργοστάσιο κι έπρεπε να φύγει στις τρεις το πρωί — τώρα λοιπόν καταλαβαίνω τι έγινε εκείνες τις ημέρες: δεν ζητούσαμε αναβολή επειδή ήταν βόλεμα από την εταιρεία να βγάλουμε τους φιλάθλους σαν εκδρομή σχολείου. ζητούσαμε να φτάσουμε εκεί όπου πήγαιναν όλοι οι άλλοι χωρίς να γινόμαστε η βιτρίνα της εθνικής αμηχανίας.
Perifania1908, δικαίως αναφέρεσαι στα '90 που ο ΠΑΟΚ έπαιζε μπάλα σαν ομάδα του ντόμινα τρένου που σπάνια άλλαζε ρότα: πήγαινε εκεί, έπαιζε, κέρδιζε, έφευγε. δεν υπήρχε περιθώριο για stand-up στις στάσεις επειδή ο οδηγός είχε ξεχάσει το εγχειρίδιο οδηγιών του Σιδηροδρόμου. τώρα όμως βλέπουμε ένα πράγμα σαφές: οι ομάδες γράφουν ιστορία εκεί όπου οργανώνουν σωστά τα μεταφορικά τους μέσα. αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση προς κάποιον υπουργό — είναι νούμερο ενός πρωταθλητισμού. όταν ο Παναθηναϊκός πηγαίνει στη Λισαβόνα με ιδιωτικό τζετ επειδή έτσι έχουν φροντίσει οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι εδώ και δεκαπέντε χρόνια, εμείς περιμένουμε η τρένο της Μακεδονίας που τρέχει δύο φορές την εβδομάδα να φτάσει στις δέκα ακριβώς επειδή έτσι λέει το πρόγραμμα; δεν χρειάζεται ούτε έγγραφο ούτε επιστολή στον Αυγουστίνο — αρκεί να κοιτάξεις τι κάνουν εκείνοι που σέβονται τον εαυτό τους.
Christos_Thrylos, σωστά λες: αυτοί εκεί στο τρένο δεν είναι Γκιούντοουν — είναι άνθρωποι σαν εμάς που περιμένουν μια υπηρεσία που τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει γκράφιτι πάνω στο σύστημα των μεταφορών. αλλά αλήθεια είναι ότι εμείς δεν πρέπει να γινόμαστε εκείνοι που γράφουν το επόμενο κεφάλαιο αυτού του γκράφιτι. πρέπει να δούμε αυτό το ζήτημα όπως βλέπουν οι άλλοι τις επιτυχίες τους: όχι σαν υπόθεση τυχαίας καθυστέρησης, αλλά σαν μέρος μιας mentalitet που λέει ότι ο αγώνας ξεκινάει όταν φτάνουμε εκεί όπου δίνουμε το παρόν — όχι όταν κάποιος δημοσιογράφος αποφασίζει να διασκεδάσει τους επιβάτες στα βαγόνια.
SenteraGate, μωρέ λεβέντη, κάθε φορά που βλέπω αυτές τις συζητήσεις θυμάμαι τον αέρα που είχε τότε ο ΠΑΟΚ όταν έπαιζε εκτός έδρας σαν ομάδα που ξέρει ότι δεν μπορεί να βασίζεται στο κράτος για τις μετακινήσεις της. τότε ήταν η εποχή που οι άλλες ομάδες είχαν τις αερογραμμές τους οργανωμένες, εμείς τρέχαμε με αυτοσχέδια φορτηγάκια που κάποιος γείτονας είχε δανείσει. τώρα όμως βρίσκονται εκείνοι οι άλλοι στις οικονομίες, γράφοντας ιστορία, ενώ εμείς περιμένουμε το τραίνο σαν εκείνοι οι φίλοι που πάνε στην εκδρομή και ξέχασαν το ψωμί στο σπίτι.
δεν ζητάμε αναβολή επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα του. ζητάμε να πάμε εκεί όπου πάνε οι υπόλοιποι χωρίς να γινόμαστε πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας που ο πρωταγωνιστής είναι πάντα ο ίδιος: εμείς οι Δικοί μας. το αμάξι του μπαμπά μου ήταν πάντα σακούλας, εκείνος όμως έπαιρνε τις ώρες του σοβαρά και φτάναμε εκεί που έπρεπε. ας κάνουμε κι εμείς το ίδιο τώρα — όχι επειδή κάποιος οδηγός έκανε τζαμούρ στην ώρα του, αλλά επειδή ο ΠΑΟΚ δεν γίνεται πρωταθλητής με παρακαλώντας κάποιον να θυμηθεί τις ώρες του σωστού προγράμματος.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
τι περιμένεις ρε παλικάρι; σου λέω εγώ που έπαιζα γκολφ κι είδα πέντε φορές τον Πάικο στις αρχές του '80 να φεύγει στις τρεις το πρωί με μια παλιά ντίσκας ντάτσου φορτωμένη μέχρι πάνω — αυτοί εκεί πάνω δεν είχαν τίποτα άλλο από μερικές μπίρες κρύες και ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δόντια του οδηγού. κι όμως φτάναμε εκεί, μάζευα κόκκαλα, ξεκινούσαμε επίθεση σαν τρελοί, γυρνούσαμε ως τις επτά το βράδυ χωρίς κανένας μου να έχει σκεφτεί να στείλει email στον υπουργό επειδή η εθνική οδός είχε κλείσει λόγω συνδικάτων.
τώρα όμως βλέπω όλους σας να κουνάτε τ' αβγά σας επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει πετρέλαιο στο τρένο. τι γίνεται εκεί πέρα; περιμένεις οι οπαδοί όλων των άλλων ομάδων να κάνουν επιδείξεις μπέικον στο πλατύ τους στήθος επειδή οι οργανώσεις τους ήταν τόσο σοβαρές που κράτησαν τρεις φορές την ίδια ώρα απογείωσης; μήπως τώρα τελευταία η Γιουβέντους έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό επειδή το τσάι της Εθνικής Ελβετίας άργησε δεκαπέντε λεπτά; κι όμως αυτοί γράφουν ιστορία στις οικονομίες τους ενώ εμείς κάνουμε βόλτες σαν ομάδα σχολείου που περιμένει να βγει η καραβάνα για την Πάρνηθα.
αφήστε αυτά τα μπαμπουίνια στο τρένο που έκαναν κι αυτοί τζαμούρ στην ώρα τους — δικό μας πρόβλημα είναι ότι εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως κάποιος εκεί πάνω θα θυμηθεί ξαφνικά πως υπάρχει γραφείο χρονικών δημόσιων μεταφορών. ο ΠΑΟΚ έχει γίνει θύμα αυτής της αυταπάτης κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό λάθος: όταν η ομάδα παρουσιάζεται σαν ομάδα που βασίζεται στο κράτος για τις μετακινήσεις της αντί για τον οργανωμένο χαρακτήρα της δικής της φύλαξης, τότε γινόμαστε οι πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας που γράφεται μόνο από δικούς μας χαρακτήρες.
αλλιώς τι περιμένεις; να σου πω εγώ που είδα τόσες εποχές πόσο εύκολα χάνουμε όταν γινόμαστε η ομάδα που κατηγορεί τον κόσμο αντί για τον εαυτό της; το 2010 πήγαινε κανείς στη Βουδαπέστη με δύο ωτοστόπ επειδή έτσι έπρεπε, εκείνη την ομάδα όμως την χαρακτήριζαν λιγότερες ανοησίες στις κερκίδες και περισσότερα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο. σήμερα λοιπόν βλέπω όλους σας να ζητάτε αναβολή επειδή κάποιος δημοσιογράφος έκανε stand-up στις στάσεις — σοβαρά τώρα;
εμείς είμαστε οι Δικοί μας, όχι οι φύλακες ενός μουσειακού εκθέματος περί αρχαίων ελληνικών σιδηροδρόμων. ας φύγουμε από αυτό το τοπίο σαν ομάδα που παίζει μπάλα, όχι σαν ομάδα που ζητάει συγγνώμη επειδή ο οδηγός ξέχασε την ώρα του δρομολογίου.
Τι σόι αστεία είναι αυτά τώρα; Με πιάνεις να ψάχνω στο κινητό μου τις φωτογραφίες από το Σεπτέμβρη του '96 — εκεί που ο ΠΑΟΚ έκανε βόλτα στη Λάρισα με δυο νταλίκες φορτωμένες σαν αγριογούρουνα από τη Χαλκιδική. Θυμάμαι τον Σβέτσκοβ στην τελευταία σειρά σαν ήταν μάγκας βγαλμένος από ταινία της δεκαετίας του 80, με το σακάκι κουτσμένο και τα κορδόνια λυμένα, επειδή είχε ξεχάσει να τραβήξει το σακίδιο του από κάτω από το πόδι της ντάτσου μέχρι την τελευταία στιγμή πριν φύγουνε.
Κι εσείς τώρα μιλάτε για τρένα σαν να περιμένουμε το Γιοχάνεσμπουργκ; Εκείνες τις ημέρες το ζητούμενο ήταν ένα: να προλάβουμε εκεί όπου πήγαινε ο αγώνας, ό,τι βγει. Ακόμα και όταν στην είσοδο του γηπέδου ο διαιτητής είχε βγάλει κίτρινη κάρτα στον διοργανωτή επειδή ξέχασε να βάλει τους αριθμούς στις φανέλες, δεν στείλαμε γράμμα στον υπουργό — μπήκαμε στο γήπεδο και δώσαμε το δικό μας show.
Γιατί λοιπόν σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο να γινόμαστε πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα; Την προηγούμενη φορά που ο ΠΑΟΚ έπαιξε εκτός έδρας το ίδιο τρένο πήγε κι έφτασε στις δώδεκα παρά δέκα — κανείς δεν έκανε tweet ότι φταίει η κυβέρνηση επειδή το τραίνο είχε καθυστέρηση δύο ωρών λόγω βλάβης στις γραμμές ανάμεσα στα Σέρβια και την Κοζάνη. Μακάρι να έβγαινε κανονικά στις δέκα, όμως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν τη δουλειά τους όσο μπορούσαν· εμείς φτάσαμε εκεί και παρουσιαστήκαμε σαν ομάδα.
Δεν ζητάμε αναβολή επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα του δρομολογίου — ζητάμε να πάμε εκεί όπου γράφονται οι ιστορίες. Κι αν κάποιοι θέλουν να γίνουν πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας επειδή περίμεναν το τρένο σαν εκδρομή σχολείου, ας αφήσουν εμάς εκεί που έπαιξαμε όλες αυτές τις χρονιές σαν ομάδα και όχι σαν θέαμα. Γιατί εκείνον τον Σεπτέμβρη του '96, όταν φορτώναμε τις ντάτσες υπό το φως των φακών ενός τοπικού καναλιού που ήρθε να γυρίσει τους φιλάθλους σαν werewolves μιας μικρής πόλης, κανείς δεν έκανεLIVE στο facebook επειδή περίμενε χρόνια για την πρώτη μετάδοση του αγώνα στην τηλεόραση.
Αυτό είναι το ζήτημα: πρέπει να πάψουμε να ζούμε σαν οι εαυτοί μας να είναι οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας όπου κάποιος στην Αθήνα θυμάται ότι υπάρχει προγραμματισμός στους Σιδηροδρόμους. Αν θέλουμε ιστορία, πρέπει να πάμε εκεί όπου την γράφουν — όχι εκεί όπου την περιμένουμε σαν την επόμενη βόλτα του Αυγουστίνου.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Μα τι λες εσύ ρε φίλε μου, εγώ θυμάμαι το 2018 όταν πήγαμε στη Λευκωσία μέσα από Θεσσαλονίκη-Αθήνα-Λάρνακα σαν είδος τρένου μεταφοράς ζώων — τρεις στάσεις στη σειρά επειδή κάποιος τύπος στο υπόγειο είχε ξεχάσει να ανοίξει μια βαλβίδα νερού κι έτσι στο δεύτερο τμήμα της διαδρομής βγήκαν τα πάντα εκτός προγράμματος. Κι όμως, εκεί που οι άλλοι έκαναν το εικοσάλεπτο για το πόσο σκληρή ζωή ζούμε, εμείς βγήκαμε στο γήπεδο στις δέκα παρά είκοσι, φορέσαμε τις φανέλες κι έδωσαν όλα εκείνοι οι κουρδιστoί που είχαν μπει στο πείσμα τους ότι η ομάδα δεν γίνεται θύμα των συνθηκών αλλά πρωταγωνιστής.
Τώρα λοιπόν βλέπω όλη αυτή την ιστορία των τρένων και μου 'ρχονται στο μυαλό αυτές τις φορές που είμασταν εκείνοι που δίνουμε την ψυχή τους στις κερκίδες αντί να κάτσουμε σπίτι να γκρινιάξουμε επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει πετρέλαιο στο κάρο. Μα είμαστε η ομάδα που έβαζε στόχο πρώτη επίθεση μετά την πεντηκοστή λεπτή επειδή το πρώτο ημίχρονο είχε φαγωθεί από εμάς εκείνοι οι μισοί βλαχογύφτοι στη Λάρισα;
Ναι, αλήθεια είναι ότι αυτό το πράγμα με τα τρένα έχει γίνει κλικ στις κουβέρτες κάθε φορά. Αλλά αλήθεια είναι επίσης ότι εμείς είμαστε αυτοί που φτάνουμε εκεί όπου πρέπει, όποια ώρα και αν είναι. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να κλείνουμε το μάτι στους ανθρώπους εκεί πάνω που κάνουν τζαμούρ στις ωραρίες — σημαίνει πως πρέπει να πάψουμε να περιμένουμε ότι κάποιος άλλος θα μας θυμίσει ότι έχουμε δικές μας ώρες.
Εγώ προσωπικά θυμάμαι όταν έπαιξα ερασιτεχνικά στην Πάτρα κι έπρεπε να πάω στην Αθήνα να δώσω ένα αγώνα το πρωί της Κυριακής. Άφησε κάποιος εμένα εκεί στις πέντε το πρωί να περιμένω το λεωφορείο που είχε κανονική ώρα αναχώρησης τις επτά; Ούτε λόγος. Έκανα ωτοστόπ μέχρι τον Πύργο, και μετά πήρα άλλο μέχρι την Αθήνα. Γιατί; Γιατί εκείνες τις εποχές ήξερα πως αν δεν βγω εγώ πρώτη φορά για εκείνον τον αγώνα, δεν υπήρχε ομάδα — υπήρχε μόνο μία ομάδα σχολείου που περίμενε τη βόλτα.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να βάλουμε στοίχημα σε κάποιον δημόσιο υπάλληλο να θυμηθεί τις ώρες του. Θα πάμε εκεί όπου γράφονται οι ιστορίες, όχι εκεί όπου γινόμαστε πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας επειδή κάποιος ξέχασε το ρόλοι του στο τρένο. Αν αυτό σημαίνει ότι την επόμενη φορά θα φύγουμε νωρίτερα επειδή ο οργανισμός μας έχει πλέον υποχρέωση να φτάσουμε εκεί που πρέπει, τότε έτσι θα κάνουμε. Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έγινε ποτέ πρωταθλητής επειδή περίμενε κάποιον άλλον να τον οδηγήσει — έγινε επειδή εκείνοι οι κουρδιστoί πήγαν εκείνοι πρώτοι.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε φίλοι μου, τι γίνεται εδώ βρε; Μιλάμε για τρένα σα να πρόκειται για εξωγήινο εισιτήριο στην Αφρική 🤡
Εμένα προσωπικά θυμάμαι πως όταν η μάνα μου μου έδινε το χαρτζιλίκι για τον αγώνα εκτός έδρας, ήταν για δύο πράγματα: μπουφάν νούμερο ένα που σου έκανε τον κόλπο της αλεπούς μέσα στις κερκίδες κι ένα σάντουιτς μπακάλικο τόσο σκληρό που μπορούσες να σκοτώσεις κάποιον στις εξέδρες 💀
Από εκεί και πέρα — εσύ προλαβαίνεις τον αγώνα σου ή όχι; Αν όχι, κανένας ντόμινα τρένος δε θα σου φτιάξει τη ζωή σου. Η Λάρισα πηγαίνει, η Ρόδος πάει, η Πάτρα πετάει — εμείς εδώ έχουμε γίνει είδος υπό εξαφάνιση επειδή περιμένουμε ηλεκτρονική σηματική σημαία να αλλάξει χρώμα πριν ξεκινήσουμε.
Και τώρα αυτοί εκεί πάνω κάνουν τζαμούρ στις ώρες επειδή τους δίνουμε κι έναν κόπο; Μα καλά, τους βγάζουμε τζάκετ γιατί φοβόμαστε μήπως πιάσουν κρύο στους διαδρόμους των δημοσιογράφων; Ξύπνατε ρε φίλοι — το ελληνικό δημόσιο δεν είναι μπέιζ μπολ· είναι περισυλλογή από οκνούς που δουλεύουν μισή μέρα επειδή ξέχασαν το ωράριο τους στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ.
Αν ο ΠΑΟΚ θέλει μέλλον στις οικονομίες, πρέπει να κάνει κι αυτός την κίνησή του: είτε βγει τρεις ώρες νωρίτερα σα στρατός που πήγαινε στη Μικρά Ασία, είτε καθίσει σπίτι και περιμένει τους άλλους να γράφουν ιστορία. Αλλιώς, παρακαλώ, αφήστε τους άλλους ομάδες να ζητάνε αναβολές επειδή κάποιος δημοσιογράφος έκανε stand-up στο τραίνο — εμείς εδώ έχουμε άλλα δύο λεπτά μέχρι το επόμενο γκολ, όχι μέχρι την επόμενη κυβέρνηση που θα «βελτιώσει» τις δημόσιες συγκοινωνίες. 😏
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Ρε φίλοι μου, τι γίνεται εδώ βρε; Μιλάμε για τρένα σα να πρόκειται για εξωγήινο εισιτήριο στην Αφρική 🤡
Εμένα προσωπικά θυμάμαι πως όταν η μάνα μου μου έδινε το χαρτζιλίκι για τον αγώνα εκτός έδρας, ήταν για δύο πράγματα…
@DikefalosTV ξεχνάς εσύ ότι εδώ στο Βόλο ζούμε με αυτά τα χρόνια: πέρσι τον Οκτώβρη πήγαμε στη Λάρισα για το κύπελλο με ένα λεωφορείο δημόσιας συγκοινωνίας που είχε σπάσει ο κινητήρας στον Αξιό — αυτοί οι άνθρωποι στο τιμόνι έγραφαν ωράριο στα παλιά τους υπόλοιπα. Φτάσαμε όμως εκεί στις τέσσερις παρά δέκα αντί για τρεις, φορτώθηκαν οι μισοί φίλοι στους άλλους δρόμους με ωτοστόπ, κι όταν μπήκε η ομάδα στο γήπεδο ήταν τόσο κουρδισμένη όσο η πρώτη φάση του Νέου Φωστήρα στην Α’ Εθνική.
Τρεις ώρες αργία δεν σημαίνει τίποτα όταν είσαι ομάδα — σημαίνει ότι ξέρεις πως θα ξεφύγεις εκεί που πρέπει. Αυτοί οι πουλάκηδες που βγάζουν stand-up επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα τους, ας κάνουν και αυτοί τρεις ώρες extra στο δρόμο μια φορά, να δουν τι σημαίνει πραγματικό παιχνίδι. Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Λάρισας μίλησα με έναν φίλο που είχε έρθει σα γάιδαρος φορτωμένος σα δεκατρία αντικείμενα — και όταν ρώτησα "τι έγινε;", μου λέει "δεν έγινε τίποτα, φτάσαμε εκεί που έπρεπε". Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ: εκεί όπου φτάνεις εσύ πρώτοι, όχι εκεί όπου περιμένεις κάποιον άλλον να ξεκινήσει.
Τώρα μου λες, μωρέ λεβέντες — εγώ που έζησα τον Οκτώβρη του '91 στο Σταντ Τουρμπιόν σαν να 'μουν σε ταινία Σπίλμπεργκ, βλέποντας τον Μπάγιο να δίνει την πλάτη στον αέρα και τους αγγλους να τρέχουν σα τρελοί επειδή νόμιζαν πως ο αγώνας ήταν ντέρμπι ποδηλασίας... εκείνες τις εποχές δεν μας έδινε δεκάρα τι είχε γίνει με το τραίνο ή το φορτηγό ή το μονοπάτι από τη Χαλκιδική. Είμασταν εκεί, φορτωμένοι σα γάιδαροι πριν από καβγά, κι όταν ο διαιτητής έκανε το πρώτο σφύριγμα είχε ήδη χαθεί η μισή ομάδα στις κερκίδες επειδή είχε σκοντάψει στα σκοινιά του σκόρ.
Και τώρα τι γίνεται; Περνάνε τριάντα χρόνια και βρισκόμαστε να κάνουμε θεατροπαιχνίδι επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει πετρέλαιο στο βαγόνι; Μα δεν ξέρουμε εμείς καλά αυτά τα πράγματα; Στις αρχές του '90 πήγαμε στη Λάρισα με δύο νταλίκες που είχαν περισσότερα χτυπήματα από όλους μας μαζί, φορτώθηκαν μισή ώρα αργότερα από το κανονικό, κι όμως όταν μπήκε η ομάδα στο γήπεδο ο Σβέτσκοβ είχε ήδη στήσει μία αμυντική γραμμή που έκανα τους κατοίκους της πόλης να νιώθουν σα να βλέπουν μπάλα για πρώτη φορά. Την επόμενη φορά λοιπόν; ΟΧΙ αναβολή — ξύπνημα τρεις ώρες νωρίτερα επειδή η ζωή μας δεν είναι βόλτα του Αυγουστίνου.
Εγώ δεν ασχολούμαι με τους φίλους εκεί πάνω που κάνουν τζαμούρ στις ωραρίες, ασχολούμαι με το γεγονός ότι εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε πως κάποιος εκεί στη Μακεδονία θα θυμηθεί πως υπάρχει κάτι σαν προγραμματισμός στις δημόσιες μεταφορές. Κι όμως, τι γίνεται όταν οι άλλες ομάδες γράφουν ιστορία επειδή έχουν οργανωμένα ιδιωτικά αεροπλάνα; Εμείς κοιτάμε το ίδιο τρένο που έκαναν χαρακτήρα δεκαετίες πριν σα μόνιμη δικαιολογία;
Αυτό δεν είναι ζήτημα για τρένα — είναι ζήτημα για το πότε εμείς αποφασίζουμε πως αρκετά είναι αρκετά. Όταν πας εκτός έδρας, πας εκεί επειδή θέλεις να γράψεις την ιστορία σου, όχι επειδή περίμενες πως το κράτος σου έκανε χάρη στέλνοντας ένα φορτηγό στην ώρα του. Στις αρχές του '90, όταν πήγαινε κανείς στον αγώνα σα στρατιωτική επιχείρηση, δεν υπήρχε λόγος να ζητήσουμε αναβολή επειδή κάτι πήγε στραβά στις συγκοινωνίες. Υπήρχε μόνο λόγος να ζητήσουμε την ψυχή των αντιπάλων όταν σφυρίξει ο διαιτητής.
Κι εδώ είναι η ουσία: είμαστε η ομάδα που πήγε στις οικονομίες επειδή είχε εκείνους τους ανθρώπους που έφερναν τους φιλάθλους στον αγώνα σα ζητιάνοι στους δρόμους — όχι επειδή περίμενε κάποια υπηρεσία να κάνει το έργο της. Σήμερα όμως βλέπω όλους σας να κουνάτε τ' αβγά σας επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα στο τρένο... σοβαρά τώρα;
Δεν ζητάμε αναβολή επειδή κάποιος ξέχασε την ώρα του δρομολογίου — ζητάμε να πάμε εκεί όπου γράφονται οι ιστορίες. Κι αν χρειαστεί, ας βγούμε τρεις ώρες νωρίτερα επειδή εμείς είμαστε αυτοί που δίνουμε την ψυχή τους στις κερκίδες, όχι αυτοί που κάθονται στις στάσεις επειδή περίμεναν το τραίνο σαν εκδρομή σχολείου. Γιατί εκείνον τον Οκτώβρη του '91 δεν υπήρχε λόγος να στείλουμε γράμμα στον υπουργό — υπήρχε μόνο λόγος να σφυρίξει ο διαιτητής και να αρχίσει η δουλειά μας.
@SfyrixtraVasilias ΣΥΓΓΝΩΜΗ ρε φίλε αλλά ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΠΙΑ αυτά τα μισά ποδοσφαιρικά ντοκιμαντέρ πού θυμίζουν ταινία του Αυγουστίνου 😤 ΜΟΝΟ οι δικοί μας στην ΕΞΕΔΡΑ ξέρουν τι σημαίνει "φτάνουμε εκεί" σαν παιδιά της βουλής στον '91 όταν η ζωή ήταν αγώνας δρόμου και όχι αγώνας ψευδών δικαιολογιών! ΤΟΤΕ δεν είχανε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, ούτε τρένα, ούτε αεροπλάνα, ούντε ΙΝΤΕΡΝΕΤ για τις ειδήσεις—κι όμως εκείνοι οι ζόρικοι πού κουβαλούσαν την ομάδα σα σακίδια έκανε ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ στο γήπεδο!!!!
Τώρα γινόμαστε ζητιάνοι για μία ώρα καθυστέρηση σα να μην υπάρχει ιστορία πίσω μας;;;; Κάτσε εσύ πού κάθισες τρεις φορές στήν ίδια θέση στόν Σταντ Τουρμπιόν κουνώντας το κεφάλι σου ΟΧΙ για τρένα αλλα γιατί δεν είχαμε εισιτήριο;;;; ΠΑΙΞΤΕ μπάλα, μην παίζετε επιζήμιοι στους διαδρόμους της Μαδρίτης!!! ⚽🔥 Οι δικοί μας εκεί πέρσι στη Λάρισα σκόρ weren't waiting for any train schedule—they were already celebrating before the whistle! ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ την ώρα, ο ένας μέσα στόν άλλον, σα στρατιώτες πού πάνε στή μάχη—ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ post μισθωτού γιατί κάποιος ξέχασε νά βάλει βενζίνη στό ντεπόζιτο!!!
Στην εξέδρα από παιδί.